Επίσης, καλό θα ήταν να προσδιορισθεί το εύρος της αμφισβήτησης. Ποιος αμφισβητείται εδώ, εγώ, οι αναρτήσεις μου ή τα αρχαία ελληνικά κείμενα; Επειδή οι προσωπικές επιθέσεις καταδεικνύουν μένος εκ του ουκ άνευ και αναρωτιέμαι την αιτία... η αφορμή είναι γνωστή.
Τέλος, εάν υπάρχουν κάποια άλλα στοιχεία ώστε να τοποθετηθούμε, καλώς η συζήτηση να συνεχίσει. Ειδάλλως, δεν υπάρχει λόγος να αναλωνόμαστε στα ίδια καθώς σε μια δυο μέρες θα εμφανιστεί κάποιο καινούργιο προφίλ που θα ζητά ή αναζητά τις ίδιες εξηγήσεις.
Προσωπικά λοιπόν, τοποθετήθηκα. Το θέμα έχει αναλυθεί όπως παραθέτω για δεύτερη και τρίτη φορά παρακάτω. Εάν έχετε κάτι καινούργιο ειδοποιείστε με. Δεν έχω καμιά διάθεση να με προσβάλει ο κάθε ανώνυμος χρήστης που νομίζει ότι συνομιλεί με άσχετους στο καφενείο της γειτονιάς του.
ΩRIΩNAS7 έγραψε:Αυτά τα βγαζεις απο το μυαλό σου. Ποτε στην αρχαία Αθήνα δεν υπήρξε νόμος κατά της ομοφυλοφιλίας. Αυτά που λες αφορούν ΜΟΝΟ Κ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ την ανδρική πορνεία. Καλό θα ηταν να ρίξεις μια ματια στους Νόμους του Σόλωνα γιατί δεν εχεις ιδέα τι λες.
Σελ. 5 του παρόντος νήματος
nid de mare έγραψε: Ο Αισχίνης κατά Τιμάρχου λέει στην παράγραφο 21:
«Εάν τις Αθηναίος εταιρήση, μη εξέστω αυτώ των εννέα αρχόντων γενέσθαι, μηδ' ιερωσύνην ιε-ρώσασθαι, μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμίαν, μήτε ένδημον μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν μήτε χειροτονητήν, μηδ' επί κηρυκείαν αποστελλεσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδ' εν ταις κοιναίς στεφανοφορίαις στεφανούσθω, μηδ' εντός (της αγοράς) των περιραντηρίων πορευέσθω. Εάν δε τις ταύτα ποιή, καταγνωσθέντος αυτού εταιρείν θανάτω ζημιούσθω».
Δηλαδή:
«Αν κάποιος Αθηναίος εταιρήσει (κάνει ομοφυλοφιλική σχέση), απαγορεύεται να γίνει ένας από τους εννέα άρχοντες, ούτε μπορεί να γίνει ιερέας, ούτε να συνηγορήσει σε δημόσιο δικαστήριο, ούτε να έχει κανένα αξίωμα, ούτε εντός των ορίων του δήμου ούτε εκτός, είτε με κλήρο είτε με χειροτονία, ούτε να αποσταλεί ως κήρυκας, ούτε να εκφέρει γνώμη, να μη μπαίνει στα δημόσια ιερά, ούτε στις τελετές στεφανοφυρίας να φέρει στεφάνι, ούτε να περνάει από τους ραντισμένους με αγίασμα χώρους της αγοράς. Αν κάποιος τα κάνει αυτά, ενώ έχει βρεθεί ένοχος, για ομοφυλοφυλία, να τιμωρείται με θάνατο».
Επομένως αν κάποιος ήταν ομοφυλόφιλος ήταν δικαίωμά του, αλλά δε μπορούσε να συμμετέχει στα κοινά των Αθηναίων. Αν συμμετείχε κατά παράβασιν η ποινή ήταν θάνατος.
Βλέπουμε λοιπόν ότι πράγματι υπήρχαν, όπως είναι φυσικό, και στην Αθήνα ομοφυλόφιλοι και παιδεραστές, αλλά αυτό όχι απλά δεν ήταν κοινωνικός θεσμός αλλά οι ομοφυλόφιλοι ήταν άτομα περιθωριακά, πτυστέα και δεν ήταν αποδεκτοί στα κοινά.
Ο Δημοσθένης στον κατά Ανδροτίωνος λόγο στην παράγραφο 30 μας λέει ότι σύμφωνα με ένα νόμο του Σόλωνος οι ομοφυλόφιλοι:
«ΜΗΤΕ ΑΕΓΕΙΝ ΜΗΤΕ ΓΡΑΦΕΙΝ ΕΞΕΙΝΑΙ ΤΟΙΣ ΗΤΑΙΡΗΚΟΣΙΝ»
Δηλαδή: «Εκείνοι που εταίρησαν (οι ομοφυλόφιλοι) δεν είχαν δικαίωμα ούτε να μιλούν ούτε να καταθέτουν γραπτώς στα δικαστήρια».
Χρησιμοποιούσαν μάλιστα δύο ρήματα, το «εταιρέω-ώ)» και το «πορνεύομαι». Η διαφορά των δύο ρημάτων είναι:
(Liddell - Scott, σελ. 342 τόμος II) «εταιρεί μεν ουν και πορνεύεται ο πασχητιών, αλλ' εταιρεί μεν υπό εραστού, πορνεύεται υπό του τυχόντος». Δηλαδή:
«Εταιρεί λοιπόν και εκπορνεύεται ο παθητικός εραστής, αλλά εταιρεί όταν είναι με μόνιμο εραστή, εκπορνεύεται όταν είναι με περιστατικό».
Σελ. 10 του παρόντος νήματος
Βλέπουμε εδώ ότι το «παιδεραστείν» θεωρείται ενέργεια καλή και σεμνή και δεν έχει καμία σχέση με το σύγχρονο νόημα που δίδεται στη λέξη παιδεραστία και το οποίο ημιμαθείς και πλανεμένοι θέλουν να βλέπουν στα αρχαία κείμενα. Δε μπορεί δηλαδή ο ΣΟΦΟΣ ΣΟΛΩΝ από τη μία να εκδιώκει δια νόμου από τα κοινά τους παιδεραστές (με τη σημερινή έννοια της λέξης) και τους ομοφυλόφιλους και έπειτα να λέει ότι το - παιδΠλουτάρχου βίοι παράλληλοι, Σόλων 1,1
«Εκ τε των ποιημάτων αυτού λαβείν εστί και νόμον έγραψε διαγορεύοντα δούλον μη ξηραλοιφείν μηδέ παιδεραστείν, εις την των καλών μερίδα και σεμνών επιτηδευμάτων τιθέμενος το πράγμα, και τρόπον τινά τους αξίους προκαλούμενος ων τους αναξίους απήλαυνε». Δηλαδή:
«Και από τα ποιήματα του είναι δυνατό να το καταλάβουμε και έγραψε νόμο που ορίζει οι δούλοι να μη αλοίβουν τους παλαιστές ούτε να έχουν σχέση αγάπης δασκάλου προς μαθητή με τα παιδιά (παιδεραστείν), αφήνοντας αυτό το θέμα στην μερίδα των καλών και σεμνών ασχολιών, και με αυτό τον τρόπο να παροτρύνει τους άξιους σε έργα αξιόλογα, από τα οποία απέβλεπε να αποκλείσει τους ανάξιους».
εραστείν» είναι έργο καλό, σεμνό και άξιο. Οπότε ο «εραστής» και ο «ερώμενος» είχαν σχέση υπεύθυνη και παιδαγωγική, σχέση δασκάλου και μαθητού.
Άρα:
-Ναι, υπήρχαν στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο ομοφυλόφιλοι και παιδεραστές, αλλά ίσως και λιγότεροι απ' ότι σήμερα.
-Αυστηρότατοι νόμοι προστάτευαν τα παιδιά από τους παιδεραστές.
-Η λέξη «παιδεραστής» στην αρχαία Ελλάδα δεν είχε τη σύγχρονη πτυστέα σημασία, αλλά σήμαινε αυτόν που νοιάζεται για τα παιδιά και τα εκπαιδεύει αισθανόμενος βαριά την ευθύνη του τελικού αποτελέσματος. Ο εκπαιδευτής νομαζόταν «εραστής» και ο εκπαιδευόμενος «ερώμενος».
-Την ομοφυλοφιλία την θεωρούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ίδιον γνώρισμα των βαρβάρων.
-Οι ομοφυλόφιλοι και οι παιδεραστές έχαναν όλα τους τα πολιτικά δικαιώματα και εθεωρούντο άτομα περιθωριακά.
-Η ομοφυλοφυλία όχι μόνο δεν ήταν θεσμοθετημένη στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και εδιώκετο δια αυστηροτάτων νόμων.
-Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι μίλησαν για εγκράτεια και αγνότητα μέχρι το γάμο.
Σελ. 10 του παρόντος νήματος
Η ομοφυλοφιλία στην Αθήνα
Οι «Νόμοι» του Σόλωνα (βιβλίο 5, κεφάλαιο 5, άρθρο 332), είναι αρκετά σαφείς για τις συνέπειες που έχει κάποιος Αθηναίος αν συνάψει σχέση με άντρα:
Αν τις Αθηναίος εταιρήση, με έξεστω αυτω των εννέα αρχόντων γενέσθαι, μηδέ ιερωσύνην ιερώσασθαι, μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμιάν, μήτε ενδημον, μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν, μήτε χειροτονητήν, μηδέ επικυρήκειαν αποστελλέσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω, μηδέ εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδέ εν ταις κοιναίς σταφονοφορίες σταφανούσθω, μηδέ εντός των της αγοράς περιρραντηριων πορευέσθω.
Εάν δε ταύτα τις ποιή,καταγνωσθέντως αυτού εταιρείν, θανάτω ζημιούσθω.
Δηλαδή, αν κάποιος Αθηναίος συνάψει (ομοφυλοφιλική) σχέση με κάποιον άλλο:
Δεν του επιτρέπεται να γίνει μέλος των 9 αρχόντων.
Δεν του επιτρέπεται να εκλεγεί ιερέας.
Δεν του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού.
Δεν του επιτρέπεται να ασκήσει κάποια εξουσία, εντός η εκτός της χώρας, κληρωτή ή χειροτονητή.
Δεν του επιτρέπεται να σταλεί ως κήρυκας πολέμου.
Δεν του επιτρέπεται να εκθέσει τη γνώμη του.
Δεν του επιτρέπεται να μπει στους δημόσιους ναούς.
Δεν του επιτρέπεται να στεφανωθεί στις δημόσιες στεφανοφορίες.
Δεν του επιτρέπεται να παίρνει μέρος στους περιπάτους που γίνονται στην αγορά.
Όποιος λοιπόν (πολίτης) έχει καταδικαστεί ως ερωτικός σύντροφος, αλλά ενεργήσει αντίθετα με τις διατάξεις του νόμου, να τιμωρείται με θάνατο.
