ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΠΕΜΠΤΟ ΣΧΟΛΙΟ (Αλληλεπίδραση)

.......................
Ας υποθέσουμε πως, όπως ανέφερα στο τρίτο σχόλιό μου, πως ένα κοινωνικό σύστημα αποτελείται από ένα σύνολο Χ όλων των πολιτών και μία σχέση σ η οποία συνδέει τους πολίτες αυτούς μεταξύ τους. Τότε, στην περίπτωση ενός συστήματος τριών πολιτών, δηλαδή {χ1,χ2,χ3}, η μεγαλύτερη σχέση που μπορεί να κατασκευαστεί, η μεγαλύτερη δράση που μπορεί να αποδώσει το σύστημα, είναι το σύνολο:
σ = {{0},{χ1},{χ2},{χ3},{χ1,χ2},{χ2,χ3},{χ1,χ3},{χ1,χ2,χ3}}
το σ είναι επομένως το σύνολο όλων των δυνατών υποσυνόλων του Χ. Προφανώς, στην πράξη, το σ μπορεί να περιέχει κάποια από τα υποσύνολα του Χ, δηλαδή να είναι, για παράδειγμα, της μορφής:
σ = {{0},{χ1},{χ3},{χ2,χ3},{χ1,χ3},{χ1,χ2,χ3}}
Το {0} του σ, παριστάνεται μη μηδενική σχέση (ανυπαρξία δράσης), ενώ τα {χ1}, {χ2}, {χ3}, τις δράσεις που αποδίδουν τα στοιχεία ως μοναχικά (μη συνεργαζόμενα) άτομα, ενώ τα {χ2,χ3},{χ1,χ3},{χ1,χ2,χ3} απεικονίζουν τις συνεργαζόμενες δράσεις (αλληλεπιδράσεις).
Το σημαντικό στο ανωτέρω παράδειγμα είναι να δειχθεί πως η ισχύς ενός κοινωνικό συστήματος (δηλαδή η συνολική δράση του), αυξάνει εκθετικά καθώς αυξάνονται οι συνεργασίες (αλληλεπιδράσεις) μεταξύ των μελών (στοιχείων) του. Στην περίπτωση ενός συστήματος τριών μελών, όταν τα μέλη του δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, η συνολική δράση του είναι 3, ενώ όταν αυτά συνεργάζονται με όλους του δυνατούς τρόπου μεταξύ τους, τότε η συνολική του δράση είναι 8. Γενικά, σε ένα κοινωνικό σύστημα με Χ μέλη, η ελάχιστη δράση του είναι ο αριθμό Χ (πλήθος του Χ), ενώ η μέγιστη δράση του είναι ένας αριθμό 2 υψωμένος εις την δύναμη του Χ. Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως εάν υπάρχει ένα κοινωνικό σύστημα με 1000 μέλη, τα οποία δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, η συνολική δράση του είναι 1000, ενώ ένα άλλο σύστημα με μόνο 10 μέλη, τα οποία όμως συνεργάζονται μεταξύ τους με όλους τους δυνατούς τρόπους, η δράση του είναι 2 υψωμένο στο 10, δηλαδή 1024 και, συνεπώς ένα στενώς συνεργαζόμενο σύστημα μόνο 10 ατόμων μπορεί να ελέγξει ένα αποσυνδεδεμένο σύστημα 1000 ατόμων. Με αυτόν τον τρόπο, το περίφημο 1% της «ελίτ» ελέγχει την Ανθρωπότητα, μειώνοντας τις συνεργασίες (αλληλεπιδράσεις) των ανθρώπων και παράλληλα, αυξάνοντας την συνεργασία μεταξύ των μελών της «ελίτ».

.......................

σχόλιο 33

...στο αλληλοδραστικό δυναμοσύνολο της ελληνικης κοινωνίας είμαι μια μοναχικη κορακινα διαδραστης αρα ενα μοναχικο στοιχείο {χ1} του δυναμοσυνολου αυτου ....ψαχνω πανω απο μια δεκαετια να μπορω να υπάρξω μεσα σε διπλο στοιχείο εστω του δυναμοσυνόλου αυτού του τύπου {χ1,χ2} αλλα η καθε αποπειρα έχει αποτυχει ...

ως μοναχική διαδράστης όμως ... εχω να προτεινω οτι πρπει να δωσουμε πρωτα απ΄ ολα ορισματα για
- τη ζωη γενικα και τα ζωντανα πλασματα
-για τον κοσμικο οικο
-για τον ανθρωπο
-για την ανθρωπινη κοινωνια, κοινοτητα, συλλογο κτλ
-για την συλλογικότητα ως ολοτητα ελλογων ατομων αλλα και δυναμικη σχέση δύο η περισσοτερων ατομων που συνειδητα αναλαμβανουν την ικανοποιηση των κοινων αναγκών τους ..

..μετα να ορισθουν καποιες θεμελιώδεις σχεσεις συλλογικής συνυπαρξης κι αλληλοδρασης πχ δημοκρατια, ολιγαρχία, μοναρχία και μετα να περασουμε στα αξιωματα καποια εκ των οποιων είναι δυνατο να λετουργουν ως αρχες περιγραφικες, ερμηνευτικές, ρυθμιστικες ...και ακολουθουν τα πορισματα ( που αποδεκνυονται με συλλγιστικους τρόπους ) ...

...μαθηματικα μιλωντας χρειαζομαστε κι ενα συνολο τυπων διαδράσεων πχ για την συμπλοκη δυο η περισσοτερων μελων ...πχ για το ""ΑΛΓΕΒΡΙΚΟ ΣΩΜΑ"" των Πραγματικων Αριθμων τα στοιχεια ειναι οι πραγματικοι αριθμοί και οι διαδρασεις τους ειναι οι πραξη της προσθεσης του πολλαπλασιασμου .. ετσι ορίζεται το 0 , ο αντιθετος , ο αντιστροφος, η αφαιρεση οριζεται σνα η προσθεση του αντιθετου και η διαιρεση σνα ο πολλαπλασιασμος με τον αντιστροφο ενος αριθμου, η δυναμη ως πολλαπλασιασμος ομοιων στοιχειων κια η ριζα με την βοηθεια της δυναμης ( αλγεβρικα σωματα τα διδασκομασταν στο Λυκειο της εποχη μου τωρα τα παιδια ουτε τι λεμε πραγματικο αριθμο δεν γνωριζουν οταν αποφοιτουν )

πχ διαδρασεις γενικοι τυποι
- μονοδρομη
- αμφιδρομη ισοβαρης
- αμφιδρομη ανισοβαρής


για περισσοτερα μελη εμπλεκόμενα ...
-μονοδρομη
- ολιγοδρομη ισοβαρής ανισοβαρής
- πολυδρομη ισοβαρής ανισοβαρής


αν ολοκληρωθει αυτο μαζί με τα ορισματα αξιωμα και πορισματα του και με τη μαθηματική έκφραση ολων αυτών τότε θα έχουμε κατασκευάσει ένα Ολοκληρωμενο Συνταγμα Διακυβερνησης και την μαθηματική βάση του αλγοριθμου λειτουργιας του


...αυτα προφανως δνε ειναι μονο δικές μας ιδεες αλλα υπαρχουν συστημικα επιτελεια κοινωνιολογων οικονομολογων συνταγματολογων κτλ που πυρετωδως εργαζονται εδω και καιρο απο τις αρχε ςτου 21ου αιωνα σε ευρωπαικο και διεθνες επίπεδο για αυτο το Συνταγμα ειδικα τωρα εν καιρω ΨευδοΠανδημιας ..

αρα η "" συνταγματολογηση της διακυβερνησς "" ειναι μια δραστηριοτητα τουλαχιστων 3 αιώνων που στην εποχη μα ςτεινει να γίνει ολοκληρωτικη και που εχει παρακινησει αυθορμητως και ανθρωπους του περιθωριου (πχ σαν και εμας ) οχι μονο υψηλα συστημικα στελεχη επι αμοιβη ...

[ΦΟΡΜΙΓΞ]

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΟΓΔΟΟ ΣΧΟΛΙΟ (Το Σύνταγμα ως θεωρία)

Ο όρος «Θεωρία» αποδίδεται σε ένα νοητικό κατασκεύασμα το οποίο αποτελείται από δύο μέρη, από ένα σύνολο Αξιωματικών θέσεων (θεμελιώδη αξιώματα) και από μία επαγωγική διαδικασία, η οποία όταν εφαρμόζεται στις Αξιωματικές θέσεις, επιτρέπει την επαγωγή (παραγωγή) Θεωρημάτων (νόμων, λημμάτων ή συμπερασμάτων) και, εντέλει, Προτάσεων (σαφών δηλώσεων). Συντομογραφικά, μία θεωρία μπορεί να παρασταθεί ως (Α,δ), κατά τον ίδιο δηλαδή τρόπο με ένα σύστημα (Χ,σ), τα οποία και αυτό αποτελείται από ένα σύνολο και από μία σχέση η οποία εφαρμόζεται στο σύνολο αυτό. Προφανώς, ο τρόπος αυτός της κατασκευής μίας θεωρίας δεν είναι τυχαίος, εφόσον πρέπει να είναι ανάλογος με το σύστημα το οποίο αυτή επιχειρεί να προσομοιώσει.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες Φυσικές, Βιολογικές, Κοινωνικές ή Ψυχολογικές θεωρίας, οι οποίες επιχειρούν να διερευνήσουν και να κατανοήσουν το αντίστοιχο σύστημα, το Σύνταγμα (το οποιοδήποτε Σύνταγμα) διαφέρει στο ότι αποσκοπεί όχι απλώς στην προσομοίωση ένα υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος αλλά, κυρίως, στον μετασχηματισμό και τη βελτίωσή του. Ήδη λοιπόν από την αρχή της προσπάθειας κατασκευής ενός Συντάγματος, εμφανίζονται σημαντικότατες ποσοτικές και ποιοτικές δυσχέρειες, αφορούσες τον καθαρισμό της έννοιας της βελτιστοποίησης μίας κοινωνίας και των επαγόμενων ηθικών διλλημάτων και συνεπειών.
Η πρώτη ιδιότητα την οποία θα έπρεπε να διαθέτει ένα Σύνταγμα είναι η ΣΥΝΕΠΕΙΑ. Μία θεωρία (και ένα Σύνταγμα) είναι συνεπές όταν δύο Προτάσεις δεν αναιρούν η μία την άλλη ή (ταυτόσημα) εάν μία Πρόταση λαμβάνει ταυτόχρονα δύο τιμές αληθείας, δηλαδή ταυτόχρονα και ισχύει (είναι Αληθής) και δεν ισχύει (είναι Ψευδής). Το Σύνταγμα της Ελλάδος, όπως ισχύει σήμερα (Θ’ Αναθεωρητική Βουλή) είναι ΜΗ συνεπές, εφόσον η παράγραφος 1 του Άρθρου 4 αναφέρει πως «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» και στο Άρθρο 86 περιγράφεται εκτενώς η διαφορετική αντιμετώπιση ενός υποσύνολο των Ελλήνων (εν ενεργεία και διατελέσαντες μέλη της Κυβέρνησης) από τον νόμο. Επομένως, η Πρόταση για ισονομία όλων των Ελλήνων είναι ταυτόχρονα και αληθής (Άρθρο 4) και ψευδής (Άρθρο 86) ή (ταυτόσημα) οι δύο προηγούμενες Προτάσεις (Άρθρα 4 και 86) αλληλοαναιρούνται.
Μία ακόμα σημαντική υπό εξέταση ιδιότητα, κατά την δημιουργία ενός Συντάγματος, είναι η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ. Μία Θεωρία είναι πλήρης εάν, για κάθε Πρόταση (δήλωση, πρόταση ή ερώτημα) η οποία είναι δυνατόν να προκύψει (να σχηματιστεί) στα πλαίσια αυτής της Θεωρίας, η Πρόταση να δύναται να λάβει μία τιμή Αληθείας, δηλαδή να είναι δυνατόν να αποδειχθεί πως είναι είτε ορθή είτε εσφαλμένη. Το παρόν Σύνταγμα δεν είναι πλήρης εφόσον (για παράδειγμα) αφήνει αδιευκρίνιστο το καθεστώς των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των Νομικών Προσώπων καθώς και των πολιτών οι οποίοι συμμετέχουν σε αυτά.
Το Σύνταγμα, ως προσομοίωση μία κοινωνίας, είναι μία ιδιαίτερα εκφραστική, πολύπλοκη και εξελισσόμενη Θεωρία η οποία, κατά πάσα πιθανότητα εμπίπτει στις συνθήκες ισχύος του περίφημου θεωρήματος της Μη Πληρότητας, το αποτέλεσμα της εφαρμογής του οποίου σημαίνει πως δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ένα Σύνταγμα το οποία να είναι και συνεπώς και πλήρες. Επομένως, δεν είναι δυνατός ο σχηματισμός ενός συνεπούς Συντάγματος, το οποίο να διευκρινίζει (να αποφασίζει) για όλες τις δυνατές Προτάσεις (περιπτώσεις, ερωτήματα ή φαινόμενα) οι οποίες εμπίπτουν στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του. Η προσπάθεια μάλιστα να περιληφθούν όλες οι δυνατές περιπτώσεις, θα οδηγήσει στην προσθήκη επιπλέον Αξιωματικών Αρχών στο Σύνταγμα, διογκώνοντάς του σε βαθμό ώστε να καταστεί ασυνεπές.
Με αυτό το σκεπτικό, ανακύπτουν δύο πρακτικά ερωτήματα:
1) ποια θα πρέπει να είναι οι Αξιωματικές Αρχές οι οποίοι θα καταστήσουν ένα Σύνταγμα συνεπές αλλά και επαρκές κατά την εφαρμογή του και
2) ποια πρόνοια πρέπει να ληφθεί για την κάλυψη των περιπτώσεων εκείνων τις οποίες το Σύνταγμα αδυνατεί να περιλάβει.

[ΦΟΡΜΙΓΞ]

Αγαπητή Μύθηρα, δώσε μου λίγο χρόνο για να σου γράψω την γνώμη μου για το σχόλιο 33.

[nemo]

ενα πραγμα που εξουδετερωνει καθε προσπαθεια για αποδοση δικαιοσυνης ειναι η γραφειοκρατια

και μεχρι να ανακαλυψουμε τον τροπο να την μειωσουμε δεν υπαρχει ελπιδα
η βιολογικη ταυτοτητα ειναι ο ενας τροπος αλλα θα πρεπει να βρεθει και η ελεγκτικη αρχη που θα ελεγχει αυτους
που θα ελεγχουν τα ατομα οποτε ξαναγυρναμε στα ιδια αλλα με μια γνωση οτι και η βιολογικη ταυτοτητα ειναι λιγη

[ΦΟΡΜΙΓΞ]

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΕΝΑΤΟ ΣΧΟΛΙΟ

Αναφορικά με το σχόλιο 33 της Μύθηρα:
1) Το ξαναλέω, η Αλήθεια δεν είναι θέμα πλειοψηφίας. Εξάλλου, το νήμα σου αυτό δεν διαθέτει μόνο μία δράση, την δική σου. Διαβάζοντας τις αναρτήσεις, υπάρχει ένα σύστημα τριών τακτικών συμμετεχόντων (εσύ, ο Νέμο και εγώ), άρα αμέσως – αμέσως, το νήμα σου παράγει οκτώ δράσεις (2^3), δηλαδή είναι ως να συμμετέχουν οκτώ μισοενεργά μέλη.
2) Αυτό που αναζητάς είναι το Άγιο Δισκοπότηρο κάθε σκεπτόμενου Όντος, την Θεωρία των Πάντων. Λοιπόν, κατά την γνώμη μου τα εργαλεία μας (η λογική σκέψη και τα Μαθηματικά) είναι ακόμα πολύ πρωτόγονα και ο εγκέφαλός μας (τουλάχιστον ο δικός μου) ανεπαρκώς εξελιγμένος για να επιτύχουμε προς το παρόν ένα παρόμοιο Κοσμικό εγχείρημα.
3) Δεν έχω ασχοληθεί πολύ με τις διαδραστικές σχέσεις, οι οποίες προσανατολίζονται περισσότερο προς την Άλγεβρα και το θεωρία Συνόλων. Μία σχετική έρευνα έκανε ο Nicholas Christakis από το Harvard και έχει δημοσιεύσει και βιβλία στα Ελληνικά. Η δική μου προσέγγιση ήταν διαφορετική για την οποία απαιτούσε την χρήση Λογισμού και Γεωμετρίας. Μπορώ να σας στείλω την τελευταία σχετική μου εργασία, αλλά δεν είναι δυνατόν να την αναρτήσω λόγω της έκτασης (περίπου πενήντα σελίδες) και των τύπων και γραφημάτων. Η ηλεκτρονική μου διεύθυνση είναι: nelias@teemail.gr.
4) Ακριβώς η ολοκληρωτική διακυβέρνηση προς την οποία οδηγούμαστε παγκοσμίως, είναι που κάνει επιτακτική την ανάγκη ύπαρξης νημάτων (πεδίου συζητήσεως) όπως το δικό σου. Η αρχή προς αποφυγή του εξανδραποδισμού είναι η διερεύνηση του πού θέλουμε να φτάσουμε και πως θα το επιτύχουμε. Με την προσπάθεια διατύπωσης ενός Συντάγματος επιτυγχάνει ακριβώς τον σκοπό αυτό.
Αναφορικά με την τελευταία ανάρτηση του Νέμο, η οποία είναι προφανώς σχετική με τα προηγούμενα:
5) Φυσικά, η εκμαυλισμός μίας κοινωνίας ξεκινά από την διαφθορά στην Δικαιοσύνη και την Γραφειοκρατία, δηλαδή από την Ελεγκτική Εξουσία και τον μηχανισμό εφαρμογής των αποφάσεων των τριών Εξουσιών προς την κοινωνία. Ουσιαστικά το πρόβλημα αυτό οδήγησε την Αρχαία Αθήνα να εφεύρει την Δημοκρατία, μέσω της οποία απαντήθηκε το πρωταρχικό πολιτειακό ερώτημα: «Γελοίον γαρ ή δ’ ος τον γε φύλακα φύλακος δείσδαι» (Πλάτων, Πολιτεία) ή «Quis Custodie Ipsos Custodes» (Iuvenalis: ποίος θα φυλάττει τους φύλακας). Το μόνο που χρειάζεται είναι η καθολική εφαρμογή της ισοδυναμίας. Καταρχάς για το Δικαστικό Σώμα, α) οι νόμοι με τους οποίους αυτό κρίνει τους υπόλοιπους να εφαρμόζεται και σε αυτούς (ανακλαστικότητα), β) όπως αυτό ασκεί εξουσία προς τον λαό και ο λαός να εξασκεί εξουσία προς το Δικαστικό Σώμα, μέσω εκλογών και περιοδικών ελέγχων (συμμετρικότητα) και γ) τα μέσα επιβολής της εξουσίας, δηλαδή η Αστυνομία, η Εφορία κτλ. να υπαχθούν στην Ελεγκτική (δικαστική) Εξουσία, έτσι το Δικαστικό Σώμα θα είναι άμεσα υπόλογος προς το λαό (μεταβατικότητα). Αναφορικά με την Γραφειοκρατία, το θέμα είναι ακόμα απλούστερο, η εφαρμογή της Ισονομία, δηλαδή κατάργηση της μονιμότητας για όλους του Δημόσιους Υπαλλήλους. Τι ωραία που είναι η θεωρία! Η πράξη βεβαία παρουσιάζει κάποιες μικρές δυσκολίες. Α, μία και μιλάμε για την ευκολία διατύπωσης θεωριών, ο Πλάτων έκανε λάθος στην Πολιτεία του, αναφορικά με το ιδανικό πολίτευμα (άλλωστε το διαπίστωσε και μόνος του κατά την επίσκεψή του στις Συρακούσες). Ποιος θα προφυλάξει την κοινωνία από την τυχόν διαφθορά των Αρχόντων – Φιλοσόφων;

[nemo]

για να λεμε και αληθειες για πολλα πραγματα η κοινωνια δεν θελει να τα λυσει πχ η μονιμοτητα σε πολλες θεσεις
δεν χρειαζεται και ειναι λαθος που συνεχιζεται αλλα η κακη δημοκρατικηπολιτικη εκανε τρομερη δουλεια σε αυτο
επισης ανεξαρτητη δικαιοσυνη μπορουμε να εχουμε χωρις να λαβαινει εντολες απο την εκαστοτε εξουσια
και αλλες μικρες παρεμβασεις που μπορουν να γινουν χωρις να διαταραχθει το παρον συστημα

απλα και μονο ψηφιζοντας ενα διαφορετικο κομμα απο ενα αλλο που κυβερνησε και δεν τα εκανε

και μεχρι πριν λιγο καιρο που παρακολουθουσα την συγχρονη φιλοσοφια ειδα οτι καμια σχολη δεν μπορει να προτεινει
κατι καλυτερο απο αυτο που εχουμε σημερα που θα μπορουσε να γινει λιγο καλυτερο αν προσθετουμε λιγα καθε τοσο

οπωσδηποτε ομως η αμεση δημοκρατια ή κατι το αναλογο ειναι χειροτερο και απο το να καλεσουμε
τους μεγαλυτερους σφαγεις της ιστοριας να μας διοικησουν

και σημερα με την παγκοσμιοποιηση εγινε τρομερα δυσκολο να αλλαξει κατι γιατι πλεον δεν μας διοικουν
οι ανθρωποι που ψηφισαμε αλλα υπαλληλοι των βρυξελλων

και γιατι καποιοι που ειχαν την εξουσια στην ελλαδα παρεδωσαν τα κλειδια σε αυτους
-χθες ακουσα για καποιον διευθυντή του εθνικου θεατρου που ηταν γνωστος παιδοφιλος και βιαστης
και βρεθηκαν καποιοι πολιτικοι και τον κανανε και διευθυντη !!! αν ειναι δυνατον !!!!
ειναι χασιμο χρονου και βασανο να μιλαμε για αυτα χωρις να αναφερουμε τα σημερινα προβληματα
σημερα ο καθεις μπορει να ιδρυσει μια αποικια σε καποιο μερος της ελλαδος και να διοικειται οπως θελει
αν και εχουν γινει προσπαθειες στις ηπα αλλα τιποτα απο αυτα τα κινηματα δεν απεδωσε
η αμεση δημοκρατια ειναι μια ουτοπια οπως και ο καθαρος κομμουνισμος και χρειαζεται να τα λεμε
σε ενα διάλειμμα και μονο μιας σοβαρης συζητησης

γιατι οι ανθρωποι περα απο ανικανατοτητα διοικησης ειναι και εγκεφαλικα ηλθιοι και φουλ παρτακηδες

οποτε τι κανουμε; ....οτι γινοταν και στο παρελθον οι πολλοι που θελουν κατι θα το προσπαθησουν
να το επιβαλλουν με την βια με την διαφορα οτι σημερα πρεπει να διαχειριστουμε τον βαθμο της βιας
που πρεπει να ειναι απολυτα στοχευμενη .... και αυτο θα ειναι η συγκριση με το παρελθον
και ειναι πολυ λυπηρο το θεμα των πανεπιστημιων που συζητιεται χωρις να μπορουν ή να μην θελουν να το λυσουν
αυτο το θεωρω το μειζον θεμα σημερα γι την ελλαδα η λυση του ή η μη λυση του θα ειναι βαρομετρο
για την πνευματικη και υλικη πορεια του κρατους

[ΦΟΡΜΙΓΞ]

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΔΕΚΑΤΟ ΣΧΟΛΙΟ

Η τελευταία ανάρτηση του ΝΕΜΟ μου δημιούργησε κάποιες απορίες τις οποίες αναφέρω κατωτέρω:

1) Μπαίνω ένα Κυριακάτικο πρωινό σε ένα μαγαζί για να πιώ έναν καφέ για να ανοίξουνε τα μάτια μου και παραγγέλνω ένα καπουτσίνο (αυτό έπινα στο χωριό μου). Μετά από λίγο, ο σερβιτόρος ακουμπάει μπροστά μου ένα μεγάλο δίσκο με πέντε φλυτζάνια κάθε ένα από τα οποία έχει ένα διαφορετικό είδος τσαγιού και μου ζητάω να διαλέξω πιο θέλω να πιώ. Όταν παρατηρώ πως δεν εκτέλεσε την παραγγελία μου, αυτός διαμαρτύρεται και καλεί τον ιδιοκτήτη ο οποίος με επιπλήττει για την αχαριστία μου, επειδή μου έδωσε όλες τις επιλογές και πως εάν επιμείνω αυτό θα σημαίνει πως είμαι παράφρων και πως οι προτιμήσεις μου δείχνουν την κακή προαίρεσή μου και τα τραγικά ελαττώματα του χαρακτήρα μου. Προφανώς, η μόνη αξιοπρεπής λύση είναι να σηκωθώ να πάω στο διπλανό μαγαζί για να πιώ τον καφέ μου, επειδή αφενός, το πρώτο μαγαζί δεν έχει τα απαιτούμενα προσόντα για να με εξυπηρετήσει και αφετέρου, γιατί ο ιδιοκτήτης με πρόσβαλε επιχειρώντας να μου επιβάλλει την επιλογή την οποία τον συμφέρει, αγνοώντας τις προτιμήσεις μου, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την ύπαρξη των προτιμήσεων αυτών, ως εγγενές ελάττωμά μου.

2) Επομένως, με το υφιστάμενο κοινοβουλευτικό σύστημα, μία λύση για ορθή διακυβέρνηση δεν δύναται να δοθεί με την εναλλαγή των κομμάτων, ούτε με την χορήγηση λευκής επιταγής για ανεξέλεγκτη διακυβέρνηση επί μία ολόκληρη τετραετία. Η καθεστωτική νοοτροπία των κομματικών μηχανισμών δίνεται προφανής από το γεγονός πως κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης (επί σαράντα έξι χρόνια) έγιναν στην Ελλάδα μόνο δύο δημοψηφίσματα (και αυτά χειραγωγημένα και παραποιημένα) την στιγμή που στην Ελβετία διεξάγονται ΚΑΤ’ ΕΤΟΣ (μεσοσταθμικά) πάνω από 3 δημοψηφίσματα για ομοσπονδιακά θέματα και άλλα 13 για θέματα της επαρχίας (καντονιού) και του δήμο.

3) Είναι σαφές πως ο έλεγχος του Δικαστικού Σώματος από την Κυβέρνηση οδηγεί στον εκμαυλισμό του, αλλά είναι επίσης σαφές πως καμία εξουσία δεν πρέπει να είναι ανεξέλεγκτη. Αυτό που έγραψα για την εφαρμογή της ισοδυναμίας είναι πως η ηγεσία του Δικαστικού Σώματος πρέπει να ελέγχεται από εκείνους οι οποίοι υφίστανται τις συνέπειες των αποφάσεων της Δικαιοσύνης, δηλαδή μέσω τακτικών εκλογών και λογοδοσίας, από το σύνολο των πολιτών. Δεν μπόρεσα να βρω άλλη απάντηση στο ερώτημα: ποιος θα φυλάει του φύλακες. Εξάλλου μία παρόμοιο μέθοδος εφαρμόζεται από καιρό στις Ηνωμένες Πολιτείες και φαίνεται πως αποδίδει ή, τουλάχιστον, καλύτερα από ότι το δικό μας σύστημα.

[nemo]

προχτες ειχε η ετ 3 ενα ντοκιμαντέρ τα σταφυλια της οργης - το εχω διαβασει μικρος αλλα δεν θυμαμαι
ουτε μια φραση αλλα υπολογιζω οτι μια αισθηση μου εχει μεινει ο συγγραφες το εγραψε με σκοπο
να αλλαξει τον κοσμο
τεσπα δεν το συνεχιζω γιατι θα μου βγει μεγαλο τελος παντων σε αυτο εγιναν αναφορες απο φιλοσοφους
και αλλους για το ανεξηγητο που συμβαινει μερικες φορες και αλλαζει ο κοσμος
και αυτο το πραγμα με παιδευε και μενα πολυ καιρο αλλα προσφατα το εγκατελειψα γιατι ειναι τοση αργη
η αλλαγη -οι μεταβολες που βαρεθηκα
αλλα το παραδοξο που συμβαινει ειναι οτι εχουμε καθε μερα αλλαγες που δεν τις αναγνωριζουμε σαν αλλαγες
νομιζω ομως οτι αν τις προσεξει καποιος και τις συγκεντρωσει θα εχει μια πιθανη γνωση του μελλοντος
κατα 80 με90% αυτο που δεν θα μπορεσει κανενας να προβλεψει ειναι η εκπληξη και το ανεξηγητο
που και αυτο ομως ειναι ενα φυσικο φαινομενο αλλα απεχουμε πολυ για να το κατανοησουμε
....με αυτες τις παπαριες που εγραψα ηθελα να καταληξω στο υπαρχουν σημαδια οτι ανακαμπτουμε
σαν λαος; ή οχι; βλεπεις τιποτα;

[ΦΟΡΜΙΓΞ]

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΣΧΟΛΙΟ
(Περί των συνθηκών επιβίωσης ενός κοινωνικού συστήματος)

Αγαπητέ ΝΕΜΟ, στην τελευταία ανάρτησή σου θέτεις την ερώτηση: «υπάρχουν σημάδια ότι ανακάμπτουμε ως λαός ή όχι;» και άφησα όλη την νύχτα να περάσει πριν να δώσω μία απάντηση, επειδή συνεχώς γυρόφερνε στο μυαλό μου ένα απόφθεγμα του Καζαντζάκη: «Εάν δεν φτάσει ο Άνθρωπος στο χείλος του γκρεμού δεν ξεπηδούν από τις πλάτες του φτερούγες». Φυσικά, αυτή δεν είναι απάντηση αλλά, περισσότερο, ένα μεταφυσικό ευχολόγιο. Η μακροσκοπική (ιστορική) εξέλιξη των εθνών και οι προϋποθέσεις ανάκαμψής τους με τυραννάει εδώ και είκοσι πέντε χρόνια και το μόνο που έχω να επιδείξω είναι λίγη κακοχωνεμένη Ιστορία και την θεωρία που διατύπωσα στην διατριβή μου, ένα πειραματικώς ατεκμηρίωτο μαθηματικό μοντέλο της λειτουργίας ενός κοινωνικού συστήματος. Καθώς λοιπόν διαβάσεις την απάντησή μου, σε παρακαλώ να έχεις συνεχώς υπόψη σου τις προϋποθέσεις, τους περιορισμούς και το μεγάλο περιθώριο σφάλματος στα οποία υπόκειται αυτή η απάντηση.

Ακόμα και εάν υποτεθεί πως μία θεωρία είναι διαδικαστική ορθή, δηλαδή πως οι μαθηματικές πράξεις έχουν εκτελεστεί σωστά, αυτό δεν εξασφαλίζει αναγκαστικά και την ορθότητα της ίδιας της θεωρίας, επειδή κάλλιστα το σφάλμα μπορεί να υπάρχει στην αρχή της θεωρίας, δηλαδή στην επιλογή των αρχικών αξιωματικών θέσεων, ή στο τέλος της, δηλαδή στην ποιοτική ερμηνεία των τελικών αποτελεσμάτων. Επιπλέον, στα περισσότερα μαθηματικά μοντέλα τα οποία προσομοιάζουν σύνθετα φαινόμενα, όπως την περίπτωση ενός κοινωνικού συστήματος, τα τελικά συμπεράσματα δίδονται υπό την μορφή ενός συνόλου μη-γραμμικών διαφορικών εξισώσεων, οι οποίες, τις περισσότερες φορές, δεν είναι επιδεκτικές πλήρους αναλυτικής λύσης, αναγκαστικά λοιπόν, προκειμένου να ληφθούν κάποια ποιοτικά αποτελέσματα, γίνεται επιλογή κάποιων απλοποιημένων ειδικών περιπτώσεων. Τελικά, είναι σαν να κατασκευάζεις ένα κτήριο με οδηγό μόνο το ένστικτο και την αντίληψή σου περί αισθητικής και μετά εύχεσαι να μην σου πέσει στο κεφάλι.

Οι αρχικές προϋποθέσεις είναι η ύπαρξη ενός κοινωνικού συστήματος εν μέσω ενός περιβάλλον το οποίο εξασκεί επ’ αυτού μία συνεχή εξωτερική δύναμη, δηλαδή άλλα κοινωνικά συστήματος πέριξ του πρώτου, τα οποία το υποβάλλουν συνεχώς σε οικονομικές, γεωγραφικές (εδαφικές) ή πολιτιστικές και άλλες πιέσεις. Εάν το σύστημα αποτελείται από ένα πληθυσμό όλοι πολίτες του οποίου έχουν περίπου ίδιο βαθμό (ασχέτως εάν αυτός ο βαθμός είναι υψηλός ή χαμηλός) αλληλεπίδρασης, ενεργητικότητας, συμμετοχής στα κοινά ή αποτελεσματικότητα στην παραγωγή, τότε η πορεία που θα ακολουθήσει σε σχέση με τον χρόνο μοιάζει με καμπάνα, δηλαδή ξεκινά με μικρές τιμές (αρχή), φτάνει σε μία μέγιστη τιμή (ακμή) και μετά μειώνεται σταδιακά έως ότου μηδενιστεί (παρακμή και πτώση). Αυτή η αύξηση και η μείωση δεν σχετίζεται (γενικά) με την βιολογική ύπαρξη ενός πληθυσμού αλλά με την σύνδεση τμημάτων του πληθυσμού στο σύστημα, στην επαφή τους με τον κοινωνικό ιστό.

Ένα σύστημα στο ίδιο περιβάλλον, αλλά το οποίο αποτελείται από δύο συμβιωτικούς πληθυσμούς (δύο τάξεις), οι οποίοι διαφέρουν μεταξύ τους στον βαθμό αλληλεπίδρασης μεταξύ τους κτλ., συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά. Η κάθε τάξη αυξομειώνεται συνεχώς και περιοδικά (κυματοειδώς) με μεταξύ τους διαφορά φάσης (το μέγιστο της μίας τάξης δεν συμβαίνει κατά την ίδια χρονική με το μέγιστο της άλλης). Το σημαντικό είναι πως δεν έχει σημασία πόσο ολιγομελείς είναι η μικρότερη τάξη, και μόνο η ύπαρξή της εμποδίζει το συνολικό σύστημα από την παρακμή και την κατάρρευση. Ας τονίσω πως αναφέρομαι σε συμβιωτικούς πληθυσμού, επειδή η «ελίτ» λειτουργεί, ως προς το υπό μελέτη κοινωνικό σύστημα εντελώς παρασιτικά.

Μια επαρκής Φυσική αναλογία είναι ένα σύστημα το οποίο αποτελείται από σίδηρο (μία τάξη) και άνθρακα (δεύτερη τάξη), όπου και τα δύο υλικά δεν προβάλλουν ιδιαίτερη ανθεκτικότητα, το μεν είναι πολύ μαλακό (περισσότερο εύπλαστο από το αλουμίνιο) το δε είναι εύθρυπτο. Αρκεί ένα μικρό ποσοστό άνθρακα, περίπου του 2% κατά βάρος, να ενσωματωθεί με το σίδηρο και παράγει χάλυβα, ο οποίος έχει εντελώς διαφορετική συμπεριφορά από τα άλλα δύο υλικά. Κάτι παρόμοιο πιστεύω πως συμβαίνει με το Ελληνικό έθνος. Ακόμα και σε κατάσταση μεγάλης αδράνειας, είναι ικανό να σχηματίζει πυρήνες μεγάλης ενεργητικότητας και αλληλεπίδρασης οι οποίοι επιτρέπουν σε όλο το έθνος να ανακάμπτει. Αυτό συνέβη κάθε φορά που επιχειρήθηκε η κατάλυσή μας από μία μεγάλη αυτοκρατορία, με την Ρωμαϊκή, την Βυζαντινή (η οποία Εξελληνίστηκε), με την Οθωμανική.

[nemo]

1περιμενα την μυθηρα να μας ψεξει τι εγινε και εξαφανίσθηκε;
2δεν σας ξεχασα επεσε περισσοτερη εργασια συν οτι ζωγραφιζω στις ελευθερες ωρες που ειναι λιγες
συν οτι προσπαθω να σκεφτω μερικα πραγματα για την συζητηση που εχουμε