bizeli έγραψε:Θα σας εξηγήσω.
Καταρχήν ας ξεκινήσω με ένα προτέρημα που έχω. Είμαι το άτομο εκείνο που αν του αναθέσεις κάτι θα στο διεκπεραιώσω αμέσως. Είμαι το άτομο που μπορείς να του έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, ότι η δουλειά σου θα γίνει. Ο λόγος μου συμβόλαιο και το αίτημά σου καθήκον μου.
Πού θέλω να καταλήξω. Είμαι άτομο των πράξεων και όχι των λόγων και ειδικότερα των ευχολογίων. Για αυτό σπανίως θα με δείτε να δίνω ευχές γιατί δεν πιστεύω σε αυτές στην ουσία. Αντιθέτως, πιστεύω ότι οι ευχές σε εγκλωβίζουν και σε περιορίζουν από το να περάσεις στις πράξεις. Είναι η εύκολη λύση.
Αν μου τύχει κάποιο πρόβλημα, δεν υπάρχει καμία μα καμία περίπτωση να με παρηγορήσει κάποιος. Γιατί; Γιατί η μόνη παρηγοριά θα είναι να βρεθεί λύση στο πρόβλημα. Κοινώς πάλι μιλάμε για πράξεις. Όχι για λόγια συμπόνιας. Προτιμώ να κινήσω γη και ουρανό, να κάνω τα αδύνατα δυνατά παρά να χάσω χρόνο με λόγια και ευχολόγια.
Καθώς έχω τέτοιον χαρακτήρα δυσκολεύομαι πάρα πολύ να εναρμονιστώ με έναν κόσμο που δέχεται στωικά τη μοίρα του. Ένας κόσμος γεμάτος προβλήματα που πάει από το κακό στο χειρότερο και κανείς δεν κάνει κάτι για αυτό. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υποκρινόμαστε όλοι ότι δε συμβαίνει τίποτα και συνεχίζουμε κανονικά τις ζωές μας σαν να μην υπάρχουν προβλήματα γύρω μας.
Αισθάνομαι ότι κάθε μέρα παλεύω "να αλλάξω αυτόν τον κόσμο" με τις μικρές μου καθημερινές πράξεις αλλά αισθάνομαι ότι πάω ανάποδα από τους υπόλοιπους. Ακόμα δεν τα έχω παρατήσει αλλά αισθάνομαι πολλές φορές μια ματαιότητα.
Γιατί μόνο εγώ και όχι όλοι; Είναι μεγάλο βάρος αυτό που έχω επιφορτιστεί η αλήθεια είναι. Θα μπορούσα να είμαι πιο χαλαρή και αναίσθητη και να ζω κι εγώ τη ζωή μου μην κοιτάζοντας πέρα από τη μύτη μου όπως κάνουν πολλοί.
Χθες προχθές που λέτε είχα βγει έξω και ήμουν κοντά σε μια εκκλησία. Επειδή δεν είμαι πολύ σχετική με αυτά δεν ξέρω πότε έχει λειτουργία, πότε δεν έχει, πότε πάει ο κόσμος και πότε δεν πάει και για ποιον λόγο. Τις μέρες αυτές, όμως, ξέρω ότι η εκκλησία βαράει υπερωρίες με την έννοια ότι δεν έχει τις συνηθισμένες λειτουργίες που έχει κάθε Κυριακή αλλά και μέσα στη Μ.Εβδομάδα πάει ο κόσμος για κάποιον λόγο.
Που λέτε στεκόμουν εκεί στην άκρη του πεζοδρομίου και αρχίζω και παρατηρώ κόσμο ντυμένο με τα καλά του. Λέω πού πάνε τέτοια ώρα; Μου φαινόντουσαν ότι πάνε εκκλησία γιατί είχαν αυτό το στυλ ... είχε γιαγιάδες, παππούδες αλλά και νέο κόσμο αλλά δεν ήμουν και τελείως σίγουρη. Μετά βλέποντας καλύτερα, ναι όντως πήγαιναν εκκλησία. Έτσι κι αλλιώς λίγο πιο κάτω ήταν. Εγώ δεν ήξερα καν ότι εκείνη την ώρα έχει κάποια λειτουργία. Όπως σας είπα είμαι λίγο άσχετη.
Και ξαφνικά εκείνη την ώρα μου ήρθε η λέξη που έψαχνα. Τυπολατρία.
Πού πάνε όλοι αυτοί και τι κάνουν εκεί μέσα; Πώς βοηθάνε έτσι τον κόσμο που έχει προβλήματα αν υποθέσουμε ότι ακολουθούν τον δρόμο του Χριστού και της αγάπης;
Πώς θα βοηθηθεί ο κόσμος που έχει πραγματική ανάγκη αν εμείς βάψουμε κόκκινα αυγά, αν νηστέψουμε ή αν πάμε στον επιτάφιο;
Τι χαμένος πολύτιμος χρόνος!
Αλήθεια ο Χριστός θα τους ήθελε όλους αυτούς μαζεμένους μέσα σε μια εκκλησία να τον υμνούν ή να κάνουν πράξεις αγάπης προς τον συνάνθρωπό τους κι ας μην πατήσουν ποτέ το πόδι τους στην εκκλησία;
Γιατί τόση αξία έχει για τις θρησκείες το τυπολατρικό μέρος αν υποθέσουμε ότι το μήνυμα το οποίο πρεσβεύουν είναι αγάπη προς τον συνάνθρωπο; Πώς δείχνεις στην πράξη την αγάπη σου μέσα από την τυπολατρία;
Ποια τυπολατρια ρε μπιζελι;
Φοβος για το αγνωστο στην καλυτερη και προσπαθεια αναξιοκρατικης κοινωνικης ανελιξης στη χειροτερη ειναι.
.gif "Laughing")
