Σοσιαλισμός v/s φιλελεύθερη οικονομία, (Κούβα-Βιετνάμ-Κίνα-Β.Κορέα)

[Προέλλην]

Μου κάνει εντύπωση αυτό που λες γιατί σε αυτές τις χώρες υπάρχει πληθώρα χειρωνακτικού εργατικού δυναμικού χαμηλής ή μηδενικής ειδίκευσης. .

Ίσως δεν το διατύπωσα σωστά.
Χρειάζονται εργατικό δυναμικό με μια εξειδίκευση σε ένα πολύ συγκεκριμένο πόστο.
Χειριστές κάποιας μηχανής.
Οι λίγοι που έχουν την εξειδίκευση, προτιμάνε να πάνε σε Γερμανίες Γαλλίες να εργαστούν
παρά στην Τουρκία. Έτσι, ακόμη και στη Τουρκία, υπολειτουργούν εργοστάσια ή δεν μπορούν
να επεκταθούν διότι συμβαίνουν και αυτά.

Είναι σωστό ότι το ειδικευμένο εργατικό δυναμικό δεν μπορείς να το βρείς έτσι απλά με το να εισάγεις απο κάπου αλλού.

Μάλλον είναι λάθος ότι στην Τουρκία δεν έχει αρκετό ικανό ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, ότι οι Τούρκοι ειδικευμένοι εργάτες προτιμούν το εξωτερικό ή ότι τα τούρκικα εργοστάσια υπολειτουργούν και δεν επεκτείνονται.

[Προέλλην]

Εγώ, είμαι φιλελεύθερος, διαπιστώνω πως αυτό που ισχύει στην οικονομία,
είναι ο νόμος προσφοράς και ζήτησης.
Βάλε με το μυαλό σου το εξής σενάριο, τρεις καλές χασαποταβέρνες αλλά μόλις ένας (1) καλός επαγγελματίας ψήστης διαθέσιμος.
Πέντε εφοπλιστές με πλοία έτοιμα να εκτελέσουν δρομολόγιο με καλό ναύλο αλλά μόλις
ένας (1) διαθέσιμος λοστρόμος, ένας (1) διαθέσιμος μάγειρας, τα πλοία χωρίς πλήρες πλήρωμα,
δεν παίρνουν άδεια απόπλου. Θα σου πω εγώ τι κωλοτούμπες θα κάνουν οι εφοπλιστές.

Σκέψου, δύο τεράστιες βιομηχανίες και να υπάρχει μόλις ένας διαθέσιμος τεχνίτης βαφέας.

Όταν προσπαθεί το κράτος να επεμβαίνει πάρα πολύ στην αγορά για να "ρυθμίζει", στην πραγματικότητα
παραβιάζει τους νόμους αγοράς ζήτησης, δημιουργεί ψευδοδιλήμματα και στο τέλος υπονομεύει και
την οικονομία και την αγορά και της τύχες του λαού.

Θεωρητικά σωστά το λες, αλλά στην πράξη αν υπάρξει τέτοια χοντρή έλλειψη, τότε απλώς θα φέρουν από αλλού άλλους 20 ψήστες και μπογιατζήδες και μετά θα κάνουν κωλοτούμπες οι εργαζόμενοι Το είδαμε πολύ πρόσφατα να συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα με τους εργαζόμενους στον τουρισμό και τους εργάτες γης.

ΔΕΝ ισχύει αυτό έτσι γενικά. Μπορείς να το κάνεις με τύπους που θα σου ψήσουν όπως να ναι το κρέας ή θα σου πασαλείψουν τον τοίχο με μπογιά ή θα σε στρώσουν τα σεντόνια και θα σε βάλουν μπουγάδα, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις με πιο περίπλοκες εργασίες, πχ βιομηχανικές (δεν εννοώ συσκευασία ξηρών καρπών ο Μπάμπης, παραγωγή εσχατόχαρτου ο Τάκης, κλπ).
Στον ανεπτυγμένο κόσμο οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι είναι περιζήτητοι, αναντικατάστατοι πασάδες, που μπορούν να κάνουν τζομπ χόμπινγκ και να ανεβάζουν τον μισθό τους σημαντικά κάθε φορά. Καταλαβαίνω βέβαια ότι το βλέπεις υπό το πρίσμα της αγοράς εργασίας μιας εν πολλοίς υπανάπτυκτης χώρας τύπου Ελλάδας, στην οποία ούτε σοβαρές θέσεις εργασίας υπάρχουν, ούτε σοβαροί εργαζόμενοι. Σίγουρα όμως υπάρχει περίσσεια μπουρδολόγων τεμπελχανάδων που για κάποιο ακατανόητο λόγο πιστεύουν ότι κάποιος τους χρωστάει λεφτά, πολλά λεφτά

[Esperos]

Ε, ναι, αλλά μετά έκανε "άλλα" και στο τέλος έσκασε.
Γιατί πήγε προς οπορτουνισμό μετά τα 35 πρώτα χρόνια εφόσον στα 35 πρώτα πέτυχε όσα λές;

Προσωπική μου γνώμη είναι ότι η αποτυχία είχε ως πρωταρχική αιτία το ότι δεν ολοκληρώθηκε η κοινωνική
μετάπλαση των πρώτων δεκαετιών μετά την επανάσταση και η κατάργηση της καθολικής αιρετότητας μετά το 1956.

Εκτός την προσωπική σου γνώμη, θα θέλαμε μια ολοκληρωμένη και σύντομη
μαρξιστική μελέτη και ερμηνεία του φαινομένου ότι πολλοί προσπάθησαν αλλά
δεν τα εφάρμοσαν και έκαναν άλλα και οπορτουνισμό.

Τώρα, πρόσεξε το άτοπο της απάντησής σου.
Η ερώτηση είναι
"Γιατί πήγε προς οπορτουνισμό μετά τα 35 πρώτα χρόνια"
Απαντάς εν ολίγοις
"δεν ολοκληρώθηκε η κοινωνική μετάπλαση..."
ή αλλιώς "δεν πέτυχαν διότι απέτυχαν"

Ε, ναι ρε φίλε, αφού είχαν όλη την εξουσία και τον χρόνο και μια επιτυχημένη
παρακαταθήκη των πρώτων δεκαετιών και μάλιστα βγήκαν και νικητές απ τον ΒΠΠ,
γιατί δεν πέτυχε και οπορτούνεψαν;

Μην επαναλάβεις με άλλη στιχομυθία το "δεν πέτυχαν διότι απέτυχαν", δεν θα γίνει αποδεκτό.

[Esperos]

Ίσως δεν το διατύπωσα σωστά.
Χρειάζονται εργατικό δυναμικό με μια εξειδίκευση σε ένα πολύ συγκεκριμένο πόστο.
Χειριστές κάποιας μηχανής.
Οι λίγοι που έχουν την εξειδίκευση, προτιμάνε να πάνε σε Γερμανίες Γαλλίες να εργαστούν
παρά στην Τουρκία. Έτσι, ακόμη και στη Τουρκία, υπολειτουργούν εργοστάσια ή δεν μπορούν
να επεκταθούν διότι συμβαίνουν και αυτά.

Είναι σωστό ότι το ειδικευμένο εργατικό δυναμικό δεν μπορείς να το βρείς έτσι απλά με το να εισάγεις απο κάπου αλλού.

Μάλλον είναι λάθος ότι στην Τουρκία δεν έχει αρκετό ικανό ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, ότι οι Τούρκοι ειδικευμένοι εργάτες προτιμούν το εξωτερικό ή ότι τα τούρκικα εργοστάσια υπολειτουργούν και δεν επεκτείνονται.

Δεν ζω στην Τουρκία ούτε στην Κίνα.
Αυτά τα διαβάζω από άρθρα αλλά και τα ζω στην δική μου καθημερινότητα.
Στην Τουρκία, λόγω ότι δεν βρίσκουν εργατικό δυναμικό για κάποιες πολύ περίεργες
ειδικότητες, ή μάλλον, όχι ειδικότητες αλλά δεξιότητες, πολλές γραμμές παραγωγής
κλείνουν.

Στην Ικαρία όπου και ζω και βλέπω, πολλές ξενοδοχειακές μονάδες, δεν βρίσκουν
συντηρητή, έναν άνθρωπο που θα επιβλέπει εγκαταστάσεις, θα επισκευάζει μικρές
βλάβες σε υδραυλικά ηλεκτρικά αλουμίνια, δηλαδή έναν άνθρωπο που απλώς
να "πιάνουν" τα χέρια του, αν χαλάσει μια βρύση ή μια ντουζιέρα ή κάπου υπάρχει
διαρροή νερού ή αλλαγή μιας λάμπας ή κάπου θέλει ένα "μερεμετάκι", ε, δεν βρίσκουν.

Ένας γνωστός φίλος, είχει μονάδα κατασκευής "σωστικών" για πλοία
(σωσίβια-βαρελάκια-βάρκες κλπ) δεν έβρισκε άνθρωπο να ξέρει να βάφει με ένα
ειδικό τρόπο χρησιμοποιώντας ειδικό μπιστολάκι βαφής.

Επειδή η τεχνολογία έχει εξελιχθεί τόσο, η παραγωγή προιόντων έχει γίνει ένα
πολυσύνθετο φαινόμενο με χιλιάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες λεπτομέρειες
που χρειάζονται μια κάποια "δεξιότητα".

[Esperos]

Στο 2,
Ποιος θα μου υπαγορεύσει ποιος είναι ο αναγκαίος χρόνος εργασίας;

Στον καπιταλισμό, η αγορά. Στον σοσιαλισμό κυρίως το κράτος, ανάλογα με τις παραγωγικές δυνατότητες που υπάρχουν.

Ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας είναι ο μέσος χρόνος που χρειάζεται για να παραχθεί ένα εμπόρευμα σε ένα κλάδο.

<<Στον σοσιαλισμό κυρίως το κράτος,...>>
Όταν λέμε "κράτος", σημαίνει το κόμμα που ελέγχει το κράτος, δηλαδή ο αρχηγός
του κόμματος που το ελέγχει χωρίς εμπόδια και περιορισμούς.
Το υπόλοιπο κόμμα λειτουργεί ως "παρακράτος".
Πρόσεξε όμως.
Όταν "επιχειρεί" το κράτος, επιχειρεί με ξένα χρήματα.
Αν αποτύχει το εγχείρημα ή αν χρεοκοπήσει το οικονομικό πλάνο ή αν το προιόν
είναι ακατάλληλο, π.χ. καινούργιες δερμάτινες μπότες αλλά με τρύπα , ε, τότε
δεν υπάρχει υπεύθυνος που θα πληρώσει, πληρώνουν οι φορολογούμενοι.

Υπό αυτήν την σκέψη, χίλιες φορές με καπιταλισμό και η αγορά να μου υπαγορεύει
τι μπορώ, πόσο μπορώ και πόσο δεν μπορώ, παρά ο Κουτσούμπας ή ο Κουφοντίνας.

[Ραν ταν πλαν]

Ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας είναι ο μέσος χρόνος που χρειάζεται για να παραχθεί ένα εμπόρευμα σε ένα κλάδο.

Απολύτως σωστό εκτός από το ''σε ένα κλάδο''.
Αυτό γιατί το μέρος που αφορά τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας στη διαμόρφωση της τιμής
του εμπορεύματος δεν αφορά τη συγκεκριμένη αλλά την αφηρημένη εργασία.

Και επειδή η συνδιάλεξη μας περιλαμβάνει και μη επαΐοντες με το αντικείμενο της πολιτικής
οικονομίας ας επισημάνουμε ότι η θεωρία της αξίας της εργασίας διατυπώθηκε από τους πατέρες
του οικονομικού φιλελευθερισμού Άνταμ Σμιθ και του Ντέιβιντ Ρικάρντο που υποστήριξαν ότι ο τρόπος
αποτίμησης της ανταλλακτικής ισοτιμίας, μεταξύ διαφορετικών εμπορευμάτων, ήταν το κοινό σημείο
της εργατικής δύναμης που απαιτούσε η παραγωγή τους στη βάση του χρόνου εργασίας
που απαιτήθηκε για τον καθορισμό της αξίας του κάθε εμπορεύματος ξεχωριστά.
Ειδικά ο Σμιθ υποστήριξε ότι η αξία του εμπορεύματος είναι ίση με με το κεφάλαιο που δαπανήθηκε
για την παραγωγή του, τα λοιπά έξοδα και κυρίως με την ποσότητα (χρόνο) εργασίας που περιέχει.
Αλλά μέχρι εκεί.

Εκείνο που έκανε ο Μαρξ (μεταξύ πολλών άλλων) ήταν το ότι απέδειξε ότι οι κοινωνικές σχέσεις
στον καπιταλισμό δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τη μορφή σχέσεων μεταξύ εμπορευμάτων
περιλαμβάνοντας στα εμπορεύματα και την ίδια την εργατική δύναμη.
Απέδειξε τη διπλή μορφή της αξίας ενός προϊόντος σε αξία χρήσης
(με την αξία χρήσης του να διαμορφώνεται ή σε εμπόρευμα προς κατανάλωση ή μέσο παραγωγής)
και την αξία ανταλλαγής του με άλλο ισότιμο εμπόρευμα (πχ χρήμα).
Απέδειξε ότι η κοινωνική εργασία, μέσα από τη διαδικασία του διπλού χαρακτήρα της (αυτού της
συγκεκριμένης και αφηρημένης), ενσωματωμένη στο εμπόρευμα είναι αυτή που προσδιορίζει την
αξία του αλλά και την αξία χρήσης του.
Και πέρα από κάθε αμφισβήτηση απέδειξε ότι κάθε μορφή εργασίας στον καπιταλισμό,
από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη, παράγει εμπορεύματα που σύμφωνα με το χρόνο εργασίας
που εμπεριέχουν μπορούν να συγκριθούν και να ανταλλαχθούν ισότιμα, και κατέστησε εμφανές
ότι η εργατική δύναμη ως εμπόρευμα που αμείβεται με χρονομίσθωση είναι ο μόνος παράγοντας
που μέσα από τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας αντιπροσωπεύεται στο εμπόρευμα ως μέρος
της πραγματικής αξίας του.
Το υπόλοιπο της εμπορευματικής αξίας καθορίζεται αυθαίρετα από τα παράσιτα.
Απλά πράματα.

[Ραν ταν πλαν]

Και για να συνδέσουμε τον τίτλο του νήματος με το νόημα της συζήτησης για τον φιλελευθερισμό
(και για μη γκρινιάζει ο νηματοθέτης για άστοχη συγχώνευση)
να πούμε ότι μεταξύ του μπλοκ Κούβας, Βιετνάμ, Κίνας και Β. Κορέας και των υπολοίπων
δεν αντιπαρατίθεται ο σοσιαλισμός με τη φιλελεύθερη οικονομία αλλά ο κρατικός καπιταλισμός
των τεσσάρων με τον ιδιωτικό καπιταλισμό των υπολοίπων.
Ας διευκρινίσουμε ότι δε μιλάμε για κρατικοποιήσεις επί σοσιαλιστικού εδάφους αλλά για
κρατικό καπιταλισμό με κοινό σημείο αναφοράς με τον ιδιωτικό την εξαγωγή υπεραξίας από
την εμπορευματοποίηση της αγοράς εργασίας.
Πρώτος διδάξας της μεθόδου η ΕΣΣΔ της μετασταλινικής περιόδου, αλλά χωρίς επιτυχία,
και ακολούθησε η κρατικο-καπιταλιστική Κίνα η οποία απογείωσε τη μεθοδολογία της μετατροπής της
εργατικής δύναμης σε εμπόρευμα.

Τροτσκίζουμε, τροτσκίζουμε?

Πας καλά ρε;
Ορθοδοξία ή θάνατος.
Αλλά δε θα παραμυθιαζόμαστε ότι οι σοσιαλιστικές αρχές (με την έννοια της λαϊκής
συμμετοχής στο σχεδιασμό της παραγωγής και το βασικό σοσιαλιστικό στοιχείο της
αιρετότητας σε θέσεις ευθύνης σε όλα τα επίπεδα) σήμερα βρίσκουν έκφραση στις
παραπάνω τέσσερις χώρες.
Κρατικό καπιταλισμό του κερατά έχουν που σχεδόν προσομοιάζει με την περίοδο του
σοσιαλιστικού πασοκικού μετασχηματισμού της Ελλάδας τη δεκαετία του 1980.

[Προέλλην]

Είναι σωστό ότι το ειδικευμένο εργατικό δυναμικό δεν μπορείς να το βρείς έτσι απλά με το να εισάγεις απο κάπου αλλού.

Μάλλον είναι λάθος ότι στην Τουρκία δεν έχει αρκετό ικανό ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, ότι οι Τούρκοι ειδικευμένοι εργάτες προτιμούν το εξωτερικό ή ότι τα τούρκικα εργοστάσια υπολειτουργούν και δεν επεκτείνονται.

Δεν ζω στην Τουρκία ούτε στην Κίνα.
Αυτά τα διαβάζω από άρθρα αλλά και τα ζω στην δική μου καθημερινότητα.
Στην Τουρκία, λόγω ότι δεν βρίσκουν εργατικό δυναμικό για κάποιες πολύ περίεργες
ειδικότητες, ή μάλλον, όχι ειδικότητες αλλά δεξιότητες, πολλές γραμμές παραγωγής
κλείνουν.

H τουρκική βιομηχανία έχει εξελιχθεί ειδικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες ραγδαία, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Πλέον έχουν βαριά βιομηχανία και παράγουν προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Σημαντικός παράγοντας για την επιτυχία τους είναι το εργατικό τους δυναμικό, το ειδικευμένο, το οποίο φτάνει και περισσεύει ακόμη και με τις όποιες αναμενόμενες διαρροές προς τις ανεπτυγμένες χώρες. Το να έκλεισαν κάποιες γραμμές παραγωγής δεν λέει κάτι, σημασία έχει η αναλογία τους με αυτές που άνοιξαν. Δεν αντιμετωπίζει κάποια συρίκνωση ή σημαντική επιβράδυνση η τουρκική βιομηχανία, το αντίθετο. Ναι όμως, πιθανώς αν είχαν ακόμη περισσότερο ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, να τα πήγαιναν ακόμη καλύτερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τα πάνε ήδη πολύ καλά.

Στην Ικαρία όπου και ζω και βλέπω, πολλές ξενοδοχειακές μονάδες, δεν βρίσκουν
συντηρητή, έναν άνθρωπο που θα επιβλέπει εγκαταστάσεις, θα επισκευάζει μικρές
βλάβες σε υδραυλικά ηλεκτρικά αλουμίνια, δηλαδή έναν άνθρωπο που απλώς
να "πιάνουν" τα χέρια του, αν χαλάσει μια βρύση ή μια ντουζιέρα ή κάπου υπάρχει
διαρροή νερού ή αλλαγή μιας λάμπας ή κάπου θέλει ένα "μερεμετάκι", ε, δεν βρίσκουν.

Ένας γνωστός φίλος, είχει μονάδα κατασκευής "σωστικών" για πλοία
(σωσίβια-βαρελάκια-βάρκες κλπ) δεν έβρισκε άνθρωπο να ξέρει να βάφει με ένα
ειδικό τρόπο χρησιμοποιώντας ειδικό μπιστολάκι βαφής.

Εδώ περιγράφεις τον πρωτογονισμό και την κατάντια του ΕΛ εργατικού δυναμικού. Ο ΕΛ τα ξέρει όλα, και απο μαρξιστική πολιτική οικονομία πετάει άμα λάχει, αλλά για κάποιον μυστήριο λόγο, κατά κανόνα, αν είναι να μάθει και να επιτελεί μία περίπλοκη εργασία ακριβείας σε ορισμένο χρονικό πλαίσιο, δεν τα καταφέρνει. Βασικά δεν καταφέρνει ακόμη και λιγότερο περίπλοκες, πχ σωστά βαψίματα ή απλές συνδέσεις και βιδώματα.

Επειδή η τεχνολογία έχει εξελιχθεί τόσο, η παραγωγή προιόντων έχει γίνει ένα
πολυσύνθετο φαινόμενο με χιλιάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες λεπτομέρειες
που χρειάζονται μια κάποια "δεξιότητα".

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που φαλίρησαν οι σοσιαλιστικές οικονομίες με το που βρέθηκαν στη θέση να πρέπει να διαχειριστούν καταστάσεις ελαφρώς πιο σύνθετες απο αυτές του 19ου αιώνα. Βλέπεις, η πολιτική οικονομία και η μαρξιστική θεωρία της αξίας μπορεί να έχουν καταλυτικό ρόλο στο μαρξιστικό lore και να συμβάλλουν τα μέγιστα σε επικούς σερκλτζερκισμούς σε αμφιθέτρα, μπουάτ, ρακομελάδικα, ημερίδες, συνεστιάσεις, φόρα, αλλά δεν έχουν κάποια πρακτική αξία στην οργάνωση της παραγωγής και δη της αποδοτικής

[Λαχουρένιος]

Τα ίδια και χειρότερα έκαναν και οι ιθαγενείς, μια χαρά καταπίεζαν ή και εξαφάνιζαν μαζικά ο ένας τον άλλο και μόνοι τους, απλά δεν είχαν τα τεχνικά μέσα και την οργάνωση των ευρωπαίων.

Δεν έκανα αντιπαράθεση μεταξύ κακών δυτικών και καλών ιθαγενών, μαύρων κλπ. Το point ήταν ότι όλα τα συστήματα και οι ιδεολογίες έχουν κάνει εγκλήματα, οπότε η πτωματολογία δεν οδηγεί σε κάποιο συμπέρασμα από μόνη της.

ΔΕΝ ισχύει αυτό έτσι γενικά. Μπορείς να το κάνεις με τύπους που θα σου ψήσουν όπως να ναι το κρέας ή θα σου πασαλείψουν τον τοίχο με μπογιά ή θα σε στρώσουν τα σεντόνια και θα σε βάλουν μπουγάδα, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις με πιο περίπλοκες εργασίες, πχ βιομηχανικές (δεν εννοώ συσκευασία ξηρών καρπών ο Μπάμπης, παραγωγή εσχατόχαρτου ο Τάκης, κλπ).
Στον ανεπτυγμένο κόσμο οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι είναι περιζήτητοι, αναντικατάστατοι πασάδες, που μπορούν να κάνουν τζομπ χόμπινγκ και να ανεβάζουν τον μισθό τους σημαντικά κάθε φορά. Καταλαβαίνω βέβαια ότι το βλέπεις υπό το πρίσμα της αγοράς εργασίας μιας εν πολλοίς υπανάπτυκτης χώρας τύπου Ελλάδας, στην οποία ούτε σοβαρές θέσεις εργασίας υπάρχουν, ούτε σοβαροί εργαζόμενοι. Σίγουρα όμως υπάρχει περίσσεια μπουρδολόγων τεμπελχανάδων που για κάποιο ακατανόητο λόγο πιστεύουν ότι κάποιος τους χρωστάει λεφτά, πολλά λεφτά

Η Ελλάδα θεωρείται ανεπτυγμένη χώρα και παρά τα προβλήματα της είναι μέσα στο τοπ 20% του πλανήτη. Όντως δεν είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του καπιταλισμού κατά μία έννοια. Σε μια μέση χώρα του πλανήτη η κατάσταση για τους εργαζόμενους είναι κατά πολύ χειρότερη.

[Λαχουρένιος]

<<Στον σοσιαλισμό κυρίως το κράτος,...>>
Όταν λέμε "κράτος", σημαίνει το κόμμα που ελέγχει το κράτος, δηλαδή ο αρχηγός
του κόμματος που το ελέγχει χωρίς εμπόδια και περιορισμούς.
Το υπόλοιπο κόμμα λειτουργεί ως "παρακράτος".

Ούτε τώρα ο μέσος άνθρωπος έχει κάποιο έλεγχο πάνω στην παραγωγή. Μια χούφτα μετόχων και CEO αποφασίζουν για αυτά.

Πρόσεξε όμως.
Όταν "επιχειρεί" το κράτος, επιχειρεί με ξένα χρήματα.
Αν αποτύχει το εγχείρημα ή αν χρεοκοπήσει το οικονομικό πλάνο ή αν το προιόν
είναι ακατάλληλο, π.χ. καινούργιες δερμάτινες μπότες αλλά με τρύπα , ε, τότε
δεν υπάρχει υπεύθυνος που θα πληρώσει, πληρώνουν οι φορολογούμενοι.

Υπό αυτήν την σκέψη, χίλιες φορές με καπιταλισμό και η αγορά να μου υπαγορεύει
τι μπορώ, πόσο μπορώ και πόσο δεν μπορώ, παρά ο Κουτσούμπας ή ο Κουφοντίνας.

Και τώρα με ξένα χρήματα επιχειρούν Όταν γίνεται η στραβή, τότε παρεμβαίνει το κράτος και με λεφτά των φορολογουμένων ξελασπώνει τις μαλακίες που κάνουν οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι. Ο Ομπάμα το 2008 είχε ρίξει πάνω από 800 δις για να καλύψει τα κανόνια των τραπεζών και άλλων μεγάλων επιχειρήσεων.

Ο ιδιώτης λειτουργεί με όφελος για την κοινωνία όταν υπάρχει ισχυρό θεσμικό πλαίσιο και ελεύθερος ανταγωνισμός. Όταν στους κυριότερους κλάδους της οικονομίας κυριαρχούν ολιγοπώλια και μονοπώλια, τότε έχουμε την εμφάνιση καρτέλ, την έντονη διαπλοκή κεφαλαίου-πολιτικών/κράτους και επιχειρήσεις που είναι too big to fail. Την εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού στην οποία ζούμε, οι επιχειρήσεις είναι καπιταλιστικές στα κέρδη και κομμουνιστικές στις ζημιές.

Ο καπιταλισμός που ευαγγελίζονται οι φιλελεύθεροι είναι αυτός του 19ου αιώνα και δεν υπάρχει πια γιατί οι κυριότερες οικονομίες του πλανήτη έχουν καρτελοποιηθεί.