Προσευχὴ Ὑπὲρ Καταλλαγῆς τῶν Θρησκειῶν καὶ Προστασίας τῶν Τιμώντων τοὺς Ἑλληνικοὺς Θεούς

[tanipteros]

**Προσευχὴ Ὑπὲρ Καταλλαγῆς τῶν Θρησκειῶν καὶ Προστασίας τῶν Τιμώντων τοὺς Ἑλληνικοὺς Θεούς**

Ὦ Ἕν ἀγέννητον, ἄφθαρτον, ὑπερούσιον καὶ ἀνεκλάλητον,
πηγὴ πάσης ἑνότητος, ἀγαθότητος καὶ ζωῆς,
σὺ ὃ συνέχεις ἐν ἑνὶ δεσμῷ πάντα τὰ ὄντα,
φώτισον τοὺς νοῦς ἡμῶν, ἵνα ἐπιγνῶμεν
ὅτι οὐδεμία ψυχὴ ἐστὶ ξένη τῆς κοινῆς ταύτης ἀρχῆς.

Ὦ θεῖαι Ἐνάδες,
ἀΐδιοι χορηγοὶ τῶν ἀγαθῶν,
Ἀπόλλων τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀληθείας,
Ἀθηνᾶ τῆς σοφίας,
Ζεῦ τῆς δικαιοσύνης,
Ἀφροδίτη τοῦ κάλλους καὶ τῆς συμπαθείας,
Ἑρμῆ τῆς διαλλαγῆς,
Ἄρης τῆς ἀνδρείας τῆς μετὰ φρονήσεως,
καὶ πάντες οἱ μακάριοι Θεοί,
ἐπισκιάσατε τὸν κόσμον τῇ προνοίᾳ ὑμῶν.

Ἐξαλείψατε πᾶσαν ἔχθραν,
πᾶν μῖσος,
πᾶσαν κατάραν,
πᾶν ἀνάθεμα,
πᾶσαν βλασφημίαν,
καὶ πᾶσαν ἐπιθυμίαν ἀπωλείας
ἐκ τῶν καρδιῶν τῶν ἀνθρώπων.

Μεταβάλετε τὸν θυμὸν εἰς πραότητα,
τὴν ἄγνοιαν εἰς σοφίαν,
τὸν φόβον εἰς γνώσιν,
καὶ τὴν διχόνοιαν εἰς κοινωνίαν τοῦ ἀγαθοῦ.

Μηδεὶς διώκοι τὸν πλησίον αὐτοῦ
διὰ τὴν πίστιν,
διὰ τὴν λατρείαν,
ἢ διὰ τὴν φιλοσοφίαν αὐτοῦ·
ἀλλὰ πάντες ἐπιζητοῖεν τὴν ἀλήθειαν
μετὰ σωφροσύνης, δικαιοσύνης καὶ φιλαλληλίας.

Ἰδίως δὲ σκέπασον,
ὦ θεία Πρόνοια,
πάντας τοὺς εὐσεβῶς τιμῶντας τοὺς ἀθανάτους Ἑλληνικοὺς Θεούς.
Γένοιτο αὐτοῖς ἀσπίς ἡ πρόνοια τῶν Ἐνάδων,
περιτείχισμα ἀπόρθητον ἡ τοῦ Ἀγαθοῦ δύναμις,
καὶ φύλαξ ἀκοίμητος ἡ συμπάθεια τῶν θείων δυνάμεων,
ἐναντίον πάσης κακοβουλίας,
πάσης κατάρας,
πάσης ἀδίκου ἐπιβουλῆς,
πάσης ἐχθρικῆς διαθέσεως,
καὶ παντὸς ἀναθέματος,
εἴτε προφερομένου διὰ λόγων,
εἴτε ἐπιχειρουμένου διὰ πράξεων,
εἴτε νοουμένου ἐν λογισμοῖς,
εἴτε τελουμένου καθ' οἱανδήποτε ἐπίκλησιν ἢ τελετήν.

Μὴ ἐπιτραπῇ τῷ ἀναθέματι
οὐδὲ τῇ κακοβουλίᾳ
προσάπτεσθαι ταῖς ψυχαῖς τῶν εὐσεβῶν,
ἀλλὰ πρὶν ἢ ἐγγίσαι,
διαλυέσθω καὶ ἀνενέργητον γινέσθω
ἐνώπιον τῆς τοῦ Ἀγαθοῦ αἰωνίου δυνάμεως,
ὥσπερ σκότος διαλύεται
ὑπὸ τῆς τοῦ νοητοῦ φωτὸς παρουσίας.

Καθάρισον τοὺς νοῦς πάντων,
ἵνα γνῶσιν ὅτι
ἡ κατάρα καὶ τὸ ἀνάθεμα,
ἡ βία καὶ τὸ μῖσος,
οὐδέποτε ἀνάγουσιν πρὸς τὸ Ἕν,
ἀλλὰ βυθίζουσι τὰ ὄντα
εἰς τὰς πλάνας τοῦ Γιγνομένου.

Δὸς ἡμῖν καρδίαν ἀνεξίκακον,
νοῦν φιλάγαθον,
ψυχὴν γενναίαν,
καὶ βούλησιν ἀκατάβλητον
πρὸς τὴν καλλιέργειαν τῆς ἀρετῆς
καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς πάντα τὰ ὄντα.

Καὶ ὅταν ἡ ἔχθρα ἐγείρηται,
ἀνάστησον τὴν φρόνησιν·
ὅταν ἡ κατάρα ἢ τὸ ἀνάθεμα ἐκτοξευθῇ,
ἀναλώθητω εἰς τὸ μηδὲν
πρὸ τῆς δυνάμεως τοῦ Ἀγαθοῦ·
ὅταν ἡ βία πλησιάζῃ,
πρόβαλε τὸ κάλλος,
τὴν δικαιοσύνην,
καὶ τὴν ἀλήθειαν.

Εἴη πᾶσα ψυχὴ προάγουσα
ἀπὸ τὴν ἄγνοιαν εἰς τὴν γνώσιν,
ἀπὸ τὴν φιλονεικίαν εἰς τὴν συμφιλίωσιν,
ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν παθῶν
εἰς τὴν ἡσυχίαν τοῦ νοῦ,
καὶ ἐκ τοῦ Γιγνομένου
πρὸς τὴν θεωρίαν τοῦ Ἑνὸς
καὶ τῶν μακαρίων Ἐνάδων.

Γένοιτο.

πηγή: ΤΑΝΥΠΤΕΡΟΣ