Δημοσίευσηαπό nemo » 26 Μαρ 2023, 01:47
ετυχε να βρω αυτο που συμφωνει με τα λεγομενα σου ξερεις ομως που βρισκεται το λαθος και δεν μας το λεει ο φιλος;
Αναδημοσιευω..
Με τον όρο Βυζάντιο επικράτησε να θεωρείται εσφαλμένα η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Το αρχαίο Βυζάντιο, ως πόλη στον Βόσπορο [ετυμολογία= βους (βόδι) + πόρος (πέρασμα)], ήταν αποικία Ελλήνων από τα Μέγαρα που ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα προ κοινής εποχής (ΠΚΕ) και πήρε το όνομά της από τον ηγέτη των αποίκων, τον Βύζαντα.
Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ουσιαστικά είναι η συνέχιση της Ρώμης μετά την μεταφορά της έδρας της αυτοκρατορίας από την Ρώμη στην Νέα Ρώμη (το αρχαίο Βυζάντιο) που ονομάστηκε κοινώς Κωνσταντινούπολη, από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο.
Τον όρο «βυζαντινή αυτοκρατορία» τον επινόησαν οι Ευρωπαίοι που δεν ήθελαν οι ελληνόφωνοι ορθόδοξοι της ανατολικής Ρώμης να λέγονται Ρωμαίοι καθώς δεν ήθελαν να υπάρχει σύγχυση με την Ρώμη της Ιταλίας και την «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» της Ευρώπης του Μεσαίωνα.
Άρα συνέβη το τραγελαφικό, οι ελληνόφωνοι υπήκοοι της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, ενώ οι δυτικοί να τους αποκαλούν Γραικούς!
Αυτή η σύγχυση μαστίζει τους νεοέλληνες ακόμη και σήμερα.
Στους νεοέλληνες έχει εσφαλμένα διδαχθεί το αφήγημα ότι το Βυζάντιο ήταν μια αμιγώς ελληνική αυτοκρατορία, κάτι που είναι παντελώς αβάσιμο.
Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε δυτική και ανατολική άρχισε μετά το θάνατο του ισπανογεννημένου Ρωμαίου αυτοκράτορα Θεοδόσιου το 395 και τον διαμοιρασμό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε ανατολική και δυτική ανάμεσα στα 2 παιδιά του, τον Αρκάδιο και τον Ονώριο.
Η ανατολική ρωμ. αυτοκρατορία στα επίσημα κείμενά της αναφέρεται ως «το Κράτος», «Η Βασιλεία των Ρωμαίων», «Το Χριστιανικό Κράτος», «Το Ορθόδοξον Βασίλειον», «η Ρωμανία». Οι λέξεις «Έλληνες» και «ελληνικός» απουσιάζουν παντελώς, διότι ως Έλληνες νοούνταν οι αρχαίοι Έλληνες που είχαν στιγματιστεί από τους χριστιανούς ως «ειδωλολάτρες» και περιέπεσαν σε κατασυκοφάντηση από τους ορθόδοξους θεολόγους.
Οι περισσότεροι αυτοκράτορες της Αν.Ρωμ.Αυτοκρ. δεν ήταν ελληνικής καταγωγής αλλά Ίβηρες, Αρμένιοι, Ιλλυριοί, Σλάβοι, Φράγκοι, κλπ και γενικά η καταγωγή των περισσότερων είναι αμφιλεγόμενη και ασαφής.
Όσο η αυτοκρατορία συρρικνώθηκε και κυρίως μετά την άλωση από τους Φράγκους το 1204 το ελληνόφωνο στοιχείο γίνεται πιο έντονο. Όσοι αυτοκράτορες ήταν ελληνογενείς είχαν συνήθως μικτή καταγωγή (με έναν μόνο γονέα ελληνικής καταγωγής). Αλλά αυτό ελάχιστη σημασία είχε διότι δεν είχαν ελληνική συνείδηση αλλά χριστιανική και θεωρούνταν Ρωμαίοι πολίτες > Ρωμιοί.
Στα πλαίσια του βίαιου και αναγκαστικού εκχριστιανισμού όπως μαρτυρούν τα διατάγματα από την εποχή του Κωνσταντίνου, του Θεοδοσίου μέχρι τον Ιουστινιανό σημειώθηκε η μεγαλύτερη επιχείρηση αλλοίωσης της ταυτότητας των Ελλήνων οι οποίοι δεν ασπάστηκαν οικειοθελώς τον χριστιανισμό όπως είναι το αφήγημα που επέβαλαν να προπαγανδίζεται οι νικητές χριστιανοί μέχρι και σήμερα.
Με τους διωγμούς κατά των «ειδωλολατρών Ελλήνων» από την χριστιανική Ρώμη συντελέστηκε η παραμόρφωση και αλλοίωση της ταυτότητας του ελληνικού πληθυσμού.
Η αλλοίωση αυτή αποτελεί γενοκτονία γιατί έγινε τόσο με καταστροφή πολιτισμικών στοιχείων όσο και εκκαθαρίσεις και εκτελέσεις όσων δεν ασπάζονταν το χριστιανισμό.
Με το αφήγημα που επέβαλε η Εκκλησία μετά την επανάσταση του 1821, ο ελληνισμός τώρα ταυτίζεται με την ορθοδοξία, ενώ στην αρχή θεωρούνταν ειδωλολατρία!
Είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τυχοδιωκτισμού και διαστρέβλωσης ανάλογα με το εξυπηρετούμενο συμφέρον στη εκάστοτε εποχή.
Τώρα ο χριστιανισμός βολεύεται με τον όρο Έλληνες, διότι τα ιερατεία της ορθοδοξίας θέλουν Έλληνας να σημαίνει Ορθόδοξος Χριστιανός για να μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν και να τρέφονται απρόσκοπτα και ακώλυτα από το νεοελληνικό κράτος!
Φυσικά πολλοί φανατικοί προτιμούν ακόμη και τώρα τον όρο «Ρωμιός», «Ρωμιοσύνη», «Ρωμανία». Είναι εκείνοι που ξέρουν ότι ο Έλληνας για την Εκκλησία θα είναι πάντα ο «ειδωλολάτρης» και ο εχθρός τους.
Στα κείμενα των χριστιανών θεολόγων (τους οποίους τιμούν οι χριστιανοί) υβρίζονται οι πρόγονοι των Ελλήνων και αυτό το ξέρουν καλά οι Ρωμιοί.
Ο Ιωάννης «Χρυσόστομος» είπε χαρακτηριστικά: «Αν κοιτάξεις στα ενδότερα των Ελλήνων θα δεις τέφρα και σκόνη και τίποτα υγιές, αλλά σαν τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας αυτών γεμάτος ακαθαρσίες και πύον και τα δόγματά τους γεμάτα σκουλήκια… εμείς δεν παραιτούμαστε της κατ’ αυτών μάχης».
Από πολλούς καταβάλλεται βέβαια προσπάθεια διαστροφής της πραγματικότητας και γεφύρωσης του χάσματος με διάφορα τεχνάσματα. Το πιο χαρακτηριστικό είναι οι φιλόσοφοι (που οι χριστιανοί θεολόγοι έβριζαν και η χριστιανική πίστη αναθεματίζει) να θεωρούνται δήθεν «χριστιανοί προ Χριστού»! Όλα αυτά καταδεικνύουν το μεγάλο πρόβλημα σύγχυσης που προκάλεσε ο χριστιανισμός στους Έλληνες.
Μια σύγχυση που είναι διαρκής και διαιωνίζεται, και η οποία στην ψυχολογία ονομάζεται «γνωστική ασυμφωνία» (cognitive dissonance).
Γιατί πως είναι δυνατόν να ασπάζεται κανείς 2 αντίθετους κόσμους, πως είναι δυνατόν αφενός να βρίζει τους αρχαίους Έλληνες και αφετέρου να θέλει να έχει συγγένεια μαζί τους;
Οι πρώτοι χριστιανοί ήταν ξεκάθαροι, έκοψαν κάθε δεσμό και σχέση και συνάφεια χαρακτηρίζοντάς τους συλλήβδην εχθρούς και βρομερούς ειδωλολάτρες.
Στην Αν. Ρωμ Αυτ. λοιπόν δεν υπήρχε ελληνική συνείδηση.
Το συνεκτικό στοιχείο των πολιτών της αυτοκρατορίας ήταν το κοινό θρήσκευμα, ο χριστιανισμός, που επιβλήθηκε βίαια και φασιστικά σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.
Ο χριστιανισμός καθιερώθηκε από τη Ρώμη ως επίσημη θρησκεία από το έτος 380.
Στην αυτοκρατορία, αποτελούμενη από μωσαϊκό λαών, μιλούσαν πολλές γλώσσες.
Ωστόσο, εκτός από την μητροπολιτική Ελλάδα, σε πολλές περιοχές, όπως στην Αίγυπτο και τις Ανατολικές Επαρχίες, ήδη από την ελληνιστική περίοδο είχαν καθιερωθεί τα ελληνικά τα οποία αποτελούσαν επίσης τη διεθνή και λόγια γλώσσα της εποχής.
Έτσι και ο χριστιανισμός διαδόθηκε αρχικά στην ελληνική γλώσσα γεγονός που έδωσε την ψευδαίσθηση και οδήγησε στο ψευδοαφήγημα ότι ο χριστιανισμός ήταν δημιούργημα και υπόθεση των Ελλήνων.
Εκείνοι που συνέβαλαν στην επικράτηση του χριστιανισμού με τη χρήση της ελληνικής γλώσσας δεν ήταν Έλληνες αλλά ελληνόφωνοι και ελληνομαθείς.
Τα λατινικά ήταν επίσημη γλώσσα στην Αν. Ρωμ Αυτοκρ. μέχρι το έτος 620, όταν τα ελληνικά έγιναν επίσης επίσημη γλώσσα από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο που λέγεται ότι ήταν αρμένικης καταγωγής.
Η χρήση της ελληνικής έγινε για σκοπούς διευκόλυνσης της διοίκησης αλλά κυρίως εξαιτίας του γεγονότος ότι τα ελληνικά ήταν η γλώσσα διάδοσης της χριστιανικής πίστης και αυτού που στην πορεία ονομάστηκε «Ορθοδοξία».
Η ορθοδοξία ήταν το κύριο γνώρισμα αυτής της αυτοκρατορίας.
Τα λατινικά, συνέχισαν να χρησιμοποιούνται παράλληλα ενώ χριστιανικές λειτουργίες ελάμβαναν χώρα και στα λατινικά τουλάχιστον μέχρι το οριστικό σχίσμα των Εκκλησιών το 1054.
Οπότε η χρήση της ελληνικής γλώσσας δεν συνεπάγεται ελληνική συνείδηση και καταγωγή στα χρόνια της Ανατολικής Αυτοκρατορίας.
Στην σύγχρονη εποχή της αποικιοκρατίας είδαμε να συμβαίνει το ίδιο, με Άγγλους και Γάλλους να επιβάλουν την γλώσσα τους σε λαούς των αποικιών τους που καμία σχέση δεν είχαν εθνοτικά με τις χώρες αυτές (Αφρικανοί, Αβοριγίνες κλπ).
Όταν η ανατ. ρωμ. αυτοκρατορία παράκμασε και συρρικνώθηκε ο ελληνόφωνος πληθυσμός ήταν ασφαλώς λόγω γεωγραφίας ο επικρατέστερος.
Κυρίαρχο ελληνικό στοιχείο στο «Βυζάντιο», δεν σημαίνει γνήσιο ελληνικό με βάση τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αλλά το ελληνόγλωσσο χριστιανικό στοιχείο, δηλ. ο ορθόδοξος χριστιανισμός με χρήση της ελληνικής γλώσσας.
Ακόμη και η λέξη Έλληνας μόνο μετά τον 11ο -12ο αιώνα άρχισε δειλά δειλά να μπορεί να χρησιμοποιείται χωρίς αρνητική έννοια και άμεση παραπομπή στην «ειδωλολατρία» αφού οι χριστιανοί είχαν ήδη προ πολλού εξαφανίσει και απαγορεύσει κάθε στοιχείο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Έτσι έκοψαν τους δεσμούς των νεοελλήνων («Ρωμιών») με τους Έλληνες προγόνους τους.
Αυτό το γεγονός των τελευταίων αιώνων μέχρι την εξαφάνιση της αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς είναι το καθοριστικό στοιχείο που έπλασε το αφήγημα ότι η αυτοκρατορία ήταν πάντα μια αμιγώς ελληνική υπόθεση, με εμβληματική προσωπικότητα σε αυτό το αφήγημα τον τελευταίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, ο οποίος φέρεται να αισθάνεται Ορθόδοξος Ρωμαίος και Έλληνας.
Είναι δηλαδή ο χαρακτηριστικός Νεοέλληνας Ρωμιός. Πρόκειται για ένα εθνικιστικό αφήγημα που υπηρετήθηκε για αλυτρωτικούς σκοπούς μετά την επανάσταση του 1821, καθώς ο ελληνογενής πληθυσμός που ήταν υπό τουρκικό ζυγό ήταν πια ορθόδοξος στο θρήσκευμα.
Το αφήγημα ασφαλώς υποστηρίχτηκε από την ορθόδοξη Εκκλησία που για τη διαφύλαξη των συμφερόντων της φρόντισε να ενσωματωθεί στο νεοελληνικό κράτος και θέλησε να του προσδώσει το χαρακτήρα ενός «νεοβυζαντινού» θεοκρατικού μορφώματος, και το πέτυχε.
Οπότε ήταν αναγκαίο για αυτούς να συνδεθεί ο νεοέλληνας με την λεγόμενη «βυζαντινή αυτοκρατορία».
Επειδή όμως δε μπορεί να γίνει οικειοποίηση μόνο μιας περιόδου, το αφήγημα θέλησε να πείσει ότι η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν μια συνέχεια των Ελλήνων από τα χρόνια των Μακεδόνων και των Λατίνων Ρωμαίων μέχρι την κατάκτηση της «Πόλης» από τους Οθωμανούς.
Επομένως οι επαναστάτες του 1821 ήταν κατά το αφήγημα αυτό οι Έλληνες που είχαν δικαίωμα να συνδεθούν όχι μόνο με το τέλος της Ανατολικής Ρώμης αλλά με όλη την πορεία της. Το πρώτο αληθεύει εν μέρει, το δεύτερο όχι.
©️Ἀθηναΐϛ Ξούθου®️
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
.gif "Laughing")
. Ο Yeshua ειχε κανει περιτομη; Εσυ τι λες;