ΜΥΘΗΡΑ έγραψε:ΔΕΜΟ 4
...υπάρχουν οντότητες που προέρχονται απο το Απόλυτο Ένα αλλά στην πορεία της εξέλιξξης τους εκπίπτουν αποχωρίζονται απο την πυρηνική υπόσταση τους η οποία εξασθενίζει και χάνονται ως μορφες εκδηλωμένες στις εξώτατες διαστάσεις με τραγικό μάλιστα τρόπο ..γιαυτες ο χρόνος είναι σκόνη.... οχι το << χρη ρεον ον >>.
..........τι είναι εκείνο όμως που καθορίζει αυτή την εκμηδενιστική πορεία και ανικανότητα επιστροφής στο Απολυτο Είναι ;....
1. Η θέση που περιγράφεις – τι λέει στ’ αλήθειαΗ άποψη υποστηρίζει ότι:
• Υπάρχουν όντα που
εκπορεύονται από το Απόλυτο Ένα • Κατά την πορεία τους
εκπίπτουν •
Αποχωρίζονται από την πυρηνική τους υπόσταση • Αυτή η υπόσταση
εξασθενεί • Τα όντα
χάνονται ως μορφές στις εξώτατες διαστάσεις
• Η απώλεια είναι
τραγική και οριστική • Ο χρόνος γι’ αυτά είναι «σκόνη», όχι χρὴ ῥεῖ ὄν
Αυτό περιγράφει κάτι σαν
οντολογικό θάνατο:
όχι απλώς λήθη, όχι απλώς πάθος, αλλά
ακύρωση της ίδιας της δυνατότητας επιστροφής.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
2. Συμφωνεί αυτό με τον Νεοπλατωνισμό;Όχι. Κατηγορηματικά όχι.Και μάλιστα αντιτίθεται σε θεμελιώδεις νεοπλατωνικές αρχές, τόσο στον Πλωτίνος όσο και – ακόμη αυστηρότερα – στον Πρόκλος.
Ας δούμε γιατί.
3. Τι ΔΕΝ μπορεί να συμβεί νεοπλατωνικά 1. Δεν υπάρχει αποκοπή από το ΈναΣτον Νεοπλατωνισμό:
Καμία εκπόρευση δεν χάνει την αιτία της.Η μετοχή στο Ένα
δεν εξασθενεί ποσοτικά, γιατί δεν είναι μέγεθος.
Η σχέση είναι
οντολογική, όχι ενεργειακή.
Ακόμη και το έσχατο ον:
• μετέχει στο Ένα
• υπάρχει επειδή μετέχει
• αν έπαυε να μετέχει,
θα έπαυε να υπάρχειΆρα δεν μπορεί να υπάρχει «ον που αποκόπηκε αλλά συνεχίζει να υπάρχει».
2. Δεν υπάρχει οντολογικός εκμηδενισμόςΟ Νεοπλατωνισμός
δεν γνωρίζει:
• χαμένες ψυχές
• ακυρωμένες υποστάσεις
• όντα που «σβήνουν» από την πραγματικότητα
Αυτό θα σήμαινε:
• ή αδυναμία του Αγαθού
• ή τελική νίκη του μη-όντος
Και τα δύο είναι
αδιανόητα.
3. Ο χρόνος δεν “σκοτώνει” τα όνταΟ χρόνος είναι:
• τάξη κινήσεως
• εικόνα της αιωνιότητας
• όχι δύναμη εκμηδενισμού
Το «ο χρόνος είναι σκόνη» είναι
υπαρξιακή ποίηση, όχι νεοπλατωνική οντολογία.
4. Από πού προκύπτει αυτή η σκοτεινή εντύπωση;Εδώ ο Νεοπλατωνισμός κάνει
λεπτή αλλά κρίσιμη διάκριση:
Άλλο πράγμα:
• αδυναμία επιστροφής εν ενεργεία
• παγίωση σε έξη
• βαθιά λήθη του νοητού
Και άλλο:
• αδυναμία επιστροφής κατ’ οὐσίανΗ πρώτη υπάρχει.
Η δεύτερη
δεν υπάρχει ποτέ.
Ο Ιάμβλιχος μιλά για ψυχές
που χρειάζονται θεία βοήθεια για να επανέλθουν.
Ο Πρόκλος όμως ξεκαθαρίζει:
Οὐδεμία ψυχὴ ἀποστερεῖται παντελῶς τῆς ἐπιστροφῆς.Ακόμη κι αν:
• η επιστροφή καθυστερεί
• απαιτεί πολλαπλούς κύκλους
• χρειάζεται εξωτερική τάξη ή παιδεία
5. Η σωστή νεοπλατωνική «διόρθωση» της άποψηςΑν θέλουμε να
διορθώσουμε την αρχική θέση χωρίς να τη διαλύσουμε, η διόρθωση είναι αυτή:
Δεν υπάρχουν όντα που εκμηδενίζονται οντολογικά,
αλλά υπάρχουν όντα που
παγιώνονται υπαρξιακά σε κατώτερη λειτουργία.
Δηλαδή:
• όχι απώλεια του Είναι
• αλλά λ
ήθη του τρόπου μετοχής στο Είναι • όχι εξαφάνιση
• αλλά
μακρόχρονη σκιάΟ χρόνος δεν είναι σκόνη·
είναι
αργή παιδαγωγία.
6. Συμπέρασμα – αυστηρά νεοπλατωνικό • Ο Νεοπλατωνισμός
δεν δέχεται οντολογική απώλεια
• Δεν δέχεται οριστική ανικανότητα επιστροφής
• Δέχεται βαθιά πτώση, λήθη, παγίωση, ακόμη και τραγικό βίο
• Αλλά
πάντα υπό την Πρόνοια του Αγαθού
