Δημοσίευσηαπό ΦΟΡΜΙΓΞ » 07 Φεβ 2021, 07:29
ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΠΕΜΠΤΟ ΣΧΟΛΙΟ (Αλληλεπίδραση)
Πράγματι, όπως ανέφερε και ο ΝΕΜΟ, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ανιχνευτούν, να οριστούν και να κατανοηθούν όλες οι αλληλεπιδράσεις εντός ενός κοινωνικού συστήματος, επομένως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απλουστεύσουμε το όλο πρόβλημα. Το μόνο που θα επιχειρήσω με το παράδειγμα που ακολουθεί είναι να δώσω έναυσμα για συζήτηση περί της λειτουργίας των μικρών ομάδων.
Ας υποθέσουμε πως, όπως ανέφερα στο τρίτο σχόλιό μου, πως ένα κοινωνικό σύστημα αποτελείται από ένα σύνολο Χ όλων των πολιτών και μία σχέση σ η οποία συνδέει τους πολίτες αυτούς μεταξύ τους. Τότε, στην περίπτωση ενός συστήματος τριών πολιτών, δηλαδή {χ1,χ2,χ3}, η μεγαλύτερη σχέση που μπορεί να κατασκευαστεί, η μεγαλύτερη δράση που μπορεί να αποδώσει το σύστημα, είναι το σύνολο:
σ = {{0},{χ1},{χ2},{χ3},{χ1,χ2},{χ2,χ3},{χ1,χ3},{χ1,χ2,χ3}}
το σ είναι επομένως το σύνολο όλων των δυνατών υποσυνόλων του Χ. Προφανώς, στην πράξη, το σ μπορεί να περιέχει κάποια από τα υποσύνολα του Χ, δηλαδή να είναι, για παράδειγμα, της μορφής:
σ = {{0},{χ1},{χ3},{χ2,χ3},{χ1,χ3},{χ1,χ2,χ3}}
Το {0} του σ, παριστάνεται μη μηδενική σχέση (ανυπαρξία δράσης), ενώ τα {χ1}, {χ2}, {χ3}, τις δράσεις που αποδίδουν τα στοιχεία ως μοναχικά (μη συνεργαζόμενα) άτομα, ενώ τα {χ2,χ3},{χ1,χ3},{χ1,χ2,χ3} απεικονίζουν τις συνεργαζόμενες δράσεις (αλληλεπιδράσεις).
Το σημαντικό στο ανωτέρω παράδειγμα είναι να δειχθεί πως η ισχύς ενός κοινωνικό συστήματος (δηλαδή η συνολική δράση του), αυξάνει εκθετικά καθώς αυξάνονται οι συνεργασίες (αλληλεπιδράσεις) μεταξύ των μελών (στοιχείων) του. Στην περίπτωση ενός συστήματος τριών μελών, όταν τα μέλη του δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, η συνολική δράση του είναι 3, ενώ όταν αυτά συνεργάζονται με όλους του δυνατούς τρόπου μεταξύ τους, τότε η συνολική του δράση είναι 8. Γενικά, σε ένα κοινωνικό σύστημα με Χ μέλη, η ελάχιστη δράση του είναι ο αριθμό Χ (πλήθος του Χ), ενώ η μέγιστη δράση του είναι ένας αριθμό 2 υψωμένος εις την δύναμη του Χ. Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως εάν υπάρχει ένα κοινωνικό σύστημα με 1000 μέλη, τα οποία δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, η συνολική δράση του είναι 1000, ενώ ένα άλλο σύστημα με μόνο 10 μέλη, τα οποία όμως συνεργάζονται μεταξύ τους με όλους τους δυνατούς τρόπους, η δράση του είναι 2 υψωμένο στο 10, δηλαδή 1024 και, συνεπώς ένα στενώς συνεργαζόμενο σύστημα μόνο 10 ατόμων μπορεί να ελέγξει ένα αποσυνδεδεμένο σύστημα 1000 ατόμων. Με αυτόν τον τρόπο, το περίφημο 1% της «ελίτ» ελέγχει την Ανθρωπότητα, μειώνοντας τις συνεργασίες (αλληλεπιδράσεις) των ανθρώπων και παράλληλα, αυξάνοντας την συνεργασία μεταξύ των μελών της «ελίτ».
Όταν υπάρχει μακρόπνοο σχέδιο και στενή συνεργασία, δεν είναι ιδιαίτερο δύσκολο να δημιουργήσει κάποιος μία αποσυνδεδεμένη κοινωνία. Ξεκινάς από την ευνοιοκρατία, μετά οδηγείς την οικονομία, την παιδεία και την δικαιοσύνη σε έναν φαύλο κύκλο εκφυλισμού και στην συνέχεια διαλύεις την εθνική συνείδηση (γλώσσα, ιστορική συνέχεια) και την μεσαία τάξη, αφήνοντας την αδράνεια να μετατρέψει αυτόματα τους πολίτες σε ανδράποδα. Προφανώς, το εργαλείο αυτό μπορεί να λειτουργήσει και με την αντίθετα φορά, όπως τα παραδείγματα των Λαών της Θάλασσας, της επανάστασης του Κλεισθένη, της Σικελικής Εταιρείας, τους Δικαστές του Καρλομάγνου, των Νιζαριτών του Χασάν ιμπν Σαμπάχ, των Ναϊτών Ιπποτών, των Μεσαιωνικών τεχνιτών, των Γιρονδίνων, των Γαριβαλδινών, της Φιλικής Εταιρείας.
Παρεμπιπτόντως, ίσως με αυτό το σκεπτικό μπορεί να προσεγγιστεί η Ηθική: Ηθική πράξη είναι αυτή η οποία αυξάνει την αλληλεπίδραση των πολιτών μίας κοινωνίας.
1 .
