Δημοσίευσηαπό nemo » 11 Δεκ 2017, 00:08
εχω δει ελαχιστες σοβιετικές ταινιες και δεν μπορω να εκφερω καμια αποψη ..το εψαξα λιγο αυτο που ειπες
και βρηκα αυτο δες την αντιφαση που γραφει
Οι πάγοι έλειωναν. Εκατοντάδες χιλιάδες απελευθερώνονταν από τα γκουλάγκ. Αλλά ο σοσιαλιστικός ρεαλισµός, σοσιαλιστικός ρεαλισµός. Πάνω απ όλα το δόγµα. Περιφρουρηµένο από δεκάδες λογοκριτικές επιτροπές. Το πιο παράλογο σε αυτήν την ιστορία ήταν µια αντίφαση µοναδική στα παγκόσµια χρονικά. Δηλαδή, ο απαγορευµένος καλλιτέχνης ελάµβανε από τα κρατικά στούντιο χρήµατα, µέσα, ανθρώπους και οτιδήποτε χρειαζόταν για να σκηνοθετήσει ταινίες που στη συνέχεια κατέληγαν στα ράφια και τις αποθήκες. Απίστευτα πράγµατα. Ενας από αυτούς τους «άθλιους εχθρούς του λαού και των σοσιαλιστικών ιδεών», ο Σεργκέι Παρατζάνοφ από την Τιφλίδα. Μαζί µε τον Αντρέι Ταρκόφσκι, οι δύο που θρυµµάτισαν τις φόρµες, τίναξαν στον αέρα την κλασική αφήγηση, απελευθέρωσαν την κινηµατογραφική γραφή από τα δεκανίκια των διαλόγων και εκτόξευσαν το σινεµά σε πρωτοφανή, ακόµα και για την εποχή µας, ύψη!
Ο Ταρκόφσκι, για να γλιτώσει από τους καρεκλοκένταυρους της λογοκρισίας και επίγονους του Ζντάνοφ, καταλήγει µε τη «Νοσταλγία» στην Ιταλία. Ο Παρατζάνοφ αµετακίνητος στην Τιφλίδα. Σκληροπυρηνικός πατριώτης. Το 1964 γυρίζει το πρώτο του αριστούργηµα «Τini zabutykh predkiv» («Σκιές λησµονηµένων προγόνων»). Οι ζντανοφικοί εξεγείρονται. Και από τότε τα έργα του απαγορεύονται. Ετσι άρχισε να ζει και να σκηνοθετεί στην ηµιπαρανοµία. Η συνέχεια, ο εφιάλτης στον δρόµο µε τον Στάλιν. Το 1973 συλλαµβάνεται µε τρεις κατηγορίες: βιασµός, οµοφυλοφιλία και δωροδοκία. Ετσι, καταλήγει να σπάει πέτρες στα κάτεργα εργασίας. Επί τέσσερα συναπτά χρόνια. Ρersona non grata. Το ερώτηµα στοιχειώδες για νήπια της προσχολικής ηλικίας. Πώς είναι δυνατόν η δεύτερη χώρα σε πυρηνικό εξοπλισµό να τρέµει τέτοια δυσνόητα έργα, τα οποία ούτε βλέπει ούτε ξέρει η συντριπτική πλειονότητα των σοβιετικών θεατών; Από αυτό και µόνο το γεγονός άρχισα να καταλαβαίνω πως ο σοβιετικός γίγαντας περπατούσε µε πήλινα πόδια προς τον γκρεµό!
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου