Λαχουρένιος έγραψε:Ραν ταν πλαν έγραψε:Πας καλά ρε;
Ορθοδοξία ή θάνατος.
Αλλά δε θα παραμυθιαζόμαστε ότι οι σοσιαλιστικές αρχές (με την έννοια της λαϊκής
συμμετοχής στο σχεδιασμό της παραγωγής και το βασικό σοσιαλιστικό στοιχείο της
αιρετότητας σε θέσεις ευθύνης σε όλα τα επίπεδα) σήμερα βρίσκουν έκφραση στις
παραπάνω τέσσερις χώρες.
Κρατικό καπιταλισμό του κερατά έχουν που σχεδόν προσομοιάζει με την περίοδο του
σοσιαλιστικού πασοκικού μετασχηματισμού της Ελλάδας τη δεκαετία του 1980.
Για το Βιετνάμ δεν ξέρω, για την Κίνα συμφωνώ αλλά για Κούβα και ΒΚ όχι. Σε αυτές τις δύο χώρες το κράτος ακόμα ελέγχει τους βασικούς τομείς της οικονομίας και η ΒΚ απ' ότι γνωρίζω δεν έχει σημαντικό ιδιωτικό τομέα.
Ο (σοσιαλιστικός) κρατικός καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη τον ιδιωτικό τομέα αφού τον αντικαθιστά ισάξια
στην απομύζηση της υπεραξίας.
Όπου δεν εφαρμόζονται οι βασικές σοσιαλιστικές αρχές ειδικά αυτή της σοσιαλιστικής αυτοδιοίκησης
και αυτοδιαχείρισης μαζί με αυτές τις αιρετότητας και της συμμετοχής στο σχεδιασμό της παραγωγής
και παράλληλα βρίσκει εφαρμογή, σε έδαφος σοσιαλισμού εικονικού ή όχι, ο νόμος της αξίας
έχεις de facto κρατικό καπιταλισμό.
Από την άλλη κρατικό καπιταλισμό μετεξελιγμένο σε μονοπωλιακό έχουμε και σε συνθήκες
καπιταλισμού.
Σήμερα σε όλο το δυτικό κόσμο το αστικό κράτος κυριαρχεί στην ιδιωτική παραγωγή μέσω των
κρατικών επιδοτήσεων, των γενικών παραγγελιών και του ελέγχου της χρηματοδότησης των κάθε μορφής
ιδιωτικών επιχειρήσεων από την κεντρική τράπεζα και γενικά ολόκληρη η πολιτική του μέσα από το
νομοθετικό του έργο, τη γενική φορολόγηση και την αναδιανομή του πλεονάσματος με τη μορφή
επιδοτήσεων προς τη βιομηχανία έχει μοναδικό στόχο την αύξηση της κερδοφορίας των ιδιωτικών
κεφαλαίων.
Δηλαδή αστικό κράτος και κεφάλαιο κώλος και βρακί που το ένα βασίζει την ύπαρξη του στο άλλο.
Κατά τα άλλα στη Δύση λειτουργεί απρόσκοπτα ο ''καθαρός και ανόθευτος'' καπιταλισμός, υπέρ του
οποίου κάποιοι κόβουν φλέβα, αλλά δε μας λένε τότε προς τι η κρατική παρέμβαση στον καθορισμό
των μισθών και του χρόνου εργασίας, αφήνουμε στην άκρη τα υπόλοιπα και τις επιδοτήσεις
δισεκατομμυρίων προς το κεφάλαιο, αφού αυτά υποθετικά τα καθορίζει με έναν μαγικό τρόπο και
προς όφελος όλων η αγία φιλ-ελεύθερη αγορά.
Από όλα τα παραπάνω εξαιρείται η Ελλάδα που έχει ξεπεράσει κάθε στάδιο ανάπτυξης του
καπιταλισμού φτάνοντας τον στο επίπεδο του απόλυτου παρασιτισμού.
Λαχουρένιος έγραψε:Ραν ταν πλαν έγραψε:Απολύτως σωστό εκτός από το ''σε ένα κλάδο''.
Αυτό γιατί το μέρος που αφορά τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας στη διαμόρφωση της τιμής
του εμπορεύματος δεν αφορά τη συγκεκριμένη αλλά την αφηρημένη εργασία.
Ναι, αλλά κάθε εμπόρευμα έχει τον δικό του χρόνο σε μια δεδομένη περίοδο, και ανταγωνίζονται άλλα ομοειδή προιόντα και όχι όλα τα άλλα εμπορεύματα γενικά.
Έχεις δίκιο σε ό,τι αφορά τη σύγκριση ομοειδών εμπορευμάτων των οποίων η τελική τιμή
επηρεάζεται από το χρόνο εργασίας και την τεχνολογία που χρησιμοποιείται για την κατασκευή τους
μέσα από τη συγκεκριμένη εργασία (πχ η παραγωγή και η σύγκριση τιμής μεταξύ βρακιών).
Ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας αφορά την εργασία στο σύνολο της (αφηρημένη) και επηρεάζει
την τιμή μέχρι το στάδιο που το εμπόρευμα αποδίδει στον παραγωγό του (τον εργάτη) το ποσό
της αμοιβής που θα του επιτρέψει να ξαναδουλέψει την επόμενη ημέρα.
Από εκεί και πέρα ο εργάτης δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με αυτό που παρήγαγε και την τιμή
με την οποία βγαίνει στην αγορά την καθορίζει το παράσιτο ο καπιταλιστής που το ιδιοποιείται
παίρνοντας υπόψη του διάφορους παράγοντες, μεταξύ άλλων το κόστος υλικών, τα έξοδα λειτουργίας,
το εργατικό κόστος, τις τιμές των ανταγωνιστών του και το κέρδος που θέλει να τσεπώσει ακούραστα.
Γι΄αυτό λέμε ότι η αναγκαιότητα επιβάλλει τον αφανισμό των παρασίτων ώστε η παραγωγή να μην
έχει εμπορευματικό χαρακτήρα αλλά να καλύπτει αποκλειστικά και μόνο τις ανθρώπινες ανάγκες.
