Στη δημοκρατία η μνήμη και η λήθη δεν είναι αλληλοαποκλειόμενες λειτουργίες, είναι συμπληρωματικές. Οι ευθύνες της Δεξιάς, ο Εμφύλιος, τώρα οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ... Αν δεν ξεχνάμε ποτέ, όχι μόνο γινόμαστε εμμονικοί αλλά αδυνατούμε να σκεφτούμε καθαρά και ψύχραιμα την επόμενη μέρα
[...]
Οπως και στον πατέρα μου, έτσι και στον Αχιλλέα, υπενθυμίζω ακριβώς το ίδιο. Στη Δημοκρατία, η μνήμη και η λήθη δεν είναι αλληλοαποκλειόμενες λειτουργίες, είναι συμπληρωματικές. Οπως και στη ζωή, αν δεν ξεχνάμε ποτέ, τότε όχι απλώς γινόμαστε εμμονικοί αλλά κυρίως αδυνατούμε να σκεφτούμε καθαρά και ψύχραιμα την επόμενη μέρα. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε τις δυνατότητες και τις εναλλακτικές που χαράσσονται μέσα στις νέες συνθήκες. Να σχεδιάσουμε το αύριο. Αν δεν ξεχνάμε τίποτε, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε έναν μόνιμο εφιάλτη. Αντίθετα από αυτό που καλλιεργούν οι ιστορικοί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, πρέπει «να ξεχνάμε», δηλαδή να «συγχωρούμε» ή έστω να «σχετικοποιούμε» το παρελθόν.
Αντί να συζητάμε όλη μέρα με όρους «μας έλεγαν γερμανοτσολιάδες», ας συζητήσουμε πιο γόνιμα, πιο νηφάλια πώς μπορούμε σήμερα να προχωρήσουμε. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή αλλά τώρα που είμαστε σε καλύτερη θέση από ότι ήμασταν το 2010 ή το 2015 αρνούμαι να αναπαράγω μια εμφυλιοπολεμική ρητορική. Πρέπει να πάμε παρακάτω, να διαμορφώσουμε τις νέες πολιτικές προτεραιότητες και τις νέες κατευθύνσεις. Γόνιμες αντιπαραθέσεις του αύριο.
Η χώρα δείχνει να γυρίζει σελίδα, σιγά-σιγά. Ούτε εύκολα γίνεται αυτό ούτε ανώδυνα. Οι πολιτικές δυνάμεις της επόμενης μέρας, πρέπει να μάθουν να ζουν σε έναν καινούργιο κόσμο. Η διαρκής συζήτηση με τους όρους του χθες, απλώς ανακυκλώνει τα αιώνια ερωτήματα που στην πορεία θα αποκτήσουν μόνο ιστορική σημασία: ποιος φταίει που φτάσαμε ως εδώ; Ηταν αναπόφευκτη η κρίση; Γιατί ο Παπανδρέου είπε λεφτά υπάρχουν; Υπήρχε λύση έξω από το Μνημόνιο και το ΔΝΤ; Θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα αν αντί για τον ΣΥΡΙΖΑ αναδυόταν ένα άλλο αντιμνημονιακό κόμμα; Γιατί δεν πήραν είδηση τον γκρεμό οι Συριζαίοι, τόσο άσχετοι ήταν; Γιατί ο Σαμαράς έκανε τόση βίαιη αντιπολίτευση στον Παπανδρέου; Θα ήταν καλύτερα αν αντί για τον Σαμαρά είχε εκλεγεί η Ντόρα το 2009; Αν είχε κάνει εκλογές ο Γιώργος μετά το πρώτο μνημόνιο; Ο κατάλογος με τα ερωτήματα δεν έχει τέλος.
Η συναισθηματική προσέγγιση του «δεν ξεχνώ» μπορεί να προσφέρει ίσως κάποια ανακούφιση, κάποια εκτόνωση, ίσως κάποια like παραπάνω, θα αποδειχτεί άγονη, όπως κάθε «δεν ξεχνώ».
Στη δημοκρατία πρέπει πάντα να πηγαίνεις παρακάτω.
[...]
(ολο το αρθρο εδω)
http://www.protagon.gr/apopseis/editori ... 4341615791
Αν και εχω κακη γνωμη για αυτον τον ανθρωπο, εδω τα λεει σωστα απο αστικη σκοπια.
Εχουμε φτασει προ πολλου σε ενα σημειο που ολες οι μεγαλες πολιτικες δυναμεις του τοπου συγκλινουν 100% επι της ουσιας.
Οι δηθεν μνησικακιες δεν εχουν νοημα πολιτικα και στην πραξη (προσθετω εγω) συμβαλλουν για να διαφοροποιησουν τεχνητα κομματα που ακολουθουν ομοιες πολιτικες.
Αυτο για οσους ξεμαλλιαζονται υπερ του ενος ή του αλλου. Τα ιδια ειστε, βρειτε τα και μην μας ζαλιζετε.

