Το οργανωμένο έγκλημα κυβερνά την Ελλάδα.

[vallon]

Επιπλέον
φέρνω προς διερεύνηση αυτό το ανάγνωσμα καθώς θα δώσει επιπλέον τροφή για συζήτηση..




Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010
ΚΚΕ Α.Ε...το μόνο "κόμμα" με Α.Φ.Μ.


Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
Το μόνο «κόμμα» με Α.Φ.Μ.
Η καλύτερη επιχείρηση της χρονιάς που πέρασε.
Εν μέσω οικονομικής κρίσης είχε μεγάλη «παραγωγή» και τεράστια κέρδη.
Συγχαρητήρια στον Τζόρτζ Σόρος και τους υπαλλήλους του.
Στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο θα έπρεπε να είναι "γραμμένο" το ΚΚΕ και όχι στη Βουλή των Ελλήνων. Το ΚΚΕ είναι μια επιχείρηση και όχι κόμμα. Ως επιχείρηση πρέπει να κρίνεται και όχι σαν κόμμα.
Ποια η διαφορά της επιχείρησης από ένα κόμμα; Το κόμμα παράγει ένα προϊόν με βάση την ιδεολογία του και δεν κρίνεται ούτε το ίδιο για την παραγωγικότητά του ούτε το προϊόν του από την οικονομική του απόδοση. Μια επιχείρηση κρίνεται με τα ακριβώς αντίθετα κριτήρια. Κρίνεται για την παραγωγικότητά της και κρίνονται και τα προϊόντα της για την οικονομική τους απόδοση. ....


Το ΚΚΕ είναι καθαρά μια επιχείρηση. Ακόμα και στο τυπικό επίπεδο έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, εφόσον είναι το μοναδικό κόμμα που έχει ΑΦΜ και η Γραμματέας του μαζί με το πολιτικό συμβούλιο του κόμματος συνεδριάζουν με πολλαπλές ιδιότητες. Η Γραμματέας του κόμματος εκτός από τέτοια είναι —εξ οφίτσιου— και Πρόεδρος διοικητικού συμβουλίου ανώνυμης εταιρείας. Οι "συνοδοιπόροι" της εκτός από "επαναστάτες" είναι και οι ίδιοι μέτοχοι συγκεκριμένων εμπορικών επιχειρήσεων. Καθαρή επιχείρηση με ΑΦΜ είναι το ΚΚΕ και εμπορικό σήμα το "σφυροδρέπανο". Μια επιχείρηση, η οποία, όπως όλες οι ομοειδείς της, παράγει τα "προϊόντα" που της "παραγγέλλονται" από τους πελάτες της και αποφέρει κέρδη στους ιδιοκτήτες της.
Πληρώνεται γι' αυτό το προϊόν και άρα κρίνεται και το προϊόν από την οικονομική του απόδοση. Από αυτήν την οικονομική απόδοση της δραστηριότητάς του κρίνεται η ποιότητα του ΚΚΕ ως επιχείρηση. Για να καταλάβει κάποιος πώς ένα κόμμα μπορεί να "κρύβεται" πίσω από αυτήν την ιδιότητα, ενώ στην πραγματικότητα είναι επιχείρηση, θα πρέπει να είναι σε θέση να εντοπίζει τα παράδοξα που το αφορούν. Θα πρέπει να γνωρίζει πότε λειτουργεί εντελώς εχθρικά προς την ιδεολογία, την οποία επισήμως αντιπροσωπεύει. Πότε, δηλαδή, το προϊόν που "πουλάει" δεν έχει σχέση με την κομματική ή ιδεολογική "ταμπέλα", την οποία έχει έξω από το μαγαζί του.
Όταν λοιπόν βλέπουμε κομματικές δραστηριότητες του ΚΚΕ, οι οποίες όχι μόνον δεν "συνάδουν" με την ιδεολογία του και τους στόχους της, αλλά αντίθετα είναι απόλυτα εχθρικές προς αυτά, τότε έχουμε εμπορικό "προϊόν". Όταν θεωρητικά έχεις ως "ιδεολογικό" σου στόχο να προστατεύεις την εργατική τάξη και παρ' όλα αυτά με τις πράξεις σου την οδηγείς στον αφανισμό, κάτι συμβαίνει. Όταν θεωρητικά έχεις ως "ιδεολογικό" σου στόχο να εξασθενίσεις τις δυνάμεις των ταξικών σου εχθρών και όμως με τις πράξεις σου τους ενισχύεις στον υπέρτατο βαθμό, κάτι ύποπτο συμβαίνει.
Ακόμα και βλάκας να είσαι, δεν δικαιολογείται η δραστηριότητά σου. Δεν σε προστατεύει η "στατιστική" του βλάκα. Ο βλάκας θα κάνει πέντε πράγματα λάθος, αλλά θα κάνει και δύο πράγματα σωστά …έστω και εν αγνοία του. Όταν ο βλάκας έχει απόλυτη "επιτυχία" στο "λάθος", τότε δεν μιλάμε για βλακεία, αλλά για κάτι άλλο. Αυτή η στατιστική αποκαλύπτει με απόλυτο τρόπο την πραγματική "ταυτότητα" του ΚΚΕ. Τα "λάθη" του δεν δικαιολογούνται σαν κόμμα. Τα ίδια όμως "λάθη" δικαιολογούνται ως "επιτυχίες" της επιχείρησης, εφόσον του προσφέρουν και τεράστια κέρδη. Αυτό μας λέει η στατιστική επιστήμη και δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε. Όταν οι ιδεολογικές "ζημιές" μεταφράζονται σε οικονομικά κέρδη, κάτι ύποπτο συμβαίνει.
Τέσσερα ήταν τα βασικά "προϊόντα" της περσινής "σοδειάς" του ΚΚΕ. Ιδεολογικά "προϊόντα", τα οποία ήταν "ατυχή" για την ιδεολογία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. "Προϊόντα" όμως ιδιαίτερα κερδοφόρα για την επιχείρηση με τον εμπορικό τίτλο ΚΚΕ. Προϊόντα, τα οποία "μοσχοπούλησε" η επιχείρηση ΚΚΕ την προηγούμενη οικονομική χρονιά. Υπάρχει και ένα πέμπτο, αλλά αυτό είναι πολύ ιδιόμορφο …Για ιδία κατανάλωση της επιχείρησης, όπως θα έλεγε και ένας αμερικανοτραφής μάνατζερ …Ένας κοινός συμμαθητής της κόρης τής Παπαρήγα. Αυτό είναι το μόνο "προϊόν", το οποίο "κατασκεύασε" το ΚΚΕ για λόγους ιδεολογίας, προκειμένου να το "χαρίσει" στους Έλληνες. Ένα "προϊόν", το οποίο το "χάρισε" στους Έλληνες, αλλά για κάποιους "μυστηριώδεις" λόγους δεν το "έφαγε" το ίδιο.
1. "Το ΚΚΕ πρωταγωνίστησε στους αγώνες υπέρ των λαθρομεταναστών".
Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό "κόμμα", το οποίο από τη φύση του —καλώς ή κακώς— έχει εξειδικευμένο ταξικό χαρακτήρα. Θεωρητικά είναι το κόμμα της εργατιάς. Ούτε καν των εργαζομένων γενικά, εφόσον μέσα σ' αυτήν την αχανή τάξη των εργαζομένων ανήκει και η "μπουρζουαζία", την οποία το ΚΚΕ υποτίθεται ότι εχθρεύεται. Οι εργάτες είναι το "αντικείμενο" του ΚΚΕ. Οι εργάτες, οι οποίοι πρακτικά είναι οι μόνοι που απειλούνται απευθείας με αφανισμό εξαιτίας της ανεξέλεγκτης εισροής μεταναστών. Γιατί; Γιατί οι μετανάστες, ακόμα και στην απόλυτη δυστυχία τους, είναι "θανατηφόροι" για την τοπική εργατική τάξη. Δεν είναι μόνον άμεση η απειλή, επειδή διεκδικούν τις δικές της θέσεις εργασίας. Απειλούν με τις φλέγουσες ανάγκες τους τα "κεκτημένα" της εργατικής τάξης. Απειλούν με την αγωνία τους για επιβίωση τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Καταστρέφουν με λίγα λόγια το σύνολο του εργασιακού περιβάλλοντος, το οποίο κατακτήθηκε με άπειρο κόπο και θυσία, για να προστατεύει τους πιο αδύναμους παράγοντες της οικονομικής λειτουργίας.
Όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι θίγονται ελάχιστα από την παρουσία των λαθρομεταναστών και οι ταξικοί "εχθροί" του ΚΚΕ όχι μόνον δεν έχουν ζημιές, αλλά αντίθετα έχουν κέρδη. Μεγάλα κέρδη. Οι λαθρομετανάστες δεν διεκδικούν τις θέσεις των Πανεπιστημιακών ή των Αρεοπαγιτών, ώστε να απειλούν το σύνολο των εργαζομένων. Τις θέσεις των εργατών διεκδικούν και αυτό για κάποιους είναι επωφελές. Έχουν κέρδη οι ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΕΣ, όταν μπορούν με μέσον τους μετανάστες να απειλούν και να εκβιάζουν τους εργάτες τους. Όταν μπορούν να τους απειλούν με απολύσεις, έχοντας ανά πάσα στιγμή διαθέσιμο ένα ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο "διψάει" για δουλειά, έστω και σε συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα. Αυτή η διαθεσιμότητα, ακόμα κι όταν δεν τίθεται σε χρήση, βυθίζει τους εργάτες σ' αυτόν τον "Μεσαίωνα".
Όμως, εκτός από αυτούς έχουν κέρδος και οι ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΕΣ. Οι πλούσιοι, οι οποίοι δεν έχουν σχέση με την παραγωγική διαδικασία. Οι μπουρζουάδες του εμπορίου, της "διαπλοκής" του Τύπου, των Καναλιών ή των υπηρεσιών. Τεράστιο κέρδος —καί άμεσο καί έμμεσο—. Άμεσο, γιατί τους συμφέρει ο κηπουρός τους να είναι Πακιστανός και άρα "τζάμπα". Τους συμφέρει η υπηρέτριά τους να είναι Φιλιπινέζα και άρα "τζάμπα". Τους συμφέρει ο μπογιατζής της βίλας τους να είναι Αλβανός και άρα "τζάμπα". Τους κάνει "οικονομία" ο μετανάστης και το ΚΚΕ φροντίζει η οικονομία να γίνεται μόνιμη. Έμμεσο κέρδος έχουν, γιατί αυτό συμφέρει τα αφεντικά τους. Έχει κέρδος ο "διαπλεκόμενος" μεγαλοαστός από τη λαθρομετανάστευση, όταν είναι δεδομένο ότι αυτή συμφέρει το "αφεντικό" του. Ό,τι συμφέρει τον Σόρος, συμφέρει και τον Μπόμπολα.
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι η στάση του ΚΚΕ απέναντι στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης είναι "προϊόν" κατόπιν παραγγελίας κάποιων και όχι ιδεολογική άποψη. Ιδεολογικά θα έπρεπε το ΚΚΕ να είναι ο χειρότερος και πιο βίαιος εχθρός των λαθρομεταναστών. Πιο βίαιος ακόμα και από τους ακροδεξιούς, αν υποθέσουμε ότι μέσα στους κόλπους της Ακροδεξιάς βρίσκονται και τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών ή των πλουτοκρατών, οι οποίοι επωφελούνται από τη λαθρομετανάστευση. Το ΚΚΕ για ιδεολογικούς λόγους θα έπρεπε να θέτει τους μηχανισμούς του στην υπηρεσία των συμφερόντων των εργατών και άρα να τους στρέφει εναντίον των λαθρομεταναστών. Θα έπρεπε να καταγγέλλει καθημερινά τη λαθρομετανάστευση και ως σταλινικό "κόμμα" να τους απειλεί ακόμα και με βία. Να απειλεί με "επανάσταση" ακόμα και το ίδιο το αστικό σύστημα, το οποίο τους περιθάλπει και τους "φιλοξενεί".
Όμως, όπως είπαμε, το ΚΚΕ δεν είναι κόμμα. Είναι επιχείρηση. Επιχείρηση μάλιστα με ΑΦΜ, εφόσον εκτός από τις ιδεολογικές έχει αποδεδειγμένα και παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες και ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Αναγκαστικά, δηλαδή, εκτός από τους ιδεολογικούς του "φίλους" έχει και επαγγελματικούς "φίλους". Εκτός από τους οπαδούς του έχει και πελάτες. Άρα σε αυτό του το "προϊόν" πρέπει εμείς να αναζητήσουμε αυτά, τα οποία πάντα αναζητά κάποιος σε τέτοιες περιπτώσεις. Αναζητάμε τους "πελάτες", οι οποίοι μπορεί να έκαναν την αντικομμουνιστική "παραγγελία" στο ΚΚΕ και βέβαια αναζητάμε και τα οικονομικά κέρδη του ΚΚΕ.
"Πελάτης"; Πελάτης είναι η Νέα Τάξη, η οποία έχει συμφέρον από τη λαθρομετανάστευση. Η Νέα Τάξη έχει συμφέρον να ελέγχει τους λαούς και οι λαθρομετανάστες είναι καλός "βραχίονας", για να υποτάσσονται οι λαοί. Όπως αποδεδειγμένα πληρώνουν τις διάφορες ΜΚΟ, έτσι πληρώνουν και το ΚΚΕ. Οι πρώτες τούς εξυπηρετούν, "πουλώντας" προϊόντα "ευαισθησίας", ενώ το ΚΚΕ τούς είναι απαραίτητο, γιατί το ίδιο προκάτ προϊόν το μετατρέπει σε προϊόν με ιδεολογική διάσταση. Πληρώνοντας η Νέα Τάξη το ΚΚΕ, μπορεί να "πιέζει" την ελληνική κοινωνία, προκειμένου να τη φέρει σε μια οριακά δύσκολη θέση σε μια περίοδο που πρέπει να διαπραγματευτεί τα δίκαιά της και δεν συμφέρει κάποιους η ομόνοια μεταξύ των Ελλήνων.
"Κέρδος"; Ανυπολόγιστο …όπως θα έλεγε και η διαφήμιση της Master Card. Τα εκατομμύρια ευρώ, που εισέπραξε το ΚΚΕ από τον Σόρος και τα οποία δεν θα μάθουμε πόσα είναι για όσο διάστημα οι επίορκοι κρατικοί λειτουργοί δεν ελέγχουν τα οικονομικά του.
2. "Το ΚΚΕ πρωταγωνίστησε στους αγώνες της αγροτιάς".
Το ΚΚΕ, εξαιτίας της ιδεολογίας του, είναι πάντα αντίθετο σε κάθε μορφής ιδιοκτησία και οι αγρότες είναι ιδιοκτήτες. Το "κόμμα", το οποίο πιστεύει σε μια ιδεολογία, που έχυσε αίμα ανθρώπων για να φτιάξει κολχόζ, δεν έχει καμία "συμπάθεια" προς τους ιδιώτες ιδιοκτήτες, όσο πλούσιοι ή φτωχοί κι αν είναι αυτοί. Είναι εχθρικό προς την άποψή τους περί της ιδιοκτησίας και όχι ως προς το μέγεθός της. Είναι αντίθετο προς κάθε "εκδοχή" της κεφαλαιοκρατίας και οι αγρότες είναι από τη φύση τους κεφαλαιοκράτες. Αναγκαστικά. Όπως δεν υπάρχει "ολίγον έγκυος" έτσι δεν υπάρχει "ολίγον κεφαλαιοκράτης", επειδή είναι λίγα τα χωράφια του. Ο αγρότης είναι κεφαλαιοκράτης, εφόσον έχει ιδιόκτητο μέσον παραγωγής και ζει από τα κέρδη του.
Τι σχέση έχει το ΚΚΕ με αυτήν την κεφαλαιοκρατία; Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι "νέρωσε" το ιδεολογικό του "κρασί" προς χάριν των αδύναμων θυμάτων της αγροτιάς και πάλι δεν δικαιολογείται ο πρόσφατος "αγώνας" του. Στην πραγματικότητα συμμετείχε σε κινητοποιήσεις τσιφλικάδων. Στις πρόσφατες κινητοποιήσεις πρωταγωνίστησαν οι αγρότες, οι οποίοι έχουν δοσοληψίες με το κράτος και είναι αναμεμειγμένοι με τις κρατικές επιδοτήσεις. Δεν ήταν οι κοινοί αγρότες, που λιώνουν στη δουλειά και πάνε και τους λεηλατούν οι έμποροι. Δεν ήταν οι κοινοί αγρότες, οι οποίοι ζουν στα όρια της ανέχειας, γιατί λεηλατούνται από τα καρτέλ. Αυτοί οι κοινοί αγρότες —ακόμα κι όταν είναι θύματα αυτού του είδους— δεν μπορούν να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις, γιατί δεν έχουν δοσοληψίες με το κράτος.
Να κλείσουν τον δρόμο; Γιατί; Τι θα ζητήσουν; Με ποιο επιχείρημα —το οποίο δεν αφορά τους υπόλοιπους παραγωγικούς κλάδους της οικονομίας, που αυτήν τη στιγμή δοκιμάζονται από την κρίση— μπορούν να απευθυνθούν στο κράτος; Να τους δώσουν χρήματα, γιατί δεν έπιασαν καλή τιμή τα μήλα, οι ντομάτες ή τα ροδάκινα; Οι παραγωγοί των άλλων κλάδων έπιασαν καλές τιμές και μόνον οι αγρότες έμειναν παραπονεμένοι; Έπιασαν καλή τιμή αυτοί οι οποίοι παρήγαγαν κάλτσες ή παπούτσια; Οι πάντες έχουν πρόβλημα μέσα σε μια οικονομία που κλονίζεται από την οικονομική κρίση και οι κοινοί αγρότες δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση.
Άρα αυτοί, οι οποίοι έκλεισαν τους δρόμους, δεν ήταν κοινοί αγρότες. Τους δρόμους τους έκλεισαν εκείνοι, οι οποίοι είχαν προσδοκίες κέρδους από το κλείσιμό τους. Εκείνοι, οι οποίοι είχαν επιχειρήματα να θέσουν. Αυτοί, οι οποίοι έκλεισαν τους δρόμους, ήταν οι αγρότες "πολυτελείας". Αγρότες, οι οποίοι έχουν τρακτέρ πιο ακριβά από τα σπίτια, που ΔΕΝ έχουν οι εργαζόμενοι. Αγρότες, οι οποίοι δήλωσαν δημοσίως ότι έχουν βιβλιάρια καταθέσεων, τα οποία γνωρίζει το κράτος και πρέπει να τα "φορτώσει", γιατί δεν τα "φόρτωσε" ακόμα. Αγρότες, οι οποίοι αποδεδειγμένα με δυναμικές καλλιέργειες της μιας εβδομάδας εργασίας τον χρόνο εισπράττουν από το κράτος χρήματα, τα οποία αντιστοιχούν σε μισθούς υψηλόμισθων.
Αγρότες των κομματικών γραφείων, οι οποίοι εξασφαλίζουν μεγάλες επιδοτήσεις με "κατασκευασμένα" στοιχεία. Αγρότες, οι οποίοι παίρνουν επιδοτήσεις για παραγωγές που δεν υπάρχουν, την στιγμή που πολλοί από αυτούς έχουν βάλει τα χωράφια τους στην "αγρανάπαυση". "Αγρότες", οι οποίοι δεν έχουν καν χωράφια, αλλά, επειδή είχαν κομματικά "κονέ", νοίκιασαν τέτοια για κάποια "ειδικά" χρόνια και από τότε μέχρι τώρα εισπράττουν χρήματα αγροτών, χωρίς οι ίδιοι να ξεχωρίζουν τη μηλιά από τη βελανιδιά. Αγρότες κομματικά "χρωματισμένοι", οι οποίοι επιτρέπουν στους Ευρωπαίους να μας αποκαλούν στο σύνολό μας απατεώνες.
Με αυτούς βγήκε το ΚΚΕ στους δρόμους. Με αυτούς έκλεισε τους δρόμους. Με τους αγρότες του κομματισμού, της χοληστερίνης, της απάτης, της ψευτιάς και της τεμπελιάς. Από τα καφενεία έφυγαν, για να καταλήξουν στους οδικούς κόμβους.
Άρα; Άρα και πάλι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι αντικομμουνιστικές κινητοποιήσεις του ΚΚΕ ήταν "προϊόν". Τι αναζητούμε; Τον "πελάτη" που το παρήγγειλε.
"Πελάτης"; Πελάτης είναι η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα του Τρισέ, η οποία έχει συμφέρον να "πιέζει" την ελληνική κοινωνία, προκειμένου να τη φέρει σε μια οριακά δύσκολη θέση σε μια περίοδο που πρέπει να διαπραγματευτεί τα δίκαιά της και δεν συμφέρει κάποιους η ομόνοια μεταξύ των Ελλήνων. Στην εποχή που οι Βρυξέλες θέλουν να συντρίψουν τους Έλληνες εργαζομένους, βγάζουν το δικό τους ΚΚΕ με τους δικούς τους ευρωεπιδοτούμενους "αγρότες" να διχάσουν την κοινωνία και να διασπάσουν τις δυνάμεις τους.
"Κέρδος"; Τεράστιο κέρδος, εφόσον με το "προϊόν" του αυτό το ΚΚΕ πλήρωσε τα "τέλη" λειτουργίας της επιχείρησης. Τέλη απαιτεί η παράνομη "ασυλία", που εξασφαλίζει το ΚΚΕ από το διευθυντήριο των "δημοκρατικών" Βρυξελών. Το μοναδικό "νόμιμο" σταλινικό κόμμα σε όλη την Ευρώπη. Παντού στην Ευρώπη έχει καταδικαστεί ο σταλινισμός εκτός από την Ελλάδα. Παντού "Κυριακή" και στην Ελλάδα "Σάββατο". Μόνον εδώ είναι νόμιμο το παλιό "βρακί" του Στάλιν. Η "νομιμότητα" φέρνει τα εκατομμύρια και το ΚΚΕ πρέπει να εξυπηρετήσει αυτούς, που του δίνουν "άδεια" ασκήσεως "επαγγέλματος".
3. "Το "ΚΚΕ" πρωταγωνίστησε στους συνδικαλιστικούς αγώνες των δημοσίων υπαλλήλων".
Αν κάτι είναι δεδομένο στην ιδεολογία του ΚΚΕ, αυτό είναι η εχθρότητα απέναντι στην αστική τάξη. Ο μαρξισμός μπορεί να μην πρόσφερε ΠΟΤΕ, ΚΑΜΙΑ λύση σε ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα, αλλά μας "άφησε" τόνους αναλύσεων. Υπάρχει ολόκληρη θεωρητική ανάλυση για τη σχέση που υπάρχει μεταξύ της εργατικής τάξης και της αστικής τάξης. Μια σχέση, η οποία, αν δεν τεθεί εξ’ αρχής στη σωστή της βάση και άρα θέτοντας τους πάντες σε μια κοινή τάξη εργαζομένων, οδηγεί στη σύγκρουση συμφερόντων. Όταν από το ίδιο εθνικό κεφάλαιο πρέπει να πληρωθούν τόσο οι εργάτες που παράγουν όσο και οι υπάλληλοι των υπηρεσιών, ευνόητη είναι η σύγκρουση, όταν αυτοί βρεθούν αντιμέτωποι σε μια κοινή "λεία".
Απλά πράγματα για τη μαρξιστική, αλλά και για την απλή λογική. Για όσο διάστημα η εξουσία έχει συμφέρον από την κοινωνική αδικία, ποτέ δεν θα βρεθούν οι αστοί με τους εργάτες στο ίδιο "στρατόπεδο". Πάντα θα φροντίζει η εξουσία να δίνει "ψίχουλα" εύνοιας στους αστούς, για να εξασφαλίζει συνενόχους απέναντι στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Μέσα σ' αυτόν τον σχεδιασμό οι αστοί και ο βασικός τους πυρήνας, που είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι "εχθροί" της εργατικής τάξης. Είναι ταυτισμένοι με τα συμφέροντα των ταξικών εχθρών της. Δεν είναι μόνο εχθροί τους, εξαιτίας της "προτίμησής" τους στις κοινωνικές τους συμμαχίες. Είναι εχθροί τους, γιατί με τα προνόμια που απολαμβάνουν, ως "συνεργάτες" της εξουσίας, δημιουργούν στην οικονομία όλα εκείνα τα φαινόμενα, που καταστρέφουν την εργατική τάξη.
Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων είναι το αίτιο της εμφάνισης του πληθωρισμού, ο οποίος καταστρέφει την έτσι κι αλλιώς κακοπληρωμένη εργατική τάξη. Ο τρόπος, με τον οποίο εξασφαλίζονται οι πόροι για τους μισθούς της αστικής τάξης, "εξαντλεί" την οικονομία και οι εργάτες —ως οι πιο αδύναμοι των εργαζομένων— είναι οι πρώτοι που πληρώνουν τα προβλήματα της οικονομίας. Οι ευνοϊκοί μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι δίνονται πέρα από τα "μέτρα" της εθνικής οικονομίας, είναι το αίτιο της συσσώρευσης των εθνικών χρεών και ό,τι αυτό συνεπάγεται για το σύνολο των φορολογουμένων και βέβαια για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.
Αν δηλαδή το ΚΚΕ σεβόταν την ιδεολογία του, θα έπρεπε να στέκεται "απέναντι" στους δημοσίους υπαλλήλους για τον ίδιο λόγο που θα έπρεπε να στέκεται απέναντι και στους λαθρομετανάστες. Υποχρεωτικά. Όταν είσαι εξειδικευμένος στην υπεράσπιση κάποιων συγκεκριμένων ταξικών συμφερόντων, δεν υπάρχει ούτε ανθρωπισμός ούτε ευαισθησία. Στήνεις "Θερμοπύλες" και εκεί δίνεις τη μάχη σου. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων απειλούν αυτές τις "Θερμοπύλες", τις οποίες υποτίθεται θα έπρεπε να "φυλά" το ΚΚΕ. Θα έπρεπε αυτό το ΚΚΕ ακόμα και με τη βία να απειλεί τα σκουπίδια της ΑΔΕΔΥ, κάθε φορά που ζητάνε και παίρνουν προνόμια κάτω από το "τραπέζι". Θα έπρεπε να απειλεί με βία κάθε φορά που οι κρατικοδίαιτοι προβοκάτορες της ΓΣΕΕ "συμπαρίστανται" στις διεκδικήσεις της ΑΔΕΔΥ.
Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι ακόμα και ο μισθός του Προβόπουλου, της Τράπεζας της Ελλάδας, αποτελεί "τρόπαιο" του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ "αγωνίστηκε" με πάθος γι' αυτόν τον μισθό. Ο πλουτοκράτης Προβόπουλος απλά εισπράττει αυτόν τον μισθό, ευγνωμονώντας το "εργατικό" ΚΚΕ. Το ΚΚΕ έχει στήσει όλη τη μισθολογική "πυραμίδα" του δημοσίου, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο Προβόπουλος. Ο Προβόπουλος, μόνος του, δεν θα ήταν άξιος ούτε επίδομα αδείας να διεκδικήσει.
Άρα; Άρα οι αντικομμουνιστικές κινητοποιήσεις του ΚΚΕ ήταν και πάλι "προϊόν". Τι αναζητούμε; Τον "πελάτη" που το παρήγγειλε.
"Πελάτης"; Πελάτης είναι ο δικομματισμός, ο οποίος στηρίζεται στην προνομιακή μεταχείριση των δημοσίων υπαλλήλων, προκειμένου να διατηρεί συμπαγείς τους κομματικούς πυρήνες των επαγγελματιών οπαδών του και άρα τη μόνιμη επαφή του με την εξουσία. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δίνουν την εξουσία στον δικομματισμό και το ΚΚΕ με τις "εμπνεύσεις" του δίνει τους δημόσιους υπάλληλους στον δικομματισμό.
"Κέρδος"; Τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, που έχει εισπράξει όλα αυτά τα χρόνια το ΚΚΕ με τη μορφή της κρατικής επιχορήγησης. Μόνον την προηγούμενη χρονιά εισέπραξε "φανερά" 7 εκατομμύρια ευρώ και ένας Θεός ξέρει πόσα άλλα εισέπραξε κάτω από το "τραπέζι". Σ' αυτήν την κρατική επιχορήγηση αναζητά κάποιος το κέρδος από τους "πελάτες" του. Την κρατική επιχορήγηση του την εξασφαλίζουν τα κόμματα εξουσίας. Εκτός από αυτήν την απευθείας πληρωμή του "κόμματος" υπάρχει και η πληρωμή σε "είδος". Η πληρωμή, που αφορά τις χιλιάδες των μισθών των κρατικοδίαιτων στελεχών του. Δεν υπάρχει ούτε ένα στέλεχος του "επαναστατικού" ΚΚΕ, που να μην εισπράττει το κατιτίς του από κάποιο δημόσιο ταμείο. Μιλάμε για "επαναστάτες", οι οποίοι καθημερινά "κατακεραυνώνουν" το σύστημα. Η εκδίκηση της Δημοκρατίας. Γέμισε τους σταλινικούς με χοληστερίνη.
4. Το ΚΚΕ, ως "μεγαλοεργολάβος" της Ανώτατης Παιδείας, πρωταγωνίστησε στις φοιτητικές κινητοποιήσεις.
Αν κάτι αποτελεί απόλυτη ιδεολογική προτεραιότητα για ένα "κόμμα", όπως το ΚΚΕ, είναι η πνευματική "αναβάθμιση" της εργατικής τάξης. Πάντα "καταγγελλόταν" η αμορφωσιά σαν το αίτιο της κακοδαιμονίας της. Αν η εργατική τάξη είχε μια ευκαιρία να βάλει τα παιδιά της και τον ίδιο της τον εαυτό στον κοινωνικό χάρτη, αυτή ήταν η δωρεάν δημόσια παιδεία. Ο μόνος μηχανισμός όπου το παιδί του εργάτη θα μπορούσε να συναγωνιστεί επί ίσοις όροις τα παιδιά της κεφαλαιοκρατίας και της πλουτοκρατίας για μια θέση στον "ήλιο". Το παιδί, που θα τα "νικήσει" στις Πανελλήνιες εξετάσεις και θα μπει στα Πανεπιστήμια, όταν αυτά θα αποτύχουν. Το παιδί, που δεν θα "φιλτραριστεί" από πανάκριβα δίδακτρα. Το παιδί, που θα διακριθεί στον κοινωνικό στίβο, χωρίς η φτώχεια της οικογένειάς του να λειτουργεί ως "τροχοπέδη".
Άρα, ιδεολογικό καθήκον ενός "κόμματος", όπως το ΚΚΕ, είναι να διατηρεί πάντα τη δημόσια παιδεία ασυναγώνιστη. Να διατηρεί ανοικτό τον μόνο "στίβο", όπου μπορεί η εργατική τάξη να διακριθεί και να νικήσει. Τον μόνο "στίβο", όπου μπορεί να αποδείξει ότι δεν είναι κατώτερη από τους ταξικούς αντιπάλους της, επειδή απλά είναι φτωχότερη από αυτούς. Τον μόνο "στίβο", που της επιτρέπει να παράγει η ίδια —ανάμεσα από τα δικά της παιδιά— πρόσωπα με γνώσεις και θέληση να αγωνιστούν κάποτε για την κοινωνική δικαιοσύνη και άρα υπέρ των συμφερόντων των δικών τους ανθρώπων. Των ανθρώπων, που "έλιωσαν" στα εργοστάσια, για να μπορέσουν αυτά τα παιδιά να σπουδάσουν και να αποκτήσουν τη γνώση να τους υπερασπιστούν.
Όμως, αυτό, το οποίο βλέπουμε εμείς, δεν είναι εκείνο που επιβάλει η ιδεολογική λογική. Βλέπουμε τα ελληνικά Πανεπιστήμια στα πρόθυρα του "λουκέτου". Τις ελάχιστες φορές που λειτουργούν, στην πραγματικότητα υπολειτουργούν. Σ' αυτήν την υπολειτουργία, η οποία θίγει τα συμφέροντα κυρίως των αδυνάτων —και άρα της εργατικής τάξης— βλέπουμε να πρωταγωνιστούν οι ΚΚΕδες. Στην απαξίωση του ενός και μοναδικού μέσου κοινωνικής διάκρισης, το οποίο δεν απαιτεί χρήματα ή πολιτικό μέσον για την εισαγωγή κάποιου σ' αυτό, βλέπουμε τους "πατερούληδες" να κάνουν και πάλι ιδεολογικά "λάθη".
Ο ρόλος της ΚΚΕδικης Πανσπουδαστικής στην Ανώτατη Παιδεία είναι γνωστός. Είναι οι γνωστοί "νταβατζήδες" των Πανεπιστημίων. "Επαναστάτες", που χτυπάνε το σύστημα στην "καρδιά" της εκπαίδευσής του. "Επαναστάτες" με αιτία και χωρίς κόστος. Αιτία είναι το βόλεμα, που εξασφαλίζουν πάντα μέσω του ΚΚΕ και το κόστος —που αποφεύγεται— είναι το μίζερο "διάβασμα". Οι "επαναστάτες" του ΚΚΕ θα διοριστούν στο δημόσιο, ενώ τα υπόλοιπα Ελληνόπουλα με τα ίδια πτυχία θα επιβιώνουν ως ντελιβεράδες. Οι "επαναστάτες" του ΚΚΕ θα περνούν τα μαθήματα δια του "χαιρετισμού", ενώ τα υπόλοιπα Ελληνόπουλα "λιώνουν" στο διάβασμα για ένα πτυχίο, το οποίο δεν έχει αξία ούτε για να τυλίγεις σουβλάκια. Γι' αυτόν τον λόγο μπορούμε να μιλάμε για τζάμπα "επαναστάτες" με αιτία.
Αυτοί εξυπηρετούν ως φοιτητές το ΚΚΕ και το ΚΚΕ τούς εξυπηρετεί αρχικά ως φοιτητές και στη συνέχεια σαν "επιστήμονες". Εφόσον λοιπόν όλοι αυτοί οι ΚΚΕδες, "μέτοχοι" της ίδιας αντικομμουνιστικής επιχείρησης, συμβάλουν φανερά στο να υπολειτουργεί ο μηχανισμός της ανώτατης εκπαίδευσης, εμείς πρέπει να δούμε τον λόγο που αυτό τους συμφέρει. Κάποιος "πληρώνει" το ΚΚΕ, για να μπορεί το ίδιο να "πληρώνει" τους "επαναστάτες" των Πανεπιστημίων. Κάποιος έχει λόγο να "πληρώνει" το ΚΚΕ, για να κάνει "λάθη" εις βάρος των εργατών. Κάποιος έχει λόγο να καταστρέφει την ελληνική δημόσια εκπαίδευση και να προστατεύει τα σταλινικά φοιτητόσκυλα από αυτήν την καταστροφή. Κάποιος πρέπει να έχει κέρδος από την ατυχή "επένδυση" της εργατικής τάξης να "μορφώσει" τα παιδιά της. Και πάλι δηλαδή αναζητούμε τους "πελάτες" και τα κέρδη του ΚΚΕ.
"Πελάτης"; Τα διάφορα Χάρβαρντ και η Νέα Τάξη. Οι απόφοιτοι των πρώτων, οι οποίοι εξελίσσονται σε επιφανή στελέχη της δεύτερης, ευνοούνται από την "άποψη" του ΚΚΕ για την κρατική παιδεία. Βολεύονται εύκολα στον νεοταξικό πλέον ελληνικό κρατικό μηχανισμό οι "παραγωγές" τους. Χάρη στην υπολειτουργία και την ανούσια "υπερπαραγωγή" του συστήματος της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης το σύνολο των "φιλέτων" της αγοράς εργασίας πηγαίνει στα χέρια των αποφοίτων των Χάρβαρντ χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Όποιος έχει να πληρώσει στις ΗΠΑ, αποζημιώνεται στην Ελλάδα. Η Πανσπουδαστική φροντίζει για τα "προσόντα" των Ελλήνων φοιτητών και το Χάρβαρντ φροντίζει για τα "προσόντα" της κόρης της Παπαρήγα.
"Κέρδος"; Το κέρδος της μάνας για την Παπαρήγα με την αμερικανοτραφή και άρα ασυναγώνιστη κόρη της, η οποία θα βολευτεί όπου θέλει στο δημόσιο με όποιους όρους θέλει. Μαζί με αυτό το κέρδος της μάνας υπάρχουν και τα κέρδη της γραμματέως-εκδότριας, εφόσον από αυτήν τη στάση της προκύπτουν όλα τα εκατομμύρια των "χρυσών" συνεργασιών της Τυποεκδοτικής με τη "διαπλοκή". Συμμαθητές και "ομογάλακτοι" της κόρης της είναι οι ακραιφνείς Golden Boys, που προσφέρουν σε συνθήκες "ελεύθερης" αγοράς τα χρυσά συμβόλαια των εκδόσεων. Το "χρυσό" συμβόλαιο για τον "χρυσό" οδηγό του ΟΤΕ μπορεί να τον δώσει μόνον "χρυσός" μάνατζερ. "Κάρβουνο" έχει η Αλέκα στα χέρια της, "χρυσάφι" το κάνουν οι πελάτες της.
5. "Το ΚΚΕ πρωταγωνίστησε στις εργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις".
Στη μοναδική κινητοποίηση του ΚΚΕ, που απορρέει από τις καθαρές ιδεολογικές του "υποχρεώσεις", το ΚΚΕ "έφτιαξε" για τους άλλους ένα καθαρά κομμουνιστικό "προϊόν", αλλά δεν "έφαγε" το ίδιο από αυτό. Στις πρόσφατες εργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις πρωταγωνίστησε το ΠΑΜΕ του ΚΚΕ. Ένα όργανο χωρίς καμία νομιμοποίηση στην κοινωνία, εφόσον συντίθεται αποκλειστικά από στελέχη του ΚΚΕ και απλά δηλώνει "Πανεργατικό Μέτωπο", χωρίς ποτέ να έχει τη νομιμοποίηση των εκατομμυρίων δημοκρατών εργατών. Είναι "Πανεργατικό", επειδή έτσι βολεύει το ΚΚΕ των "δισεκατομμυρίων" οπαδών.
Αυτοί οι παράνομοι αλητοσυνδικαλιστές στις πρόσφατες "αναγκαστικές" κινητοποιήσεις πήγαν και με τη βία "έκλεισαν" μεγάλο αριθμό παραγωγικών επιχειρήσεων …Τη βία όχι της "επανάστασης", του "πάθους" ή των "επιχειρημάτων", αλλά αυτήν της αστυνομίας. Τους παρακαλούσαν οι επιχειρηματίες να μην κλείσουν τις επιχειρήσεις τους, γιατί δεν θα άντεχαν το κόστος της "αδράνειας" σε συνθήκες όπως οι σημερινές. Τους παρακαλούσαν οι ίδιοι οι εργάτες, εφόσον δεν είχαν την πολυτέλεια να στερηθούν το μεροκάματο. Οι κρατικοδίαιτοι "πατερούληδες" όμως ήταν αποφασισμένοι να "επαναστατήσουν" και ως εκ τούτου ήταν απόλυτα σκληροί. Η δική τους "επιχείρηση" προφανώς δεν είχε απώλειες κερδών και οι ίδιοι, ως "εργαζόμενοι" επίσης, προφανώς δεν θα στερούνταν το μεροκάματο.
Ανηλεείς και υποκριτές ΚΚΕδες …όπως πάντα. Πίσω από την αστυνομία …όπως πάντα. Μια ζωή κρυφοί χαφιέδες της αστυνομίας ήταν και σήμερα τολμούν και εμφανίζονται μπροστά μας, χωρίς να σέβονται τα προσχήματα. Ως γνήσιοι παρακρατικοί πάντα κινούνται με την "ασπίδα" του κράτους. Πάντα με τη συνοδεία της αστυνομίας, εφόσον, αν πάνε οι κρατικοδίαιτοι αλήτες του ΠΑΜΕ σε εργοτάξια ή εργοστάσια μόνοι τους, θα φάνε πιο πολύ ξύλο απ' όσο αντέχουν οι πλάτες τους.
Αυτοί οι άνθρωποι —έστω και με "λάθος" τρόπο— έκαναν αυτό, το οποίο είναι "σωστό" για την ιδεολογία τους. Έστω κι έτσι έχουμε ένα ιδεολογικό "προϊόν" από το ΚΚΕ. Είναι όμως έτσι; Όχι βέβαια. Την ώρα που όλοι αυτοί οι επαγγελματίες και κρατικοδίαιτοι "ιδεολόγοι" έκλειναν τα εργοστάσια και τα εργοτάξια το ένα μετά το άλλο, η περίφημη "Τυποεκδοτική" του ΚΚΕ λειτουργούσε κανονικά. Εκεί κανένα ΠΑΜΕ δεν πήγε να παρασύρει τους εργάτες στην απεργία. Εκεί είναι η "στάνη" των "ζώων" του ΚΚΕ και αυτά δεν τα σταματά κανείς.
Μιλάμε ότι οι άνθρωποι είναι απίθανοι. Ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα δεν σέβονται. Ούτε ένα στοιχειώδες κόστος λειτουργίας της "επιχείρησής" τους θέλουν να πληρώσουν. Ακόμα και την "αρρώστιά" τους θέλουν να την κάνουν κερδοφόρα. Γι' αυτόν τον λόγο τους θεωρούμε επιχειρηματίες της χρονιάς. Ακόμα και στον εαυτό τους πουλάνε "προϊόντα". Για το δικό τους ιδεολογικό κέρδος "παραγγέλλουν" προϊόν και από το ίδιο προϊόν βγάζουν κέρδος ως "κατασκευαστές". Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Πελάτης; Το ίδιο το ΚΚΕ.
Κέρδος; Το ιδεολογικά "τερπνόν", εφόσον με αυτήν τη δραστηριότητα μπορεί να επιτύχει το "ξεκάρφωμα", εξαιτίας των υπολοίπων εμπορικών "επιτυχιών" του, αλλά και ως γνήσια σταλινική επιχείρηση επιτυγχάνει και το οικονομικά "ωφέλιμο". Πέρα από τα χιλιάδες ευρώ της συγκεκριμένης παραγωγικής ημέρας, το ΚΚΕ απόλαυσε και το κέρδος του αθέμιτου ανταγωνισμού, εφόσον οι ανταγωνιστές τους —και μάλιστα σε περίοδο τεράστιας οικονομικής κρίσης— αναγκάστηκαν δια της βίας να κλείσουν τα μηχανήματά τους και να δυσχεράνουν ακόμα πιο πολύ την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Πέραν του γεγονότος ότι ο μεγάλος "κόκκινος" ανταγωνιστής τους είναι ο εκλεκτός όλων των εντύπων της "διαπλοκής", έχει το πλεονέκτημα να μην σέβεται και κανέναν από τους όρους που ισχύουν για τους υπόλοιπους ανταγωνιστές του.
Για όλους αυτούς τους λόγους είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε το ΚΚΕ ως την καλύτερη επιχείρηση της χρονιάς που πέρασε.
Για τους ίδιους λόγους πρέπει να αναγνωρίσουμε και την Παπαρήγα ως την καλύτερη μάνατζερ της χρονιάς. Μια πραγματική "κοντοgolden girl" της ελεύθερης αγοράς.
Ο σταλινισμός καθημερινά αποδεικνύει ότι μπορεί όχι απλά να επιβιώσει, αλλά και να διακριθεί μέσα στον καπιταλισμό με τα γνωστά του μέσα. Τον χαφιεδισμό, την προβοκάτσια, το ψεύδος, την υποκρισία και πλήθος άλλων "εργαλείων".
Τέλος πρέπει να πούμε και ένα μεγάλο μπράβο και στον Σόρος, χάρη στον οποίο έγιναν όλα αυτά πραγματικότητα. Η "επένδυσή" του στο κερδοφόρο ΚΚΕ αποδεικνύει ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι είναι ένας από τους μεγαλύτερους "επενδυτές" του Πλανήτη. Τις βρίσκει τις ευκαιρίες …όσο καλά και να "κρύβονται" κάτω από αιχμηρά "σφυροδρέπανα" και υψωμένες "γροθιές".
Αν γνωρίζεις τι ψάχνεις, θα βρεις τον άνθρωπό σου …όσο "Παπαρήγα" κι αν είναι. Ό,τι ο Θεός αδίκησε… ο Σόρος το βελτιώνει.
http://skandalakommaton.blogspot.com/20 ... _8934.html

[vallon]

Ο προσεκτικός αναγνώστης θα πρέπει να παρατηρήσει ότι εδώ μέσα εξετάζουμε αμερόληπτα όποιες υπόγειες διαδρομές αφορούν το κκε.
Ο σκοπός είναι να λάμψει η αλήθεια.

[Ραν ταν πλαν]

Ο Παφίλης απλά τους είπε κομψά ότι ''είναι ο καπιταλισμός ηλίθιοι''.
Και αφού είναι ο καπιταλισμός ηλίθιοι ο Στουρνάρας, ως επιφανής εκπρόσωπος του, ήταν υποχρεωμένος να υπογράψει ό,τι του ζητήθηκε και το να του ζητάτε εκ των υστέρων ευθύνες απλά καταδεικνύει ότι είστε εκτός των άλλων και υποκριτές ηλίθιοι.

Με τύπους σαν τον Καζάκη δεν ασχολείται το ΚΚΕ.
Ο τύπος πιστοποίησε ανεπιστρεπτί τη γραφικότητα του όταν πήρε μέρος, πριν μια δεκαετία, στην ημερίδα της ''εστίας πατερικών ερευνών'' και συνυπέγραψε μαζί με διάφορους ''πανοσιολογότατους αγίους'' κείμενο που αναφέρει ότι για το ξεπέρασμα της κρίσης ( κρίση γενικά και αφηρημένα αλλά για καπιταλιστική οικονομική κρίση ούτε λόγος) είναι απαραίτητα τα παρακάτω;


«(...) στην αντιμετώπιση της κρίσεως και στις προτάσεις για υπέρβασή της θεωρούνται σημαντικά (...) η αφύπνιση, η καταπάτηση του φόβου και η ανάκτηση γενναίου ρωμαίικου φρονήματος (...) η μετά δακρύων μετάνοια ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτό σημαίνει ιερά εξομολόγηση (...) και αδιάλειπτη προσευχή - επίκληση του ονόματος του Χριστού με το κομβοσχοίνι για να ελκύσουμε το θείο έλεος. Από κανένα στόμα κι από καμιά καρδιά να μη λείψει το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με"»...


Και αυτό το παρατράγουδο μας το παρουσιάζετε ως έγκριτη πηγή της κουραδο-κουκουεδολογίας στις μαλακίες του οποίου είναι υποχρεωμένο το ΚΚΕ να απολογηθεί.
Σοβαρευτείτε λίγο ρε. Ξέρω ότι σας ζητάω πολλά αλλά κάντε μια προσπάθεια.

Σύντροφε,
δύο τινά μπορει να συμβαίνουν σε σχέση με τα γραφόμενα σου για τον Καζάκη.
α) είσαι γκεμπαιλίσκος ψευταράκος.
β) μασάς αγνό παρθένο σανό κι ευχαριστιέσαι να μηρυκάζεις.

https://omadeon.wordpress.com/2012/04/0 ... n-oi-nazi/
Στο παραπάνω λινκ, είναι ολόκληρη η ομιλία του Καζάκη.
Αν ακούσεις κάτι για κομποσκοίνια και νηστείες, να πάρω πίσω ευχαρίστως τους χαρακτηρισμούς.
Αν όμως δεν ισχύουν αυτά που υποστηρίζεις, διάλεξε τί απο τα δύο είσαι.

Τα δύο που προτείνεις δεν αφορούν εμένα αλλά εσένα φίλε Παύλε.
Εγώ είμαι κομμουνιστής.
Σε ό,τι αφορά τον Καζάκη παραθέτω την επιστολή Μπογιόπουλου από τις 14-11-2013 με την οποία απευθυνόμενος σε όλους εκείνους τους ''καζάκηδες'' που ''σκίστηκαν'' να τον υπερασπιστούν στην τότε υποτιθέμενη υποβάθμιση του-απόλυση του-διαγραφή του από το ΚΚΕ (και ένας από αυτούς, αλλά και ο πιο ''ένθερμος'' υποστηρικτής του, ήταν ο Καζάκης ο οποίος του πρότεινε μάλιστα να μετεγκατασταθεί στο κόμμα του [εδώ γελάνε] ) τους έφτυσε κυριολεκτικά αποκαλώντας τους επιεικώς ηλίθιους.
Γράφει λοιπόν ο σύντροφος Νίκος, ο οποίος μέχρι σήμερα παραμένει μέλος του ΚΚΕ παρά τις ''έγκυρες'' πληροφορίες που διακινούσε τότε ο Καζάκης ότι διαγράφτηκε επειδή δε συμφωνούσε με τις επιλογές της ηγεσίας.

«Με αφορμή τη λήξη της εργασιακής μου σχέσης με τον "Ριζοσπάστη", ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά.

Ενημερώνω τους διαδοσίες - για να μην κουράζονται:

Πρώτον, δεν παραχώρησα ποτέ και σε κανέναν την άδεια να με "εκπροσωπεί" στις σχέσεις μου με το ΚΚΕ.

Δεύτερον, τους παραπέμπω στο άρθρο μου υπό τον τίτλο "Ακούστε, κύριοι", που δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη", στις 6 Απρίλη 2013.

Τρίτον, όποιος από αυτούς που δεν άνοιξαν ποτέ το στόμα τους για τις χιλιάδες απολύσεις στο χώρο του Τύπου και για την επιβολή του καθεστώτος εργασιακής γαλέρας που βασιλεύει στα ΜΜΕ, τώρα αυτοαναγορεύεται "φίλος" μου, με μοναδικό σκοπό να επιτεθεί στο ΚΚΕ, μου προκαλεί κάτι μεταξύ αποστροφής και περιφρόνησης.

Εν κατακλείδι, ως μέλος του ΚΚΕ: Στον κάθε λογής συκοφάντη, που με ψιθυρολογίες πασχίζει να "δικαιώσει" την σαπίλα του. Που με διαστρεβλώσεις προσπαθεί να πουλήσει σαν "αλήθεια" το ψέμα του. Που διαπράττει την διατεταγμένη αλητεία να τροφοδοτεί δημοσιεύματα και συζητήσεις γύρω από το πρόσωπό μου, για να "λερώσει" ό,τι δεν φτάνει, του λέω:

Λάθος πρόσωπο διάλεξε. Λάθος άνθρωπο του υπέδειξαν. Να ψάξει αλλού. Δεν προσφέρομαι. Και ο λόγος είναι απλός: Είμαι κομμουνιστής, ηλίθιε!

Τελεία. Και παύλα.»

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ, 14/11/2013"

[Ραν ταν πλαν]

....

Πηγή τον καραγκιόζη τον Τζήμερο ρε άσχετε.
Εντάξει, ό,τι μπορεί κι ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας.

[Ραν ταν πλαν]

...

Ως δεύτερη πηγή τον Τραϊανού ρε χορηγέ της συμφοράς;
Σε είχα για ένα κλικ παραπάνω από ό,τι επιμένεις να μας πείσεις ότι είσαι.

[Ραν ταν πλαν]

Και για ξέρουμε ακριβώς με τι έχουμε να κάνουμε με την περίπτωση του ''μαρξιστή'' οικονομολόγου Καζάκη.

https://www.iefimerida.gr/politiki/syne ... i-toy-epam

Συνεργασία του Δ. Καζάκη με τον Γιώργο Τράγκα -Τι αναφέρει η ανακοίνωση του ΕΠΑΜ

05/03/2021  14:44

Μετά τη στήριξη της Ραχήλ Μακρή, ο Γιώργος Τράγκας εξασφάλισε για το κόμμα του και αυτήν του επικεφαλής του ΕΠΑΜ, Δημήτρη Καζάκη.

Ο Δημήτρης Καζάκης και το ΕΠΑΜ είχαν συνεργαστεί με το κόμμα του Στέλιου Παπαθεμελή στις εκλογές του 2012, όταν και είχαν καταγράψει ποσοστό κοντά στη μονάδα (0,92%). Στις ευρωεκλογές του 2014, το ΕΠΑΜ με αυτόνομη κάθοδο κατέγραψε ποσοστό 0,86% και στις βουλευτικές του 2015 0,77%. Το κόμμα συνέχισε την πτωτική του τάση, παρά τη συνεργασία του με το Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας στις βουλευτικές του 2019, καθώς κατέγραψαν 0,5%.

Το 2011, ο Δ. Καζάκης βρισκόταν με τους κ. Τσακαλώτο, Κατρούγκαλο και Βαρουφάκη στα περιβόητα τραπέζια της Πλατείας Συντάγματος, με τους «Αγανακτισμένους».

Αν συνταχθούν μαζί τους και οι μπαρμπα-Γιώργος, Χατζηαβάτης, Μορφονιός και Σταύρακας, πρωταγωνιστές όλοι του θεάτρου σκιών, μπορούν με άνεση ως κομπλέ πλέον θίασος της γελοιότητας να αρχίσουν να δίνουν παραστάσεις.

[Ραν ταν πλαν]

Ο προσεκτικός αναγνώστης θα πρέπει να παρατηρήσει ότι εδώ μέσα εξετάζουμε αμερόληπτα όποιες υπόγειες διαδρομές αφορούν το κκε.
Ο σκοπός είναι να λάμψει η αλήθεια.

Ναι, και η αλήθεια είναι ότι αποδείξατε, με τη βοήθεια των Καζάκη, Τζήμερου και Τραϊανού ότι το ΚΚΕ λειτουργεί ως κάπο ντι κάπι του οργανωμένου εγκλήματος που κυβερνά την Ελλάδα.
Ποιο γελοίοι πεθαίνετε, αν είχατε τη δυνατότητα βέβαια να το αντιληφθείτε.

[vallon]

...

Ως δεύτερη πηγή τον Τραϊανού ρε χορηγέ της συμφοράς;
Σε είχα για ένα κλικ παραπάνω από ό,τι επιμένεις να μας πείσεις ότι είσαι.

Αγαπητέ
βρίσκω εξόχως ανατρεπτική την στάση σας , στο να αφορίζετε στο πυρ το εξώτερον όποιον έχει αναφερθεί στο πολύτιμο κομματικό μηχανισμό σας. Βεβαίως εμείς παραθέτουμε στοιχεία που μπορεί ο καθένας να διαβάσει και απο κάτω να δει τι μας απαντάτε σε αυτό το δημόσιο χώρο συζητήσεων.
Πιστεύω ότι αρκετή έως τώρα ήτο η συνεισφορά μου σε αυτή την συζήτηση ,
Θα περιοριστώ μόνο στο να φέρω ακόμη ένα μνημειώδες κείμενο του αγαπημένου μπακούνιν σχετικά με την ελιτίστικη στάση της ολιγαρχίας του κκε.
Πέραν αυτού θα σας αφήσω να εξασκήσετε την επιχειρηματολογία σας.

προς το παρόν
δίνω αυτό για τροφή..και σκέψη


Μαρξ, Μπακούνιν και κοινωνικός μετασχηματισμός

από G
10/12/2013 6:10 μμ.
Συζητήσεις
.

Toυ John Clark

Στη διεξαχθείσα ανάμεσα στο 1860 και στο 1870 συζήτηση μεταξύ του Μαρξ και του Μπακούνιν αποκαλύφθηκαν δύο διαφορετικές ερμηνείες της κοινωνικής αλλαγής, της φύσης της κυριαρχίας και των συνθηκών για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Μολονότι η διαφωνία είχε τις βάσεις της σε θεμελιώδεις θεωρητικές διαφορές, που είναι ακόμη και σήμερα σημαντικές, η διαμάχη απασχόλησε για πολύ καιρό μόνον τους ιστορικούς, οι οποίοι είχαν καταλάβει την σπουδαία σημασία της. Αυτή η διαμάχη ήταν και η πρώτη αιτία, πραγματικά, για τη διάλυση της Πρώτης Διεθνούς και αργότερα σφράγισε τούς δύο πόλους του διεθνούς κινήματος των εργαζομένων.

Εν τω μεταξύ, και ενώ τόσο ο κοινοβουλευτικός σοσιαλισμός όσο και ο επαναστατικός κομμουνισμός επαναδιαμορφώθηκαν βάσει των ιδεών του Μαρξ, το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα, σπουδαιότερο στη Νότια Ευρώπη και εν μέρει στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, είχε ως κέντρο αναφοράς του την παράδοση του Μπακούνιν. Αλλά όμως, από το τέλος της δεκαετίας του '30, ο αναρχοσυνδικαλισμός εισέρχεται σε μια περίοδο αγωνίας· οι αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις έχασαν τη μαζικότητα τους εξ΄ αιτίας ή της λιποταξίας προς τον κομμουνισμό ή της καταπίεσης από αυταρχικά καθεστώτα. Εάν η αποτελεσματικότητα αποτελεί το κριτήριο για να διαγνώσουμε την αξία μιας θεωρίας, τότε η ιστορία αποφάσισε υπέρ του Μαρξ και εναντίον του Μπακούνιν΄ έτσι, η συζήτησή τους θα μπορούσε να καταχωρηθεί ως ένα μικρό κεφάλαιο στην ιστορία του θριάμβου του μαρξισμού επί όλων των άλλων κινημάτων που έχουν προβάλλει εναλλακτικά οράματα επαναστατικών θεωριών και πρακτικών. Το περιεχόμενο της συζήτησης θα μπορούσε να αγνοείται, παρ΄ όλο που η διαμάχη είναι ακόμη μεγάλης σπουδαιότητας και παρ΄ όλο που ο Μπακούνιν είναι στην πραγματικότητα, εν αντιθέσει προς τις επικρατούσες πεποιθήσεις, ένας σοβαρός πολιτικός στοχαστής, του οποίου τα έργα αξίζουν μία προσεκτική εξέταση. Αλλά, εκείνες οι πρώτες συζητήσεις προσλαμβάνουν τη σωστή τους άξια στη σημερινή κυρίως συγκυρία, στην οποία προβλήματα όπως αυτά της αυτοδιαχείρισης και της ατομικής ελευθερίας δημιουργούν ζυμώσεις στα επίσημα μαρξιστικά κόμματα, όπου η απογοήτευση από την εξέλιξη του κρατικού σοσιαλισμού όλο και αυξάνεται και όπου επανεμφανίζονται τα ίδια επιχειρήματα, που είχαν τεθεί τότε από τον Μπακούνιν1.

Το όραμα του Μπακούνιν για την πραγματικότητα που αναπτύχθηκε εν μέρει μέσω της επιρροής του Μαρξ, είναι εντελώς ματεριαλιστικό και μολονότι κατηγορήθηκε πολλάκις ότι συναινούσε προς έναν κάποιον τύπο «βολονταρισμού», δεν προσδίδει, στην πραγματικότητα καμία απολύτως σημασία στην «ελεύθερη βούληση», την οποία θεωρεί μία μεταφυσική και θρησκευτική πλάνη. Και οι δύο θεωρητικοί αποδέχονται το φυσικό και υλικό κόσμο ως ικανή βάση για να κατανοήσει κανείς την πραγματικότητα και δεν υποστηρίζουν κανένα μεταφυσικό βασίλειο. Στη «Διεθνή και ο Καρλ Μαρξ», ο Μπακούνιν λαμβάνει όπως ο Μαρξ, μία κριτική θέση απέναντι στην ιστορική εξέλιξη, η οποία θα έπρεπε να ερμηνευτεί ως θέση που στοχεύει να τονίσει ότι οι ιστορικές μάχες της ανθρωπότητας έχουν σταθερό σκοπό τη δημιουργία μιας ελεύθερης από την κυριαρχία ανθρώπινης κοινότητας, ή όπως υποστηρίζει στο αναφερθέν έργο, «την πληρέστερη κατάκτηση και θεμελίωση της προσωπικής ελευθερίας και εξέλιξης υλικής, πνευματικής και ηθικής του κάθε ατόμου δια μέσου της εντελώς αυθόρμητης και ελεύθερης οργάνωσης της οικονομικής και κοινωνικής αλληλεγγύης»2. Αυτή η κρίση ωθεί τον Μπακούνιν στο να κατακρίνει πολλές όψεις της ανάλυσης του Μαρξ, συμπεριλαμβανομένων και των διαδοχικών εκτιμήσεών του πάνω στην εγγενή αναπτυξιακή δυνατότητα της καπιταλιστικής παραγωγής. Από αυτήν την κριτική προέρχεται, κατά κάποιον τρόπο, μία ευρύτερη αντίληψη για τον ιστορικό υλισμό, πιο ανοικτή στην κουλτούρα και την υποκειμενικότητα.

Ο Μπακούνιν επικεντρώνει την κριτική του πάνω στη γνώμη του Μαρξ ότι η οικονομία αποτελεί τη βάση όλης της ιστορικής εξέλιξης3. Σύμφωνα με τον Μπακούνιν, αν η ανθρωπότητα αγωνίζεται για να πραγματώσει την απελευθέρωσή της, δεν είναι οι οικονομικές συνθήκες εκμετάλλευσης και αθλιότητας που μπορούν να την καθορίσουν, αλλά μάλλον μία δραστήρια αγωνιστική διαδικασία καθώς και οι γνώσεις που αποκτά σ' αυτόν τον αγώνα. «Πώς μπορούν οι εργαζόμενες μάζες να αποκτήσουν συνείδηση των δικαιωμάτων τους; Μόνο διά μέσου της μεγάλης τους ιστορικής πείρας, διά μέσου αυτής της μεγάλης παράδοσης, που αποκτούν στη διάρκεια αιώνων και μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, που αυξάνεται συνεχώς και εμπλουτίζεται με νέους πόνους και νέες αδικίες και που επιτυγχάνει, εν τέλει, να διαποτίσει και να διαφωτίσει τις μεγάλες προλεταριακές μάζες» 4. Αυτή η ιστορική γνώση θα όφειλε επίσης, να ευνοεί την ανάπτυξη οργανωτικών μορφών και διαπροσωπικών σχέσεων συνειδητά ελευθεριακών· χωρίς μία τέτοια συνείδηση και χωρίς την ελευθεριακή κουλτούρα στην οποία είναι βυθισμένη, οι μάζες δεν μπορούν να καταστούν δημιουργικά δραστήριες στην ιστορία και καθίστανται θύματα μιας νέας κυριαρχίας.

Ο οικονομικός ντετερμινισμός του Μαρξ

Αλλά υπάρχει, πράγματι, στο Μαρξ ο οικονομικός ντετερμινισμός που του καταμαρτυρά ο Μπακούνιν; Πράγματι υπάρχει, ειδικά αν αναφερθούμε στον κλασσικό τύπο για τον προσδιορισμό της φύσης του οικονομικού ματεριαλισμού του Μαρξ, δηλαδή στον Πρόλογο στη «Συμβολή στην Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας». Στα τελευταία έργα του Μαρξ, όπως στα «Grundrisse» και στο «Κεφάλαιο», η παλιά άποψη συνεχίζει να κατέχει μία κεντρική θέση στη σκέψη του και τα σχόλιά του στη «Συμβολή στην Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας» δεν αποτελούν μία απομονωμένη απόκλιση. Αν και στα «Grundrisse» συναντάται μία θαυμάσια ανάλυση των συνδέσεων μεταξύ της προκαπιταλιστικής ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, της δημιουργίας του νομισματικού πλούτου και της διαθεσιμότητας του εμπορεύματος - εργασία, οι παραγωγικές δυνάμεις θεωρούνται ακόμη το καθοριστικό αίτιο για τη γέννηση της νέας μεθόδου της παραγωγής. Το ίδιο ισχύει και για το «Κεφάλαιο».

Αλλά, ας επανέλθουμε στα «Grundrisse» για τα σημαντικότερα παραδείγματα του παραγωγιστικού οράματος της κοινωνίας στο Μαρξ. Αυτά συναντώνται όχι μόνο στη συζήτηση για την ανθρωπότητα εντός των πλαισίων του καπιταλιστικού καθεστώτος, αλλά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αναλύονται οι προκαπιταλιστικές και οι μετακαπιταλιστικές κοινωνίες. Στη συζήτηση για τις πρωτόγονες κοινωνίες, ο Μαρξ ασχολείται με το μύθο, μία από τις πιο πολύπλοκες και πλούσια αναπτυγμένες συμβολικές μορφές· αυτός, τουναντίον, τον θεωρεί μία πρωτόγονη απόπειρα να κυριαρχηθεί η φύση, μια φανταστική κυριαρχία, εκπηγάζουσα από την πρόσκαιρη ανικανότητα της ανθρωπότητας να επιτύχει μια πραγματική κυριαρχία δια μέσου της παραγωγής. «Όλη η μυθολογία καταπιέζει, κυριαρχεί και μορφοποιεί τις δυνάμεις της φύσης στη φαντασία και με τη φαντασία, που κατόπιν εξαφανίζονται με την έλευση της πραγματικής γνώσης». Έτσι ο μύθος απορροφάται στη σφαίρα χρήσιμης δραστηριότητας και ενώνεται με την ιδέα της χρησιμοποίησης της φύσης ως καθαρού μέσου. Η μυθολογική συνείδηση εκπίπτει, κατ' αυτόν τον τρόπο, σε μια ιδεαλιστική και αναποτελεσματική τεχνική, προορισμένη να υπερβαθεί από την αποτελεσματικότερη - και ως εκ τούτου υπέρτερη - τεχνική του υλικού μετασχηματισμού.

Ίσως, η δριμύτερη κριτική στο Μαρξ επί αυτού του ζητήματος ασκήθηκε πρόσφατα από το Sahlins, ο οποίος θέτει αντιμέτωπη τη μαρξιανή θεωρία με την κεντρικότητα στην ανθρώπινη ύπαρξη μιας πολιτισμικής λογικής, η οποία δεν μπορεί να απορροφηθεί μέσα σε μία πραγματιστική ή εργαλειακή ορθολογικότητα, που δεν την ενδιαφέρει πόσο βαθειά μπορεί να θεμελιώνεται πάνω σε μια κοινωνική αντίληψη της ανθρώπινης εξέλιξης. Σύμφωνα μ΄ αυτή την άποψη, «το είδος στο οποίο ανήκουν τα ανθρώπινα όντα του Μαρξ είναι αυτό του Homo Economicus » και το πρόγραμμα του Μαρξ για την απελευθέρωση του ανθρώπου, είναι «μια εξιδανικευμένη νοοτροπία της αγοράς, η οποία συνδυάζει τις ανθρώπινες ανάγκες (της αυτοπραγμάτωσης), την ένδεια των φυσικών πηγών (των αντικειμενικών οικονομικών μέσων) και μία προοδευτική απελευθέρωση του ανθρώπου από αυτές τις σκοτεινές συνθήκες με μια αυτοκαθοριζόμενη πράξη». Αυτό το όραμα του προτάγματος της χειραφέτησης δια μέσου της παραγωγής συναντάται σε μεγάλο μέρος της μαρξιανής επιστημολογίας, για την οποία η σημασία εκπίπτει σε μια καθαρή ταξινόμηση και η πολιτισμική δημιουργία σε αντανάκλαση των υλικών πράξεων· αυτή η έκπτωση, όμως, αγνοεί την κεντρικότητα της συμβολικής διαδικασίας. Η μαρξιανή θέση δε θεωρεί ότι όλες οι αξίες, συμπεριλαμβανομένων και των αξιών χρήσεως, μπορούν να καθορίζονται μόνο (και, πράγματι σε μεγάλο μέρος συγκροτούνται) από ένα σύστημα σημασιών, το όποιο δεν μπορεί να περιορίζεται σε μία εξιδανικευμένη έκφραση των βιολογικών αναγκών ή και ευρύτερων αναγκών, που παράγονται από την εξέλιξη της διαδικασίας του υλικού μετασχηματισμού. Το μαρξιανό παραγωγιστικό όραμα της ανθρώπινης δραστηριότητας αγνοεί ότι ο πολιτισμικός λόγος δεν υποτάσσεται στην πρακτική λογική και το αποτέλεσμα είναι ότι ο Μαρξ καθίσταται ανίκανος να ανακαλύψει, εν όλω, τη σχετικότητα των θεσμίσεων της αστικής κοινωνίας, του ίδιου του πολιτισμού αναφορικά με την πράξη, την εργαλειακή δράση και την τεχνική· εξ άλλου, αυτό το παραγωγιστικό όραμα, για να περιοριστούμε στην κριτική του Μαρξ, περιορίζει ακόμη και το δικό του όραμα των παραμέτρων, στις όποιες γεννάται το πρόταγμα της ανθρώπινης χειραφέτησης.

Όλη αυτή η όψη της σκέψης του Μαρξ, η τάση του προς έναν οικονομικό ντετερμινισμό και προς ένα παραγωγιστικό όραμα της ανθρώπινης φύσης, αποτελεί τον πυρήνα της διαφωνίας μεταξύ Μπακούνιν και Μαρξ επί του θέματος της ιστορικής σημασίας της καπιταλιστικής παραγωγής. Σύμφωνα με τον Μπακούνιν, ο Μαρξ, άκριτα, θεωρεί αναγκαία για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας πολλά στοιχεία της αστικής κοινωνίας και της καπιταλιστικής παραγωγής. Επομένως ο Μαρξ και μαζί του μεγάλο μέρος του κινήματος των εργαζομένων, ήταν ακόμη ανίκανοι να προσεγγίσουν κριτικά πολλές προϋποθέσεις της εποχής τους και κατέστη αναγκαία μία πληρέστερη ανάλυση επί του θέματος της υπεροχής των κατηγοριών της αστικής ιδεολογίας στο πεδίο του πολιτικού διαλόγου και μια ριζικότερη ρήξη με αυτή την ιδεολογία.

Όπως εξηγεί ο Μπακούνιν «… εμείς, πράγματι, αναγνωρίζουμε το χαρακτήρα της αναγκαιότητας και του αναπόφευκτου όλων των ιστορικών φαινομένων, αλλά δε μένουμε αδιάφοροι απέναντι σ' αυτά και προ πάντων, προφυλασσόμαστε πολύ από το να τα εξάρουμε, όταν από τη φύση τους αποκαλύπτονται εμφανώς αντιφατικά απέναντι στο υπέρτατο στόχο της ιστορίας»5, που είναι, για τον Μπακούνιν, η πραγματοποίηση μιας κοινωνίας χωρίς κυριαρχία. Το ειδικό αντικείμενο της διαφωνίας είναι η ιστορική σημασία της αστικής κοινωνίας. Σύμφωνα με τον Μπακούνιν, ο Μαρξ βλέπει την εξέλιξη του καπιταλισμού ως ένα βήμα μπροστά προς την κοινωνική επανάσταση και προς τη γέννηση μιας ελεύθερης κοινωνίας. Ο Μαρξ υποστηρίζει (όπως έχει γράψει ο Μπακούνιν) ότι αν «οι χώρες είναι πιο καθυστερημένες από την άποψη της καπιταλιστικής παραγωγής, τοποθετούνται αναγκαστικά στο ίδιο επίπεδο και από την άποψη της κοινωνικής επανάστασης».


Διαβάστε όλο το κείμενο εδώ:

http://eleftheriakos.gr/node/240#_ednref11

Σημείωση

Είναι σημαντικό να διαβαστεί αυτή η μπροσούρα από όλους τους αναρχικούς ιδιαίτερα από την στιγμή που παρουσιάζονται στο αναρχικό χώρο αντιλήψεις που θέλουν να παντρέψουν μαρξισμό και αναρχισμό, μερική θα πουν ότι η διαμάχη είναι παλιά και δεν ανταποκρίνεται στης νέε συνθήκες που αντιμετωπίζουμε. Θα απαντήσω σε όλους αυτούς ότι δεν είναι δογματισμός να αναφέρεσαι στης βασικές θεμελιακές αξιακες θέσεις που διαφοροποιούν τον μαρξισμό από των αναρχισμό και φυσικά να μην βλέπεις την εξέλιξη και επίπτωση που είχε ο μαρξισμός ως αναφορά το ζητιμα της κοινωνικής απελευθέρωσης.

«…Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα…». Μιχαήλ Μπακούνιν
https://athens.indymedia.org/post/1505532/

[vallon]

https://anwthrwskw.espivblogs.net/files ... %CF%82.pdf

ένα απο τα σημαντικά έργα της πολιτικής σκέψης

[vallon]

θέτω ακόμη στη διάθεση των αναγνωστών το παρακάτω κείμενο



«Ο κοκκινόμαυρος Οκτώβρης» – άρθρο κριτικής στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917

Ιαν 05, 2018kokkiniotisΠολιτική69

του Λένορμαν

«Στη Ρωσία, ο μπολσεβικισμός έχει ανανεώσει, κατά έναν τρόπο ριζικό και μεθοδικό, τα συστήματα αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης». Σήμερα, αυτή η πρόταση θα ηχούσε, κατά πάσα πιθανότητα, ως μια ειρωνεία. Έτσι, όμως, αρχίζει ένα μικρό κείμενο που τιτλοφορείται «Η αυτοδημοκρατία», και ο συγγραφέας του δεν έχει καμιά πρόθεση να ειρωνευτεί τους μπολσεβίκους. Πιστεύει, αντίθετα, ότι η αξία των ριζικών μεταρρυθμίσεων που έγιναν μετά από τον Οκτώβρη του 1917 «ξεπερνά τα όρια της Ρωσικής Επανάστασης τόσο λόγω της επίδρασης που αυτές ασκούν στην πολιτική σκέψη των υπόλοιπων εθνών όσο και από την άποψη των ιδεολογικών καταβολών τους». Στην επαναστατική Ρωσία των εργατικών συμβουλίων δρομολογήθηκε ένα «πείραμα» καθολικού εκδημοκρατισμού της κοινωνικής ζωής.

Διαβάζοντας τις επόμενες παραγράφους του ίδιου κειμένου θα μάθουμε περισσότερα για τη γενεαλογία αυτού του πειράματος «αυτοδημοκρατίας». Στη «λαϊκή αυτοκυβέρνηση» που επιχειρήθηκε στην Ρωσία το 1917 βρήκαν την πρακτική εφαρμογή τους η «άμεση νομοθεσία», «η φεντεραλιστική οργάνωση» της δημόσιας σφαίρας και η «άμεση λαϊκή διακυβέρνηση» που είχαν οραματιστεί και προτείνει ορισμένοι ουτοπικοί σοσιαλιστές του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, όπως ο Moritz Rittinghausen, συνεργάτης του Μαρξ και του Ένγκελς στην Neue Rheinische Zeitung κατά την επανάσταση του 1848, ο Émile Leverdays, ένας από τους πρωτεργάτες της Παρισινής Κομμούνας, και ο επίσης κομμουνάρος, Victor Prosper Considerant. Οι ιδεολογικές όμως καταβολές της σοβιετικής «αυτοδημοκρατίας» εκτείνονται ακόμα πιο πίσω στο χρόνο:

«Το καθεστώς των σοβιέτ έλκει την προέλευσή του από τη φεντεραλιστική αυτονομία και βρίσκεται στον αντίποδα της συγκεντρωτικής τάσης του κρατικού σοσιαλισμού. Δεν είναι παρά ένα πολιτικό σύστημα του οποίου το γενικό περίγραμμα και τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά συναντώνται στα πολιτικο-φιλοσοφικά ιδεατά σχήματα των σημαντικότερων από τους στοχαστές της επαναστατικής και δημοκρατικής Γαλλίας» [1].

Το 1917 αποτελεί εκπλήρωση εκείνου που μετά το 1848 έγινε αντικείμενο θεωρητικής πραγμάτευσης, αλλά υπήρχε ως τάση ήδη από το 1789.

Μπορεί σήμερα να σκεφτόμαστε ότι ο συγγραφέας μας εδώ βλέπει φαντάσματα, ότι συγχέει τις δικές του επιθυμίες με τα πραγματικά γεγονότα. Εκείνος, όμως, που συνέταξε τις παραπάνω γραμμές δεν είναι κάποιος που θα περιμέναμε να βρούμε ανάμεσα στη μεγάλη λίστα των συνοδοιπόρων του μπολσεβικισμού κατά τον 20ο αιώνα. Το σύντομο άρθρο από το οποίο μόλις αντλήσαμε ορισμένες φράσεις ενδεικτικές μιας ασυνήθιστης θέασης του μπολσεβικισμού έφερε την υπογραφή του Ιταλού αναρχικού Camillo Berneri και δημοσιεύθηκε το 1919 στη δεκαπενθήμερη αναρχική επιθεώρηση Volontà (Βούληση) που εξέδιδαν στην Ανκόνα ο Luigi Fabbri και ο Cesare Agostinelli, αμφότεροι σύντροφοι και στενοί συνεργάτες του Ερρίκο Μαλατέστα.

Αυτά που γράφει ο Μπερνέρι δεν τα γράφει από «πολιτική αφέλεια», ούτε τυφλωμένος από έναν άκριτο ενθουσιασμό. Στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, έχει κάμποσους και σοβαρούς λόγους να πιστεύει ότι ο Λένιν και οι σύντροφοί του είναι επαναστάτες, άνθρωποι αφοσιωμένοι στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι περισσότερες αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ευρώπη είχαν αποκρούσει τα κελεύσματα για εθνική ενότητα, με εξαίρεση την πλειοψηφία της γαλλικής CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας), και μια ισχυρή μειοψηφία της ιταλικής USI (Ιταλική Συνδικαλιστική Ένωσης) υπό τον Alceste de Ambris, η οποία αποχώρησε για να σχηματίσει Fasci d’Azione Rivoluzionaria Internazionalista (Σύνδεσμοι Διεθνιστικής [sic!] Επαναστατικής Δράσης) και κατόπιν, μαζί με άλλους σοσιαλιστές υπέρμαχους της εμπλοκής του ιταλικού κράτους στον πόλεμο, με προεξάρχοντα τον Μπενίτο Μουσολίνι, τους Fasci d’Azione Rivoluzionaria (Σύνδεσμοι Επαναστατικής Δράσης), την πρώτη οργανωτική έκφραση, δηλαδή, του ιταλικού φασισμού. Ενώ τα συνδικάτα και τα κόμματα που αναφέρονταν στη Δεύτερη Διεθνή συστρατεύθηκαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, με τις εθνικές αστικές τάξεις, οι αναρχικοί/ές, όλων των τάσεων, ως επί το πλείστον, αντιμετώπισαν τον πόλεμο ως μια καταστροφική κρίση της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, το κόστος της οποίας καλούνταν να καταβάλλουν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης οι προλετάριοι/ες. Ο Λένιν και οι σύντροφοί του, υιοθετώντας κι αυτοί μια στάση διεθνιστικής εναντίωσης στον πόλεμο βρέθηκαν εκ των πραγμάτων κοντά στους/ις αναρχικούς/ές. Και παρέμειναν αρκετά κοντά και το 1917, αντιτάσσοντας από κοινού την εξουσία των εργατικών συμβουλίων στον κοινοβουλευτισμό, αλλά και κατά την περίοδο που ακολούθησε, μέχρι την άνοιξη του 1918, όταν έγιναν οι πρώτες μαζικές εκτελέσεις αναρχικών, με συνοπτικές διαδικασίες, στη Μόσχα, από το μπολσεβίκικο κόμμα-κράτος.

Ο ίδιος ο Μπερνέρι είχε εγκαταλείψει τη νεολαία του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας και είχε στραφεί στον αναρχισμό, το 1915, επειδή στους ιταλικούς αναρχικούς κύκλους είχε επικρατήσει η αντιπολεμική και αντιεθνικιστική τάση που εκπροσωπούσαν ο Μαλατέστα και ο Φάμπρι. Στον Λένιν, το 1917, έβλεπε έναν διεθνιστή επαναστάτη, και όχι έναν αρχηγό κράτους. Το ίδιο έβλεπε και το 1919, όταν ακόμα η καταστολή των αναρχικών από τους μπολσεβίκους έμοιαζε περιστασιακή, και μπορούσε εξ αποστάσεως να ερμηνευθεί ως σύμπτωμα όξυνσης των προστριβών εντός ενός κοινού επαναστατικού στρατοπέδου. Ανάλογη εικόνα, τότε, είχαν και τα μέλη των αναρχικών ομάδων στη Ρωσία. Στις επί μακρόν αγνοημένες πολιτικές μαρτυρίες και αποτιμήσεις αναρχικών που έζησαν και έδρασαν εκείνα τα χρόνια στη Ρωσία, ο Οκτώβρης του 1917 εικονογραφείται ως μια ιστορική τομή, μεγαλύτερης σημασίας ακόμα και από τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι θεωρούνταν αρχικά, αλλά και για κάμποσο καιρό αφότου είχαν ανέλθει στην εξουσία, ως ένα από τα ρεύματα που άνοιγαν τον δρόμο γι’ αυτήν τη συλλογική «έφοδο στον ουρανό».

Στις 25 του Οκτώβρη, κι ενώ αποσπάσματα ένοπλων εργατών στο Πέτρογκραντ είχαν ήδη αρχίσει να τοποθετούνται στα νευραλγικά σημεία της πόλης, η εβδομαδιαία εφημερίδα που εξέδιδε η Αναρχοσυνδικαλιστική Ένωση Προπαγάνδας, Golos Truda (Φωνή της Εργασίας), ξεκαθάριζε ότι εφόσον αυτό που συνέβαινε ήταν μια «ενέργεια των επαναστατημένων μαζών για πολιτικούς σκοπούς και κάτω απ’ την αιγίδα ενός πολιτικού κόμματος», η στάση των αναρχικών όφειλε να είναι αρνητική. Αν, όμως, αναλάμβαναν δράση οι ίδιες οι «επαναστατημένες μάζες», τότε οι αναρχικοί/ές έπρεπε να συμμετέχουν στο μαζικό αυτό κίνημα «με την πιο μεγάλη ενεργητικότητα» [2].

Δεν χρειάστηκε να ξηλωθούν λιθόστρωτα και να πυρποληθούν κυβερνητικά κτίρια, για να επιτευχθεί η κατάληψη του Πέτρογκραντ και για να ανατραπεί η κυβέρνηση Κερένσκι. Τεχνικά μιλώντας, ό,τι έγινε θα μπορούσε να περιγραφεί ως πραξικόπημα. Αλλά, όπως αναγνώρισε αργότερα ο Vsevolod Mihajlovič Èjhenbaum, γνωστός και ως Volin (ή Voline), ένας από τους εμπνευστές και ο κύριος συντάκτης της Golos Truda, από τον Οκτώβρη και μετά, η επαναστατική διαδικασία που είχε ξεκινήσει από τον Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία μπήκε «σ’ έναν δρόμο πολύ ιδιαίτερο, ολοκληρωτικά ανεξερεύνητο»: πέρασε το κατώφλι της κοινωνικής επανάστασης [3]. Η ευρεία διάχυση και η ραγδαία ριζοσπαστικοποίηση, μέσω της ανάπτυξης διάφορων μορφών αυτο-οργάνωσης (εργατικά συμβούλια, συμβούλια στρατιωτών και αγροτών, εργοστασιακές επιτροπές, συνοικιακές επιτροπές), μιας πολλαπλότητας πρακτικών εναντίωσης στην αστική ταξική κυριαρχία, έτσι όπως αυτή ασκούνταν είτε στη μικροκλίμακα των χώρων εργασίας και της καθημερινής αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης είτε στο κεντρικό επίπεδο της υλοποίησης των αποφάσεων της κυβερνητικής εξουσίας, τον Οκτώβρη του 1917 οδήγησε, σύμφωνα με έναν άλλο Ρώσο αναρχικό, τον Grigorij Maksimov, σε μια «προσωρινή εξάλειψη του κράτους και σ’ έναν κλονισμό της καπιταλιστικής οικονομίας εκ θεμελίων» [4].

Όσο κι αν απαιτήθηκαν πολιτικοί ελιγμοί για να επικρατήσει η εξουσία των εργατικών συμβουλίων έναντι της εξουσίας της προσωρινής κυβέρνησης συνασπισμού αστικών και εργατικών κομμάτων, που είχε σχηματιστεί μετά την εξέγερση του Φλεβάρη, ο Οκτώβρης δεν βιώθηκε ως μια θριαμβευτική απόδειξη του πόσο ιστορικά καθοριστική είναι η πολιτική διορατικότητα. Έγινε σημείο αναφοράς γιατί ήταν μια ριζική αμφισβήτηση της πολιτικής όπως την ξέρουμε: ως δραστηριότητα διαχωρισμένη από την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής, η οποία, ακριβώς επειδή παραμένει διαχωρισμένη, αφήνει άθικτες, και ακόμα περισσότερο, αντεπιδρώντας παραγωγικά, διαιωνίζει, τις κοινωνικές συνθήκες που καθιστούν την καθημερινή ζωή μια άθλια, επίμοχθη και ακατανόητη, εμπειρία διάψευσης πραγματικών δυνατοτήτων, προσαρμογής σε μια καταστατική ανελευθερία.

Εκείνο που έκανε την ιστορική διαφορά δεν ήταν ότι καταλήφθηκαν τα Χειμερινά Ανάκτορα από ανθρώπους οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονταν ως κομμουνιστές. Όπως έγραψε ο αναρχικός Efim Yartchuk, μέλος του σοβιέτ της Κρονστάνδης το 1917, και αργότερα, το 1937, ένας από τους χιλιάδες επαναστάτες που εκτελέστηκαν κατά τις Δίκες της Μόσχας: «η Επανάσταση του Οκτώβρη, φέροντας εντός της όλες τις δυνατότητες ενός ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού, ήταν στα ίδια τα θεμέλιά της ελευθεριακή. Είχε καταστρέψει τη συγκεντρωτική εξουσία, διασπείροντάς την στα σοβιέτ, ώστε να είναι πια αυτά που αποφασίζουν. Κατάφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στη φεουδαρχική αγροτική τάξη πραγμάτων και επιδίωξε να προχωρήσει ακόμα πιο πέρα στο δρόμο της ολοσχερούς καταστροφής της νεωτερικής αστικής τάξης πραγμάτων. Η καταστροφή του παλιού ήταν ριζική, αλλά εκείνο που μετράει περισσότερο είναι ότι κίνητρο αυτής της τόσο ριζικής καταστροφής ήταν η θέληση να μετασχηματιστεί η κοινωνία στη βάση ελευθεριακών κομμουνιστικών αρχών. Να γιατί προκάλεσε τέτοιο μίσος, μια τόσο λυσσαλέα εχθρότητα από την πλευρά των εκμεταλλευτών, στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στο εξωτερικό» [5]. Μια δεκαετία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ωστόσο, ο Peter Archinov, ένας πρώην μπολσεβίκος που είχε γίνει αναρχικός το 1906, θα διακρίνει ανάμεσα σε δύο εκδοχές του Οκτώβρη.

Από τη μία μεριά, ήταν ο «Οκτώβρης των εργατών», που ανέτρεψε «το τελευταίο και μεγαλύτερο εμπόδιο στην επανάσταση τους: την εξουσία του κράτους των, ήδη ηττημένων και αποδιοργανωμένων, κατεχουσών τάξεων». Από την άλλη, ήταν ο «Οκτώβρης των μπολσεβίκων», η υπαγωγή της επανάστασης στο κόμμα, μέσω «της υποκατάστασης της ιδέας της κοινωνικής επανάστασης και της κοινωνικής χειραφέτησης των μαζών από την ιδέα της σοβιετικής εξουσίας» [6].

Ό,τι τεχνικά έμοιαζε να συνιστά ένα πολιτικό πραξικόπημα, η ανατροπή μέσω ένοπλης εξέγερσης της κυβέρνησης Κεράνσκι, στην πραγματικότητα ήταν η «νομική επικύρωση», κατά τη διατύπωση του Alexander Bergman (ενός αναρχικού που το 1919 απελάθηκε, μετά από φυλάκιση δύο ετών εξαιτίας της αντιπολεμικής του στάσης, από τις ΗΠΑ στη σοβιετική Ρωσία), της εκ βάθρων κοινωνικής αλλαγής στην οποία είχε ήδη αρχίσει να αποδύεται το προλεταριάτο [7]. Ο προλεταριακός Οκτώβρης ήταν μια εξέγερση εν εξελίξει. Κι ως τέτοιος είχε οικουμενικό περιεχόμενο. Αποτελώντας μια απόπειρα άρσης των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων, ριζικής ανανέωσης των τρόπων με τους οποίους τα ανθρώπινα όντα σχετίζονται μεταξύ τους κατά την κοινωνική παραγωγή των ζωών τους, κατέτεινε σε μια παγκόσμια επανάσταση de facto, κι όχι μονάχα επειδή αυτό ήταν ένα κομβικό στοιχείο στον πολιτικό λόγο των μπολσεβίκων. Αυτό ήταν το πείραμα αυτοδημοκρατίας στο οποίο αναφερόταν ο Μπερνέρι. Ο Οκτώβρης των μπολσεβίκων, αντίθετα, η επαναστατική δικτατορία ενός κόμματος μετατρεπόμενου σε κράτος στο όνομα του προλεταριάτου, μακράν από το να εκφράζει σε ένα ανώτερο, υποτίθεται, επίπεδο ή να προασπίζει, τη νικηφόρα προλεταριακή εξέγερση, τελικά κατέπνιξε τη χειραφετητική δυναμική που η εξέγερση είχε αποδεσμεύσει σε όλες τις εκφάνσεις τις κοινωνικής ζωής, εγκαθιστώντας, κατά τις διατυπώσεις της αναρχικής Ida Mett, «πάνω στα συντρίμμια της κοινωνικής επανάστασης ένα ολιγαρχικό καθεστώς που δεν έχει τίποτα κοινό με τις ιδέες που είχαν εμπνεύσει την ίδια την ανάπτυξή της» [8].

Πέντε μόλις ημέρες πριν την εξέγερση του Οκτώβρη, η συντακτική ομάδα της Golos Truda είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο «Είναι αυτό το τέλος;». Θέμα του ήταν η ερμηνεία της λέξης «εξουσία» στο σύνθημα «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», και το νόημα, επομένως, της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο:

«Αν με τον όρο “εξουσία” θέλουν να πουν ότι όλη η δημιουργική εργασία κι όλη η οργανωτική δραστηριότητα, σ’ όλη την έκταση της χώρας, θα περάσουν στα χέρια των εργατικών κι αγροτικών οργανισμών, που θα υποστηρίζονται απ’ τις ένοπλες μάζες· Αν με την “εξουσία” εννοούν το απόλυτο δικαίωμα αυτών των οργανισμών ν’ ασκήσουν μια τέτοια δραστηριότητα και να συνασπισθούν μ’ αυτό το σκοπό, κατά ένα τρόπο φυσιολογικό κι ελεύθερο, αρχίζοντας έτσι τη νέα οικονομική και κοινωνική οικοδόμηση που θα οδηγήσει την Επανάσταση σε καινούριους ορίζοντες ειρήνης, οικονομικής ισότητας κι αληθινής ελευθερίας· Αν με το σύνθημα “η εξουσία στα Σοβιέτ” δεν εννοούν τη δημιουργία εστιών μιας πολιτικής εξουσίας, εστιών υποταγμένων σ’ ένα γενικό πολιτικό κι εξουσιαστικό κέντρο του Κράτους· Αν, τέλος, το πολιτικό κόμμα που αποβλέπει στην εξουσία και στην κυριαρχία διαλυθεί μετά τη νίκη και παραχωρήσει πραγματικά τη θέση του σε μια ελεύθερη αυτο-οργάνωση των εργαζομένων· Αν η “εξουσία στα Σοβιέτ” δεν γίνει στην πραγματικότητα μια κρατική εξουσία ενός καινούριου πολιτικού κόμματος, Τότε, και μόνον τότε, η νέα κρίση θα μπορέσει νά ’ναι η τελευταία, θα μπορέσει να σημάνει την αρχή μιας καινούριας εποχής» [9].

Οι περισσότεροι Ρώσοι αναρχικοί, και ιδίως εκείνο το τμήμα τους που συμμετείχε δραστήρια στην οικοδόμηση μορφών προλεταριακής αυτο-οργάνωσης, όπως οι εργοστασιακές επιτροπές, δεν απέρριπταν συλλήβδην το ενδεχόμενο κατάληψης της πολιτικής εξουσίας. Η κυβέρνηση Κερένσκι έπρεπε να ανατραπεί, και για να συμβεί αυτό ήταν αναγκαίο να επιστρατευτούν πολιτικά μέσα, συντονισμένες τακτικές κινήσεις, ελιγμοί ή ακόμα και μορφές καταναγκασμού. Αναρχικοί αγωνιστές μπορούσαν, ή μάλλον έπρεπε συχνά, να συνεργάζονται με μπολσεβίκους για να πετύχουν την τάδε ή τη δείνα απόφαση σε μια συνέλευση ενός εργατικού συμβουλίου ή μιας εργοστασιακής επιτροπής, αλλά και να συντονίζονται ώστε στην πράξη να επιβληθούν συγκεκριμένοι τρόποι εφαρμογής, και συγκεκριμένες πολιτικές ερμηνείες, των αποφάσεων στις οποίες κατέληγαν τέτοιου είδους συνελεύσεις, διαμορφώνοντας έτσι ενεργητικά έναν ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης έναντι των άλλων, συμφιλιωτικών με την αστική τάξη, εργατικών κομμάτων. Και κάτι τέτοιο όντως γινόταν τακτικά από την άνοιξη του 1917 μέχρι και την εξέγερση του Οκτώβρη. Τόσο οι αναρχοκομμουνιστές όσο και οι αναρχοσυνδικαλιστές συνεργάζονταν με τους μπολσεβίκους. Τέσσερα τουλάχιστον από τα μέλη της Επαναστατικής Στρατιωτικής Επιτροπής του σοβιέτ της Πετρούπολης, η οποία κατάστρωσε και υλοποίησε το επιχειρησιακό πλάνο για την ανατροπή της κυβέρνησης Κερένσκι, μια πράξη αναμφίβολα πολιτική με την πιο στενή μάλιστα έννοια του όρου, ήταν αναρχικοί [10].

Η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, όμως, άνηκε στο καταστροφικό σκέλος της επανάστασης. Συγκαταλεγόταν σε όσα έπρεπε αναγκαστικά να γίνουν ώστε να αναιρεθεί η υπάρχουσα κοινωνική τάξη πραγμάτων, βασική διάσταση της οποίας ήταν (και εξακολουθεί βέβαια σήμερα να είναι) ο διαχωρισμός της δημόσιας, τυπικής και αφηρημένης πολιτικής πραγματικότητας από την ιδιωτική, βιωματική και συγκεκριμένη κοινωνική-οικονομική πραγματικότητα. Το κόμμα των μπολσεβίκων, αντίθετα, από τη στιγμή που κατέλαβε την εξουσία άρχισε να στήνει μια επαναστατική δικτατορία η οποία έτεινε να γίνει ένα νέο πολιτικό καθεστώς, αντί να λειτουργεί ως μια πολιτική πτύχωση μιας μεταβατικής κοινωνικής μορφολογίας, ενός προσωρινού κι ασταθούς πλαισίου σχέσεων ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενες κοινωνικές τάξεις, ενός πειράματος κοινωνικού μετασχηματισμού.

Τοποθετώντας στη θέση του αστικού κράτους, νοούμενου ως οργάνου καταπίεσης της εργατικής τάξης, ένα «σοσιαλιστικό κράτος», που προοριζόταν ιδεατά να λειτουργήσει ως όργανο καταπίεσης της αστικής τάξης, οι μπολσεβίκοι αναιρούσαν την «αυτοδημοκρατία» των συμβουλίων, την οποία επαινούσε ακόμα και το 1919 ο Μπερνέρι, και την οποία οι ίδιοι είχαν εγκαθιδρύσει ως πολιτικό σύστημα. Ενίσχυαν το κράτος αντί να το απονεκρώνουν. Για να υπερασπιστούν την εξουσία των εργατικών συμβουλίων ως πολιτική εξουσία υποκαθιστούσαν τον συλλογικό νου του αγωνιζόμενου προλεταριάτου από τον συλλογικό νου ενός κόμματος που αυτόκλητα διεκδικούσε το προνόμιο του αποκλειστικού εκπροσώπου της «πρωτοπορίας» του προλεταριάτου, εξουθενώνοντας τα εργατικά συμβούλια ως μορφές αμφισβήτησης της πολιτικής.

Πολύ πριν τους απηνείς διωγμούς που εξαπέλυσε τη δεκαετία του 1930 η σταλινική γραφειοκρατία, αυτό που είχε αρχίσει να δημιουργείται, όπως είχε διαγνώσει ήδη από το 1918 η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ήταν ένα «καπιταλιστικό κράτος με το κεφάλι κάτω» [11]. Η ύπαρξη ενός τέτοιου κράτους, στη ρητορική των μπολσεβίκων, εμφανιζόταν ως ένας καρπός της επανάστασης, ως κάτι που ήλθε για να μείνει, και όχι ως ένα δυσάρεστο επεισόδιο κατά την πρώτη φάση της εκτύλιξής της, και δικαιολογούνταν με μια θεωρία περί δικτατορίας που προϋπέθετε υπόρρητα τη θέση «ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός είναι ένα πράγμα, για το οποίο το επαναστατικό κόμμα έχει τη συνταγή έτοιμη στην τσέπη του και δεν έχει να κάνει τίποτε άλλο παρά να την εφαρμόσει με ζήλο» [12].

Στους επαναστατικούς κύκλους της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής δεν δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην αντίφαση ανάμεσα στην εξέγερση του Οκτώβρη ως σημείο καμπής μιας εξελισσόμενης διαδικασίας προλεταριακής αυτοχειραφέτησης και την εξέγερση του Οκτώβρη ως πολιτικό στρατήγημα για την εγκαθίδρυση μια πολιτικής δικτατορίας, την οποία είχαν έγκαιρα αναδείξει οι αναρχικοί/ές στη Ρωσία, καθώς και η Λούξεμπουργκ. Οι απόψεις, άλλωστε, των αναρχικών που έζησαν σε πραγματικό χρόνο την εκτύλιξη αυτής της αντίφασης, πριν από τη δεκαετία του 1940, όταν πρωτοκυκλοφόρησαν στα Αγγλικά και τα Γαλλικά τα γραπτά του Βολίν, της Μετ και του Μαξίμοφ, δεν είχαν βγει και πολύ έξω από τα ασφυκτικά στενά όρια των μικρών κύκλων των ομόδοξών τους και των Ρώσων πολιτικών προσφύγων. Τα γραπτά των μπολσεβίκων ηγετών, αντίθετα, τυπώνονταν από κρατικά τυπογραφεία και μεταφράζονταν ταχύτατα σε δεκάδες γλώσσες από κομματικούς στρατούς που αποκτούσαν με το πέρασμα του χρόνου όλο και μεγαλύτερη ισχύ ως κατά τόπους αντιπρόσωποι του σοβιετικού κόμματος-κράτους.

Οι νικητές, όπως ξέρουμε, γράφουν την ιστορία. Ακόμα και σήμερα, όποτε τυγχάνει να ανοίξει κουβέντα για τον Οκτώβρη του 1917, έχουμε να αναμετρηθούμε με τους μύθους που το κόμμα-κράτος των μπολσεβίκων καλλιέργησε μετά την επικράτησή του. Ένας από αυτούς, ίσως ο πιο ανθεκτικός, είναι ότι ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων είναι επί της ουσίας έργο ενός κόμματος ικανού να λειτουργεί ως στρατηγικός νους για τις «μάζες», ότι οι κοινωνικοί αγώνες «δεν αρκούν» από μόνοι τους για να δρομολογηθεί μια επαναστατική αλλαγή, ότι πρέπει ένας συγκεντρωτικός φορέας, ορατός στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, ένα πρόπλασμα κράτους, να έλθει να βάλει τα σωστά «πολιτικά περιεχόμενα». Ένας άλλος είναι ότι οι χαφιέδες και τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας που κατέκλυσαν από τη δεκαετία του 1930 τη σοβιετική επικράτεια ήταν ένα ατύχημα στον δρόμο για τον σοσιαλισμό. Και οι δύο αυτοί μύθοι αποσυνδέουν την κριτική προς το κεφάλαιο από την κριτική προς το κράτος. Συσκοτίζουν, επίσης, τον πιο δύσκολο και κρίσιμο κόμπο στο κουβάρι των γεγονότων που εκτυλίχθηκαν από τον Οκτώβρη του 1917 και μετά, που δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι το ίδιο συλλογικό σώμα, το κόμμα των μπολσεβίκων, που υπήρξε ένα από τα πιο αποτελεσματικά όργανα της επανάστασης μεταστράφηκε σύντομα στο πιο καταστροφικό όχημα της αντεπανάστασης.

Ο Μαξίμοφ το 1940 θα κάνει λόγο για κάποιου είδους εξαπάτηση, τις παραμονές και κατά τον πρώτο καιρό της Οκτωβριανής Επανάστασης, από πλευράς των μπολσεβίκων, και προσωπικά του ίδιου του Λένιν: έβαλαν για λίγο στην άκρη τον μαρξιστικό κρατισμό, και διατράνωσαν την πίστη τους στην εργατική εξουσία, τον φεντεραλισμό, την αυτονομία και την προλεταριακή αυτοκυβέρνηση, για να καταφέρουν να επιβάλλουν από την πίσω πόρτα τη δική τους δικτατορία [13]. Ο Μπερνέρι, το 1936, από τη Βαρκελώνη, θα υποστηρίξει ότι η αντίφαση διέτρεχε τον ίδιο τον «λενινισμό», ο οποίος ήταν αφενός μια «επιστροφή στο επαναστατικό πνεύμα του μαρξισμού», κι αφετέρου μια «επιστροφή στα σοφίσματα και τις αφαιρέσεις της μαρξιστικής μεταφυσικής» [14].

Είτε έτσι είτε αλλιώς, αν κάτι αξίζει να διερωτηθούμε σήμερα, ανατρέχοντας στον Οκτώβρη του 1917 είναι ακριβώς αυτό: γιατί και πώς η αντεπανάσταση εμφανίστηκε εντός της επανάστασης, όχι ως μια εξωτερική δύναμη ανάσχεσης, αλλά ως μια εσωτερική δύναμη απονέκρωσης και καταστολής. Οι ιστορίες των αναρχικών εκείνης της περιόδου είναι ιστορίες ανθρώπων που μολονότι δεν έδωσαν, ή δεν μπορούσαν να δώσουν, πειστικές ή σωστές απαντήσεις, έθεσαν με διαύγεια ορισμένα από τα πιο ζωτικά ερωτήματα σε σχέση με τη δυνατότητα εξόδου της ανθρωπότητας από το μακραίωνο βασίλειο της ανελευθερίας. Και δεν έπαψαν να σκέφτονται τη δυνατότητα κατάργησης των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων ως κάτι αξεδιάλυτα συνυφασμένο με τη δυνατότητα κατάργησης του κράτους. Ο μύθος ότι ο ρόλος τους ήταν ασήμαντος, και τα γραπτά τους «αφελή», είναι ένα πολυφορεμένο, παρά την πλαστότητά του, άλλοθι για να συνεχίσουμε να αναπαράγουμε τους μπολσεβίκικους μύθους, για να εξακολουθούμε να πιστεύουμε άκριτα ότι οι πολιτικοί μέντορες και σύντροφοι του Στάλιν ήταν, τάχα, πιο διορατικοί/ές από τους συναγωνιστές/τριές τους που πρώτοι/ες βρέθηκαν στην θέση του θύματος γιατί επέλεξαν να υπερασπιστούν σε χρόνο ενεστώτα τον προλεταριακό Οκτώβρη ενάντια στον Οκτώβρη του κόμματος-κράτους, την επανάσταση ενάντια στην αντεπανάσταση, ακόμα κι αν αδυνατούσαν συχνά να συλλάβουν πόσο στενή ήταν η σχέση ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη.

[1] C. Berneri, “L’autodemocrazia” [1919], στον τόμο: P. C. Masini και A. Sorti (επιμ.), Scritti scelti di Camillo Berneri: Pietrogrado 1917 – Barcellona 1937, Milano: Sugar Editore, 1964, σελ. 30-34 – τα παραθέματα στις σελ. 30 και 34.

[2] Παρατίθεται στο έργο του Volin, Η άγνωστη επανάσταση, μετάφραση: Σ. Ζάκκας, 2 τόμοι, Αθήνα: Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1975-1976, τόμ. 2, σελ. 55-56.

[3] Ό.π., τόμ. 2, σελ. 5.

[4] G. P. Maximoff, The guillotine at work: Twenty years of terror in Russia, Chicago: The Chicago Section of the Alexander Berkman Fund, 1940, σελ. 343.

[5] E. Yartchuk, “Les soviets et la défense de la révolution”, μετάφραση: A. Skirda, Autogestion et socialisme, 18-19 (1972), σελ. 229-235 – η αναφορά στη σελ. 231.

[6] P. Archinov, “Les 2 octobres” [1927], μετάφραση: A. Skirda, Autogestion et socialisme, 18-19 (1972), σελ. 185-197 – η αναφορά στις σελ. 189, 191.

[7] A. Berkman, The Russian tragedy [1922], επιμέλεια: W. G. Nowlin Jr., Sanday, Orkney: Cienfuegos Press Ltd., 1976, σελ. 13-15.

[8] I. Mett, La commune de Cronstadt: Crépuscule sanglant des Soviets, Paris: Spartacus, [1949], σελ. 79.

[9] Το άρθρο αναδημοσιεύεται ολόκληρο από τον Volin, Η άγνωστη επανάσταση, σελ. 53-55 – το παράθεμα στις σελ. 53-54.

[10] Βλ. A. Rabinowitch, Prelude to revolution: The Petrograd Bolsheviks and the July 1917 Uprising, Bloomington και Indianapolis: Indiana University Press, 1968, σελ. 71-73, 100-102· P. Avrich, “The anarchists in the Russian Revolution”, Russian Review 26 (1967), σελ. 341-350 – οι σχετικές αναφορές στις σελ. 344-346.

[11] Ρ. Λούξεμπουργκ, Η ρωσική επανάσταση, μετάφραση: Κ. Μιλτιάδης, Αθήνα: Εκδόσεις Κοροντζή, 1978, σελ. 78.

[12] Ό.π., σελ. 79.

[13] Βλ. Maximoff, The guillotine at work, σελ. 19-34.

[14] Berneri, “La dittatura del proletariato e il socialismo di stato” [1936], στον τόμο: Masini και Sorti (επιμ.), Scritti scelti di Berneri, σελ. 218-221 – τα παραθέματα στη σελ. 221.



http://pandiera.gr/%CE%BF-%CE%BA%CE%BF% ... %BA%CF%81/