OI ΟΡΑΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΕΩΝ, ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχόλιο 49

οχι εδω για την μαρξολενινοσταλινομαοιστικη ( Ενγκελς, Λουξεμπουργκ, Τροτσκι κι αλλοι ευπρεπεις κομμουνιστες θεωρητικοι κι επαναστατες εξαιρουνται) ποδαριλα κι αυτους που χαρμανιαζουν ακομη μυριζοντας την !!!...υπαρχει νημα ανοιγμενο .. θα ανοιξω τους συνδεσμους του Οικονομου και θα δειτε εκει τι γραφει ... ...

δεστε εδω

viewtopic.php?f=63&t=8663&p=321839#p321839

[Ραν ταν πλαν]

σχόλιο 49

οχι εδω για την μαρξολενινοσταλινομαοιστικη ( Ενγκελς, Λουξεμπουργκ, Τροτσκι κι αλλοι ευπρεπεις κομμουνιστες θεωρητικοι κι επαναστατες εξαιρουνται) ποδαριλα κι αυτους που χαρμανιαζουν ακομη μυριζοντας την !!!...υπαρχει νημα ανοιγμενο .. θα ανοιξω τους συνδεσμους του Οικονομου και θα δειτε εκει τι γραφει ... ...

Ξέρουμε τι γράφει.
Αντικομμουνιστικά αναμασήματα των τελευταίων εκατό χρόνων.
Ρε άσχετο βλήμα με ποια κριτήρια εξαιρείς, και από τι, τους ''ευπρεπείς'' κομμουνιστές Ένγκελς, Λούξενμπουργκ, Τρότσκι και λοιπούς;
Με αυτά που βγάζεις από τη βρομοκωλάρα σου;
Ο Έγκελς ρε βούρλο ήταν αυτός που καθιέρωσε τον όρο ''Δικτατορία του Προλεταριάτου'' αναφερόμενος στην Παρισινή Κομμούνα, η Λούξενμπουργκ υπήρξε η πρωτεργάτρια της ''εξαγωγής της επανάστασης'', του ''Προλεταριακού Διεθνισμού'' και της ''κατάργησης του εθνικού προσδιορισμού στο Σοσιαλισμό'' και ο Τρότσκι αυτός που επεξεργάστηκε, μεταξύ άλλων ''ακροτήτων'', τη θεωρία του ''Κομμουνισμού του στρατώνα'' που αν εφαρμοζόταν τα σταλινικά γκούλαγκ μπροστά του (και ήταν) θα φάνταζαν παιδικές κατασκηνώσεις.
Ηλίθια στο ξαναείπα, φόρα κανα ξέκωλο μπραζίλ στην παραλία να δείχνεις την κωλάθρα σου για να ξερνάνε όσοι έφαγαν χαλασμένους από τη ζέστη κεφτέδες και άσε την κριτική σε πράγματα που αγνοείς και δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς.
Ο χαζοβιολισμός, η χαζοχαρουμενιά σου και η απόλυτη ασχετοσύνη σου σε θέματα πέρα από την αντιληπτική σου ικανότητα δεν είναι προσόντα για καριέρα στον αντικομμουνισμό αλλά προσόντα γελοίου γραφικού υποκειμένου που η νοητική του εμβέλεια δε φτάνει πέρα από τον τραμουντανισμό.

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχόλιο 50

μια κριτική επισκόπηση του βιβλίου <ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗΣ > από τον Γ . Οικονόμου


....κάθε νοηματοδότηση όρων δεν είναι άσχετη με το γενικό θεωρητικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο αυτών που θα επιχειρήσουν να νοηματοδοτήσουν ...ένας διανοούμενος που δεν έχει ασχοληθεί με πολιτική ή κοινωνική φιλοσοφία και που γενικά δεν έχει καλή γενική φιλοσοφική παιδεία και προέρχεται από επιστημονικούς χώρους πιο πρακτικούς πχ χημικός μηχανικός, οικονομολόγος περιβαλλοντολόγος κτλ αναγκαστικά θα νοηματοδοτήσει και θα αναλύσει τις έννοιες μέσα στα πολύ στενά και επιμεριστικά πλαίσια ..η μονομέρεια της ανάλυσης του είναι τότε αναπόφευκτη ...ο Γιώργος Οικονόμου ως διανοούμενος αναλυτής προερχόμενος απο τον ευρύτερο χώρο της φιλοσοφίας στο παρακάτω άρθρο διατυπώνει 5 προβληματισμούς και τις ενστάσεις του πάνω σε έννοιες που αναλύονται από του συγγραφεις του <ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗΣ> συνδέονται με τις ιδέες του Καστοριάδη αλλα δεν ανταποκρίνονται ακριβώς στο δικό του πνεύμα ανάλυσης ...

..παρακάτω οι ενστάσεις προβληματισμοί του Γ. Οικονόμου από το άρθρο του

<< ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΠΟΜΕΓΕΘΥΝΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ >>
http://oikonomouyorgos.blogspot.com/201 ... -post.html


[Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 6 Νοεμβρίου 2017]

Γιώργος Ν. Οικονόμου
Διδάκτωρ Φιλοσοφίας

ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΠΟΜΕΓΕΘΥΝΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Για το βιβλίο
(επιμ.), Τ. ντ’ Αλίζα-Φ. Ντεμάρια-Γ. Καλλής
Το λεξιλόγιο της αποανάπτυξης
Οι εκδόσεις των συναδέλφων, Αθήνα 2016.

...................
1. Κατ’ αρχάς η έννοια της αυτονομίας στον Καστοριάδη, η οποία αναφέρεται τρεις φορές στο βιβλίο είναι γενική και ασαφής. Η πρώτη: «Αυτονομία είναι η ικανότητα μιας συλλογικότητας να αποφασίζει για το μέλλον της από κοινού, απελευθερωμένη από («ετερόνομες») προσταγές και υποχωρήσεις, όπως ο νόμος του θεού (θρησκεία) ή οι νόμοι της οικονομίας (οικονομικά)» (σ. 18). Όμως εδώ προτείνεται μόνο το γενικό πλαίσιο της αυτονομίας και όχι το πολιτικό, με συνέπεια να μη δίνεται μία σαφής εικόνα της.
...................
Η δεύτερη αναφορά στην αυτονομία: «Ο Κορνήλιος Καστοριάδης ορίζει την αυτονομία ως την ικανότητα να θέτουμε ανεξάρτητα και συνειδητά νόμους και κανόνες στους εαυτούς μας» (σ. 91). Παρατηρείται και εδώ ίδια γενικότητα και απουσία της άμεσης δημοκρατίας. Το ίδιο και την τρίτη φορά (σ. 98), απουσιάζει το πολιτικό πλαίσιο, απουσιάζει ο θεσμός. Η ατομική και συλλογική αυτονομία στον Καστοριάδη είναι αξεχώριστες από τους θεσμούς, οι οποίοι τους δίνουν την πραγματική τους υπόσταση, τις υλοποιούν τις ενσαρκώνουν.

Ένα άλλο προβληματικό σημείο στο κεφ. «Αυτονομία» είναι η σύνδεση της απομεγέθυνσης με την αυτονομία. Δεν ξεκαθαρίζεται ρητώς η σχέση μεταξύ των δύο, αν και φαίνεται σε κάποια σημεία πως η απομεγέθυνση ολοκληρώνει την αυτόνομη κοινωνία.

......................
Δεύτερον, το όραμα του Καστοριάδη δεν είναι μία κοινωνία που αυτοθεσμίζεται, αφού κάθε κοινωνία αυτοθεσμίζεται, δεν ετεροθεσμίζεται. Το όραμά του είναι μία κοινωνία που αυτοθεσμίζεται ρητώς, μία αυτόνομη κοινωνία, με την έννοια που εξήγησα προηγουμένως.
Ωστόσο ο Λατούς στο δικό του κείμενο, που υπάρχει στο εν λόγω βιβλίο, παρερμηνεύει και αυτός τον Καστοριάδη, όταν παραθέτει ένα χωρίο του τελευταίου και αποφαίνεται πως αυτά που λέει το χωρίο δεν είναι δυνατά παρά «εάν έχει ήδη εδραιωθεί μια κοινωνία της απομεγέθυνσης» (σ. 157). Ο Καστοριάδης όμως μιλάει για αυτόνομη και δημοκρατική κοινωνία, και όχι για «κοινωνία της απομεγέθυνσης»
...............
2. Οι συγχύσεις μεταφέρονται και στη σχέση της απομεγέθυνσης με την άμεση δημοκρατία. Ενώ σε κάποια μέρη φαίνεται η προτεραιότητα της άμεσης δημοκρατίας (σ. 99), εν τούτοις παραμένουν τα προβλήματα. Αναφέρεται λ.χ. πως «Οι μελετητές τής απομεγέθυνσης έχουν τονίσει τη σπουδαιότητα της δημοκρατίας. Ο Λατούς σημειώνει ότι ο στόχος της αποκλιμάκωσης της οικονομίας δεν τίθεται μόνο για να παράγουμε και να καταναλώνουμε λιγότερα, αλλά και για να το κάνουμε με ένα κοινωνικά χειραφετητικό και δημοκρατικό τρόπο» (σ. 98). Εδώ όμως ο «δημοκρατικός τρόπος» δεν είναι σαφής, διότι είναι γνωστό ότι ο Λατούς δεν είναι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, αλλά υπέρ του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος (που το θεωρεί λανθασμένα δημοκρατικό), και προτείνει μια σοσιαλδημοκρατική προοπτική με ορισμένες «διευθετήσεις της αντιπροσώπευσης», όπως λέει ο ίδιος.
Η ασαφής σχέση της απομεγέθυνσης με την άμεση δημοκρατία επιτείνεται σε άλλα μέρη του βιβλίου, όταν αναφέρεται κυρίως η οικονομική διάσταση της αλλαγής. Οι εκφράσεις είναι πολλές, λ.χ. «η απομεγέθυνση σηματοδοτεί μια μετάβαση πέρα από τον καπιταλισμό» (σ. 15, 27), ή «οι εναλλακτικοί θεσμοί, εμποτισμένοι με τις αξίες της απομεγέθυνσης, να αντικαταστήσουν τους σημερινούς θεσμούς του καπιταλισμού» (σ. 31). Αλλού υπάρχει ο στόχος για μια «μετακαπιταλιστική κοινωνία» ή μια «κοινωνία της απομεγέθυνσης» (λ.χ. σ. 250, 268). Δεν διασαφηνίζεται όμως ούτε τι ειναι οι «εναλλακτικοί θεσμοί», ούτε πώς θα γίνει η μετάβαση «πέρα από τον καπιταλισμό». Λείπει η δημοκρατική και αυτόνομη κοινωνία που ανέφερα προηγουμένως.

3. Το κεφ. «Οι αγανακτισμένοι», ενώ εξετάζει τα κινήματα στην Ισπανία και στις ΗΠΑ, δεν έχει καμία απολύτως μνεία για το κίνημα στην Ελλάδα το 2011. Είναι μία σοβαρή παράλειψη, διότι στην Ελλάδα το κίνημα έλαβε ριζοσπαστικό χαρακτήρα θέτοντας ως πρόταγμα ρητώς την άμεση δημοκρατία. Αντιθέτως, ο συγγραφέας επιμένει στην «πραγματική δημοκρατία» που δεν την καθορίζει σαφώς, ενώ ταυτοχρόνως την υπονομεύει αναφέροντας πολλές φορές το σημερινό αντιπροσωπευτικό σύστημα ως «φιλελεύθερη δημοκρατία» (σ. 210-211). Να σημειωθεί το αρνητικό γεγονός πως σε όλο σχεδόν το βιβλίο δεν υπάρχει πουθενά ο όρος ολιγαρχία, αφού το αντιπροσωπευτικό σύστημα θεωρείται ως «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» (λ.χ. σ. 29, 36, 97, 100). Πρόκειται για λανθασμένο όρο που δημιουργεί συγχύσεις, διότι το σύστημα αυτό είναι καθαρή ολιγαρχία, αφού οι ολίγοι, και όχι οι πολλοί, κυβερνούν, λαμβάνουν αποφάσεις, θεσπίζουν τους νόμους. Ο συγγραφέας αναφέρει επίσης τον όρο «άμεση δημοκρατία», αλλά δεν δίνει σαφείς καθορισμούς της, παρά μόνο τις συνελεύσεις και την αυτοοργάνωση. Η άμεση δημοκρατία είναι κάτι περισσότερο, πράγμα που μας οδηγεί στα προβλήματα του αντίστοιχου κεφαλαίου.
Όντως στο κεφ. «Άμεση δημοκρατία» επιχειρείται ο ορισμός της άμεσης δημοκρατίας. Αυτή, σύμφωνα με το συγγραφέα, «βασίζεται στην αρχή της πολιτικής ισότητας, η οποία γίνεται αντιληπτή ως η αξίωση του να είναι όλες οι απόψεις στην κοινωνία εξίσου ισχυρές» (σ. 97). Αυτή όμως είναι μία γενική, ασθενής και απονευρωμένη εκδοχή, διότι πολιτική ισότητα σημαίνει συμμετοχή όλων στην άσκηση της εξουσίας υπό όλες τις μορφές της, κυβερνητική, εκτελεστική, δικαστική και νομοθετική. Στο πλαίσιο αυτό δεν είναι τυχαίο που στην απόπειρα του συγγραφέα να αναφερθεί στην αυτονομία όπως την εννοεί ο Καστοριάδης (σ. 98), υπάρχει επίσης γενικότητα, στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή.
Πρόβλημα επίσης υπάρχει όταν ο συγγραφέας γράφει ότι ο Καστοριάδης «υποστήριζε την άμεση δημοκρατία υπό την μορφή αυθόρμητων λαϊκών διαδικασιών που επιτρέπουν στις συλλογικότητες να...» (σ. 99). Η αλήθεια είναι ότι ο Καστοριάδης θεωρεί τη δημοκρατία όχι «υπό τη μορφή αυθόρμητων λαϊκών διαδικασιών», αλλά ως πολίτευμα και μορφή διακυβέρνησης με θεσμισμένες τακτικές και έκτακτες συνελεύσεις των πολιτών, με θεσμικά όργανα εξουσίας ορισμένα από τον νόμο, καθώς επίσης ως δημοκρατική κοινωνία με δημοκρατικά άτομα. Πρωτίστως η άμεση δημοκρατία είναι πολιτικό πρόταγμα, θέληση και ρητή βούληση, με υποστήριξη από ευρέα κοινωνικά σύνολα και εκφρασμένο από μία συνειδητή δραστηριότητα (πράξις) για να επιτευχθεί. Θα πρέπει να επισημανθεί πάντως ότι στο κεφάλαιο για την «άμεση δημοκρατία», απουσιάζει εντελώς, από τις παραπομπές και τη βιβλιογραφία, κάποιο έργο του Καστοριάδη, ο οποίος είναι ο μόνος στον 20ο αιώνα που μιλάει για άμεση δημοκρατία και την υπερασπίζεται.[3] Θα μπορούσε να έχει μία θέση δίπλα στον Heywood και την Muraca!
Επί πλέον ο ίδιος συγγραφέας γράφει πως στα αντιπροσωπευτικά πολιτεύματα υπάρχουν «στοιχεία περιορισμένης άμεσης δημοκρατίας, όπως το δημοψήφισμα» (σ. 97). Όμως το δημοψήφισμα δεν είναι «στοιχείο άμεσης δημοκρατίας», αλλά στοιχείο του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, το οποίο, όταν υπάρχει, δίνει τη δυνατότητα στην κοινωνία να εκφράσει τη γνώμη της άμεσα για ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Άλλωστε είναι εξ ορισμού αδύνατο να υπάρχουν «στοιχεία άμεσης δημοκρατίας» σε ένα ολιγαρχικό πολίτευμα σαν το αντιπροσωπευτικό.
Επίσης αναφέρει πως «η άμεση δημοκρατία εξιδανικεύει τη συναίνεση και υποβαθμίζει τον ρόλο της σύγκρουσης», χωρίς να παραθέτει κάποια στοιχεία που να στηρίζουν την άποψή του (σ. 100). Μάλλον συνάγει το συμπέρασμα αυτό από διάφορες αναρχικές ή αντιεξουσιαστικές απόψεις που είναι υπέρ της ομοφωνίας για τη λήψη των αποφάσεων. Όμως η άμεση δημοκρατία πρώτον, δεν έχει καμία σχέση με την αναρχία και δεύτερον, δεν στηρίζεται στην ομοφωνία, αλλά στην αρχή της πλειοψηφίας, πράγμα που δεν αποκλείει τις διαφωνίες και τις συγκρούσεις. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά μέσα σε μία ζέουσα ανταγωνιστική ανθρώπινη πραγματικότητα; Να σημειωθεί πάντως ότι στην αθηναϊκή δημοκρατία οι συγκρούσεις ήταν συνεχείς και σκληρές καθόλη τη διάρκειά της, με εντονότατες αντιπαραθέσεις στα δικαστήρια και στην εκκλησία του δήμου, με αποτέλεσμα καταδίκες, θανάτους, εξορίες και οστρακισμούς.
Πάντως το ζήτημα που θίξαμε προηγουμένως για την προβληματική σχέση της απομεγέθυνσης με την άμεση δημοκρατία επανεμφανίζεται και εδώ, αφού ο συγγραφέας μιλώντας για την πολιτική και τη λήψη αποφάσεων «μιας μελλοντικής κοινωνίας απομεγέθυνσης» προτείνει γενικώς την «εισαγωγή της άμεσης δημοκρατίας στην απομεγέθυνση» (σ. 102), χωρίς να εξηγεί τι σημαίνει αυτό θεσμικά και πρακτικά.
4. Στο βιβλίο υπάρχουν δύο κεφάλαια «Ευτυχία» και «Buen vivir» που αναφέρονται γενικώς στην ευτυχία και στην «καλή ζωή» με την λατινοαμερικανική εκδοχή. Ανεξαρτήτως των σημαντικών προσπαθειών που γίνονται στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και σεβόμενος την ορολογία που χρησιμοποιούν εκεί τα διάφορα εγχειρήματα και τον τρόπο που εκλαμβάνουν την «καλή ζωή», νομίζω ότι πρέπει στο σημείο αυτό να γίνει μία διευκρίνιση. Η πολιτική, ένα πολιτικό κίνημα, δεν μπορεί να έχει ως στόχο την ευτυχία, διότι εν πολλοίς αυτή είναι ένα ιδιωτικό ζήτημα και υπόκειται σε πολλαπλές εκδοχές, άρα είναι ακαθόριστο και υποκειμενικό. Ένα δημοκρατικό κίνημα θα έχει ως στόχο την ατομική και συλλογική ελευθερία, όπως έχει διαβεβαιώσει η αρχαία δημοκρατία και διετύπωσαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι (Δημόκριτος, Αριστοτέλης) αλλά και οι σύγχρονοι (Άρεντ, Καστοριάδης). Και οι δύο έννοιες της ελευθερίας είναι συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες σε θεσμικές μορφές. Συλλογική ή πολιτική ελευθερία σημαίνει την άμεση συμμετοχή των ανθρώπων στην εξουσία, στη λήψη των αποφάσεων και στη θέσπιση των νόμων. Μόνο μία τέτοια συμμετοχή, η οποία βασίζεται στη συζήτηση και τη διαβούλευση, θα μπορεί να συμβάλει στη λήψη αποφάσεων για τους παράγοντες που παίζουν ρόλο στην «καλή ζωή», όπως η απομεγέθυνση, το περιβάλλον, η σχέση με τη φύση, ο περιορισμός της κατανάλωσης κ.λπ.
5. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει πως μια βασική έλλειψη ή μειονέκτημα του βιβλίου είναι κάποια κεφάλαια που να εξετάζουν βασικές πολιτικές έννοιες όπως «Ελευθερία», «Ισότητα», «Δικαιοσύνη», «Εξουσία», «Πολιτική», «Ο ρόλος των ειδικών», «Κόμματα», «Αντιπροσώπευση», «Γραφειοκρατία», «Ολιγαρχία». Φαίνεται πως αυτά τα πολύ ζωτικά ζητήματα είναι έξω από την οπτική της απομεγέθυνσης, οπότε ευλόγως κανείς μπορεί να συμπεράνει πως αυτή έχει προβληματικές σχέσεις με την πολιτική. Το βασικό μειονέκτημα των κινήσεων για την απομεγέθυνση είναι ότι δεν είναι συνδεδεμένες με ένα πολιτικό πρόταγμα, το οποίο είναι νεφελώδες και χάνεται μεταξύ «διευθετήσεων της αντιπροσώπευσης», αντικαπιταλισμού, «μετα-ανάπτυξης», «μετα-καπιταλισμού», «μετα-εξορυκτισμού» και «ηθικών» κανόνων συμπεριφοράς. Όπως επισημαίνει ένας από τους συγγραφείς του βιβλίου, στους οπαδούς της απομεγέθυνσης «η πολιτική και η συλλογική κατασκευή του νοήματος της ζωής δεν περιλαμβάνονται στην ημερήσια διάταξη» (σ. 49).
Ωστόσο ένας άλλος από τους συγγραφείς του βιβλίου αναφέρει ότι στους κόλπους της απομεγέθυνσης υπάρχουν και αυτοί που επιθυμούν τον συνδυασμό άμεσης δημοκρατίας και αντιπροσωπευτικού συστήματος καθώς επίσης και αυτοί που επιθυμούν τη συνεργασία των εγχειρημάτων με αριστερές κυβερνήσεις (σ. 100). Όμως ο υποτιθέμενος συνδυασμός άμεσης δημοκρατίας και αντιπροσώπευσης δεν έχει νόημα, διότι τα δύο είναι ασύμβατα και αντιφατικά. Η άμεση δημοκρατία αποκλείει την αντιπροσώπευση και αντιστρόφως. Υπάρχουν όμως και άλλοι οι οποίοι δεν αναφέρονται στην άμεση δημοκρατία και είναι διαρρήδην υπέρ του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος σε μία σοσιαλδημοκρατική προοπτική.
.................

[Ραν ταν πλαν]

''Κοινωνία της απομεγέθυνσης''.
Τι μαλακίες θα διαβάσουμε ακόμα στο όνομα της υποστήριξης του καπιταλισμού.

[nemo]

αν δεν το καταλαβαινετε στον ιδιο δρομο προχωρατε και απλα κολλατε σε ορισμενες λεξεις
που σε ορισμενους φαινονται ιδιες

ο κομμουνισμος που εννοει ο ραν ηταν δημιουργημα του σταλιν οπως και ο σοσιαλισμος ηταν του χιτλερ
αυτα μας τελειωσαν ριζικα ...και αυτο που θα ερθει αν ερθει τελικως θα ειναι μεταξυ αυτων που λεει
η μυθηρα σε πιο φλατ
αλλα για να φτασουμε θα πρεπει να κερδισουμε τον πολεμο του ακραιοφιλελερισμου
που προβλεπεται να κρατησει πολυ ακομη

[Ραν ταν πλαν]

...αρα συνοψίζοντας ....ο νεοταξικος καπιταλισμος ειναι ο καπιταλισμος της ψηφιακης ολοκληρωσης και της ψηφιακης αμεσοδημοκρατιας της πιο οικτρης μορφης της ψευδοδημοκρατιας ... κι αποτελει την πιο ωριμη και τελικη φαση κυκνεια του αυτοκρατορικου καπιταλισμου ...που ξεκινα απο το 18ο αιώνα ...και θα τελειωσει με την ερημοποιητικη καταρρευση του το πολυ μεσα σε 700 χρόνια ...διανύοντας μιας χιλιετια αυτοκρατορισμου ...παρασερνοντας κατω απο τα ερειπια του ολους του προσκυνητες ,τους θιασωτες κι εγκεφαλους του καθε πολιτικης χρωσης ...

Ηλίθια το ότι σήμερα η επιστήμη (έστω και μόνο ως ψηφιακή ολοκλήρωση όπως λες ) μετατράπηκε σε άμεση παραγωγική δύναμη δεν αλλάζει σε τίποτα την ουσία του καπιταλισμού ο οποίος τη χρησιμοποιεί προς το συμφέρον του.

..σημειωτεον ο καπιταλισμος ως συστημα συγκεντρωποιησης οικονομικων πορων

Κέρδη συγκεντρώνει ο καπιταλισμός ρε βούρλο μέσω της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας.
Και θα συνεχίσει να το κάνει όσο υπάρχουν ηλίθιοι που μπερδεύουν τις τσάκρες τους με τις βούρτσες και κρυφοί υποστηρικτές του που βρίσκουν ευήκοα ώτα στις τάξεις των ονειροπαρμένων.

[ΜΥΘΗΡΑ]

''Κοινωνία της απομεγέθυνσης''.
Τι μαλακίες θα διαβάσουμε ακόμα στο όνομα της υποστήριξης του καπιταλισμού.

κοιτα να πας να κανει εσυ το εμβολιο σου με την τριτη δοση των καπιταλιστικων φαρμακοβιομηχανιων κι ασε τα υπολοιπα σε αλλους που αντιστεκονται στο καπιταλισμο με ορχεις οχι με ξεροκλαδα ...χεχε!!

[ΜΥΘΗΡΑ]

...αρα συνοψίζοντας ....ο νεοταξικος καπιταλισμος ειναι ο καπιταλισμος της ψηφιακης ολοκληρωσης και της ψηφιακης αμεσοδημοκρατιας της πιο οικτρης μορφης της ψευδοδημοκρατιας ... κι αποτελει την πιο ωριμη και τελικη φαση κυκνεια του αυτοκρατορικου καπιταλισμου ...που ξεκινα απο το 18ο αιώνα ...και θα τελειωσει με την ερημοποιητικη καταρρευση του το πολυ μεσα σε 700 χρόνια ...διανύοντας μιας χιλιετια αυτοκρατορισμου ...παρασερνοντας κατω απο τα ερειπια του ολους του προσκυνητες ,τους θιασωτες κι εγκεφαλους του καθε πολιτικης χρωσης ...

Ηλίθια το ότι σήμερα η επιστήμη (έστω και μόνο ως ψηφιακή ολοκλήρωση όπως λες ) μετατράπηκε σε άμεση παραγωγική δύναμη δεν αλλάζει σε τίποτα την ουσία του καπιταλισμού ο οποίος τη χρησιμοποιεί προς το συμφέρον του.

..σημειωτεον ο καπιταλισμος ως συστημα συγκεντρωποιησης οικονομικων πορων

Κέρδη συγκεντρώνει ο καπιταλισμός ρε βούρλο μέσω της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας.
Και θα συνεχίσει να το κάνει όσο υπάρχουν ηλίθιοι που μπερδεύουν τις τσάκρες τους με τις βούρτσες και κρυφοί υποστηρικτές του που βρίσκουν ευήκοα ώτα στις τάξεις των ονειροπαρμένων.

εισαι αποκλεισμενος συμβολικα απο τα θεματα μου να μη το ξεχναμε ..κια τις υβρεις σου τι πυροδοτει αυτη η απορριψη ..

[Ραν ταν πλαν]

εισαι αποκλεισμενος συμβολικα απο τα θεματα μου να μη το ξεχναμε ..κια τις υβριε σου τι πυροδοτει αυτη η απορριψη ..

Οι χαρακτηρισμοί ''άσχετη'', ''ηλίθια'', ''βούρλο'' κλπ στην περίπτωση σου δεν είναι ύβρεις αλλά διαπιστώσεις.
Αφού δεν το 'χεις το θέμα τι θες και ασχολείσαι και μας φλομώνεις στις ασυναρτησίες και στις αντιγραφές;
Από 'σένα περιμέναμε νομίζεις να μάθουμε το τι λέει το διεθνές τσατσιλίκι των πολυεθνικών για τον Μαρξ και γενικά για τον κομμουνισμό;
Αυτοί ρε βούρλο κάτι θύματα σαν και σένα ψάχνουν για να τα εντυπωσιάσουν με κάτι ''αμεσοδημοκρατίες'', ''κοινωνίες της απομεγέθυνσης'' και ''αποκαπιταλιστικοποιήσεις της συνείδησης'' για να προβάλλουν το ''έργο'' τους.
Αφού δεν μπορείς να καταλάβεις το πού στοχεύουν, γιατί έχεις άγνοια από βασικά πράγματα πάνω στο μαρξισμό, άστο να πάει στο διάλο και κοίτα να βρεις κανα γκόμενο να ασχολείσαι μαζί του για να μην πρήζεις εμάς.

[Ραν ταν πλαν]

σχόλιο 49

οχι εδω για την μαρξολενινοσταλινομαοιστικη ( Ενγκελς, Λουξεμπουργκ, Τροτσκι κι αλλοι ευπρεπεις κομμουνιστες θεωρητικοι κι επαναστατες εξαιρουνται) ποδαριλα

Και σου ξαναθυμίζω την απίστευτη μπούρδα που αμόλησες μπας και πάρεις χαμπάρι και σταματήσεις να γίνεσαι συνέχεια ρόμπα.