nid de mare έγραψε:nik_killthemall έγραψε:Υπάρχει άραγε μελέτη που να καταγράφει τις αναφορές των λέξεων "παιδεραστής - εραστής" στην αρχαία ελληνική γραμματεία ώστε να διαπιστώσει πλειοψηφικά ποια είναι η αποδιδόμενη έννοια κάθε φορά ?
«Εραστής» και «Ερώμενος»
Οι λέξεις αυτές δεν χρησιμοποιούνται με την σημερινή τους έννοια (δηλ. την σεξουαλική) αλλά με μία άλλη έννοια προφανώς παιδαγωγική. Του εφήβου τα αισθήματα προς τον «εραστήν»-δάσκαλον δεν είναι βέβαια έρως -όπως εννοείται σήμερα- αυτός εξάλλου φυσικώς, ηθικώς αλλά και νομικώς αποκλειόταν. Ο έρως αυτός ήταν αισθήματα βαθύτατης φιλίας και σεβασμού. Στα μάτια του εφήβου, ο δάσκαλος-εραστής φάνταζε ως η ενσάρκωσης του ιδανικού, ως το ιδεώδες πρόσωπο, προς το οποίο απέβλεπε, κατά το οποίον θα διέπλαττε την προσωπικότητά του. Αυτό φαίνεται καθαρά, αφού, αν και χρησιμοποιείται η λέξη «εραστής», παραλλήλως, όπως είδαμε θεωρείται αδιανόητη η σαρκική έλξις.
Σ'αυτό όμως εδω δυσπιστώ, εδώ δηλαδή
"λέγεται δ’ αὐτὸν μεθύοντα θεωρεῖν ἀγῶνας χορῶν, τὸν δ’ ἐρώμενον Βαγώαν χορεύοντα νικῆσαι καὶ κεκοσμημένον διὰ τοῦ θεάτρου παρελθόντα καθίσαι παρ’ αὐτόν· ἰδόντας δὲ τοὺς Μακεδόνας κροτεῖν καὶ βοᾶν φιλῆσαι κελεύοντας, ἄχρι οὗ περιβαλὼν κατεφίλησεν."
https://el.wikisource.org/wiki/Βίοι_Παρ ... Αλέξανδρος
δύσκολα εώς ακατόρθωτα η έννοια του ερώμενον είναι παιδαγωγική όταν μάλιστα ο Βαγώας είναι και ευνούχος. Υπήρχε δηλ. σχέση εκπαιδευτή - εκπαιδευομενου ανάμεσα σε Αλέξανδρο και ευνούχο ? Γι'αυτό ρώτησα αν υπάρχει μελέτη που να αξιολογεί στατιστικά την χρήση αυτών των λέξεων στην αρχαία ελληνική.

.gif)