Λαχουρένιος έγραψε:Ραν ταν πλαν έγραψε:Μεικτά.
Και ρίχνοντας μια ματιά στα ποσοστά βλέπουμε ότι το 30% παίρνει μέχρι 800€ που σημαίνει
ότι ο πραγματικός μισθός τους είναι κάτω από το βασικό των 780€.
Και ότι το 54% του συνόλου ζει με μεικτά 1000€ που μεταφράζεται γύρω στα 850€ το μήνα.
Την ''πλουτοκρατία'' άνω των 1000€ καθαρών το μήνα δεν τη βάζουμε στην εξίσωση.![]()
Άρα ό,τι διαβάζουμε είναι 15% κάτω καθαρά και όσοι παίρνουν κάτω από χίλια ευρώ πιθανόν ξεπερνούν το 60%.
Έτσι είναι και έτσι θα παραμείνει.
Η Ελλάδα σταθερά θα παραμένει στις τελευταίες θέσεις αγοραστικής δύναμης και θα προβαίνει αναλογικά
σε όλο και μεγαλύτερη μείωση του μισθολογικού κόστους γιατί δεν έχει άλλη επιλογή επιβίωσης
μέσα σε ένα ακραία ανταγωνιστικό διεθνές οικονομικό περιβάλλον μεταξύ τεράστιων σε μέγεθος
βιομηχανικών και χρηματιστικών μονοπωλίων τα οποία η ίδια δε διαθέτει.
Η ελληνική ''βαριά βιομηχανία του τουρισμού'' δεν έχει καμιά εμπορευματική αξία στη διεθνή
αγορά αφού η ανταγωνιστικότητα της περιορίζεται στην προσφορά του άυλου ''εμπορεύματος''
του μότο ''λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου'' και στα ναρκοπάρτι της Μυκόνου.
Περιληπτικά ας πούμε ότι ο νόμος της ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης στον καπιταλισμό,
που είναι η ουσία του ανταγωνισμού μεταξύ των βιομηχανικών και χρηματιστικών μονοπωλίων
(δλδ το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό)
είναι ανηλεής και διογκώνει τις διαφορές βιοτικού επιπέδου, ακόμα και σε μέσα σε οικονομικούς
συνασπισμούς χωρών που έχουν στόχο (στα λόγια) την οικονομική σύγκλιση όπως είναι πχ η Ευρωζώνη-ΕΕ,
και δε συγχωρεί αποβιομηχανοποιημένες οικονομίες σαν κι αυτή της Ελλάδας, όσα κεφάλαια
και αν ρίξουν οι κυβερνήσεις της σε ''πράσινες αναπτύξεις'' και ''καθαρές ενέργειες''.
Οπότε συνάγεται ότι όταν μια οικονομία δεν είναι σε θέση να παράξει ούτε μανταλάκια (εμπορεύματα δλδ
που παράγουν υπεραξία κατά τη διάρκεια της παραγωγής τους και κέρδος από τη μεταπώληση τους)
η πώληση αέρα κοπανιστού από τα ξενοδοχεία, τα μπαρ και τα καφέ που έχουν κατακλύσει όλη την Ελλάδα
(και προσφέρουν χαμηλόμισθη εργασία σε συνθήκες γαλέρας)
έχει και θα έχει σαν αποτέλεσμα τη συνεχή πτώση των μισθών και του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής
πλειοψηφίας των εργαζομένων.
Ίσως μια λύση σε αυτό το πρόβλημα θα ήταν να γίνουμε όλοι ινφλουέτζερ.




