Υπερβολές σχετικά με τον κορονοϊό

[Παυλος Γ.]

Ιδου ο καθ. Κούβελας, που αποκαλυπτει την ύπαρξη φαρμάκου,
που θεραπεύει τον κορωνοιό.
Απο τις 9 Νοεμβρίου 2020 που πηρε την εγκριση το φάρμακο,
θα μπορουσε να χορηγηθει σε ασθενεις του ιού, και να ειχαν σωθει πολλες ζωές μεχρι σήμερα.
Αλλά, θα πρέπει να διαφημιστουν και ν΄αγοραστουν τα εμβόλια, για να γίνουν τ' απαραιτητα αλισβερίσια.

https://youtu.be/vqMKK7458dE

[Παυλος Γ.]

Και μην ξεχνάμε.
Οπως μας ενημερώνει το εγκριτο και αξιόπιστο Νάτσουρ,
Στην Αυστραλια εξαφανιστηκε η γρίπη.

Μολις πριν τρεις μέρες, στις 15 Δεκεμβρίου δημοσίευσε αυτο
https://www.nature.com/articles/d41586-020-03519-3
που έχει για τίτλο, '' Πώς ο κορωνοιός άλλαξε το κρύωμα και την εποχική γριπη''.
Κι αν δούμε στα γραφήματα που δίνει το εξαιρετικο περιοδικό,
δεν την άλλαγε απλως, αλλά την εξαφάνισε.

[Λαχουρένιος]

Για παραδειγμα.
Βαζεις να παρακολουθησεις μια ταινια στο Γιουτουμπ, ή στο Νετφλιξ, ή οπου αλλού.
Μετα το τελος της, ενας αλγοριθμος σου προτεινει παρομοιες ταινιες.
Αυτος ο αλγοριθμος ειναι η τεχνητη νοημοσυνη, που εχει αντικαταστησει τη σχεση εργατη-εργοδοτη.
Αρα, παραγει εργο και καθιστα ασκοπη την παρουσια ανθρωπου-εργατη.
Ειναι αυτο που ελεγα σε αλλο ποστ, δεν χρειαζεται την εργατικη ταξη.

Ουτε το Youtube, ουτε το Neflix ειναι ''αυλα''.

Μια ταινια ή σειρα χρειαζονται πρωτα απ'ολα δεκαδες ανθρωπους σε ρολους ηθοποιων, κομπαρσων, οπερατερ κλπ. Επισης χρειαζονται σκηνικα, ακινητα, οχηματα, καμερες, κοστουμια κλπ που στοιχιζουν εκατομυρια. Υστερα για να δεις αυτο το υλικο στο ΥΤ ή το Νετφλιξ θελεις τηλεοραση ή υπολογιστη και συνδεση στο ιντερνετ που σημαινει οτι πρεπει να υπαρχει τηλεφωνικο δικτυο εκει που μενεις και παει λεγοντας.

Μεσολαβει ενας τεραστιος αριθμος υλικων αγαθων που στοιχιζει εκατομυρια ευρω για να μπορεσεις να καταναλωσεις αυτο που λες εσυ οτι ειναι ''αυλο'', οποτε μονο αυλο δεν ειναι.

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΣΧΟΛΙΟ

....κι ενω οι βιοτρομοκρατημενοι νιωθετε να τελειωσαν τα βασανα σας με το εμβολιο που ερχεται ,,, νεο απειλητικο στελεχος νεος κορωναιος επισημαινεται και κρουει κωδωνες κινδυνου... εεε οχι που θα τελειωναμε ετσι ευκολα!!! ...σωστα επισημανθηκε απο πολλους οτι θα εχουμε καθε Δεκεμβρη νεο κορωναιο...



Re: ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΕΜΒΟΛΙΑΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ


Δημοσίευση από ΜΥΘΗΡΑ » 23 Μαρ 2020, 08:47

ΚΑΤΑΔΕΙΞΙΣ 3

...με την τεχνητη ανοσια των εμβολιων εχουμε μια πυροδοτηση των μεταλλαξεων των ιων...

... αυτο που δυναμωνει τους ιους και τα μικροβια γενικα ειναι η αντισταση σε αυτα .. καθετι δυναμωνεται απο την αντισταση ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ..
..τωρα αν η αντισταση ειναι αυτη που προσφερει μια τεχνητη ανοσια τοτε οι ιοι ειδικα οταν εισερχονται μας δεν μας δινουν συμπτωματα αλλα αλλα αλλα μεταλλασσονται με τρελούς ρυθμούς ανεξελεγκτα .. πως νομιζουμε οτι προεκυψαν οι εκατονταδες παραλαγες ιων ???

..οι ιοι ειδικα μεταλλασσονται κυριως μεσα μας απο τρεις παραγοντες...

- τα φαρμακα μεσα μας
- τα αντισωματα τα παθητικα κι ετοιμα που χορηγουνται ή τα ενεργα του ιδιου του οργανισμου μετα απο εμβολιασμο η απο φυσικη ανοσια
- απο τις πυρετωδεις εντονες καταστασεις ( υψηλες θερμοκρασιες αλλαζουν τις πρωτεινες του περιβληματος )
- απο την οξυτητα, τη χοληστερινη και γενικα τα λιπιδια, τα επιπεδα γλυκοζης και τις διακυμανσεις τους

...αναμεσα σε αυτους τους παραγοντες ο εμβολιασμος κι η εισαγωγη νεκρων η τροποποιημενων απενεργοποιημεν τμηματων των ιων μεσα μας προκαλουν αληθινο οργασμο μεταλλαξης των ιων καθε λογης .. αυτο που μπορει να γινει με πολυ αργους ρυθμους δηλαδη η μεταλλαγη των ιων ..εμεις το πυροδοτουμε με τα εμβολια ...

...ακομη κι αν θεωρησουμε οτι τα εμβολια οντως δεν περιεχουν αλλους μεταλλακτικους παραγοντες μεσα τους κι ουτε υπαρχουν εργαστηρια που μεταλασσουν ιους και τους ξαπολυουν να μολυνουν τους ανθρωπους,, οπως ισχυριζονται οι συνομοσιωλογοι,, ακομη και αν θεωρησουμε οτι τα εμβολια προερχονται απο εντιμες και φιλανθρωπες εταιρειες βιογενετικης τεχνολογιας ακομη και τοτε την ζημια τους την κανουν προκαλωντας εναν οργασμο μεταλλαξης των ιων οι οποιοι σε χρονο ρεκορ επανεμφανιζονται τρομερα πιο απειλητικοι....

...ΓΙΑΤΙ Η ΑΝΟΣΙΑ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΗ ΑΛΛΑ ΤΕΧΝΗΤΗ ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΜΠΛΟΚΑΡΕΙ ΤΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ( ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΕΤΕΧΟΥΝ ΤΑ Τ και Β ΛΕΜΦΟΚΥΤΤΑΡΑ, ΞΕΓΕΛΩΝΤΑΣ ΤΟ )...

...Η ΚΟΥΡΣΑ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΩΝ ΕΧΕΙ ΓΕΝΝΗΣΕΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΝΕΟΥΣ ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΜΙΚΡΟΒΙΑΚΟΥΣ ..ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΝΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΝΟΣΙΑ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ...

χα...οσoι μασατε το κουτοχορτο του τρομου.. μασηστε τωρα απο την αρχη λεγεται VUI 2020/12/01 KAΛΩΣΟΡΙΣΤΕ TON COVID 20 ..

https://www.iefimerida.gr/ellada/karant ... s-basileio

[Ραν ταν πλαν]

ΣΧΟΛΙΟ

....κι ενω οι βιοτρομοκρατημενοι νιωθετε να τελειωσαν τα βασανα σας με το εμβολιο που ερχεται ,,, νεο απειλητικο στελεχος νεος κορωναιος επισημαινεται και κρουει κωδωνες κινδυνου... εεε οχι που θα τελειωναμε ετσι ευκολα!!! ...σωστα επισημανθηκε απο πολλους οτι θα εχουμε καθε Δεκεμβρη νεο κορωναιο...

Μη γράφεις ανυπόστατες βλακείες που βγάζεις από τη κοιλιά σου.
Όλοι οι ιοί της ομάδας των κορονοϊών μεταλλάσσονται και στη συντριπτική πλειοψηφία των μεταλλάξεων τους παρουσιάζουν λιγότερο σοβαρά συμπτώματα από την αρχική τους εμφάνιση.
Για τη νέα μετάλλαξη του COV-2 η αρχική εκτίμηση των επιστημόνων, σύμφωνα με την εμπειρία τους από προηγούμενες μεταλλάξεις ιών αυτού του τύπου, είναι ότι παρότι έχει μεγαλύτερη μεταδοτικότητα σε ελάχιστες περιπτώσεις προκαλεί σοβαρή νόσο.
Και κάθε Δεκέμβρη κυρία πανεπιστημόνισσα της πλάκας έχουμε και νέους μεταλλαγμένους ιούς που προκαλούν από μυξωμένες μύτες μέχρι πνευμονίες.
Που σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι επειδή εσύ έπαθες μια απλή ίωση πέρσι, και σου έφταναν οι μύξες στο σαγόνι, αυτό δε σε προφυλάσσει από τη νέα μετάλλαξη του ιού που κόλλησες τον περασμένο χειμώνα και αντί για σκέτες μύξες υπάρχει φέτος η πιθανότητα να σε τρέχουν αποκλειστικά εσένα για νοσηλεία στο πνευμονολογικό με βαριά πνευμονία, γιατί αυτού του είδους οι μεταλλαγμένοι ιοί έχουν αναπτύξει από φέτος λογισμικό αναγνώρισης των ψεκασμένων.
Γι' αυτό άσε την ασχετο-παπαντζολογία και περιορίσου στη ''θεωρία'' σου για την επερχόμενη μετατόπιση του άξονα της γης λόγω της μεγάλης κυκλοφορίας βαρέως τύπου φορτηγών στις αγροτικές οδούς.
Και σταμάτα να μας τα πρήζεις κάθε λίγο με τις ψεκασμενιές σου.

[Παυλος Γ.]

Για παραδειγμα.
Βαζεις να παρακολουθησεις μια ταινια στο Γιουτουμπ, ή στο Νετφλιξ, ή οπου αλλού.
Μετα το τελος της, ενας αλγοριθμος σου προτεινει παρομοιες ταινιες.
Αυτος ο αλγοριθμος ειναι η τεχνητη νοημοσυνη, που εχει αντικαταστησει τη σχεση εργατη-εργοδοτη.
Αρα, παραγει εργο και καθιστα ασκοπη την παρουσια ανθρωπου-εργατη.
Ειναι αυτο που ελεγα σε αλλο ποστ, δεν χρειαζεται την εργατικη ταξη.

Ουτε το Youtube, ουτε το Neflix ειναι ''αυλα''.

Μια ταινια ή σειρα χρειαζονται πρωτα απ'ολα δεκαδες ανθρωπους σε ρολους ηθοποιων, κομπαρσων, οπερατερ κλπ. Επισης χρειαζονται σκηνικα, ακινητα, οχηματα, καμερες, κοστουμια κλπ που στοιχιζουν εκατομυρια. Υστερα για να δεις αυτο το υλικο στο ΥΤ ή το Νετφλιξ θελεις τηλεοραση ή υπολογιστη και συνδεση στο ιντερνετ που σημαινει οτι πρεπει να υπαρχει τηλεφωνικο δικτυο εκει που μενεις και παει λεγοντας.

Μεσολαβει ενας τεραστιος αριθμος υλικων αγαθων που στοιχιζει εκατομυρια ευρω για να μπορεσεις να καταναλωσεις αυτο που λες εσυ οτι ειναι ''αυλο'', οποτε μονο αυλο δεν ειναι.

Μαζι σου συνελληνα.
Εχεις μερικό δικιο, γιατι ολοι αυτοι που ανέφερες, θεωρουνται συνεργάτες
και πληρωνονται (σε πολλές περιπτώσεις) με ποσοστά.

Εγώ εστίασα ομως στην τεχνητη νοημοσυνη.
Στον αλγόριθμο που σου προτεινει ταινίες.

Αλλο παραδειγμα ειναι η Αλέξα, ή η Σιρι, που μιλάς στο τηλεκοντρολ και αλλάζει κανάλι.
Αλλο παραδειγμα ειναι το GPS.
Σου λέει στριψε εδω, πηγαινε ισα, προσεχε το στοπ.

Σε ολες αυτες τις περιπτωσεις, δεν χρειαζεσαι ανθρωπινη επαφη.
Αρα ;
Για να μην επεκταθω σε γραμμες παραγωγης προιοντων, που γινονται απο ρομποτ.

Ειπαμε, όλα ειναι καπιταλισμος.
Αλλο ομως καπιταλισμος με ορους του 1900, κι αλλο σημερα.

[Παυλος Γ.]

Για τη νέα μετάλλαξη του COV-2 η αρχική εκτίμηση των επιστημόνων, σύμφωνα με την εμπειρία τους από προηγούμενες μεταλλάξεις ιών αυτού του τύπου, είναι ότι παρότι έχει μεγαλύτερη μεταδοτικότητα σε ελάχιστες περιπτώσεις προκαλεί σοβαρή νόσο.

Αφου ο ιός μεταλλαχτηκε, το εμβολιο ποιο στελεχος του ιού καταπολεμά ;
Αυτο που υπάρχει, ή αυτο που μεταλλαχτηκε ; (Παγίδα ερωτηση).

Αλλη ερωτηση.
Απο τα 77,8 εκ. που προσβληθηκαν απο τον ιό,
κατεληξαν περιπου 1,7 εκ. ανθρωποι.
Δηλαδη, ποσοστο περιπου 2,2%
Το εμβολιο της Φάιζερ εχει αποτελεσματικοτητα 95%.
Με το υπολοιπο 5% τί γινεται ;

Τελευταια ερωτηση.
Γιατι η γριπη ουσιαστικα εξαφανιστηκε;
https://www.ethnos.gr/kosmos/130475_kor ... -ton-kosmo

ΥΓ.
Με γεια το νεο αβαταρ.

[Λαχουρένιος]

Μαζι σου συνελληνα.
Εχεις μερικό δικιο, γιατι ολοι αυτοι που ανέφερες, θεωρουνται συνεργάτες
και πληρωνονται (σε πολλές περιπτώσεις) με ποσοστά.

Εγώ εστίασα ομως στην τεχνητη νοημοσυνη.
Στον αλγόριθμο που σου προτεινει ταινίες.

Αλλο παραδειγμα ειναι η Αλέξα, ή η Σιρι, που μιλάς στο τηλεκοντρολ και αλλάζει κανάλι.
Αλλο παραδειγμα ειναι το GPS.
Σου λέει στριψε εδω, πηγαινε ισα, προσεχε το στοπ.

Σε ολες αυτες τις περιπτωσεις, δεν χρειαζεσαι ανθρωπινη επαφη.
Αρα ;
Για να μην επεκταθω σε γραμμες παραγωγης προιοντων, που γινονται απο ρομποτ.

Ειπαμε, όλα ειναι καπιταλισμος.
Αλλο ομως καπιταλισμος με ορους του 1900, κι αλλο σημερα.

Οι διαφορες τεχνολογιες που αναφερεις χρειαζονται χιλιαδες εργατοωρες και εκατομυρια σε εξοπλισμο για να αναπτυχθουν. Ενα GPS δεν ειναι περισσοτερο αυλο απο ενα αυτοκινητο ή μια τηλεοραση. Βιομηχανικο προιον ειναι και αυτο, απλως ειναι πιο ''εξυπνο''.

Ο καπιταλισμος του σημερα δεν ειναι ακριβως ιδιος με τον καπιταλισμο της εποχης του Μαρξ, αλλα η ουσια του δεν εχει αλλαξει. Ακομα υπαρχουν εργοδοτες και εργαζομενοι, με τους πρωτους να πλουτιζουν απο τους δευτερους και η παραγωγη δεν μπορει να λειτουργησει χωρις τον ανθρωπινο παραγοντα.

[Ραν ταν πλαν]

Υπάρχει ένα άρθρο του πολιτικού επιστήμονα Οδυσσέα Αϊβαλή στο Rednotebook σχετικό, επίκαιρο και κατατοπιστικό πάνω στο θέμα της αντίθεσης μεταξύ άυλης και υλικής εργασίας. Το παραθέτω αυτούσιο αν και θεωρώ ότι χρειάζεται περαιτέρω επεξεργασία πάνω στο ζήτημα της ταξικής αντίθεσης μεταξύ των δύο μορφών εργασίας και άυλης και υλικής παραγωγής.
Θα βοηθήσει όσους το διαβάσουν να κατανοήσουν το τι σημαίνει μεταβιομηχανισμός και αντικατάσταση του καπιταλισμού από την κοινωνία της πληροφορίας και της γνώσης όπως ισχυρίζονται οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης αλλά και οι αντίπαλοι της που από σχετική άγνοια τείνουν προς την υπεράσπιση της.

https://rednotebook.gr/2017/02/sinechis ... medium=rss

Η συνέχιση της εργασίας με άλλα μέσα.

1. Μεταβιομηχανισμός και μετασχηματισμός της εργασίας

Οι απόψεις του μεταβιομηχανισμού, που υποστήριξε ο Ντάνιελ Μπελ στις αρχές της δεκαετίας του ’70, συνοψίζονται σε τρεις βασικές θέσεις:

α) η παραγωγικότητα και η ανάπτυξη έχουν στραφεί προς την παραγωγή γνώσης μέσω της επεξεργασίας της πληροφορίας·

β) η οικονομία μετατοπίζεται προς τις υπηρεσίες·

και γ) επαγγέλματα με υψηλό περιεχόμενο πληροφορίας και γνώσης, όπως διευθυντικά, τεχνικά και άλλα ελεύθερα, τείνουν να επικρατήσουν (Castells 1996:204).

Η πρώτη θέση φαίνεται να παραβλέπει το γεγονός ότι η αύξηση της παραγωγικότητας μέσω της αξιοποίησης της γνώσης και της επιστήμης υπήρξε, νωρίτερα, γνώρισμα της βιομηχανικής παραγωγής. Προκειμένου να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας, είναι απαραίτητη η αύξηση της τεχνικής σύνθεσης του κεφαλαίου. Κι αυτή η τελευταία, με τη σειρά της, αυξάνεται χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη, δηλαδή την αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης στην παραγωγική διαδικασία (Σταμάτης 1985:67).

Επομένως, η συνεχής εισαγωγή νέων τεχνολογιών στην παραγωγή προκύπτει ως αποτέλεσμα, αφενός του ανταγωνισμού μεταξύ των μεμονωμένων επιχειρήσεων και, αφετέρου, της συνεχούς προσπάθειας να αυξηθεί η παραγωγικότητα. Ο ανταγωνισμός αναγκάζει κάθε ατομικό κάτοχο κεφαλαίου να αυξάνει διαρκώς το κεφάλαιό του ώστε να το διατηρήσει, με τη διαδικασία της συσσώρευσης (Μαρξ1978: 613). Η δε παραγωγικότητα της εργασίας είναι βασικός παράγοντας για τη συσσώρευση κεφαλαίου: η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνικής προσδίδουν επεκτατική δύναμη στο λειτουργούν κεφάλαιο (Μαρξ 1978:627).

Η δεύτερη θέση του μεταβιομηχανισμού σχετίζεται με τη συνεχή επέκταση του τομέα των υπηρεσιών και, αντίστοιχα, τη συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής. Η συνεισφορά των υπηρεσιών στο ΑΕΠ αυξάνεται, πράγματι, διαρκώς. Όμως αρκετές υπηρεσίες εξαρτώνται άμεσα από τη βιομηχανία, με πιο χαρακτηριστικές τις υπηρεσίες πληροφορικής και επικοινωνίας, όπου η τεχνολογική εξέλιξη των υλικών επηρεάζει άμεσα την εξέλιξη των παραγόμενων υπηρεσιών. Το λογισμικό των υπολογιστών, η παραγωγή οπτικοακουστικών μέσων, η μικροηλεκτρονική σχεδίαση, η γεωργική παραγωγή που στηρίζεται στην τεχνολογία, εμπεριέχουν την πληροφορία στο υλικό προϊόν, κάνοντας δυσδιάκριτο το όριο ανάμεσα στην υπηρεσία και στο υλικό «αγαθό» (Castells 1996:205).

Η τρίτη υπόθεση του μεταβιομηχανισμού αφορά τη γενίκευση των διοικητικών επαγγελμάτων (διευθυντικά στελέχη, ειδικευμένοι επαγγελματίες, τεχνικοί), που φαίνεται να μετασχηματίζει τη δομή των επαγγελμάτων. Όμως, παράλληλα με την αύξηση διοικητικών ειδικοτήτων μέσα στην παραγωγή, σημαντικός αριθμός τεχνικών επαγγελμάτων παίρνει τη μορφή εξαρτημένης μισθωτής σχέσης ή μορφή ελαστικής απασχόλησης παροχής έργου, εξαιτίας και της σημαντικής αύξησης των εργολαβιών μέσα στη διαδικασία της παραγωγής. Ταυτόχρονα δε, αναπτύσσονται επαγγέλματα ανειδίκευτης εργασίας στη παροχή υπηρεσιών, με υψηλό βαθμό εντατικοποίησης (Castells 1996:206).

2. Η υπόθεση της άυλης εργασίας

Σύμφωνα με την θεωρία της άυλης εργασίας (Hardt & Negri 2002: 389-395), η μετεξέλιξη στην πληροφοριακή οικονομία έχει ως συνέπεια την αλλαγή στην ποιότητα και τη φύση της εργασίας. Η πληροφορία και η επικοινωνία αποκτούν σημαντικό ρόλο στην παραγωγή, με αποτέλεσμα την αλλαγή παραδείγματος στην οικονομία. Η παραγωγή just in time ή ο τογιοτισμός, αλλάζουν το παραδοσιακό φορντικό μοντέλο παραγωγής και εργασίας: η παραγωγή ακολουθεί τις ανάγκες της κατανάλωσης, χωρίς να υπάρχουν μεγάλα συσσωρευμένα αποθέματα προϊόντων.

Η γενεαλογία της άυλης εργασίας ξεκινά για τον Νέγκρι και μερίδα του ιταλικού εργατισμού από την έννοια του «κοινωνικού εργάτη» (operaio sociale), της δεκαετίας του 1970. Ο «εργάτης-μάζα» παραχωρεί σταδιακά τη θέση του στον κοινωνικό εργάτη, ο οποίος αποτελεί ένα νέο ταξικό υποκείμενο, το οποίο καθορίζεται από τη διανοητική και τεχνική εργασία (Wright 2012:194-195).

Ο Λατσαράτο θα ορίσει ως κεντρικά πεδία της άυλης εργασίας την οπτικοακουστική παραγωγή, την παραγωγή λογισμικών, τη διαφήμιση, τη μόδα και τις πολιτιστικές δραστηριότητες (Lazzarato 2005). Οι ικανότητες που απαιτεί η άυλη εργασία διαφέρουν από εκείνες που απαιτεί η χειρωνακτική: εδώ είναι απαραίτητη η δημιουργικότητα, η φαντασία και η διαχείριση κοινωνικών σχέσεων (ό.π.).

Η υπόθεση της άυλης εργασίας στο σύγχρονο «μεταφορντικό» και «γνωσιακό» καπιταλισμό αναλύεται σε δύο άξονες. Ο πρώτος αφορά του παραγόμενο προϊόν. Αν δηλαδή αυτό είναι άυλο, όπως για παράδειγμα μία υπηρεσία. Ο δεύτερος αφορά την άυλη εργασία ως διανοητική: άσχετα με την «υλικότητα» ή μη του παραγόμενου προϊόντος, υποστηρίζει η θέση αυτή, η εργασία είναι άυλη, γιατί βασίζεται στη γνώση και στην επιστημονική κατάρτιση του εργαζόμενου – όχι στη χειρωνακτική του παρέμβαση μέσα στην παραγωγική διαδικασία.

Ως προς τον πρώτο άξονα, αν θεωρούμε τη διαδικασία της παραγωγής στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ως εκείνη τη διαδικασία που παράγει κέρδος, μέσα από την παραγωγή εμπορευμάτων και την απόσπαση υπεραξίας από τη ζωντανή εργασία, τότε, αν το κέρδος και η υπεραξία προέρχονται από υλικά ή άυλα προϊόντα (όπως υπηρεσίες), είναι αδιάφορο για την παραγωγική διαδικασία καθαυτήν.

Αντίθετα, η παραγωγή υπηρεσιών ως εμπορεύματα, συχνά αποτελεί πεδίο αυξημένης κερδοφορίας για το κεφάλαιο, όπως συμβαίνει στην εστίαση ή τον τουρισμό: αφενός λόγω των μεγάλων περιθωρίων εντατικοποίησης της εργασίας – αφετέρου λόγω των χαμηλών επενδύσεων που απαιτούνται σε σταθερό κεφάλαιο.

Στον δεύτερο άξονα της υπόθεσης της άυλης εργασίας ενυπάρχουν δύο κρίσιμες παρανοήσεις της εργασιακής διαδικασίας.

Η πρώτη παρανόηση είναι η ταύτιση της νέας μικροαστικής τάξης με την εργατική τάξη. Το αποτέλεσμα, εδώ, είναι να ταυτίζονται μισθωτοί εργαζόμενοι που παράγουν αλλά ασκούν και λειτουργίες διεύθυνσης και επιτήρησης, με μισθωτούς εργαζόμενους που παράγουν υπεραξία και υπάγονται στον εργοδοτικό δεσποτισμό των φορέων του κεφαλαίου (διοικητές τμημάτων, επιστάτες παραγωγής, διευθυντές).

Η δεύτερη παρανόηση έγκειται στο ότι η υπόθεση της άυλης γνωσιακής εργασίας διαχωρίζει τη γνώση από την χειρωνακτική εργασία και την πρακτική εφαρμογή από την διανοητική εργασία. Όμως, ακόμη και η πιο απο-ειδικευμένη χειρωνακτική εργασία απαιτεί ένα στοιχειώδες γνωστικό περιεχόμενο, ώστε να είναι παραγωγική και αποτελεσματική (Balibar 2014). Αντίστροφα, κάθε διανοητική εργασία υλοποιείται μέσα στην παραγωγική διαδικασία παίρνοντας υλικές μορφές: για παράδειγμα, η εργασία του προγραμματιστή ηλεκτρονικών υπολογιστών παίρνει υλικές μορφές, όταν οι επιστημονικές του γνώσεις μετατρέπονται σε εμπόρευμα με τη χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Συνεπώς, μπορούμε να διακρίνουμε τη διανοητική εργασία, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει ποτέ πλήρης διάκριση χειρωνακτικής και διανοητικής εργασίας, με βάση τη θέση μέσα στην εργασιακή διαδικασία. Υπάρχει ένα εύρος διανοητικών εργασιών που αφορούν καθήκοντα οργάνωσης, διαχείρισης και επιτήρησης της παραγωγής -- εργασίες που εντάσσονται στη νέα μικροαστική τάξη, καθώς οι φορείς τους ασκούν εξουσία πάνω στην εργατική δύναμη, άσχετα με το αν παράλληλα παράγουν υπεραξία. Αντίστοιχα, υπάρχει ένα μέρος διανοητικών εργατών (π.χ. προγραμματιστές Η/Υ, εκπαιδευτικοί ιδιωτικού τομέα κ.α.), που δεν είναι φορείς εξουσίας, ενώ παράγουν υπεραξία, οι οποίοι πράγματι αυξάνονται αριθμητικά εξαιτίας της τεχνολογικής εξέλιξης και της αύξησης της παραγωγής υπηρεσιών, χωρίς όμως να αλλάζει η «φύση» της εργασίας και της διαδικασίας παραγωγής στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Η υπόθεση της άυλης εργασίας υποκρύπτει, επιπλέον, έναν τεχνολογικό ντετερμινισμό. Θεωρεί, με άλλα λόγια, ότι μέσα από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων μέσω της γνώσης και της πληροφορίας, επίκειται ένας κοινωνικός μετασχηματισμός. Η κοινωνική αλλαγή, έτσι, κατανοείται ως το αποτέλεσμα οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης. Στα συμφραζόμενα αυτά, η αλλαγή των σχέσεων παραγωγής και του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας δεν φαίνεται αναγκαία για τον κοινωνικό μετασχηματισμό: αυτός μοιάζει είτε να επιταχύνεται είτε να προκύπτει αυτόματα από την πληροφορικοποίηση της παραγωγής και της εργασίας.

Σε αντίθεση, ωστόσο, με την ντετερμινιστική αντίληψη, η τεχνολογία μορφοποιείται κοινωνικά: τόσο η εφεύρεση, δηλαδή, όσο και η εφαρμογή της προσδιορίζονται μέσα από επιλογές κοινωνικά καθορισμένες, σε αντίθεση με την αδιάλλακτη λογική της προκαθορισμένης τεχνολογικής ανάπτυξης (Bonefeld & Holloway 1993: 189-190). Σε αντίθεση δε με μια φυσιοκρατική προσέγγιση της εργασίας, το είδος του παραγόμενου προϊόντος (υλικό ή άυλο) δεν είναι αυτό που επικαθορίζει το υποκείμενο της εργασιακής διαδικασίας.

Ένα επιπλέον σημείο κριτικής στην υπόθεση της άυλης εργασίας έχει να κάνει με το κενό που λογικά δημιουργεί η υποτιθέμενη απουσία της υλικής εργασίας που κατασκευάζει τα μέσα παραγωγής της άυλης, δηλαδή τα μηχανήματα, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα μέσα επικοινωνίας και πληροφορικής (Caffentzis 2011). Οποιεσδήποτε μηχανές, ως νεκρή εργασία, χρειάζονται τη προσθήκη ζωντανής εργασίας προκειμένου να παραχθεί νέα αξία και να διατηρηθεί η παλιά. Ο Μαρξ μας έχει πει στο Κεφάλαιο ότι η κεφαλαιακή αξία διατηρείται μέσω της εργασίας και διαιωνίζεται με νέες μορφές (1978: 628).

3. Το κεφάλαιο ως σχέση και η αφηρημένη εργασία

Αν προσεγγίζουμε το κεφάλαιο ως σχέση με χρηματική και εμπορευματική μορφή εμφάνισης, τότε αναγκαία συνθήκη της σχέσης αυτή είναι η ύπαρξη των στοιχείων που τη συγκροτούν. Κατά την παραγωγή, τα στοιχεία της κεφαλαιακής σχέσης είναι, σε μια απλουστευμένη μορφή, ο κεφαλαιοκράτης και οι εργαζόμενοι. Χωρίς τη ζωντανή εργασία, η ύπαρξη της κεφαλαιακής σχέσης θα ήταν αδύνατη.

Με υλικούς όρους, η ύπαρξη ζωντανής εργασίας εξασφαλίζει τον σχεδιασμό, την παραγωγή και την επίβλεψη μηχανών για την παραγωγική διαδικασία. Η μισθωτή εργασία, ως μέρος του κυκλώματος της κεφαλαιακής σχέσης, μπορεί να αντικαθίσταται σε τμήματα της παραγωγής από μηχανές. Όμως η ανάγκη να κατασκευαστούν οι μηχανές αυτές και να εξελιχθούν τεχνολογικά, καθιστά την ύπαρξη της εργασίας, το ένα σκέλος της κεφαλαιακής σχέσης, μη αντικαταστάσιμο παράγοντα. Η ζωντανή εργασία είναι η παραγωγική δύναμη που παράγει αξία (Macherey 2014: 50).

Ο βασικός σκοπός της παραγωγής στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι το κέρδος. Επειδή όμως στον καπιταλισμό είναι το κεφάλαιο αυτό που εμφανίζεται σαν να παράγει τα εμπορεύματα, και συνεπώς και το κέρδος που εμπεριέχεται σ' αυτά, η εργασία, η οποία στην πραγματικότητα τα παράγει, φαίνεται να περνά στην αφάνεια. Τους καπιταλιστές δεν τους ενδιαφέρει απλώς και μόνον η μέγιστη δυνατή παραγωγή κέρδους, αλλά η μέγιστη δυνατή παραγωγή κέρδους ανά μονάδα κεφαλαίου, η μεγιστοποίηση του ποσοστού κέρδους. Οι τεχνικές παραγωγής του κεφαλαίου, λοιπόν, βελτιώνονται διαρκώς, προκειμένου να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας και η υπεραξία που αποσπάται (Σταμάτης 1995). Έτσι, η συνεχόμενη αύξηση της τεχνικής σύνθεσης του κεφαλαίου είναι βασική προϋπόθεση για διευρυμένη αναπαραγωγή μιας επιχείρησης.

Η έννοια της αφηρημένης εργασίας είναι καθοριστική για να γίνει κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο οι επιμέρους εργασίες ομογενοποιούνται κοινωνικά, άσχετα με την «υλικότητα» ή μη της διαδικασίας με την οποία παράγονται ή, αντίστοιχα, του παραγόμενου προϊόντος. Η αφηρημένη εργασία αποτελεί κατηγορία κοινωνικής αλληλοσυσχέτισης επιμέρους εργασιών, αναδεικνύοντας τον ειδικό κοινωνικό χαρακτήρα της δαπανώμενης εργασίας στην καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία, η οποία παράγει εμπορεύματα.

Η αφηρημένη εργασία δεν πηγάζει από τη συγκεκριμένη, ενώ δεν σχετίζεται η εκμηχάνιση της παραγωγής και η απο-ειδίκευση του εργαζομένου με τη μετατροπή της χρήσιμης εργασίας σε αφηρημένη. Η αφηρημένη εργασία αποτελεί χαρακτηριστικό της κάθε συγκεκριμένης εργασίας στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, δηλαδή έκφραση της ιδιαίτερης κοινωνικότητας που χαρακτηρίζει μόνο τον συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για μια απλή ή μια σύνθετη και με υψηλή εξειδίκευση (συγκεκριμένη) εργασία (Μηλιός, Δημούλης & Οικονομάκης 2005: 46-48).

***

Διαπιστώνουμε μια συνεχή αλλαγή στην παραγωγική και στην εργασιακή διαδικασία, όπου η επιστήμη, η τεχνολογία και η επικοινωνία έχουν σημαντικό ρόλο. Οι συνεχείς αλλαγές, όμως, είναι χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και απαραίτητο στοιχείο για την αύξηση της παραγόμενης αξίας, μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και της εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης. Η αντίστοιχη αύξηση της σχετικής υπεραξίας δεν υπακούει σε κάποια νομοτελειακή πρόοδο της επιστήμης και της γνώσης. Σχετίζεται με τον αντίστοιχο κοινωνικό συσχετισμό μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, σε κάθε συγκυρία και σε κάθε κοινωνικό σχηματισμό ξεχωριστά, αλλά και στο πλαίσιο της καπιταλιστικής διεθνοποίησης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η αύξηση της σχετικής υπεραξίας μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας αποτελεί αναγκαστική επιλογή του κεφαλαίου, όταν οι εργατικοί αγώνες επιβάλλουν καλύτερες εργασιακές συνθήκες, άρα μείωση της απόλυτης υπεραξίας. Ενώ ο ρόλος του κράτους στη συγκρότηση και στην αναπαραγωγή του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας και των σχέσεων παραγωγής είναι καθοριστικός.

Η υπαρκτή διαφοροποίηση μέσα στην εργατική τάξη με βάση τη γνώση και την επιστημονική κατάρτιση, αντιστοιχεί συχνά και σε μισθολογική διαφοροποίηση. Η διαφοροποίησηα αυτή, όμως, αποτελεί έκφανση της διαστρωμάτωσης ανάμεσα στις εργαζόμενες τάξεις, οι οποίες γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από την κυρίαρχη ιδεολογία και τους εργοδότες, ώστε να επιτυγχάνεται η διαφοροποίηση ανάμεσα στην εργασία. Αυτή η κίνηση επιστεγάζεται θεωρητικά με τη νεοφιλελεύθερη θεωρία του ατομικού κεφαλαίου, εμφανίζοντας τους καλύτερα πληρωμένους εργαζόμενους/ες ως καλύτερους/ες διαχειριστές των ατομικών τους προσόντων.

Ο κατακερματισμός της παραγωγικής διαδικασίας μέσω υπερ-εργολαβιών και η κατάτμηση των εργασιακών πεδίων, αναμφίβολα δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την εντατικοποίηση της εργασίας. Παράλληλα, ο παραδοσιακός τύπος συνδικαλιστικής συλλογικής διεκδίκησης φαίνεται να είναι πιο δύσκολος σε αυτές τις συνθήκες. Τα νέα εργασιακά δεδομένα όμως, τοποθετούν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των εργαζόμενων τάξεων την ανάγκη επανεπινόησης των συλλογικών διεκδικήσεων στην παραγωγική διαδικασία: την απαίτηση για δημοκρατική συμμετοχή στην παραγωγική διαδικασία ενάντια στον επιστημονικό πλέον εργοδοτικό δεσποτισμό, τη δικτύωση των εργαζομένων και την αλληλέγγυα στάση στα εκάστοτε κλαδικά αιτήματα.

Ίσως όμως το σημαντικότερο συμπέρασμα από την συμπτωματική περιοδολόγηση των θεωριών περί τέλους της εργασίας, και αντίστοιχα της εργατικής τάξης, είναι η κεντρική θέση της αντίληψης του κεφαλαίου ως αντικειμένου: αν αυτό το αντικείμενο το ιδιοποιούνται οι κεφαλαιοκράτες, η εργατική τάξη καθίσταται περιττή. Στον αντίποδα, το να προσεγγίζουμε το καπιταλιστικό κύκλωμα ως σχέση επιτρέπει να δούμε ότι η δημιουργία υπεραξίας βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με την όσο το δυνατό μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργασίας. Από την προοπτική αυτή, ό,τι σε κάθε χρονική συγκυρία καθορίζει την έκβαση της σχέσης κεφαλαίου-εργασίας είναι ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων.

[Ραν ταν πλαν]

Για τη νέα μετάλλαξη του COV-2 η αρχική εκτίμηση των επιστημόνων, σύμφωνα με την εμπειρία τους από προηγούμενες μεταλλάξεις ιών αυτού του τύπου, είναι ότι παρότι έχει μεγαλύτερη μεταδοτικότητα σε ελάχιστες περιπτώσεις προκαλεί σοβαρή νόσο.

Αφου ο ιός μεταλλαχτηκε, το εμβολιο ποιο στελεχος του ιού καταπολεμά ;
Αυτο που υπάρχει, ή αυτο που μεταλλαχτηκε ; (Παγίδα ερωτηση).

.

Πού την είδες ρε Παύλε την παγίδα; Ήδη απαντήθηκε το ερώτημα από την επιστημονική κοινότητα. Για ψάξε το λίγο.