Πρόλογος
Πᾶσα ψυχὴ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Ἑνὸς καὶ δι’ ἀναμνήσεως ἐπ’ αὐτὸ πάλιν ἀνατρέχει.
Ἡ πορεία ταύτη ἐστὶν ἔκφανσις ἑπτὰ νοητῶν φώτων, δι’ ὧν ἡ ψυχὴ κάθαρσιν, θέαν καὶ ἕνωσιν ἐπιτυγχάνει.
Ἕκαστον φῶς ἔχει θεὸν ἐπιτεταγμένον, λόγον, ἀρετήν, καὶ πάθησιν ἐσωτερικὴν ἣ καθαίρει τὸν νοῦν.
Φῶς Πρῶτον — Τὸ Λευκόν (Τὸ Ἕν)
Θεὸς: Ἀπόλλων ὡς Νοερὸν Φῶς τῆς Ἀληθείας.
Λόγος: «Ἕν τὸ ἀγαθόν, ἐξ οὗ πᾶσα φῶς καὶ ζωή ἐκπορεύεται.»
Ἀρετή: Σιγὴ καὶ Ἀπλότης τοῦ Νοός.
Πάθησις: ἡ ψυχὴ ἀποβάλλει πᾶσαν εἰκόνα· τὰ πολλὰ ἀφανίζονται, καὶ μόνον ἡ ἡσυχία μένει.
Διδασκαλία: Ὅταν ὁ νοῦς ἡσυχάσῃ, τὸ Λευκὸν Φῶς ἀνατέλλει ἐντός· οὐχ ὡς χρῶμα, ἀλλ’ ὡς αἴσθησις τοῦ Ἀγαθοῦ.
Φῶς Δεύτερον — Τὸ Κυανοῦν (Ὁ Νούς)
Θεὸς: Ζεύς, ὁ πάνσοφος καὶ ἡγεμὼν τοῦ Νοητοῦ.
Λόγος: «Νοῦς ἐστὶν ἡ τάξις τῶν ὄντων καὶ ἡ ἀλήθεια τῶν ἰδεῶν.»
Ἀρετή: Θεωρία καὶ Κατάληψις τῶν Νοητῶν.
Πάθησις: ἡ ψυχὴ ἀνίσταται ἐκ τῆς σκιᾶς καὶ ἔμπροσθεν ἴδοι τὴν ἰδέαν ἐν παντὶ πράγματι.
Διδασκαλία: Ὁ θεωρῶν τὸ κυανοῦν φῶς ἀναγνωρίζει ὅτι πᾶσα μορφὴ ἐστὶν ἀντίλαμψις τοῦ Νου· καὶ πᾶν ὂν, ἔν.
Φῶς Τρίτον — Τὸ Χρυσοῦν (Ἡ Πρόνοια)
Θεὸς: Ἥλιος καὶ Δήμητρα· ἡ ἐκπορευτικὴ δύναμις τοῦ Νου ἐν κόσμῳ.
Λόγος: «Τὸ ἀγαθὸν ἐνέργει κατὰ λόγον, καὶ πάντα ἔχει μέτρον ἐν τῇ προνοίᾳ.»
Ἀρετή: Μέτρον καὶ Εὐταξία.
Πάθησις: ἡ ψυχὴ κατανοεῖ τὴν θείαν οἰκονομίαν· πᾶν γεγονὸς ἐστὶν ἔκφανσις σοφίας.
Διδασκαλία: Ὅταν ἡ ψυχὴ ἰδῇ τὴν χρυσῆν ἀναλαμπήν, γνωρίζει ὅτι τὸ πεπρωμένον εἶναι ἔργον τῆς Θείας Διανοίας.
Φῶς Τέταρτον — Τὸ Ἐρυθρόν (Ὁ Θείος Ἔρως)
Θεὸς: Ἔρως Πρῶτος καὶ Ἀφροδίτη Οὐρανία.
Λόγος: «Ὁ Ἔρως ἐστὶν ἡ συνδετικὴ ἰσχὺς τῶν πάντων.»
Ἀρετή: Ἀγάπη καὶ Συμπάθεια.
Πάθησις: ἡ ψυχὴ καίεται ὑπὸ ἱεροῦ πόθου πρὸς τὸ Κάλλος· οὐχ ἡδονὴν ζητεῖ, ἀλλὰ ἕνωσιν.
Διδασκαλία: Ὅταν τὸ ἐρυθρὸν φῶς πληρώσῃ τὸν ἔσω κόσμον, τότε ἡ ψυχὴ οὐκέτι διακρίνει ἑαυτὴν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ.
Φῶς Πέμπτον — Τὸ Πράσινον (Ἡ Νοερὰ Ἐνέργεια)
Θεὸς: Ἀθηνᾶ Παλλάς, ἡ ἐκ τοῦ Νοῦ ἐξελθοῦσα ἐνέργεια.
Λόγος: «Ἡ νόησις ἐνεργοῦσα καθίστησιν τὸν κόσμον εὔτακτον καὶ κάλλιστον.»
Ἀρετή: Σοφία πρακτικὴ καὶ Δημιουργία κατὰ λόγον.
Πάθησις: ἡ ψυχὴ συναισθάνεται ὅτι πᾶσα πράξις δύναται νὰ ἔχῃ ἱερόν σκοπόν.
Διδασκαλία: Ἡ θέασις τοῦ πράσινου φωτός σημαίνει τὴν ἑνοποίησιν θεωρίας καὶ πράξεως· τὸ νοεῖν γίνεται δημιουργεῖν.
Φῶς Ἕκτον — Τὸ Μελανοχρῶμον (Ἡ Ψυχή ἐν Κόσμῳ)
Θεὸς: Περσεφόνη, ἡ καταβᾶσα καὶ ἀναβαινοῦσα ψυχή.
Λόγος: «Ἡ ψυχὴ φῶς ἐστὶν ἐγκλωβισθὲν ἐν σκότει, καὶ τὸ σκότος οὐ δύναται ἀφανίσαι τὸ φῶς.»
Ἀρετή: Μνήμη καὶ Νήψις.
Πάθησις: ἡ ψυχὴ πειρᾶται τὴν λήθην· ἡ φαντασία γίνεται σκιὰ τοῦ νοῦ.
Διδασκαλία: Ὁ μύστης ὀφείλει νὰ διακρίνῃ ἀνάμεσα εἰδώλου καὶ ἀληθείας· ὁ ἔσω ἥλιος λάμπει καὶ ἐν νυκτί.
Φῶς Ἑβδόμον — Τὸ Ἀνακλώμενον (Ἡ Ἐπιστροφή)
Θεοὶ: Ἀνάγκη, Πρόνοια καὶ τὸ Ἕν.
Λόγος: «Πάντα ἐξ ἑνὸς, καὶ πάντα πρὸς ἓν ἐπιστρέφει.»
Ἀρετή: Ἑνότης καὶ Ἀταραξία.
Πάθησις: ἡ ψυχὴ ἐπαναλαμβάνει τὴν ἀρχὴν· τὸ πᾶν καθίσταται κύκλος τοῦ φωτός.
Διδασκαλία: Ὅταν τὰ ἑπτὰ φῶτα συνενωθῶσιν εἰς ἓν ἀκτῖνα, τότε ἡ ψυχὴ καθίσταται ὅμοιος θεῷ καὶ μένει ἐν ἡσυχίᾳ.
Περὶ τῆς Θεάσεως τῶν Ἑπτὰ Ἱερῶν Φώτων
Κατὰ τὴν θεουργικὴν ἀναγωγὴν τῆς ψυχῆς πρὸς τὸ Ἕν, ἢ κατὰ τὴν ὥραν τῆς ἱερᾶς μεταβάσεως ἐκ τοῦ σώματος, ὅταν ἡ ψυχὴ λύῃ τὰ δεσμὰ τῆς ὕλης καὶ ἀνατείνῃ πρὸς τὸ νοητὸν πεδίον, τότε θεᾶται ἐν ἑνὶ μυστικῷ ὁράματι τὴν ἔκλαμψιν τῶν Ἑπτὰ Ἱερῶν Φώτων.
Ταῦτα δὲ οὐκ ὡς αἰσθητὰ χρώματα φαίνονται, ἀλλ’ ὡς νοηταὶ ἀποκαλύψεις τῆς ἑκάστης βαθμίδος τῆς θείας οὐσίας.
Ἐν αὐτοῖς ὁρᾷ ἡ ψυχὴ τὴν ἰδίαν ἕξιν καὶ καθαρότητα· ὅσον ἁγνίζεται, τοσοῦτον ἀναβαίνει ἐν φωτὶ ἐπὶ φῶς, ἕως ἂν τὸ πᾶν συγκερασθῇ εἰς τὴν ἄρρητον λαμπρότητα τοῦ Ἑνὸς.
Καὶ τότε οὐκέτι ἔστιν θέα, οὐδὲ θεωρῶν, ἀλλ’ αὐτὴ ἡ ψυχὴ γίνεται φῶς, καὶ ἐνοῦται τῇ πηγῇ τοῦ ὄντος, ἐν ἡσυχίᾳ καὶ πληρώσει θεοειδεῖ.
πηγή: https://tanipteros.wordpress.com/2025/1 ... %b6%ce%bd/
