Οι τρεις ανησυχητικοί οιωνοί για το μέλλον του Ελληνισμού

[ΓΙΑΝΝIΣ ΓΙΑΝΝΩΠΟΥΛΟΣ]

Tρελλα πουλας; Ολα τα σπιτια της συγκεκριμενης περιφερειας θεωρουνται διατηρητεα και ξενοι αρχιτεκτονες ερχονται να τα μελετησουν.

Κολλητα στα Αναφιωτικα εχουν σπιτια εφοπλιστες οπως ο Λαιμος, καλλιτεχνες, vips ενω εκει ειχε και το σπιτι του ο μακαριτης ο Θεμος.

.

Δεν μου λενε κατι ολα αυτα για τα σπιτια που κολλησαν σαν παρασιτα στον ιερο βραχο
Ουστ

[Αρίστος]

Ιερος ειναι ο βραχος βλακα μονο στην κορυφη που λεγεται Ακροπολη γιατι υπηρχαν ναοι: ο Παρθενωνας και το Ερεχθειο. Η περιοχη που μπαζωσε η Μενδωνη ανηκει σε διατηρητεο μνημειο υψηλης σημασιας απο την Ουνεσκο, διατηρητεο σημαινει οτι δεν μπορει να παρεμβαινει ο καθε μπαστουνοβλαχος. Αντιθετα η Ουνεσκο δεν θεωρει ιερες τις πλαγιες του λοφου της Ακροπολης που κτιστηκαν τα Αναφιωτικα. Και που ειρησθω εν παροδω απεχουν αρκετα απο την κορυφη.

.

[ΓΙΑΝΝIΣ ΓΙΑΝΝΩΠΟΥΛΟΣ]

Ουστ λεμε

Μεταξύ της συνοικίας της Πλάκας και του ιερού βράχου της Ακρόπολης απλώνεται μια στενή λωρίδα γης που ποτέ δεν οικοδομήθηκε.
Από την αρχαιότητα το κομμάτι αυτό της πόλης προστατευόταν από ένα παλιό χρησμό του Μαντείου των Δελφών που απαγόρευε αυστηρά στους αρχαίους Αθηναίους να κατοικήσουν την θέση αυτή. Φυσικά κανείς Αθηναίος τότε δεν διανοείτο να αγνοήσει την εντολή του Ιερού Μαντείου. Παραδοσιακά και τους επόμενους αιώνες το μέρος παρέμενε ανέγγιχτο.
Τα πράγματα άλλαξαν κάπου στα μέσα της Οθωνικής περιόδου. Ας αφήσουμε όμως τον δημοσιογράφο Α. Φούφα («Θεατής» 1928) να μας τα περιγράψει καλύτερα:

«Όταν το έθνος απετίναξε τον ζυγόν της δουλείας, εξεδηλώθη εις την πρωτεύουσαν ο πυρετός της ανοικοδομήσεως. Τα σπίτια άρχισαν να διαδέχωνται το ένα το άλλο, οι δρόμοι να επεκτείνωνται, αι πλατείαι να χαράσσωνται, διάφορες περιοχές να δενδροφυτεύωνται και ύστερα από λίγο, το παλαιό του Χασεκή τείχος εκρημνίζετο (σ.σ. οχυρωματικό έργο που φτιάχτηκε από τους Οθωμανούς και έζωνε όλη την μικρή τότε σε έκταση Αθήνα. Χρειαζόταν περίπου δυο ώρες να το φέρει κανείς βόλτα), γιατί ήτο πρόσκομμα εις τη εξάπλωσιν της πόλεως.




»Βαθμηδόν και κατ’ ολίγον, αι ανάγκαι του πληθυσμού και η έλλειψις στέγης ώθησαν τους κατοίκους προς τα μέρη του Ιλισσού, το Τουρκοβούνι και το Λυκαβηττό και άρχισαν να ξεφυτρώνουν εκεί, χωρίς σχέδιο και χωρίς ρυθμό, μικρά σπιτάκια, εις τα οποία εγκαθίσταντο οι πτωχότεροι. Όπως και κατά τους αρχαίους χρόνους, έτσι και τότε, είχε απαγορευθή η οικοδόμησις εις τον χώρον εκείνον, τον οποίον το μαντείον των Δελφών είχε κηρύξει ιερόν.
»Η απαγόρευσις αυτή είχε γίνει σεβαστή για κάμποσο καιρό. Έξαφνα όμως, ένα πρωί, οι Αθηναίοι είδαν ν’ ανακύπτουν δύο σπιτάκια από πίσω ακριβώς από τον Άη Νικόλα, εις τους πρόποδας της Ακροπόλεως. Το ένα σπιτάκι ήτο του Γεωργίου Δαμίγου το άλλο, του Μάρκου Σιγάλα. Και οι δύο τους κατήγοντο από την Ανάφη. Ο ένας ήτο ξυλουργός και ο άλλος κτίστης. Επειδή δε αι δύο αυταίτέχναι είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται για μια οικοδομή, οι δύο φιλαράκοι, πρακτικώτατα σκεπτόμενοι, συνεργάσθησαν προς εξοικονόμησιν στέγης, για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους.

»Το πραξικόπημα εγίνηκε ως εξής: Οι δύο Αναφιώτεςήρχισαν κατ’ αρχάς να μεταφέρουν διά νυκτός εις το μέρος της εκλογής των, πέτρες, ασβέστη και άλλη οικοδομήσιμη ύλη. Οι γείτονες, βλέποντες αυτά, απορούσαν και ρωτούσαν ο ένας τον άλλον τι να συμβαίνει άραγε. Μια μέρα, το ήμισυ της οικοδομησίμου ύλης έλειπε και στη θέσι της επρόβαλλε ένα μικρό σπιτάκι. Μετά δύο ημέρες, δεύτερο σπιτάκι ξεπρόβαλε μερικά βήματα πιο κάτω. Και τα δύο σπιτάκια ήσαν απαράλλακτα. Η ίδιες μικρές πόρτες, τα ίδια μικροσκοπικά παράθυρα, η ίδιες τοξοειδείς γωνίες, η ίδιες στέγες, ίσες και χωρίς κεραμίδια». Εκείνοι που τα οικοδόμησαν, είχαν την φιλοδοξία και τον εγωισμό να τους δώσουν την αρχιτεκτονική της πατρίδος των.

»Οι γείτονες πια τα είχαν χάσει και με κάποιο δέος προσέβλεπαν τα, ως διά μαγείας, ανεγερθέντα σπιτάκια, πολλοί μάλιστα άρχισαν να συλλογίζωνται ότι ο Σατανάς ασφαλώς είχε μέσα την ουρά του. Γρήγορα όμως, οι φόβοι αυτοί επέπρωτο να διαλυθούν, γιατί ύστερα από μερικές ημέρες ενεφανίσθησαν οι ένοικοι, αι αβραμιαίαι, δηλαδή, οικογένειαι των δύο Αναφιωτών, του Δαμίγου και του Σιγάλα.

»Αι αρχαίέλαβον γνώσιν του πράγματος και κατέφθασαν επί τόπου διά να ενεργήσουν “τα δέοντα”. Αλλ’ είτε διότι εσκέφθησαν ότι τα γινόμενα ουκ απογίγνονται, είτε διά λόγους φιλανθρωπίας, αφήκαν τα σπιτάκια στη θέσι τους και τους ενοίκους ησύχους.
»Το κατόρθωμα όμως του Δαμίγου και του Σιγάλα έγινε ήδη γνωστόν μεταξύ των μη εχόντων πού την κεφαλήν κλίναι. Και επειδή ο άνθρωπος είναι ζώονμιμητικόν, από καιρού εις καιρόν ξεφύτρωνε εις τους πρόποδας της Ακροπόλεως και από ένα σπιτάκι.

»Ήλθε επί τέλους η ώρα να βαπτισθή ο συνοικισμός. Μερικοί κακεντρεχείς ονόμασαν το μέρος εκείνο Νυκτοχώρι, ειρωνευόμενοι το γεγονός τής διά νυκτός ανοικοδομήσεώς του. Οι ενδιαφερόμενοι, όμως, ιδίως ο Δαμίγος και ο Σιγάλας, οι οποίοι τρόπον τινά εθεωρούντο υπό των άλλων ως γενάρχαι, υπό πατριωτικού εγωισμού εμφορούμενοι, έβγαλαν τον συνοικισμόν “Αναφιώτικα”, αποτίοντεςφόρον τιμής και ευγνωμοσύνης προς την γενέτειραν».
Αντιλαμβάνεσθε βέβαια αγαπητοί αναγνώστες ότι αυτή η καθ’ όλα άναρχη και αυθαίρετη δόμηση δημιούργησε ένα λιλιπούτιο οικισμό με κακοτράχαλα ανηφορικά και δαιδαλοειδή στενά μονοπάτια αφιλόξενα για τον περιηγητή, που μπορούσε εύκολα να χαθεί, και με μικρά χαμηλοτάβανα σπιτάκια «ατάκτως ειρημένα». Και όμως κάτι διαφορετικό και όμορφο είχε αυτός ο οικισμός: τ’ ασβεστωμένα σπιτάκια θύμιζαν το χιλιοτραγουδισμένο Αιγαίο και τ’ αγαπημένα νησάκια του. Και κάτι ακόμα: οι απλοί, λαϊκοί άνθρωποι του οικισμού, έτσι όπως ήταν αναγκασμένοι να ζουν κολλητά ο ένας με τον άλλο έδιναν την αίσθηση ενός περίεργου κοινοβίου!

https://www.protothema.gr/stories/artic ... tis-polis/

[Αρίστος]

Δεν τα λεει καλα το αρθρο που παραθεσες.

Πρωτον, ο Ιερος Λοφος κατοικουνταν στην αρχαιοτητα, μαλιστα ο πρωτος οικισμος της προιστορικης Αθηνας ηταν ο μυκηναϊκος πανω στο λοφο της Ακροπολης.

Δευτερον επι Βυζαντιου και Φραγκοκρατιας, η Ακροπολη ηταν φρουριο με κατοικιες μεσα.

Τριτον επι Οθωμανικης Αυτοκρατοριας υπηρχαν τριακοσιες κατοικιες Οθωμανων και μαλιστα μεσα στο χωρο των αρχαιων. Ο Παρθενωνας εγινε τζαμι και το Ερεχθειο χαρεμι.

Τεταρτον το δικο μου σπιτι ειναι λιγο πριν τα Αναφιωτικα, στο ειπα αυτο αλλα εσυ εχεις αρνηση πραγματικοτητας ως συνηθως.

.

[ΓΙΑΝΝIΣ ΓΙΑΝΝΩΠΟΥΛΟΣ]

Δεν τα λεει καλα το αρθρο που παραθεσες.

Πρωτον, ο Ιερος Λοφος κατοικουνταν στην αρχαιοτητα, μαλιστα ο πρωτος οικισμος της προιστορικης Αθηνας ηταν ο μυκηναϊκος πανω στο λοφο της Ακροπολης.

Δευτερον επι Βυζαντιου και Φραγκοκρατιας, η Ακροπολη ηταν φρουριο με κατοικιες μεσα.

Τριτον επι Οθωμανικης Αυτοκρατοριας υπηρχαν τριακοσιες κατοικιες Οθωμανων και μαλιστα μεσα στο χωρο των αρχαιων. Ο Παρθενωνας εγινε τζαμι και το Ερεχθειο χαρεμι.

Τεταρτον το δικο μου σπιτι ειναι λιγο πριν τα Αναφιωτικα, στο ειπα αυτο αλλα εσυ εχεις αρνηση πραγματικοτητας ως συνηθως.

.

Βεβηλωσατε τα παντα
Μην χανεσαι
viewtopic.php?f=2&t=12768

[ΜΥΘΗΡΑ]

Νεο αρθρο μου στο new economy.

Δημοσιευθηκε σημερα δισελιδο και στην Ελευθερη Ωρα.



Οι τρεις ανησυχητικοί οιωνοί για το μέλλον του Ελληνισμού

Του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
Νίκος Γκάτσος, "Ο εφιάλτης της Περσεφόνης".

Δεν χρειάζεται να πιστεύει κανείς στους οιωνούς, στα σημάδια εκείνα που επηρέαζαν τις αποφάσεις των αρχαίων προγόνων μας, για να αντιληφθεί πως συμβαίνουν τελευταία κάποια γεγονότα που φανερώνουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο την παρακμή και κρίση του Ελληνισμού. Μιλάνε τόσο εύγλωττα όμως για την αδυναμία ή και την απαξίωση του νεοελληνικού κράτους να υπερασπιστεί τα κορυφαία εμβληματικά μνημεία και σύμβολα του Ελληνισμού που αναγκαστικά θα πρέπει να θεωρηθούν σημεία αναφοράς και σημάδια από όσους ακόμη υποστηρίζουν πως έχουν ελληνική συνείδηση και ονειρεύονται ένα διαφορετικό μέλλον για τη συνέχεια του Ελληνισμού.

Ο πρώτος οιωνός ήταν η φωτιά που έκαψε το 2007, τον ιερό για τους προγόνους μας Κρόνιο Λόφο της αρχαίας Ολυμπίας, αφού πρώτα πέρασε μέσα από το Αρχαίο Στάδιο, στο οποιο διεξήγονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Λόγω της διακοπής της ηλεκτροδότησης τα συστήματα πυρόσβεσης σταμάτησαν να λειτουργούν και μόλις την τελευταία στιγμή αεροσκάφη και ελικόπτερα κατάφεραν να εμποδίσουν τη φωτιά να κάψει και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Το ότι κάηκε η αρχαία Ολυμπία, η κοιτίδα των Ολυμπιακών Αγώνων, και οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να την υπερασπιστούν, πήρε μεγάλη τότε δημοσιότητα στο διεθνή τύπο δημιουργώντας μεγάλο πλήγμα στην εικόνα της χώρας. Αν ήταν κανείς προληπτικός θα μπορούσε να ισχυρισθεί εκείνη την εποχή πως αυτή η πυρκαγιά είναι σημάδι μελλοντικών δεινών και πράγματι τα δεινά ξεκίνησαν λίγα χρόνια μετά καθώς ήρθε η δεκαετία των μνημονίων, η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, η φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό, η μετατροπή της χώρας σε αποικία χρέους και η υποθήκευση του πλούτου της.

Η πυρπόληση όμως των αρχαίων μνημείων της χώρας θα συνεχιστεί, πέρυσι κάηκαν οι Μυκήνες. Προσέξτε ιδιαίτερα ότι ανάμεσα στα σημεία του αρχαιολογικού χώρου που κάηκαν ήταν και η περιοχή του Θρησκευτικού Κέντρου των Μυκηνών, σε μια εμφανή αντιστοιχία με την πυρκαγιά στον Κρόνιο Λόφο της Ολυμπίας. Καίγεται κυριολεκτικά η "καρδιά" των αρχαίων μας μνημείων και πιστεύω πως αν ζούσαν λίγοι αρχαίοι Έλληνες ανάμεσα μας θα θεωρούσαν ύβρη των Νεοελλήνων ότι δεν μπόρεσαν να προστατεύσουν τα ιερά και τα όσια του πολιτισμού τους.

Ο δεύτερος οιωνός έρχεται όταν οι διαδρομές πάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης καλύφθηκαν το 2020 από τσιμέντο. Δεν είναι μόνο ότι προσβλήθηκε βάναυσα η φυσιογνωμία του αρχαίου μνημείου που σεβάστηκαν οι αιώνες. Είναι και κάτι συμβολικό: οι ίδιοι οι Έλληνες θάβουν κάτω από τσιμέντο την πιο ιερή αρχαία τους κληρονομία, κληρονομιά που σεβάστηκαν ακόμη και ξένοι κατακτητές. Είναι σαν το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος να μην θέλει να έχει σχέση με το αρχαίο ελληνικό παρελθόν. Και δυστυχώς το ανοσιούργημα δεν βαρύνει μόνο την υπουργό και την κυβέρνηση, βαρύνει και τον ελληνικό λαό που δεν ξεσηκώθηκε μαζικά να καταγγείλει την πράξη τόσο στα δικαστήρια της χώρας όσο και σε διεθνείς οργανισμούς. Η ανακοίνωση του ελληνικού τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων και Τοποθεσιών (ICOMOS), επίσημου τεχνικού συμβούλου της Unesco, με την οποια επιτίμησε την πολιτική ηγεσία του υπουργείου για τις εργασίες στην Ακρόπολη, ήταν σταγόνα σε ένα ωκεανό αδιαφορίας. Δεν είναι μόνο το τσιμέντωμα της Ακρόπολης ένας πολύ άσχημος οιωνός, οιωνός είναι και η αδιαφορία με την οποια δέχθηκε ο ελληνικός λαός αυτή τη χυδαιότατη προσβολή στο μνημείο-σύμβολο του διαχρονικού Ελληνισμού. Ίσως γιατί έχουμε κουραστεί να είμαστε και να λεγόμαστε Έλληνες. Σίγουρα πάντως αν βρισκόντουσαν Βρετανοί, Σουηδοί, Ελβετοί και Γάλλοι στη θέση μας δεν θα είχαν επιτρέψει ποτέ (και το ξέρετε) ένα τέτοιο πολιτιστικό έγκλημα.

Όταν εκδηλώθηκε ο τρίτος οιωνός, δηλαδή η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί από τον Ερντογάν, ίδια δυστυχώς ήταν η αντίδραση των σημερινών Ελλήνων. Η κυβέρνηση πέρα από κάποια δειλά και αμήχανα λόγια δεν έκανε καμιά σοβαρή και συγκροτημένη καταγγελία που θα μπορούσε να προκαλέσει διεθνή αντίποινα για την πρωτοφανή ενέργεια της Τουρκίας. Δεν είναι μόνο ότι η σημερινή κυβέρνηση, όπως και το πολιτικό σύστημα της χώρας, θεωρεί την προσπάθεια φινλανδοποίησης της Ελλάδας από την Τουρκία, που σηματοδοτεί ο ελληνοτουρκικός "διάλογος", πολύ σημαντικότερη από την προσβολή στο κορυφαίο χριστιανικό μνημείο των αιώνων. Είναι και η απαξίωση γενικότερα από τους ελληνόφωνους Ελίτ κάθετι χριστιανικού και βυζαντινού. Και βέβαια αυτοί οι απίθανοι τύποι αγνοούν ότι η Αγία Σοφία είναι και ΕΛΛΗΝΙΚΟ μνημείο. Ποτέ δεν έμαθαν τα ελληνόπουλα στα σχολεία ότι ο Ανθέμιος και ο Ισίδωρος, οι δημιουργοί της, ήταν ακραιφνείς Έλληνες επιστήμονες και η Αγία Σοφία ήταν το σοφό συγκέρασμα ελληνικότατων τεχνών και επιστημών, που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις αρχιτεκτονικές και μηχανικές δυνατότητες του 6ου αιώνα και που ακόμη και σήμερα αφήνουν έκθαμβους τους ειδικούς.

Τι να περιμένει κανείς όμως σε μια χώρα που ο ίδιος ο πρωθυπουργός της διατυπώνει σαν επίσημη γραμμή την απάρνηση του αρχαιοελληνικού και βυζαντινού παρελθόντος των Νεοελλήνων όταν δηλώνει σε χαιρετισμό του στην "Πρωτοβουλία 1821-2021" ότι "Μετατρέψαμε μία μικρή οθωμανική επαρχία σε ένα κράτος πρότυπο της βαλκανικής"; Ποια μακραίωνη ιστορία και συνέχεια του ελληνικού έθνους, ποιοι αρχαίοι και μεσαιωνικοί πρόγονοι, ποιοι Αλέξανδροι και Κωνσταντίνοι Παλαιολόγοι, ποια Ακρόπολη και Αγιά Σοφιά; Αυτά είναι φαντασιώσεις σύμφωνα με τους σύγχρονους νεοφίλ και παγκοσμιοποιητές πολιτικούς που κυβερνούν την ταλαίπωρη αυτή χώρα. Μια μικρή οθωμανική επαρχία ήταν η Ελλάδα γι' αυτούς που ο λαός της όταν επαναστάτησε σχημάτισε το ελληνικό έθνος σαν από παρθενογέννεση.

Μια σοβαρή αρρώστεια προειδοποιεί πάντα πριν εκδηλωθεί με συγκεκριμένες σωματικές ενοχλήσεις που θα πρέπει να ερμηνευτούν σαν σημάδια και σαν καμπανάκια αφύπνισης από αυτόν που πρόκειται να αρρωστήσει. Στην περίπτωση του ελληνικού λαού οι τρεις οιωνοί που αναφέρθηκαν θα έπρεπε να λειτουργήσουν σαν οι απόλυτοι συναγερμοί που δείχνουν όχι μόνο ότι η χώρα, ο ίδιος ο λαός και οι κυβερνήσεις του ζουν σε μέρες έσχατης παρακμής, σήψης και ξεφτίλας, αλλά και ότι αν συνεχιστεί αυτή η πορεία έρχονται νέα χειρότερα δεινά και ίσως το τέλος αυτού που λέγαμε Ελληνισμός. Φαίνεται όμως ότι ενώ άλλα έθνη στη γειτονιά μας είναι διατεθειμένα να ζήσουν και να πρωταγωνιστήσουν, εμείς έχουμε παραιτηθεί προ πολλού και το μόνο που μας ταιριάζει (επί του παρόντος) είναι να γίνουμε μόνιμοι καρπαζοεισπράκτορες και ραγιάδες. Δεν το λέω ρητορικά, έτσι μας θέλουν ξένες και ντόπιες Ελίτ και έτσι έχουν καταφέρει να μας κάνουν.

http://new-economy.gr/2021/05/27/oionoi-papadopoulos/

.

σχόλιο 1

....καλο το αρθρο και οι οιωνοι σου ... αλλα η δημοσιευση σε ακροδεξια εφημεριδα ειναι κακος οιωνος για εαν διανοουμενο,,, σημαινει παρεκλιση απτα δημοκρατκα ιδεωδη

[ageparian]

Αγαπητέ Αρίστο,

Καταρχάς με συγχωρείτε που απαντώ μετά από τόσα χρόνια. Είδα την σχετικά πιο πρόσφατη απάντηση του χρήστη Μύθηρα και πήρα θάρρος να γράψω κι εγώ την άποψή μου.

Επιτρέψτε μου να 'μαι αρκετά ωμός: Οι «οιωνοί» σας μου φάνηκαν αυθαίρετα επιλεγμένοι. Αυτό από μόνο του προφανώς δεν είναι κακό, αλλά τολμώ να υποθέσω πως θα μπορούσε να «σκάψει» κανείς στα ιστορικά οποιασδήποτε περιόδου του Ελληνισμού και να ξεθάψει παρόμοιους «οιωνούς». Για παράδειγμα:

• Ο σεισμός κοντά στη Σάμο το 2020: η ξαφνική κατάρρευση τμημάτων ιστορικών κτισμάτων και η καταστροφή αντικειμένων μουσείων (συμβολικά φορτισμένα) μπορούν να διαβαστούν ως προειδοποιητικό σημάδι για την ευθραυστότητα της πολιτιστικής κληρονομιάς.
• Η τραγωδία στο Μάτι το 2018: Μέσα σε λίγες ώρες μεταμόρφωσε έναν τόπο αναψυχής σε σκηνή απόλυτης καταστροφής, αποκαλύπτοντας με συμβολικό τρόπο την ευθραυστότητα θεσμών και κοινωνίας απέναντι στην κλιματική κρίση. Η φωτιά αποτέλεσε ένα σοκ που έδειξε όχι μόνο το εύρος της τραγωδίας αλλά και προμήνυσε τις βαθύτερες ανεπάρκειες ενός συστήματος που δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί τα «ακραία» ως εξαιρέσεις.
• Τα Σεπτεμβριανά το 1955: Το πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη οδήγησε σε λεηλασίες και εκτόπιση της ελληνικής μειονότητας, προμηνύοντας τη βαθμιαία εξαφάνιση του Ελληνισμού στην ιστορική μητρόπολη.
• Η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922: Η πτώση της Σμύρνης και η έξοδος 1,2 εκατ. Ελλήνων σήμαναν την απώλεια κοινοτήτων και πολιτισμού στην Ιωνία—ένας οιωνός διάλυσης του Ελληνισμού εκτός συνόρων.

Την παραπάνω λίστα μου την πρότεινε «στα γρήγορα» ο φίλος μου Chat-GPT, συμπεριλαμβανομένου του λόγου που θα μπορούσε το κάθε στοιχείο να ιδωθεί ως «ανησυχητικός οιωνός» για το μέλλον του Ελληνισμού.

Αν είναι πράγματι τόσο εύκολο να σκαρφιστεί κανείς παρόμοιους «κακούς οιωνούς», και δεδομένου ότι ο Ελληνισμός ακόμα μια χαρά φαίνεται να κρατεί, ποιος ο λόγος ν' ανησυχούμε;

[Λαχουρένιος]

Θέλουμε Μπαρμπαρίστο και ΓΓ πίσω