Athens Pride 2018!

[Ραν ταν πλαν]

με την προκλητική συμπεριφορά τους

Γιατί ειναι προκλητικό δλδ να κυκλοφορεί ένας άνδρας χορεύοντας με στρινγκ και πολύχρωμα φτερά; Ή δύο άνδρες να πιάνονται χέρι-χέρι και να δίνουν και κανένα φιλάκι;

Γιατί ο τρόπος του να χρησιμοποιούν την πρόκληση για να δηλώσουν την παρουσία τους και να γίνουν αποδεκτοί φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θέλουν. Η πρόκληση δε σε κάνει αυτόματα αποδεκτό αλλά σε τοποθετεί σε ανταγωνιστική θέση από αυτό που προκαλείς. Όπως λέει ο Καβαλιέρε κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι βάζει ο καθένας στον κώλο του. Όλοι όμως αντιδρούν αρνητικά όταν προκαλούνται οι κοινές κοινωνικές αντιλήψεις τους για οποιοδήποτε ζήτημα.
Από την άλλη ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν ότι το καραγκιοζιλίκι των παρελάσεων θα τους κάνει κοινωνικά αποδεκτούς.
Οι κοινωνίες απορρίπτουν την πρόκληση της διαφορετικότητας, όταν η ίδια η διαφορετικότητα λειτουργεί πολωτικά.
Και δεν είναι σήμερα ζήτημα συντηρητισμού η αρνητική στάση στο χαβαλέ των πράιντ αλλά αισθητικής, που έχει διαμορφωθεί μέσα από πολλούς κοινωνικο-ιστορικούς παράγοντες και παραστάσεις.

[BaKXOS_Lysios]

Μα σίγουρα αυτό το πράγμα δεν είναι για όλους, αλλά αν δεν σου ταιριάζει κάτι δεν σημαίνει ότι όσοι το κάνουν κάνουν "ηλιθιότητες".
Για μένα αυτές οι μεταμφιέσεις έχουν διάφορες σημειολογικές διαστάσεις πέρα απο τις "καρναβαλικές". Νομίζω ότι αυτό θα έπρεπε να το καταλαβαίνουν όλοι πια....

Όλα έχουν τη σημειολογική τους διάσταση, και η πιο κακόγουστη σαχλαμάρα. Έχω ζήσει σε δύο από τις πιο καρναβαλικές πόλεις της Ευρώπης, Βενετία και Κολωνία. Η δεύτερη δε, θεωρείται και πρωτεύουσα των Γερμανών gay. Μπορώ να γράψω διδακτορικό σημειολογίας επάνω στην κολωνέζικη σάχλα, αλλά δεν παύω να τη θεωρώ σάχλα. Η βενετσιάνικη σάχλα τουλάχιστον έχει αισθητική. Η gay σάχλα δεν έχει τίποτε, είναι η σύγχρονη αισθητική αμηχανία και ο ερωτικός μεσαίωνας, όπου ο Homo Sapiens ξανανακαλύπτει την Αμερική και χαίρεται, Εγώ, αρέσεις, μεγάλη πολιτεία.

Δεν ζούμε στην εποχή της "αισθητικής" πια. Πρέπει να τα διαβάσεις όλα αυτά μέσα απο ένα φίλτρο μιας μεταμοντέρνας κατάστασης. Με λίγα λόγια αυτού του είδους οι εκδηλώσεις δεν έχουν σκοπό να είναι "ωραίες" στα μάτια του μέσου αστού. Είναι ριζοσπαστικές πράξεις.

[BaKXOS_Lysios]

Η πρόκληση δε σε κάνει αυτόματα αποδεκτό αλλά σε τοποθετεί σε ανταγωνιστική θέση από αυτό που προκαλείς. Όπως λέει ο Καβαλιέρε κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι βάζει ο καθένας στον κώλο του. Όλοι όμως αντιδρούν αρνητικά όταν προκαλούνται οι κοινές κοινωνικές αντιλήψεις τους για οποιοδήποτε ζήτημα.

Ο αγώνας όμως πάντα απαιτεί (και είναι) πρόκληση. Live with this.

[Διάδοχος]

Να γίνουν αποδεκτοί δλδ αλά Καβάφης ("σπουδαίος άνθρωπος, αλλά πούστης, ευτυχώς είχε τύψεις για την ανωμαλία του και φρόντιζε να την κρύβει");


Πολύ φοβούμαι ότι ο εκπολιτισμός της χώρας θα απαιτήσει κάρπετ μπόμπινγκ και άμεση διακυβέρνηση απο δυτικούς για κανένα αιώνα

Να γίνει ότι είναι αναγκαίο, είμαι διατεθειμένος να αγοράζω ακόμη και το καρπούζι με την φέτα απ τα λιντλ.

[Cavaliere]

Δεν ζούμε στην εποχή της "αισθητικής" πια. Πρέπει να τα διαβάσεις όλα αυτά μέσα απο ένα φίλτρο μιας μεταμοντέρνας κατάστασης. Με λίγα λόγια αυτού του είδους οι εκδηλώσεις δεν έχουν σκοπό να είναι "ωραίες" στα μάτια του μέσου αστού. Είναι ριζοσπαστικές πράξεις.

Αυτό το λέγανε το 1950, έλεος. Ούτε ο Βαθυκούλτουρους στον Αστερίξ δεν είναι τόσο μπανάλ.

[BaKXOS_Lysios]

Δεν ζούμε στην εποχή της "αισθητικής" πια. Πρέπει να τα διαβάσεις όλα αυτά μέσα απο ένα φίλτρο μιας μεταμοντέρνας κατάστασης. Με λίγα λόγια αυτού του είδους οι εκδηλώσεις δεν έχουν σκοπό να είναι "ωραίες" στα μάτια του μέσου αστού. Είναι ριζοσπαστικές πράξεις.

Αυτό το λέγανε το 1950, έλεος. Ούτε ο Βαθυκούλτουρους στον Αστερίξ δεν είναι τόσο μπανάλ.

Επαναλαμβάνω: Πρέπει να το δεις υπό το πρίσμα μιας μεταμοντέρνας κοινωνικο-πολιτικής καλλιτεχνικής διάστασης και όχι υπό όρους μιας "αισθητικής" (με παρωχημένα και εκτός τόπου-χρόνου αισθητικά κριτήρια).
Τώρα εσένα μπορεί να σου φαίνονται "μπανάλ" όλα αυτά, έλα όμως που τα γραφόμενά σου σε κατατάσσουν αυτομάτως στον κάλαθο με τις συντηρητικούρες......

[Cavaliere]

Επαναλαμβάνω: Πρέπει να το δεις υπό το πρίσμα μιας μεταμοντέρνας κοινωνικο-πολιτικής καλλιτεχνικής διάστασης και όχι υπό όρους μιας "αισθητικής" (με παρωχημένα και εκτός τόπου-χρόνου αισθητικά κριτήρια).
Τώρα εσένα μπορεί να σου φαίνονται "μπανάλ" όλα αυτά, έλα όμως που τα γραφόμενά σου σε κατατάσσουν αυτομάτως στον κάλαθο με τις συντηρητικούρες......

Βρε συ, δεν μπορώ να γυρίσω μισό αιώνα πίσω. Όλα αυτά που λες είναι κατεκτημένη γνωσιολογία της προ-μετα-πολεμικής περιόδου. Ένας μεταμοντερνισμός που πλέον δεν έχει νόημα συζήτησης, ακούγεται πια πριμιτίφ. Συγγνώμη, με γυρνάς πολύ πίσω, και δεν είναι θέμα συντηρητισμού. Συντηρητικοί υπάρχουν σε όλες τις εποχές, και συντηρητικοί στη ζωή έχουν υπάρξει πολλοί "τρελοί" καλλιτέχνες και αισθητικοί φιλόσοφοι, ή στοχαστές. Η πρόκληση, το χάπενινγκ, η μη ομορφιά, που μας λες, είναι ζητούμενα του 50 και του 60, διάολε, σε λίγο θα μας πεις κι ότι το ροκ είναι τρόπος ζωής. Έλεος, η Τεχεράνη έχει πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις περί αισθητικού γεγονότος (δεν υπερβάλω, ήμουν ενθουσιασμένος με το μουσείο, το θέατρο, και τους Ιρανούς καλλιτέχνες). Τέλος πάντων, αν θες να ζεις ακόμη στα χρόνια του Living Theatre, γούστο σου. Οι σημερινές συζητήσεις στον Δυτικό Κόσμο περί αισθητικού γεγονότος προχώρησαν. Και επαναλαμβάνω, ναι, είμαι συντηρητικός, αλλά και ο Αριστοφάνης ήταν. Ο συντηρητισμός δεν είναι βλακεία. Ίσως είναι αγκύλωση, αλλά και τo gay pride συντηρητισμός είναι, μιλά μια γλώσσα εύκολη και πρωτόγονη, προκαλεί με μέσα ξεπερασμένα.

[Διάδοχος]

[Λαχουρένιος]

Μονο εγω δεν καταλαβα Χριστο απο την διαφωνια Καβαλιερε-Βακχου?

[BaKXOS_Lysios]

[Βρε συ, δεν μπορώ να γυρίσω μισό αιώνα πίσω..

Το'χεις κάνει ήδη (και δεν είσαι μόνο εσύ). Υπάρχει μια σαφής επιστροφή σε έναν κοινωνικοπολιτικό συντηρητισμό τόσο στην δύση όσο και στην ανατολή. Δεν έχω πρόβλημα με τους συντηρητικούς (αν δεν είναι ακραίοι) ούτε εγω. Ισα ίσα όπως λες έχουν υπάρξει πολλοί σπουδαίοι απο αυτούς.