Η παιδεραστία/ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα

[nid de mare]

Συνεχίζω με τις παραθέσεις μου και αφήνω τη συζήτηση για μετά και εφ' όλης της ύλης

Αισχίνης κατά Τιμάρχου, 16:
«Αν τις Αθηναίων ελεύθερον παίδα υβρίση, γραφέσθω ο κύριος του παιδός προς τους θεσμοθέτας, τίμημα, επιγραψάμενος. Ου δ' αν το δικαστήριον καταψηφίσηται, παραδοθείς τοις ένδεκα τεθνάτω αυθημερόν. Εάν δε εις αργύριον καταψυφισθή, αποτεισάτω εν ένδεκα ημέραις μετά την δίκην, εάν μη παραχρήμα δύνηται αποτίνειν' έως δε του αποτείσαι ειρχθήτω. Ένοχοι δε έστωσαν ταίσδε ταις αιτίαις και οι εις τα οικετικά σώματα εξαμαρτάνοντες».

Δηλαδή:

«Αν κάποιος Αθηναίος προσβάλει έναν ελεύθερο νέο, να τον καταγγείλει εγγράφως ο κηδεμόνας του παιδιού στους θεσμοθέτες, ζητώντας τιμωρία. Αν το δικαστήριο τον καταδικάσει, αφού παραδοθεί στους ένδεκα (δήμιους) να θανατωθεί την ίδια μέρα. Αν καταδικασθεί σε χρηματική ποινή, να πληρώσει σε ένδεκα μέρες μετά τη δίκη, εάν δε μπορεί (να πληρώσει) αμέσως, να φυλακιστεί. Να είναι ένοχοι γι' αυτούς τους λόγους και αυτοί που κακομεταχειρίζονται τους δούλους».

Ο Αισχίνης κατά Τιμάρχου παράγραφος 21:
«Εάν τις Αθηναίος εταιρήση, μη εξέστω αυτώ των εννέα αρχόντων γενέσθαι, μηδ' ιερωσύνην ιε-ρώσασθαι, μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμίαν, μήτε ένδημον μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν μήτε χειροτονητήν, μηδ' επί κηρυκείαν αποστελλεσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδ' εν ταις κοιναίς στεφανοφορίαις στεφανούσθω, μηδ' εντός (της αγοράς) των περιραντηρίων πορευέσθω. Εάν δε τις ταύτα ποιή, καταγνωσθέντος αυτού εταιρείν θανάτω ζημιούσθω».

Δηλαδή:

«Αν κάποιος Αθηναίος εταιρήσει (κάνει ομοφυλοφιλική σχέση), απαγορεύεται να γίνει ένας από τους εννέα άρχοντες, ούτε μπορεί να γίνει ιερέας, ούτε να συνηγορήσει σε δημόσιο δικαστήριο, ούτε να έχει κανένα αξίωμα, ούτε εντός των ορίων του δήμου ούτε εκτός, είτε με κλήρο είτε με χειροτονία, ούτε να αποσταλεί ως κήρυκας, ούτε να εκφέρει γνώμη, να μη μπαίνει στα δημόσια ιερά, ούτε στις τελετές στεφανοφυρίας να φέρει στεφάνι, ούτε να περνάει από τους ραντισμένους με αγίασμα χώρους της αγοράς. Αν κάποιος τα κάνει αυτά, ενώ έχει βρεθεί ένοχος, για ομοφυλοφυλία, να τιμωρείται με θάνατο».

Κατά Τιμάρχου 185:

«Έπειθ' οι μεν πατέρες υμών ούτο περί των αισχρών και καλών διεγίγνωσκον, υμείς δε Τίμαρχον τον τοις αισχίστοις επιτηδεύμασιν ένοχον αφήσετε; Τον άνδρα μεν και άρρενα το σώμα, γυναικεία δε αμαρτήματα ημαρτηκότα; Τις ουν υμών γυναίκα λαβών αδικούσιν τιμωρήσεται; Ή τις ουκ απαίδευτος είναι δόξει τη μεν κατά φύσιν αμαρτανούση χαλεπαίνων, τω δε παρά φύσιν εαυτόν υβρίσαντι συμβούλω χρώμενος;»

Δηλαδή:

"Οι προγονοί μας, λοιπόν αυτά διέκριναν για τις ανήθικες και τις ηθικές (γυναίκες), και εσείς τον Τίμαρχο που είναι ένοχος για τα πιο αισχρά παραπτώματα, θα τον αθωώσετε; Αυτός που αν και είναι άνδρας στο σώμα, υπέπεσε σε γυναικεία παραπτώματα; Ποιος από σας θα μπορεί έπειτα να τιμωρήσει γυναίκα που θα πέσει σε παράπτωμα;
Ή ποιος δε θα φανεί ότι είναι αμόρφωτος δείχνοντας αυστηρότητα για μια γυναίκα που αμαρτάνει σύμφωνα με τη φύση της και από την άλλη να πάρει σύμβουλο του αυτόν που εξευτέλισε τον εαυτό του κάνοντας κάτι παρά φύσι;."

Πλουτάρχου βίοι παράλληλοι, Σόλων 1,1

«Εκ τε των ποιημάτων αυτού λαβείν εστί και νόμον έγραψε διαγορεύοντα δούλον μη ξηραλοιφείν μηδέ παιδεραστείν, εις την των καλών μερίδα και σεμνών επιτηδευμάτων τιθέμενος το πράγμα, και τρόπον τινά τους αξίους προκαλούμενος ων τους αναξίους απήλαυνε». Δηλαδή:

«Και από τα ποιήματα του είναι δυνατό να το καταλάβουμε και έγραψε νόμο που ορίζει οι δούλοι να μη αλοίβουν τους παλαιστές ούτε να έχουν σχέση αγάπης δασκάλου προς μαθητή με τα παιδιά (παιδεραστείν), αφήνοντας αυτό το θέμα στην μερίδα των καλών και σεμνών ασχολιών, και με αυτό τον τρόπο να παροτρύνει τους άξιους σε έργα αξιόλογα, από τα οποία απέβλεπε να αποκλείσει τους ανάξιους».


Βλέπουμε εδώ ότι το «παιδεραστείν» θεωρείται ενέργεια καλή και σεμνή και δεν έχει καμία σχέση με το σύγχρονο νόημα που δίδεται στη λέξη παιδεραστία και το οποίο ημιμαθείς και πλανεμένοι θέλουν να βλέπουν στα αρχαία κείμενα. Δε μπορεί δηλαδή ο ΣΟΦΟΣ ΣΟΛΩΝ από τη μία να εκδιώκει δια νόμου από τα κοινά τους παιδεραστές (με τη σημερινή έννοια της λέξης) και τους ομοφυλόφιλους και έπειτα να λέει ότι το - παιδεραστείν» είναι έργο καλό, σεμνό και άξιο. Οπότε ο «εραστής» και ο «ερώμενος» είχαν σχέση υπεύθυνη και παιδαγωγική, σχέση δασκάλου και μαθητού.

Άρα:
-Ναι, υπήρχαν στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο ομοφυλόφιλοι και παιδεραστές, αλλά ίσως και λιγότεροι απ' ότι σήμερα.
-Αυστηρότατοι νόμοι προστάτευαν τα παιδιά από τους παιδεραστές.
-Η λέξη «παιδεραστής» στην αρχαία Ελλάδα δεν είχε τη σύγχρονη πτυστέα σημασία, αλλά σήμαινε αυτόν που νοιάζεται για τα παιδιά και τα εκπαιδεύει αισθανόμενος βαριά την ευθύνη του τελικού αποτελέσματος. Ο εκπαιδευτής νομαζόταν «εραστής» και ο εκπαιδευόμενος «ερώμενος».
-Την ομοφυλοφιλία την θεωρούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ίδιον γνώρισμα των βαρβάρων.
-Οι ομοφυλόφιλοι και οι παιδεραστές έχαναν όλα τους τα πολιτικά δικαιώματα και εθεωρούντο άτομα περιθωριακά.
-Η ομοφυλοφυλία όχι μόνο δεν ήταν θεσμοθετημένη στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και εδιώκετο δια αυστηροτάτων νόμων.
-Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι μίλησαν για εγκράτεια και αγνότητα μέχρι το γάμο.

[nid de mare]

Tι εννοεί κατά την άποψή σου;,

Επειδή όπως σου είπα δεν θα τολμούσα εγώ να αναλύσω το Συμπόσιο του Πλάτωνα, έψαξα και σου βρήκα μια πολύ καλή ερμηνεία όπου πιστεύω θα μπορέσεις να κατανοήσεις την έννοια του "έρωτος"

(επειδή πολύ "σεντονιάσαμε" εδώ μέσα)

http://axia-logou.blogspot.gr/2013/03/8.html

[nik_killthemall]

nid de mare απορία στα εξής :

"ελεύθερον παίδα υβρίση"
"Εάν τις Αθηναίος εταιρήση"

Υπάρχουν φράσεις στην αρχαιοελληνική στις οποίες να φαίνεται πως το "υβρίση" και "εταιρήσει" ταυτίζονται με την σεξουαλική πράκη/κακοποίηση και μόνο ?

Το ρωτάω αυτό γιατί

- αν το "εταιρήσει" έχει την έννοια της πορνείας, τότε αυτό που "τιμωρείται" δεν είναι η ομοφυλοφιλικη σχέση μεταξύ αντρών αθηναίων αλλά αγοραίος ομοφυλοφιλικος έρωτας μεταξύ αντρών αθηναίων

- αν το "υβρίση" έχει την έννοια της προσβολής, τότε αυτό που τιμωρείται είναι απλά η λεκτική κακοποίηση προς έναν "παίδα"

[nid de mare]

Υπάρχουν φράσεις στην αρχαιοελληνική στις οποίες να φαίνεται πως το "υβρίση" και "εταιρήσει" ταυτίζονται με την σεξουαλική πράκη/κακοποίηση και μόνο ?
Το ρωτάω αυτό γιατί
- αν το "εταιρήσει" έχει την έννοια της πορνείας, τότε αυτό που "τιμωρείται" δεν είναι η ομοφυλοφιλικη σχέση μεταξύ αντρών αθηναίων αλλά αγοραίος ομοφυλοφιλικος έρωτας μεταξύ αντρών αθηναίων
- αν το "υβρίση" έχει την έννοια της προσβολής, τότε αυτό που τιμωρείται είναι απλά η λεκτική κακοποίηση προς έναν "παίδα"

Όσον αφορά το "εταιρήσει" το έχω εξηγήσει στα προηγούμενα, το παραθέτω όμως ξανά:

Χρησιμοποιούσαν μάλιστα δύο ρήματα, το «εταιρέω-ώ)» και το «πορνεύομαι». Η διαφορά των δύο ρημάτων είναι:

(Liddell - Scott, σελ. 342 τόμος II) «εταιρεί μεν ουν και πορνεύεται ο πασχητιών, αλλ' εταιρεί μεν υπό εραστού, πορνεύεται υπό του τυχόντος». Δηλαδή:

«Εταιρεί λοιπόν και εκπορνεύεται ο παθητικός εραστής, αλλά εταιρεί όταν είναι με μόνιμο εραστή, εκπορνεύεται όταν είναι με περιστασιακό».

Σχετικά με την "ύβρη" θεωρώ πως ελάχιστα γνωρίζουμε σήμερα λόγω εκπαιδευτικής έλλειψης.
Παραθέτω τι σήμαινε η "ύβρις" για τους αρχαίους έλληνες:

Η ύβρις ήταν βασική έννοια της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. […] Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του. Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας. Αναλυτικότερα:

Ύβρις (ὕβρις): στην κλασική ελληνική ηθική και θρησκευτική σκέψη, η οίηση, η αλαζονεία, η οποία υποδηλώνει ασέβεια και περιφρόνηση του μέτρου και των ορίων που διέπουν τις ανθρώπινες πράξεις στο πλαίσιο της τάξης του σύμπαντος. Είναι η αμαρτία στην οποία είναι περισσότερο επιρρεπείς οι ισχυροί και προικισμένοι άνθρωποι.

Οπότε, όπως καταλαβαίνεις δεν πρόκειται απλά για προσβολή που τιμωρείται ως λεκτική κακοποίηση όπως το αντιλαμβανόμαστε σήμερα, με τις σταθερές και τις παραμέτρους του δικού μας πολιτισμού.
Είναι ένα από τα πολλά σοβαρά λάθη που κάνουμε από άγνοια ή εσκεμμένα προκειμένου να κατανοήσουμε την ελληνική κοινωνία της αρχαιότητας.

[nik_killthemall]

Όσον αφορά το "εταιρήσει" το έχω εξηγήσει στα προηγούμενα, το παραθέτω όμως ξανά:

Χρησιμοποιούσαν μάλιστα δύο ρήματα, το «εταιρέω-ώ)» και το «πορνεύομαι». Η διαφορά των δύο ρημάτων είναι:

(Liddell - Scott, σελ. 342 τόμος II) «εταιρεί μεν ουν και πορνεύεται ο πασχητιών, αλλ' εταιρεί μεν υπό εραστού, πορνεύεται υπό του τυχόντος». Δηλαδή:

«Εταιρεί λοιπόν και εκπορνεύεται ο παθητικός εραστής, αλλά εταιρεί όταν είναι με μόνιμο εραστή, εκπορνεύεται όταν είναι με περιστασιακό».

Σχετικά με την "ύβρη" θεωρώ πως ελάχιστα γνωρίζουμε σήμερα λόγω εκπαιδευτικής έλλειψης.
Παραθέτω τι σήμαινε η "ύβρις" για τους αρχαίους έλληνες:

Η ύβρις ήταν βασική έννοια της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. […] Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του. Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας. Αναλυτικότερα:

Ύβρις (ὕβρις): στην κλασική ελληνική ηθική και θρησκευτική σκέψη, η οίηση, η αλαζονεία, η οποία υποδηλώνει ασέβεια και περιφρόνηση του μέτρου και των ορίων που διέπουν τις ανθρώπινες πράξεις στο πλαίσιο της τάξης του σύμπαντος. Είναι η αμαρτία στην οποία είναι περισσότερο επιρρεπείς οι ισχυροί και προικισμένοι άνθρωποι.

Οπότε, όπως καταλαβαίνεις δεν πρόκειται απλά για προσβολή που τιμωρείται ως λεκτική κακοποίηση όπως το αντιλαμβανόμαστε σήμερα, με τις σταθερές και τις παραμέτρους του δικού μας πολιτισμού.
Είναι ένα από τα πολλά σοβαρά λάθη που κάνουμε από άγνοια ή εσκεμμένα προκειμένου να κατανοήσουμε την ελληνική κοινωνία της αρχαιότητας.

Ωραία, άρα το εταιρήσει είναι ξεκάθαρο και ουσιαστικά δείχνει ότι μια κανονική ομοφιλοφιλική σχέση ενός αθηναίου πολίτη ουσιαστικά σήμαινε απώλεια πολιτικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων, άρα μάλλον δεν ήταν κάτι καλό ...

Το ύβρις-υβρίση όμως, απέχει πολύ από το να ταυτιστεί ειδικά με την σεξουαλική πράξη, οπότε αυτό που παραθέτεις ουσιαστικά δείχνει την αυτονόητη τιμωρία που ακολουθούσε όταν ένας νεαρός (παίδας) δεχόταν από κάποιον άλλο με οποιονδήποτε τρόπο προσβολή και ενάντια στην θέλησή του, κάπως έτσι το καταλαβαίνω.

Υπάρχει άραγε μελέτη που να καταγράφει τις αναφορές των λέξεων "παιδεραστής - εραστής" στην αρχαία ελληνική γραμματεία ώστε να διαπιστώσει πλειοψηφικά ποια είναι η αποδιδόμενη έννοια κάθε φορά ?

Μαν δεν διαβάζεις σωστά bride's-maid ΔΕΝ είναι οι νεαροί άντρες. Αυτές ονομάζονταν νυμφεύτριες και αυτές κούρευαν τις γυναίκες, όχι οι νεαροί άντρες. Επίσης τις κούρευαν σχεδόν γουλί και όχι αγορέ, τα αρσενικά στην αρχαία σπάρτη ήταν μακρυμάλλικα.

Ίσως όπως το έγραψα να έγινε έτσι αντιληπτό, by bad, δεν εννοούσα όμως ότι κούρευαν τις νύφες οι ίδιοι οι άνδρες. Αυτό που ήθελα να καταδείξω ήταν ότι στους άνδρες η γυναίκα προσφερόταν αρχικά ως κάτι που προσομοίαζε αγοράκι, (χωρίς να παίζει ρόλο ποιος την κούρευε και έντυνε) και όχι ως γυναίκα.

Όπως σου πα το γουλί κούρεμα δεν ξέρω αν έλεγε κάτι, γιατί οι αρρενες μακρυμαλληδες ήταν στη Σπάρτη, το ότι η νυμφεύτρια όμως φόραγε στη νύφη αντρικά ρούχα όντως κάτι πρέπει να λέει. Όπως και ότι το γυναικείο πρότυπο στη Σπάρτη δεν ήταν το θυληκό με τις καμπύλες, αλλά το μυώδες, οι γυναίκες γυμνάζονταν μαζί με τους άντρες γυμνές και αυτές ( ε τώρα αυτό ρε μλκα δεν είναι γκαύλα ? ) και το ίδιο σκληρά.

[nid de mare]

Ωραία, άρα το εταιρήσει είναι ξεκάθαρο και ουσιαστικά δείχνει ότι μια κανονική ομοφιλοφιλική σχέση ενός αθηναίου πολίτη ουσιαστικά σήμαινε απώλεια πολιτικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων, άρα μάλλον δεν ήταν κάτι καλό ...

Η ομοφυλοφιλία στην Αθήνα
Οι «Νόμοι» του Σόλωνα (βιβλίο 5, κεφάλαιο 5, άρθρο 332), είναι αρκετά σαφείς για τις συνέπειες που έχει κάποιος Αθηναίος αν συνάψει σχέση με άντρα:

Αν τις Αθηναίος εταιρήση, με έξεστω αυτω των εννέα αρχόντων γενέσθαι, μηδέ ιερωσύνην ιερώσασθαι, μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμιάν, μήτε ενδημον, μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν, μήτε χειροτονητήν, μηδέ επικυρήκειαν αποστελλέσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω, μηδέ εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδέ εν ταις κοιναίς σταφονοφορίες σταφανούσθω, μηδέ εντός των της αγοράς περιρραντηριων πορευέσθω.
Εάν δε ταύτα τις ποιή,καταγνωσθέντως αυτού εταιρείν, θανάτω ζημιούσθω.

Δηλαδή, αν κάποιος Αθηναίος συνάψει (ομοφυλοφιλική) σχέση με κάποιον άλλο:
Δεν του επιτρέπεται να γίνει μέλος των 9 αρχόντων.
Δεν του επιτρέπεται να εκλεγεί ιερέας.
Δεν του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού.
Δεν του επιτρέπεται να ασκήσει κάποια εξουσία, εντός η εκτός της χώρας, κληρωτή ή χειροτονητή.
Δεν του επιτρέπεται να σταλεί ως κήρυκας πολέμου.
Δεν του επιτρέπεται να εκθέσει τη γνώμη του.
Δεν του επιτρέπεται να μπει στους δημόσιους ναούς.
Δεν του επιτρέπεται να στεφανωθεί στις δημόσιες στεφανοφορίες.
Δεν του επιτρέπεται να παίρνει μέρος στους περιπάτους που γίνονται στην αγορά.
Όποιος λοιπόν (πολίτης) έχει καταδικαστεί ως ερωτικός σύντροφος, αλλά ενεργήσει αντίθετα με τις διατάξεις του νόμου, να τιμωρείται με θάνατο.

[nid de mare]

Υπάρχει άραγε μελέτη που να καταγράφει τις αναφορές των λέξεων "παιδεραστής - εραστής" στην αρχαία ελληνική γραμματεία ώστε να διαπιστώσει πλειοψηφικά ποια είναι η αποδιδόμενη έννοια κάθε φορά ?

«Εραστής» και «Ερώμενος»
Οι λέξεις αυτές δεν χρησιμοποιούνται με την σημερινή τους έννοια (δηλ. την σεξουαλική) αλλά με μία άλλη έννοια προφανώς παιδαγωγική. Του εφήβου τα αισθήματα προς τον «εραστήν»-δάσκαλον δεν είναι βέβαια έρως -όπως εννοείται σήμερα- αυτός εξάλλου φυσικώς, ηθικώς αλλά και νομικώς αποκλειόταν. Ο έρως αυτός ήταν αισθήματα βαθύτατης φιλίας και σεβασμού. Στα μάτια του εφήβου, ο δάσκαλος-εραστής φάνταζε ως η ενσάρκωσης του ιδανικού, ως το ιδεώδες πρόσωπο, προς το οποίο απέβλεπε, κατά το οποίον θα διέπλαττε την προσωπικότητά του. Αυτό φαίνεται καθαρά, αφού, αν και χρησιμοποιείται η λέξη «εραστής», παραλλήλως, όπως είδαμε θεωρείται αδιανόητη η σαρκική έλξις.

[nid de mare]

Υπάρχει άραγε μελέτη που να καταγράφει τις αναφορές των λέξεων "παιδεραστής - εραστής" στην αρχαία ελληνική γραμματεία ώστε να διαπιστώσει πλειοψηφικά ποια είναι η αποδιδόμενη έννοια κάθε φορά ?

Στην εποχή μας με τις λέξεις «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος», κάνουμε μια απλή διαπίστωση του φαινομένου, χωρίς να το αξιολογούμε είτε θετικά, είτε αρνητικά.
Αντιθέτως, στην αρχαία Ελλάδα η γλώσσα είχε πολύ μεγάλη ακρίβεια. Ο Επίκτητος έλεγε το εξής καταπληκτικό, για την μεγάλη σημασία των λέξεων: «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει τίποτε τυχαίο. Στο συγκεκριμένο λοιπόν σημείο η γλώσσα λαμβάνει θέση και μάλιστα ιδιαιτέρως αρνητική.
Αξίζει να σημειώσουμε ακόμη πως η Αιδώς ήταν πολύ σημαντική Θεότητα και, όποιος την προκαλούσε δοκίμαζε σκληρότατη τιμωρία από την Νέμεση, που μονίμως την συνόδευε. Η Αιδώς ετυμολογικώς συνδέεται με το Αίσχος, άρα η συγκεκριμένη πράξη έφερνε καταισχύνη στον ενεργούντα.
Στην αρχαία μας γλώσσα οι ομοφυλόφιλοι αναφέρονται, με μια λέξη πολύ σκληρή, την λέξη ΚΙΝΑΙΔΟΣ δηλ. ο «κινών την αιδώ».
Η σημασία αυτής της λέξεως, ήταν καθαρώς υβριστική και σαφέστατα πολύ καταδικαστική για όσους είχαν κάνει αυτή την επιλογή. Στην σημερινή νεοελληνική μας γλώσσα, θα μπορούσαμε δόκιμα να μεταφέρουμε την έννοια αυτής της λέξεως, μεταφράζοντας την, ως «Ο καταραμένος». Ο ομοφυλόφιλος, δηλαδή, στην αρχαία ελληνική γλώσσα, ήταν ο «καταραμένος» της σημερινής.
Για του λόγου το αληθές, αναφέρονται οι παραπομπές του πλέον έγκυρου λεξικού της αρχαίας Ελληνικής γλώσσης, των Liddel-Scott, όπου στον τόμο II στην σελίδα 719 αναφέρουν τα εξής λήμματα:
Κιναιδεία: Η παρά φύσιν ασέλγεια, Αισχίνης 18,29, Δημήτριος Φαληρεύς 97.
Κιναιδεύομαι: Είμαι κίναιδος.
Κίναιδος: Ο καταπύγων, ο καθόλου αισχρός, κακοήθης άνθρωπος.
Ο ορισμός μάλιστα για τον παθητικό ομοφυλόφιλο είναι «Καταπύγων» και για τον ενεργητικό «Αρσενοκοίτης».

Πηγή: Isomnia - .....gr

[Διάδοχος]

Οι σχέσεις μεταξύ μουσάτων (ενηλίκων ήταν προβληματικές). Όλα αυτά που αναφέρονται αφορούν τέτοιες σχέσεις και όχι παιδεραστικές. Τα ερωμένος κλπ φυσικά και δεν αφορούν πλατωνικούς έρωτες μόνο, κλπ, αυτά είναι νεολογισμοί και χριστιανικοί απολογητισμοί.

Θα επανέλθω σε λίγο καιρό με επιχειρηματολογία και πηγές, προς το παρόν προέχουν άλλες εργασίες. ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ όμως, δεν ξεχνώ

[stamos]

κι αν...αποδειχθεί

πως οι ελληνες ηταν ομοφυλοφιλοι κι παιδεραστες

κι τι εγινε??

θα σμικρυνετε τον ελληνικο πολιτισμο? τους πολεμους κατά της ανατολικης δεσποτείας?

την τεχνη κι τις επιστημες??