OI ΟΡΑΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΕΩΝ, ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

[lefterias lefterias]

Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να απελευθερώσουμε τον 21ο αιώνα από τις ιδεολογίες του 19ου και του 20ου, όπως ξέρω επίσης ότι αυτό πρέπει να συμβεί οπωσδήποτε για σοβαρούς υπαρξιακούς οντολογικούς και δεοντολογικούς λόγους.
Ξέρω επίσης ότι η πορεία της ανθρωπότητας είναι μοναδική και σταδιακή και συνεπώς δεν είναι υπόθεση εργαστηρίου με συνταγές βουλησιαρχίας, γιατί το πως ακριβώς θα συμβεί το πέρασμα στη μετακαπιταλιστική εποχή θα το περιγράψουν οι γενιές που θα το πράξουν, οπότε το δικό μας καθήκον είναι να περιοριστούμε στην υπεράσπιση της διαχρονικής στρατηγικής των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, όπως αναφέρεται από τον συγγραφέα του σχετικού κειμένου, για την κοινωνική ισότητα και τον αταξικό ουμανισμό.
Η απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη σε συνθήκες καπιταλισμού αποτελεί ψευδαίσθηση, εκτός αν γίνεται αντιληπτή ως τακτική αμφισβήτησης του καπιταλισμού και ως ενδιάμεσος στρατηγικός στόχος ωρίμανσης της κοινωνίας για την μετάβαση στον κεντρικό στρατηγικό στόχο που δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από την κοινωνική ισότητα.
Το ζήτημα του πόσο μακριά βρίσκεται αυτός ο στρατηγικός στόχος εξαρτάται από το ιστορικό υποκείμενο που σχεδιάζει και πραγματοποιεί τους σχετικούς με αυτόν τον στόχο κοινωνικούς αγώνες, γι' αυτό είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε αυτό το θέμα θεωρητικά, εννοιολογικά και πρακτικά, χωρίς ιδεολογικά παραμορφωτικά ματογυάλια. Ο Λάμπος, νομίζω, αυτό προσπαθεί να μας πει και καλό είναι να βάλουμε τον προβληματισμό του στο κέντρο του δημόσιου διαλόγου, αντί να πετροβολάμε όποιον τολμά να ανιχνεύσει δρόμους προς την κοινωνική απελευθέρωση, δηλαδή προς την κοινωνική ισότητα.

[ΜΥΘΗΡΑ]

......
Το ζήτημα του πόσο μακριά βρίσκεται αυτός ο στρατηγικός στόχος εξαρτάται από το ιστορικό υποκείμενο που σχεδιάζει και πραγματοποιεί τους σχετικούς με αυτόν τον στόχο κοινωνικούς αγώνες, γι' αυτό είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε αυτό το θέμα θεωρητικά, εννοιολογικά και πρακτικά, χωρίς ιδεολογικά παραμορφωτικά ματογυάλια. Ο Λάμπος, νομίζω, αυτό προσπαθεί να μας πει και καλό είναι να βάλουμε τον προβληματισμό του στο κέντρο του δημόσιου διαλόγου, αντί να πετροβολάμε όποιον τολμά να ανιχνεύσει δρόμους προς την κοινωνική απελευθέρωση, δηλαδή προς την κοινωνική ισότητα.

ΣΧΟΛΙΟ 1


2 κρισιμα ζητουμενα της κινηματικης δράσης

....το ιστορικο υποκείμενο παραμενει λοιπον το πρωτο μεγαλο ζητούμενο για τους κινηματικους αγωνες του μέλλοντος μας τους μεταβατικους προς την κοινωνια δικαιου ..εννοειται οχι οπως το εννοει ο καπιταλισμος το ""δικαιο""...διπλα στο αλλο μεγαλο ζητουμενο τι ακριβως στοχευσεις πρεπει να έχει μια κινηματικη δραση τετοιας εμβελειας ...ποιους στοχους μακροπροθεσμους ή ενδιαμεσους ... ποια κοινωνια εντελει ειναι ο τελικος σκοπος και ποια η ενδιαμεση μεταβατική ..

...σιγουρα το ιστορικο υποκειμενο δεν μπορει αν ειναι το αμορφο πληθος μαζα λαος ο ασυνειδητος ουτε ενα στρατευμενο καναλιζαρισμενης συνειδητοτητας κομμα-οργανωση που ελεγχεται απο μια κομματικη οργανωτικη ολιγαρχια γιατι τοτε το ιδιο το κοινωνικο εργαλειο δηλαδη το κινημα γινεται οχι απελευθερωτικο, αλλα δυναστικο τυρρανικο ...και απλα μετατιθεται η καταχρηστικη εξουσια ..

... σιγουρα ομως πρεπει να ειναι κατι οργανωμενο αλλιως πως θα λειτουργησει ως κοινωνικη δυναμη μεταβατικη δημιουργικα επανασυστατικη- επαναστατικη των κοινωνικων δομων ...


... ερωτημα λοιπον προς ολους //το πρωτο ζητουμενο τελικα δεν αναγεται στο τροπο της κινηματικης οργανωσης ωστε να μη λειτουργησει εγκαθιδρυωντας μια νεα τυρρανια ????..

[Ραν ταν πλαν]

... ερωτημα λοιπον προς ολους //το πρωτο ζητουμενο τελικα δεν αναγεται στο τροπο της κινηματικης οργανωσης ωστε να μη λειτουργησει εγκαθιδρυωντας μια νεα τυρρανια ????..

Οπωσδήποτε συμφωνώ και επαυξάνω στο άπειρο.
Θα έλεγα βέβαια ότι υποχρεούμεθα να λάβουμε υπόψιν μας όλες τις συνισταμένες των άνωθεν σημείων-συμβόλων του ερωτήματος στη βάση πάντα των ειδικών συνδυασμών διάφορων δομών και πρακτικών δημιουργίας διηγηματικών αντισωμάτων στο ασυνείδητο του ιστορικού υποκειμένου ως γενικά ισοδύναμα των ιδεολογικο-πολιτικο-οικονομικών πεδίων του επιθυμητικού και της εξοικείωσης του με αντι-σχηματικές αναπαραστάσεις της αντικοινωνικής εικονογραφίας των διαβαθμίσεων του εποικοδομήματος αλλά και ως παρομοίωση του οικονομικού πεδίου στη βάση υποδομής ή και υπερδομής του στρουκτουραλισμού της κομματικής βουλησιαρχίας και της άρνησης της μεταβαλλόμενης ιστορίας και του ρόλου του υποκειμένου σε αυτήν που είναι φανερό ότι η βαθιά ανάλυση των συνδυασμών γενικών ισοδυνάμων και κοινωνικής παιδαγωγικής αλλά και οικονομιστικής ανάγνωσης τους οδηγεί σε πολλές επιπλοκές και παρερμηνείες τυπολογικής διάκρισης των πολύτροπων σχέσεων μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου με αποτέλεσμα κάτω από το πρίσμα δημιουργίας αντιθετικών κοινωνικών σχέσεων να οδηγούμεθα στη σύσταση μιας συμβολικής πραγματικότητας που μαθηματικά απολήγει σε αντίστροφα υλικά αποτελέσματα με το πρώτο ζητούμενο των αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων του τρόπου κινηματικής οργάνωσης και τρόπου παραγωγής αλλά και της αναγκαίας ψυχανάλυσης (κατά Φρόιντ) προσώπων στη βάση πάντα των γενικών διαδικασιών αντίθεσης θελήσεων ή προσώπων αλλά και μεταξύ αντικειμενικής πραγματικότητας και υποκειμενικής αντανάκλασης της ως άθροισμα των σχέσεων ωθητικών άυλων αντικειμένων και υλικών υποκειμένων του κοινωνικο-ιστορικού προτσές.
Αυτά σε ό,τι αφορά το πρώτο ερώτημα προς όλους στο οποίο θεωρώ ότι απάντησα πλήρως.
Για το δεύτερο ερώτημα προς όλους επιφυλάσσομαι για μετά τη διατύπωση του αν και θα ηδυνάμην να το απαντήσω και αδιατύπωτο.

[Ραν ταν πλαν]

Τρώγοντας πατσά σήμερα το πρωί έφαγα παράλληλα και μια γερή διανοουμενέ φλασιά, όχι απαραίτητα μαρξικής ή νεομαρξικής προέλευσης, που εν συντομία μπορεί να διατυπωθεί σαφώς και τσιτατολογικά με την κάτωθι τριπλέτα:
Α) Υποκείμενο της ιστορίας είναι πλέον το εμπόρευμα και όχι ο άνθρωπος.
Β) Ολόκληρη η ιστορία είναι ιστορία παραγωγής πνευματικών και υλικών σκουπιδιών
Γ) H κοινωνία είναι οργανωμένο συλλογικό οικονομικό σύστημα, χωρίς να την αποτελούν άτομα-υποκείμενα, και έκφραση του συνόλου των μεταξύ της συλλογικότητας συσχετισμών και οικονομικών σχέσεων.
Ή όχι;

[Ραν ταν πλαν]

Και το επόμενο φλασάκι που ''έφαγα'', μετά από μια κούπα καφέ και τέσσερα τσιγάρα, είναι το αν το άτομο (η φύση-ουσία του υποκειμένου) καθορίζει τις μορφές και αποτελεί, ως ιστορικό υποκείμενο, μοχλό της κοινωνικής και ιστορικής εξέλιξης,
ή η κινητήρια δύναμη της ιστορικής διαδικασίας είναι διάφορη (ποια άραγε;) από τον άνθρωπο (και χωρίς την ανάδειξη του σε ιστορικό υποκείμενο και ρόλο δημιουργού), ως αποτέλεσμα ενός δομημένου πολιτικά, οικονομικά και ιδεολογικά συστήματος στη βάση του εμπορευματικού χαρακτήρα της οικονομίας και του αντίστοιχου καταμερισμού εργασίας;
Τι λέτε κι εσείς ρε παιδιά;

[ΜΥΘΗΡΑ]

Και το επόμενο φλασάκι που ''έφαγα'', μετά από μια κούπα καφέ και τέσσερα τσιγάρα, είναι το αν το άτομο (η φύση-ουσία του υποκειμένου) καθορίζει τις μορφές και αποτελεί, ως ιστορικό υποκείμενο, μοχλό της κοινωνικής και ιστορικής εξέλιξης,
ή η κινητήρια δύναμη της ιστορικής διαδικασίας είναι διάφορη (ποια άραγε;) από τον άνθρωπο (και χωρίς την ανάδειξη του σε ιστορικό υποκείμενο και ρόλο δημιουργού), ως αποτέλεσμα ενός δομημένου πολιτικά, οικονομικά και ιδεολογικά συστήματος στη βάση του εμπορευματικού χαρακτήρα της οικονομίας και του αντίστοιχου καταμερισμού εργασίας;
Τι λέτε κι εσείς ρε παιδιά;

σχολιο 2

...λεμε οτι ...οτι το ατομο το μη απαλλοτριωμενο το συνειδητοποιημενο ω ςπρος τις αναγκες και δυνατοτητες του ...με ισχυρη βουληση .. αυτο το ατομο καθως συνερχεται με αλλα τετοια ατομα επι των κοινων στοχευσεων του καθως δημιουργει συλλογικοτητες ναι αυτο ειναι το ιστορικο υποκειμενο των κοινωνιων ...αυτο μπορει να κινεί την ιστορια ...αλλα οχι μονο αυτο ...οι λαοι ομως οι ιστορικοι παρελθοντικοι και συγχρονοι δεν υπηρξαν ποτε τετοια ολοτητες απο τετοια ατομα γιαυτο και δεν μπορεσαν να δημιουργησουν αυτοσυνειδητες συλλογικοτητες αλλα συμπεριφερονταν ως συνοθωλευματα οχλοι μαζες χειραγωγουμενες τυφλες αδαεις ασυνειδητες φοβισμενες αδρανεις η παρανοικα αγανακταρικα εγερμενες ...ψυχοτροπες υποτροπιαζουσες ...

ο τρομος και φοβος του Συστηματος ειναι αυτη η ενεργοποιηση της ατομικης συνειδησης και της συλλογικης

[ΜΥΘΗΡΑ]

Τρώγοντας πατσά σήμερα το πρωί έφαγα παράλληλα και μια γερή διανοουμενέ φλασιά, όχι απαραίτητα μαρξικής ή νεομαρξικής προέλευσης, που εν συντομία μπορεί να διατυπωθεί σαφώς και τσιτατολογικά με την κάτωθι τριπλέτα:
Α) Υποκείμενο της ιστορίας είναι πλέον το εμπόρευμα και όχι ο άνθρωπος.
Β) Ολόκληρη η ιστορία είναι ιστορία παραγωγής πνευματικών και υλικών σκουπιδιών
Γ) H κοινωνία είναι οργανωμένο συλλογικό οικονομικό σύστημα, χωρίς να την αποτελούν άτομα-υποκείμενα, και έκφραση του συνόλου των μεταξύ της συλλογικότητας συσχετισμών και οικονομικών σχέσεων.
Ή όχι;

συμφωνω ... οι αλλιως και πατσατσο στοχαζομενοι

[Ραν ταν πλαν]

Και απολαμβάνοντας, ως γνήσιος Καλαματιανός, το απογευματινόν μου τέιον τρώω ρε παιδιά και τρίτη απανωτή φλασιά σήμερα εν είδει του κάτωθι ερωτήματος.
Όταν η ανίχνευση των δρόμων προς την κοινωνική απελευθέρωση και την κοινωνική ισότητα έχει ολοκληρωθεί και παράλληλα εμείς τα ιστορικά υποκείμενα έχουμε ολοκληρώσει όλες τις διαδικασίες παγίωσης της κοινωνικο-απελευθερωτικής ισότητας,
η πλήρης ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής θα αλλάξει χέρια θεμελιώνοντας έναν νέο τρόπο παραγωγής ή θα αρκεστούμε στην προϋπάρχουσα κεφαλαιακή σχέση του αποχωρισμού, στο οικονομικό επίπεδο, του εργαζόμενου από τα μέσα παραγωγής και την παραμύθα του ελεύθερου πολίτη στο δικαιοπολιτικό;
Και σε μια κοινωνικά απελευθερωμένη και κοινωνικά ίση συλλογικότητα ποιος θα ιδιοποιείται το παραγόμενο υπερπροϊόν της ελεύθερης σύμβασης μεταξύ των ελεύθερων εργαζόμενων;
Και αν δεν το ιδιοποιείται κάποιος πώς το παραγόμενο υπερπροϊόν θα κατανέμεται στη συλλογικότητα και από ποιον;
Και έχω και καμιά δεκαριά ακόμα ερωτήματα που χρήζουν διερεύνησης και απάντησης αλλά βαριέμαι να τα διατυπώσω τώρα.
Αύριο πάλι.

[Ραν ταν πλαν]

Και το επόμενο φλασάκι που ''έφαγα'', μετά από μια κούπα καφέ και τέσσερα τσιγάρα, είναι το αν το άτομο (η φύση-ουσία του υποκειμένου) καθορίζει τις μορφές και αποτελεί, ως ιστορικό υποκείμενο, μοχλό της κοινωνικής και ιστορικής εξέλιξης,
ή η κινητήρια δύναμη της ιστορικής διαδικασίας είναι διάφορη (ποια άραγε;) από τον άνθρωπο (και χωρίς την ανάδειξη του σε ιστορικό υποκείμενο και ρόλο δημιουργού), ως αποτέλεσμα ενός δομημένου πολιτικά, οικονομικά και ιδεολογικά συστήματος στη βάση του εμπορευματικού χαρακτήρα της οικονομίας και του αντίστοιχου καταμερισμού εργασίας;
Τι λέτε κι εσείς ρε παιδιά;

σχολιο 2

...λεμε οτι ...οτι το ατομο το μη απαλλοτριωμενο το συνειδητοποιημενο ω ςπρος τις αναγκες και δυνατοτητες του ...με ισχυρη βουληση .. αυτο το ατομο καθως συνερχεται με αλλα τετοια ατομα επι των κοινων στοχευσεων του καθως δημιουργει συλλογικοτητες ναι αυτο ειναι το ιστορικο υποκειμενο των κοινωνιων ...αυτο μπορει να κινεί την ιστορια ...αλλα οχι μονο αυτο ...οι λαοι ομως οι ιστορικοι παρελθοντικοι και συγχρονοι δεν υπηρξαν ποτε τετοια ολοτητες απο τετοια ατομα γιαυτο και δεν μπορεσαν να δημιουργησουν αυτοσυνειδητες συλλογικοτητες αλλα συμπεριφερονταν ως συνοθωλευματα οχλοι μαζες χειραγωγουμενες τυφλες αδαεις ασυνειδητες φοβισμενες αδρανεις η παρανοικα αγανακταρικα εγερμενες ...ψυχοτροπες υποτροπιαζουσες ...

ο τρομος και φοβος του Συστηματος ειναι αυτη η ενεργοποιηση της ατομικης συνειδησης και της συλλογικης

Πω, πω πω τι βαθύς, και άπατος θα έλεγα, διαλεκτικός στοχασμός είναι αυτός;
Καλέ μόνη σου το σκέφτηκες όλο αυτό;

[Ραν ταν πλαν]

Και ακόμα ένα σύντομο απλοϊκό ερωτηματάκι που, αν και λεπτομέρεια σε μια κοινωνία κοινωνικο-απελευθερωτική και ισόπεδη (σαν τις ισόπεδες διαβάσεις των γραμμών του τρένου ένα πράμα), αποκτά καθοριστικό χαρακτήρα (ως προς την οικονομική μορφή και τις πολιτικές προθέσεις των ιστορικών υποκειμένων που θα τη συγκροτούν), σε ό,τι αφορά συνολικά τον τρόπο παραγωγής της και που θα κάνει την ειδοποιό διαφορά μεταξύ αυτής και της προηγούμενης μορφής οργάνωσης της παραγωγής.
Και μετά από αυτή τη σύντομη εισαγωγή περνάμε στη διατύπωση του απλοϊκού μας ερωτήματος.
Τα παραγόμενα προϊόντα από τα κοινωνικά ελεύθερα και ίσα μεταξύ τους συνεργαζόμενα ιστορικά υποκείμενα , αγαπητοί φίλοι της ζητούμενης κοινωνικής απελευθέρωσης και ισότητας, θα συνεχίσουν να έχουν εμπορευματικό χαρακτήρα;
Ή θα καταργήσετε τις προϋποθέσεις ύπαρξης και ανάπτυξης (καταμερισμό εργασίας και ατομική ιδιοκτησία μέσων παραγωγής και προϊόντων) της εμπορευματικής παραγωγής;