Best of anthellinism

[Τλαξκαλτέκος]

Monkeyδονία ξακουστή , του Ουμουρτάγ η χώρα. x2
Που έδιωξες τους Έλληνες , κι ελεύθερη είσαι τώρα. x2
Είσαι και θα 'σαι σλαβική , των Σλάβων το καμάρι. x2
Κι εμείς οι διεθνιστούληδες σου πλέκουμε στεφάνι. x2

Μούφα εθνικό τραγούδι το «Μακεδονία ξακουστή»;

Η απάντηση βρίσκεται στο βιβλίο της Μαρίκας Ρόμπου-Λεβίδη «Επιτηρούμενες ζωές: Μουσική, χορός και διαμόρφωση της υποκειμενικότητας στη Μακεδονία» (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια).

Η συγγραφέας αναγνωρίζει φυσικά πως το τραγούδι έχει λάβει διαστάσεις ύμνου της μακεδονικότητας. Η ίδια θεωρεί ωστόσο πως «πρόκειται για το πιο ηχηρό παράδειγμα πολιτισμικής κατασκευής». Και εξηγεί γιατί το λέει αυτό:

1) Μουσικολογικά δεν πρόκειται για «παραδοσιακή» μελωδία.

2) Κινησιολογικά, το χορευτικό βήμα παρουσιάζει έλλειμμα εντοπιότητας, δημιουργικής φαντασίας και «αυθεντικότητας».

3) Μορφολογικά, ο στίχος δεν παραπέμπει στις συμβάσεις του δημοτικού τραγουδιού.

4) Το περιεχόμενο του στίχου επίσης διαφέρει από αυτό των δημοτικών τραγουδιών και είναι καθαρά εθνικιστικού χαρακτήρα.

Το απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίκας Ρόμπου-Λεβίδη το παρέθεσε παλιότερα στην Καθημερινή ο Παντελής Μπουκάλας. Επίσης, κατά τον μουσικολόγο Μάρκο Δραγούμη, η μουσική του «Μακεδονία ξακουστή» αντλεί από σεφαραδίτικο τραγούδι, που δημιουργήθηκε για τα εγκαίνια του πρώτου εβραϊκού σχολείου της Θεσσαλονίκης, το 1873.

Συμπέρασμα της Μαρίκας Ρόμπου-Λεβίδη: «Μία μελωδία που πρωτοακούστηκε στην πολυεθνοτική Θεσσαλονίκη του τέλους του 19ου αιώνα» μετατράπηκε με τον καιρό σε ένα «υποσχόμενο σύμβολο της φαντασιακής μακεδονικότητας και ελληνικότητας».

Με τις υγείες μας.

https://www.efsyn.gr/node/188513

Καλά , ας βρουν έγκαιρες αποδείξεις πως η μελωδία είναι όντως εβραϊκή και βλέπουμε.
Όσο για τα λόγια , μοιάζουν εμπνευσμένα από τον Δροσίνη :
https://momyof6.wordpress.com/2019/01/2 ... γίου-δροσ/

[Τλαξκαλτέκος]

Δελφίν : Ελληνικό υποβρύχιο του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Ίσως σημείωσε την πρώτη τορπιλική επίθεση από υποβρύχο σε κατάδυση στον κόσμο. Δεν είχε όμως αποτέλεσμα.

https://www.hellenicnavy.gr/el/istoria/ ... elfin.html
https://www.mixanitouxronou.gr/to-proto ... valkaniko/

[Τλαξκαλτέκος]

Συμπλήρωμα σε αυτό viewtopic.php?f=6&t=10814&p=314777&hilit=%CE%99%CE%AC%CE%BC%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CF%87%CE%BF%CF%82#p314777

Η ρήση τοῦ Ἐπίκουρου πὼς μόνον οἱ Ἕλληνες μποροῦν νὰ φιλοσοφήσουν καὶ πὼς δὲν μπορεῖ νὰ γίνει κάποιος σοφὸς ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἐθνική του καταγωγὴ («ὁ δὲ Ἐπίκουρος ἔμπαλιν ὑπολαμβάνει μόνους φιλοσοφῆσαι Ἕλληνες δύνασθαι», Κλήμης Ἀλεξανδρεύς, Στρωματεῖς, I.15.67· καὶ «οὐδ’ ἐν παντὶ ἔθνει σοφὸν γενέσθαι», Διογ. Λαέρτιος, X.117, στὸ Γ. Ζωγραφίδης, Ἐπὶκουρος ἠθική, Ἀθήνα 1991, σ. 252).

Η ρήση τοῦ «ἕλληνα» = παγανιστῆ Σύρου Ἰάμβλιχου πὼς οἱ ἐθνοτικὰ Ἕλληνες ἦταν ἄμυαλοι καὶ εὐθύνονταν γιὰ τὴν παρακμὴ τῆς ἀρχαίας θρησκείας (Ἰάμβλιχου, Περὶ Μυστηρίων, Ζ΄, 5).
https://ardin-rixi.gr/archives/236510

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Барабан (28 Ιουλίου 1913)



Η τελευταία λέξη της στρατιωτικής τεχνολογίας – συσκευές με τις οποίες ο βασιλιάς Κωνσταντίνος έσπευσε να οπλίσει τα μετόπισθεν του γενναίου στρατού του.

[Τλαξκαλτέκος]

γραικά γερόντια : Ο Κάτων ονόμασε "γραικά γερόντια" το 151 π.Χ. στη Σύγκλητο τους επιφανείς Αχαιούς ομήρους που μεραφέρθηκαν στη Ρώμη έπειτα από 17 ετών βασανιστήρια , επειδή δήθεν η Αχαϊκή Συμπολιτεία είχε βοηθήσει τον βασιλιά των Μακεδόνων Περσέα κατά των Ρωμαίων. Οι όμηροι αφέθησαν ελεύθεροι με τη μεσολάβηση του Σκιπίωνα του Αφρικανού.

ὑπὲρ δὲ τῶν ἐξ Ἀχαΐας φυγάδων ἐντευχθεὶς διὰ Πολύβιον ὑπὸ Σκηπίωνος, ὡς πολὺς ἐν τῇ συγκλήτῳ λόγος ἐγίνετο, τῶν μὲν διδόντων κάθοδον αὐτοῖς, τῶν δ᾽ ἐνισταμένων, ἀναστὰς ὁ Κάτων ‘ὥσπερ οὐκ ἔχοντες,’ εἶπεν, ‘ὃ πράττωμεν καθήμεθα τὴν ἡμέραν ὅλην περὶ γεροντίων Γραικῶν ζητοῦντες, πότερον ὑπὸ τῶν παρ᾽ ἡμῖν ἢ τῶν ἐν Ἀχαΐᾳ νεκροφόρων ἐκκομισθῶσι.’

His aid was once solicited by Scipio, at the instance of Polybius, in behalf of the exiles from Achaia, and after a long debate upon the question in the Senate, where some favoured and some opposed their return home, Cato rose and said: ‘Here we sit all day, as if we had naught else to do, debating whether some poor old Greeks shall be buried here or in Achaia.’

https://www.perseus.tufts.edu/hopper/te ... ection%3D2

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Νέοι της Ευρώπης, οι Έλληνες των παλαιών χρόνων δεν υπάρχουν πια.
(Louis De Bollmann, 1822)


https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager. ... 46&lang=el

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

εκδόσεις Πολεμικός Τύπος , τεύχος 6
Ο ιταλικός τύπος έλεγε πως οι Νεοέλληνες δεν είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων , αλλά μίγμα φυλών :

Μετάλλια 19ης μεραρχίας, 1941

Σπάσαμε την πλάτη της Ελλάδας

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Η Σφαγή στο Δήλεσι

Το πρόβλημα της ληστείας, που ταλαιπωρούσε το ελληνικό κράτος από την εποχή της συστάσεώς του, ήρθε στο προσκήνιο από ένα απρόοπτο γεγονός που συντάραξε την πολιτική ζωή της χώρας. Στις 30 Μαρτίου / 11 Απριλίου 1870, μια ομάδα ξένων περιηγητών, κατά την επιστροφή τους από μια εκδρομή στο Μαραθώνα, αιχμαλωτίσθηκε από συμμορία ληστών στο Πικέρμι, έξω από την Αθήνα. Ανάμεσα στους εκδρομείς περιλαμβάνονταν ο Άγγλος λόρδος Μανκάστερ, η σύζυγός του, δύο γραμματείς των πρεσβειών Αγγλίας και Ιταλίας και μερικοί συνοδοί και φίλοι. Αρχηγός της συμμορίας ήταν ο Τάκος Αρβανιτάκης και υπαρχηγός ο αδελφός του Χρήστος. Η είδηση της αιχμαλωσίας μελών του διπλωματικού σώματος και ενός Βρετανού λόρδου προκάλεσε γενική κινητοποίηση όχι μόνο της ελληνικής κυβερνήσεως αλλά και των εκπροσώπων των Μεγάλων Δυνάμεων στην Αθήνα.

Στις διαπραγματεύσεις που άρχισαν μεταξύ κυβερνήσεως και ληστών για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων έλαβε ενεργό μέρος και ο Άγγλος πρεσβευτής στην Αθήνα Έρσκιν. Οι ληστές ζήτησαν στην αρχή υπέρογκα λύτρα και τη διακοπή της καταδιώξεώς τους. Στη συνέχεια περιόρισαν το ποσό σε 25.000 λίρες Αγγλίας, αλλά παράλληλα ζήτησαν να τους χορηγηθεί αμνηστία. Στο μεταξύ είχαν απελευθερώσει τις γυναίκες και το λόρδο Μανκάστερ. Το αίτημα όμως για την αμνηστία προσέκρουε στις διατάξεις του Συντάγματος του 1864, που δεν επέτρεπαν τη χορήγηση αμνηστίας παρά μόνο για πολιτικά αδικήματα. Παρά τις φοβερές πιέσεις, ιδιαίτερα της αγγλικής κυβερνήσεως, η κυβέρνηση Ζαΐμη παρέμεινε αμετακίνητη στην άρνησή της να ενεργήσει αντισυνταγματικά. Η ελληνική κυβέρνηση, για να βγει από το αδιέξοδο, έστειλε στους ληστές, που βρίσκονταν ήδη στον Ωρωπό, τον απόστρατο συνταγματάρχη Θεαγένη. Οι οδηγίες του Υπουργικού Συμβουλίου προς το Θεαγένη ήταν οι εξής: α) θα έπρεπε να πείσει τους ληστές να μην απομακρυνθούν από την Αττική, διαφορετικά δε θα καλύπτονταν από την κυβερνητική υπόσχεση να μην τους καταδιώξουν τα αποσπάσματα· β) θα πρότεινε στους ληστές να δεχθούν τα λύτρα, να απελευθερώσουν τους αιχμαλώτους και να εγκαταλείψουν τη χώρα, χωρίς όμως να τους χορηγηθεί αμνηστία. Οι κυβερνητικές προτάσεις απορρίφθηκαν από τους ληστές που επέμεναν με πείσμα στη χορήγηση αμνηστίας και δυσπιστούσαν προς τις κυβερνητικές υποσχέσεις.

Λίγες μέρες μετά τη συνάντηση του Θεαγένη με τους ληστές, στις 9/21 Απριλίου, καθώς η συμμορία κινήθηκε προς το Δήλεσι με σκοπό να περάσει στη Βοιωτία και κατόπιν τη μεθόριο, συγκρούσθηκε με στρατιωτική δύναμη. Αποτέλεσμα ήταν να σφαγούν οι αιχμάλωτοι και να φονευθούν η να συλληφθούν οι περισσότεροι από τους ληστές.

Η είδηση της σφαγής προκάλεσε σάλο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν γραφεί τόσο δυσφημιστικά άρθρα για την Ελλάδα και τους Έλληνες στο διεθνή και ιδιαίτερα στον αγγλικό τύπο. Ολόκληρο το ελληνικό έθνος θεωρήθηκε υπόδικο για το έγκλημα ληστών. Η Ελλάδα αποκλήθηκε «φωλιά ληστών και πειρατών», «ντροπή για τον πολιτισμό», «χώρα ημισλάβων, ημιελλήνων και ημιβαρβάρων». Το όνομα του Έλληνα εμφανιζόταν ταυτόσημο με τον απατεώνα και τον αγύρτη. Και ο Κλάρεντον δήλωνε στον Έλληνα πρεσβευτή στο Λονδίνο ότι «διά τοιούτων πράξεων τίθεται η Ελλάς εκτός του κύκλου των εξευγενισμένων κρατών». Ανάλογες υπήρξαν και οι αντιδράσεις του γαλλικού και ιταλικού τύπου. Παράλληλα με τη συκοφαντική εκστρατεία διατυπώθηκαν απειλές για ανοικτή επέμβαση των Δυνάμεων στην Ελλάδα, ακόμα και για κατάληψη τμήματος της ελληνικής επικράτειας. Η άρνηση όμως της Ρωσίας να συμμετάσχει σε συλλογικά διαβήματα, καθώς επίσης το γεγονός ότι σε λίγο (Ιούλιος) ξεσπούσε ο γαλλο-πρωσσικός πόλεμος, απέκλεισαν κάθε σκέψη για δυναμικές ενέργειες. Τυχόν στρατιωτική επίδειξη σε βάρος της Ελλάδος θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες αλυσιδωτές αντιδράσεις στον ευαίσθητο βαλκανικό χώρο. Έτσι η αγγλική κυβέρνηση περιορίσθηκε να ζητήσει τη συμμετοχή Άγγλων νομικών στην επιτροπή έρευνας και στη δίκη των ληστών, καθώς και αποζημίωση των συγγενών των θυμάτων.

Τις πρωτοβουλίες αυτές της αγγλικής κυβερνήσεως προκάλεσε η διάχυτη τότε εντύπωση ότι στην υπόθεση της απαγωγής και στον όλο χειρισμό των διαπραγματεύσεων με τους ληστές είχαν αναμιχθεί παράγοντες της ελληνικής πολιτικής ζωής κινούμενοι από προσωπικά ελατήρια. Υπήρχαν υπόνοιες ότι ηγέτες της αντιπολιτεύσεως είχαν ενθαρρύνει τους ληστές να επιμείνουν στο αίτημά τους για αμνηστία με την ελπίδα να φέρουν την κυβέρνηση σε αδιέξοδο και να την εξαναγκάσουν σε παραίτηση. Άλλες πάλι διαδόσεις εμφάνιζαν τον υπουργό Στρατιωτικών Σκαρλάτο Σούτσο να διατηρεί στενές σχέσεις με τους ληστές και μάλιστα να τους έχει στην υπηρεσία του. Η εξεταστική επιτροπή δε βρήκε κανένα στοιχείο που θα μπορούσε να στηρίξει τη μια η την άλλη κατηγορία. Αντίθετα, επιβεβαίωσε το γεγονός, ότι ο Άγγλος γαιοκτήμονας της Εύβοιας Φράνκ Νόελ, που είχε αναλάβει με παράκληση του πρεσβευτή Έρσκιν μεσολαβητικό ρόλο, διατηρούσε στην υπηρεσία του αδελφούς των δύο λήσταρχων Αρβανιτάκηδων. Αλλά και το στοιχείο αυτό δεν ήταν αρκετό για να αποδειχθεί η διαδεδομένη τότε εκδοχή ότι στις συμβουλές του Νόελ οφειλόταν η επιμονή των ληστών στον όρο της αμνηστίας.

Άσχετα όμως από τα πορίσματα των ανακριτικών αρχών και τις αποφάσεις του δικαστηρίου, που η εγκυρότητά τους δεν αντέχει σήμερα στην κριτική έρευνα, υπάρχουν πολλά σημεία που ενοχοποιούν τόσο την κυβέρνηση, όσο και την αντιπολίτευση. Ο χειρισμός της υποθέσεως από την κυβέρνηση, τόσο στο στάδιο των διαπραγματεύσεων με τους ληστές, όσο και στο στάδιο των ανακρίσεων, ήταν κάθε άλλο παρά άψογος. Ασφαλώς, η σύντονη καταδίωξη της συμμορίας ήταν κάτι που επέβαλε η τιμή της χώρας· αλλά ως τη στιγμή που αποφασίστηκε να αποκλεισθούν οι ληστές στον Ωρωπό μεσολάβησαν ενέργειες και αποφάσεις διαφόρων κυβερνητικών παραγόντων, που εξέθεταν τη χώρα. Οι ενέργειες αυτές έδιναν την εντύπωση ότι αυτό που επιδίωκαν οι αρχές ήταν ακριβώς η σύγκρουση με τη συμμορία και η σφαγή ληστών και αιχμαλώτων, ώστε να εξαφανισθεί κάθε ενοχοποιητικό στοιχείο. Σοβαρή ευθύνη βαρύνει και το Βρετανό πρεσβευτή, γιατί με δική του πρωτοβουλία ήρθε σε επαφή με τους ληστές και τους έδωσε την εντύπωση ότι θα ενεργούσε να ανασταλεί κάθε καταδιωκτικό μέτρο, ενώ αυτή δεν ήταν η πρόθεση της ελληνικής κυβερνήσεως.

Τα αίτια όμως του δράματος της σφαγής του Δήλεσι, ανεξάρτητα από τον τυχόν ρόλο ορισμένων προσωπικοτήτων και φορέων της εποχής, ήταν βαθύτερα. Αφορούσαν το μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα της ληστείας στην Ελλάδα το 19ο αι.

[Τλαξκαλτέκος]

Απόστολος Βακαλόπουλος , Εμμανουήλ Παπάς, 1981
σελ. 137 και 139

Ο πρωτοσύγκελλος Χρύσανθος Σιναϊτης , στις 3/9/1821 , στέλνει απ' την Ύδρα αναφορά στον Εμμανούηλ Παπά. Του λέει για τις ενέργειες που έχει κανει προκειμένου να σταλούν πολεμοφόδια στην Χαλκιδική και για τις επιτυχίες των Ελλήνων έξω απ' την Τριπολιτσά. Ακόμη του λέει πως ο λαός για να πολεμήσει ζητάει όλο χρήματα απ' τους άρχοντες , αλλά υπάρχουν και κάποιοι άρχοντες που το' χαν καλύτερα να πληρώνουν τους Τούρκους παρά να ξοδεύονται για τον Αγώνα. Αφήνω εδώ μερικά χωρία.

... Ήθελα να έλθω και μόνος μου , πλην δια πολλά αίτια εμποδίζομαι. Διότι το Σινά ευρίσκεται εις τα βάθη της Τουρκίας και οι εδικοί μας οι προκομένοι οι Τουρκολάτραι δεν λείπουν από το γένος μας και ο Άγιος Θεός να τους φωτίση εις το καλόν. (...) Πολλά επάσχισα και πασχίζω να ημπορέσω να καταπείσω τους εδώ άρχοντας δια να στείλουν δια τα αυτόθι καράβια. Μα τι να κάμουν και αυτοί οπού η αρμάδα είναι ζωντανή και 'εως τώρα εκατέβαλαν το έχειν τους όλον. Διότι οι μικροί δεν τους μέλει παρά ζητούν ακαταπαύστως από τους άρχοντας γρόσια. Οι εδικοί μας οι προκομένοι άρχοντες εφύλαττον τα γρόσια δια τους ασεβείς ομού και την ζωήν τους και ευρίσκονται εις τέτοιαν έπαρσιν όπου δεν ημπορούσε τινάς να τους ομιλήση λόγον αν ήτον και δια τον συμφέρον τους. Επειδή τέτοιον είναι το γένος των Γραικών, όχι όμως όλοι, διότι βλέπωμεν ωσάν την ευγένειάν σας οπού δια την φιλογένειαν οπού έχετε αφιερώσατε και ζωή και τέκνα και πλούτη ως ουδείς άλλος. (...)

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Πρεσβεία Τιράνων προς Υπουργείο Εξωτερικών (1930)

A.T.E., 1930, A/4/II, αρ. 2012

Τύραννα, 5 Φεβρουαρίου 1930

Πολλάκις ἤδη μοί ἐδόθη ἡ εὐκαιρία να τονίσω ἐν ταῖς πρός ὑμᾶς ἐκθέσεσί μου την συγκεκαλυμμένην ἀλλά συστηματικῶς κινουμένην ἀντίδρασιν τῆς ἰταλικῆς πολιτικῆς κατά τῶν μετά τῆς ̓Αλβανίας ἐκκρεμῶν ὑποθέσεών μας καί γενικώτερον τῆς ἑλληνικῆς ἐνταῦθα ἐπιρροῆς. Ἡ ἀντίδρασις αὕτη, ἐμφανής ἐκ πλείστων ἐκδηλώσεων εἰς τοὺς ζῶντας ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, παρέχει, ὡς εἰκός, εἰς τήν Αλβανικήν ἀδιαλλαξίαν καί τό ὀγκούμενον ἐθνικιστικόν ῥεῦμα τό διπλωματικόν καί ὑλικόν ἔρεισμα τῆς κατά τῶν εὐλόγων αἰτημάτων μας ἀντιστάσεως, ἐνῷ συγχρόνως παρέχει τά ἀναγκαῖα στοιχεῖα πρός ἀνάπτυξιν τοῦ ἐθνικισμοῦ τῶν ̓Αλβανών.
Εθεώρησα σκόπιμον νά ἐπιστήσω τήν ὑμετέραν προσοχήν ἐπί τοῦ ἄρτι ἐκδοθέντος ἐν Ῥώμῃ συγγράμματος τοῦ κ. Antonio Baldacci περί Αλβανίας, οὗτινος ἀντίτυπον ἀποστέλλω ὑμῖν συνημμένως. Ο κ. Α. Baldacci, καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Bologna, διέμεινε καί ἐμελέτησεν ἐπί μακρόν τήν Αλβανίαν, όπου προφανῶς δέν θά παρέλειψε να χρησιμοποιήσῃ τά ὑπό τῶν ἐπισήμων ἐνταῦ θα ἀντιπροσώπων τῆς Ἰταλίας παρασχεθέντα αὐτῷ στοιχεῖα. Τό δέ σύγγραμμά του «L' Albania» έδημοσιεύθη ὑπό τοῦ Istituto per l'Europa Orientale.
Απλή ανασκόπησις τοῦ ἔργου τούτου πείθει περί τοῦ σαφῶς ἀνθελληνικοῦ πνεύματος, ὅπερ τό διέπει. Συνέλεξα ἀποσπάσματά τινα τῶν ἀφορώντων εἰς ἡμᾶς κεφαλαίων, ἅτινα ἀποστέλλω συνημμένως ἐν μεταφράσει. Θέλετε εὐαρεστηθῇ νά ἀνεύρητε ἐν αὐτοῖς ὅλας τάς συνήθεις κατά τῆς Ἑλλάδος κατηγορίας διά τήν τύχην τῶν Τσάμηδων, τήν ὑπό τῆς Ἑλλάδος παραμέλησιν τῶν διεθνῶν υποχρεώσεών της, τήν «διά πυρός και σιδήρου» ὑπό τῶν ἑλληνικῶν συμμοριῶν» γενομένην καταστροφήν ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ, ὡς καί λίαν ἐνδιαφερούσας καί πρωτοτύπους πληροφορίας περί τῆς ὑπάρξεως 100 χιλ. ̓Αλβανῶν ἐν μόνῃ τῇ ̓Αττικῇ καί τοῦ ἀλβανοφώνου χαρακτῆρος τῆς Πλάκας τῶν ̓Αθηνῶν.
Ἡ πλέον χαρακτηριστική ὅμως τῶν κρίσεων τούτων νομίζω ὅτι συνίσταται εἰς τόν καθορισμόν τοῦ ἐθνολογικοῦ καθεστῶτος τῆς Ἠπείρου ὑπό τοῦ κ. Baldacci. Ο κ. Baldacci θεωρεῖ ὅτι ἡ γενομένη συνοριακή διευθέτησις μεταξύ Αλβανίας καί Ἑλλάδος ἔχει συμβιβαστικόν ἁπλῶς χαρακτῆρα, οὐδόλως ἀνταποκρινόμενον πρός τόν γλωσσικόν καί ἐθνολογικόν τοιοῦτον τῶν ἐν λόγῳ περιφερειῶν. Τά ἐθνολογικά σύνορα μεταξύ Ελλάδος καί ̓Αλβανίας διέρχονται νοτίως τοῦ Βιζανίου, περιλαμβάνοντα τήν Τσαμουριάν, μέχρι τῆς μεσημβρινῆς Σελλεΐδος, όνομασίαν ἦν ὑποθέτω ὅτι δίδει εἰς τά παρά τάς ἐκβολάς τοῦ Λούρου ποταμοῦ παρά τήν Πρέβεζαν χωρία ἐκ τῶν ἀρχαίων Σελλῶν.
Βεβαίως τάς ἀντιλήψεις ταύτας τοῦ κ. Baldacci δέν δύναταί τις ν' ἀνεύρῃ οὔτε εἰς τάς ἐπισήμους διαβεβαιώσεις τῶν Ἰταλῶν ἐνταῦθα ἀντιπροσώπων οὔτε εἰς τάς ἰδιωτικάς αὐτῶν ὁμιλίας. Ἡ δημοσίευσις ὅμως αὐτῶν προδίδει ἀναντιρρή τως μίαν κατάστασιν πνευμάτων καί διαθέσεων ἀπέναντι ἡμῶν, ἥτις ἀτυχῶς οὐχί ἅπαξ ἐφάνη ἐμπράκτως ἐκδηλουμένη εἰς ἐνεργείας τελείως ἀφισταμένας τῶν διακηρυσσομένων φιλικῶν διαθέσεων. Θά ἦτο ἄλλως τε παράδοξον νά φαντασθῶμεν ὅτι ἡ ἰταλική πολιτική, προδήλως τείνουσα εἰς τήν ὑπαγωγήν τῆς ̓Αλβανίας εἰς ὅσον ἔνεστι πληρεστέραν ἐξάρτησιν πρός αὐτήν, δέν θά ἔτεινε πάσῃ δυνάμει νά ἐξουδετερώσῃ ἐν ̓Αλβανίᾳ τόν πρός τήν Ἑλλάδα σύνδεσμον τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου καλλιεργοῦσα ἐντέχνως τήν δυσπιστίαν καί ὑποδαυλίζουσα τάς ἐκ τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ̓Αγῶνος ἀναμνήσεις.

Εὐπειθέστατος
Λ. Β. ΜΕΛΑΣ

Πηγή