OI ΟΡΑΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΕΩΝ, ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

[lefterias lefterias]

Επειδή κρίνω ότι όλοι οι συμμετέχοντες σ' αυτόν τον διάλογο μπορούμε να συμβάλλουμε στη σύνθεση των απόψεων, πάνω στα κρίσιμα προβλήματα του 212ου αιώνα, που είναι αναγκαία για να απεγκλωβιστούμε από δόγματα, ιδεολογίες και αγκυλωμένες βεβαιότητες, γι αυτό προτείνω να σταματήσουμε τις κοκορομαχίες και να συνεχίσουμε τον διάλογο επί της ουσίας συγκεκριμένων θεμάτων.
Θα ξεκινήσω από το θέμα που αναφέρεται στο ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
Στο κείμενο, αποσπάσματα του οποίου μας παρουσίασε η Μύθηα, εκτιμώ ότι γίνεται διαχωρισμός μεταξύ των ιστορικών υποκειμένων των ταξικών κοινωνιών, που κάθε φορά ήταν μια διαφορετική κοινωνική τάξη η οποία σε επίπεδο συμβολισμού έπαιρνε την μορφή κάποιου σημαντικού προσώπου βασιλιά, αυτοκράτορα, πάπα, σουλτάνου με προστάτη κάποιον ‘θεό’, ή τον ‘νόμο’, και πάντα τις δυνάμεις καταστολής. Στην προοπτική μιας αταξικής κοινωνίας το κείμενο προτείνει ως υποκείμενο της ιστορίας τον μετασχηματισμό της ίδιας της εργαζόμενης κοινωνίας ως έναν ενιαίο Όλον, από αντικείμενο του κεφαλαίου σε υποκείμενο της ιστορίας χωρίς συμβολισμούς και προστάτες. Αυτό σημαίνει ότι αυτή η ιδιότητα δεν μπορεί να εκφραστεί από άτομα ή τάξεις και κοινωνικά στρώματα, εξουσιαστικά κόμματα ή παρέες κοσμοσωτήρων.
Το δεύτερο θέμα που έθεσε η Μύθηα είναι η ΥΔΟΓΟΝΟΕΝΕΡΓΕΙΑ, που δεν είναι πια ζητούμενο γιατί έχει ήδη μπει στη ζωή μας με πάρα πολλές εφαρμογές, με πρώτη και καλύτερη τα διαστημικά προγράμματα που χρησιμοποιούν αποκλειστικά την υδρογονοενέργεια επειδή είναι ασφαλής, ελαφρύτερη, φθηνότερη και φιλική προς το περιβάλλον σε αντίθεση με τα ορυκτά καύσιμα. Η ένσταση της Μύθηας, περί ανασφαλούς υδρογονοενέργειας αποτελεί μύθο που κατασκεύασαν οι παραγωγοί, επεξεργαστές και διακινητές των ορυκτών καυσίμων, επενδεδυμένο με ψευδοεπιστημονικά επιχειρήματα που κατασκεύασαν και διακινούν ακόμα και ‘ειδικοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι’, δεν ισχύουν, όπως διεξοδικά αναλύεται στο βιβλίο του Ρίφκιν, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ και ιδιαίτερα στο βιβλίο του Λάμπου ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΥΔΡΟΓΟΝΟ; σελίδα 126 και επόμενες. Η υδρογονοενέργεια σε συνδυασμό με την ψηφιακή τεχνολογία, την ρομποτική, την συναισθηματική νοημοσύνη κ. λπ, κ. λπ, σηματοδοτεί το σημείο περάσματος από την μια βαθμίδα (την καπιταλιστική) στην επόμενη βαθμίδα προόδου της ανθρωπότητας, κατά τον συγγραφέα του, την αμεσοδημοκρατική με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία και ιστορικό πλαίσιο τον αταξικό ουμανισμό.
Κάνω έκκληση να μπούμε στην ουσία των θεμάτων με την σοβαρότητα των ιστορικών στιγμών, και με επιχειρήματα που καλύπτονται από το σημερινό επίπεδο των επιστημών και όχι από αυτό προηγούμενων δεκαετιών, που έτυχε ή σκόπιμα διοχετεύτηκε στ’ αυτιά μας.

[nemo]

lefterias πολλα απο οσα αναφερει η μυθηρα συγκροτουνται ηδη σημερα αν ειχε προσπαθησει να τα βρει
και να τα συγκεντρωση τα κειμενα της θα ειχαν διαφορετικη απηχηση

η ενσταση μου ειναι μονο οτι ολα αυτα δεν θα δοθουν στην ανθρωποτητα απο αλτρουισμο
αλλα απο ας το πω σχηματικα με ιδεοψυχαναγκατσικη διαταραχη ....
σε μια κοινωνια που θα ειναι εθισμενη -σκλαβωμενοι απο την εικονικη πραγματικοτητα
και ηδη βλεπουμε τα πρωτα σημαδια με το κινητο

[Ραν ταν πλαν]

Επειδή κρίνω ότι όλοι οι συμμετέχοντες σ' αυτόν τον διάλογο μπορούμε να συμβάλλουμε στη σύνθεση των απόψεων, πάνω στα κρίσιμα προβλήματα του 212ου αιώνα, που είναι αναγκαία για να απεγκλωβιστούμε από δόγματα, ιδεολογίες και αγκυλωμένες βεβαιότητες, γι αυτό προτείνω να σταματήσουμε τις κοκορομαχίες και να συνεχίσουμε τον διάλογο επί της ουσίας συγκεκριμένων θεμάτων.

Το ίδιο περίπου μας ζητάει και η κυρίαρχη τάξη ή όπως αλλιώς θέλεις να πούμε τα καπιταλιστικά οικονομικά συμφέροντα που διαχειρίζονται την εξουσία.
Να ''αποϊδεολογικοποιηθούμε'' από τον αντιορθολογικό χαρακτήρα κάθε ανατρεπτικής προοδευτικής ταξικής ιδεολογίας και να ''επαναϊδεολογικοποιηθούμε'', σύμφωνα με τη δική της άποψη, πάνω στην απαίτηση των ''τεχνικών λύσεων'' που έχουν ανάγκη οι σύγχρονες κοινωνίες του 21ου αιώνα ή να υιοθετήσουμε όσο πιο ανώδυνες για την εξουσία της πολιτικές, ή άλλες, ιδεολογίες που μας πλασάρει μέσα από τον προπαγανδιστικό της μηχανισμό.
Ας πούμε μια πολιτική ιδεολογία που θα είχε ως βασικό της συστατικό τη λογική ''πέσε πίτα να σε φάω'', με την έννοια του ότι η εργατική τάξη συνειδητά θα περίμενε να ωριμάσει σε τέτοιο βαθμό ο καπιταλισμός και να πέσει από μόνος του χωρίς να προσπαθεί να διακόψει την ολοκλήρωση της ιστορικής του πορείας, θα ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να της συμβεί.

[Επισκέπτης]

‘Καλαματιανέ’, αποφεύγεις διάλογο επί της ουσίας ή κάνω λάθος;
Ζήτησα «να συμβάλλουμε στη σύνθεση των απόψεων, πάνω στα κρίσιμα προβλήματα του 212ου αιώνα, που είναι αναγκαία για να απεγκλωβιστούμε από δόγματα, ιδεολογίες και αγκυλωμένες βεβαιότητες» , που σημαίνει, απελευθέρωση από τους σκοταδισμούς και τις ξεπερασμένες ιδεολογίες του 19ου και του 20ου αιώνα;
Άλλωστε, όπως υποθέτω, γνωρίζεις,ότι οι ιδεολογίες είναι τεχνητά θεωρητικά κατασκευάσματα κυρίαρχων τάξεων, ή πολιτικά/κομματικά αντίπαλων δυνάμεων που επιδιώκουν να κυριαρχήσουν, κοινοβουλευτικά ή επαναστατικά παραπλανώντας ή και ερήμην της κοινωνίας. Οι ιδεολογίες είναι εξουσιαστικά, ή εν δυνάμει εξουσιαστικά δημιουργήματα και γι' αυτό αντιδραστικές και παραπλανητικές παρεμβάσεις στο φαντασιακό των εργαζόμενων ανθρώπων.
Εκείνο που χρειαζόμαστε σήμερα, στην πραγματικότητα του 21ο αιώνα δεν είναι μια ακόμα εξουσιαστική ιδεολογία, η μια παλιά και αποτυχημένη, αλλά μια σύγχρονη κοινωνικοποιημένη κοσμοθεωρία που θα εκφράζει το διαχρονικό όραμα της εργαζόμενης ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα και θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες της ανθρωπότητας.
Οι πουλημένοι και προδομένοι, από τις ‘επαναστατικές’ ηγεσίες τους κοινωνικοί αγώνες δεν περιμένουν ‘να πέσει η πίτα να την φάνε’, αλλά αποσκοπούσαν και αποσκοπούν να αντικαταστήσουν τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό σε όλες τις πιθανές εκδοχές του, με τον αμεσοδημοκρατικό σοσιαλισμό, με περιεχόμενό του τον αταξικό, τον θετικό, όπως τον ονόμασε ο Μαρξ, ουμανισμό, μόνο που αυτή η προοπτική χρειάζεται ένα καινούργιο ιστορικό υποκείμενο που θα εκφράζει το αυτενεργό 99% και συνεπώς δεν μπορεί να είναι ούτε ένα κόμμα, ούτε μια τάξη και πολύ περισσότερο μια εξουσιομανής παρέα, στην εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που πολτοποιεί ολόκληρη την κοινωνία, η αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας μορφοποιήθηκε στην ακραία κοινωνική ανισότητα, όπου το 1% δρα εναντίον του 99% των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά.
Μήπως, είσαι κρυφοεξουσιαστής, που διαφωνεί με αυτή την προοπτική και γι’ αυτό κάνεις ‘επαναστατικές πιρουέτες’ της μιας δεκάρας, ενώ μπορείς να βοηθήσεις το διάλογο αντί να του βάζεις τρικλοποδιές;
Τώρα συζητάμε το πρόβλημα του ιστορικού υποκειμένου ή το πρόβλημα της υδρογονοενέργειας. Επ' αυτών έχεις κάτι να πεις με σεβασμό των συνομιλητών σου, οι οποίοι, αντί να τους αναγκάζεις να παρακολουθούν κοκορομαχίες, καλό είναι να καταθέσουν και τις δικές τους απόψεις.
Διαφορετικά διερωτώμαι τι νόημα έχει να ξοδεύουμε φαιά ουσία και χρόνο για να συμμετέχουμε σε έναν άγονο και νοσηρό διάλογο που στην ουσία καταντάει αποκρουστικός και δύσοσμος σωρός παράλληλων μονολογων.

[nemo]

πανω σε αυτο δινω το δικιο στον ραν ....αν και ο ενας και ο αλλος μιλαει για ουτοπίες αλλα ο ραν τουλαχιστον
θετει την εξουσια σε πραγματικο χρονο και σε πραγματικες διαστασεις

[lefterias lefterias]

Εδώ, αγαπητέ μου ΝΕΜΟ, ψάχνουμε για συνομιλητές και όχι για αυθεντίες που αποδίδουν αφ’ υψηλού, ως αυτοδιόριστοι δικαστές, δίκαιο και άδικο. Όταν μάλιστα αγνοούν στοιχειώδης νόμους κίνησης της Φύσης, της ζωής και των κοινωνιών, δηλαδή της γέννησης, της ακμής, της παρακμής και του θανάτου που φέρνει στη θέση του παλιού το καινούργιο. Η άγνοια, ο δογματισμός ο ωχαδερφισμός και η ταύτιση, βολεμένων καμιά φορά και αβόλευτων, με την κυρίαρχη αντίληψη της στασιμότητας, η οποία, ως γνωστόν είναι καθηλωτική στο παρόν σαν να μην υπήρξε παρελθόν και σαν να μην υπάρξει μέλλον το οποίο όμως δεν το φέρνει η αδράνεια, ή η μαγκιά, ούτε βέβαια και η τυφλή πίστη σε σκοταδιστικά παραμύθια και ξεπερασμένες εξουσιαστικές ιδεολογίες, αλλά κυοφορείται στο ιστορικό Γίγνεσθαι με τη μορφή των κοινωνικών αγώνων και των κοινωνικών οραμάτων μέσα στο παρελθόν και στο παρόν.
Το να μην ξέρει κανείς πράγματα για τα οποία μπαίνει σε διάλογο δεν είναι κακό και δεν είναι οπωσδήποτε δική του ευθύνη, η δική του ευθύνη αρχίζει από την στιγμή που δεν θέλει να μάθει και ως κομπλεξικός υπονομεύει με αηδίες και εξυπνακισμούς τον διάλογο.-

[Ραν ταν πλαν]

‘Καλαματιανέ’, αποφεύγεις διάλογο επί της ουσίας ή κάνω λάθος;
Ζήτησα «να συμβάλλουμε στη σύνθεση των απόψεων, πάνω στα κρίσιμα προβλήματα του 212ου αιώνα, που είναι αναγκαία για να απεγκλωβιστούμε από δόγματα, ιδεολογίες και αγκυλωμένες βεβαιότητες» , που σημαίνει, απελευθέρωση από τους σκοταδισμούς και τις ξεπερασμένες ιδεολογίες του 19ου και του 20ου αιώνα;
Άλλωστε, όπως υποθέτω, γνωρίζεις,ότι οι ιδεολογίες είναι τεχνητά θεωρητικά κατασκευάσματα κυρίαρχων τάξεων, ή πολιτικά/κομματικά αντίπαλων δυνάμεων που επιδιώκουν να κυριαρχήσουν, κοινοβουλευτικά ή επαναστατικά παραπλανώντας ή και ερήμην της κοινωνίας. Οι ιδεολογίες είναι εξουσιαστικά, ή εν δυνάμει εξουσιαστικά δημιουργήματα και γι' αυτό αντιδραστικές και παραπλανητικές παρεμβάσεις στο φαντασιακό των εργαζόμενων ανθρώπων.

Το ίδιο ακριβώς είναι και οι κοσμοθεωρίες, ως μέγιστες κοινωνικές γενικεύσεις, έστω κι αν δεν συμπίπτουν πουθενά με τις πολιτικές ιδεολογίες ως προς το περιεχόμενο, τις προθέσεις τους και στο ότι είναι τεχνητά κατασκευάσματα.
Σε μια ταξική ανταγωνιστική κοινωνία, όπως η δική μας, δεν υπάρχει ούτε μπορεί να υπάρξει ενιαία κοσμοθεωρία γιατί κάθε τάξη έχει τη δική της ειδική κοσμοθεωρία, που επιδρά στον άνθρωπο με τη μορφή των ατομικών αισθητηριακών αντιλήψεων, των παραστάσεων και των συναισθημάτων και διαμορφώνει τη συνολική κοσμοαίσθηση, την κοσμοαντίληψη και την κοσμοθέαση της συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης.
Οπότε η ζητούμενη ενότητα, κάτω από μια κοινή κοσμοθεωρία, του θιγόμενου από τον καπιταλισμό 99% είναι τουλάχιστον άτοπη, εφόσον οι βασικές τοποθετήσεις των ανθρώπων με τη γύρω τους πραγματικότητα και με τον ίδιο τους τον εαυτό, καθώς και οι διαφορετικές βασικές απαιτήσεις τους απέναντι στη ζωή και στις ανάγκες που απορρέουν από αυτή, οι πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις τους, τα ιδανικά τους, οι αρχές γνώσης και δράσης τους ως πολιτικά υποκείμενα και οι αξιολογικοί τους πολιτικοί προσανατολισμοί που απορρέουν από όλα τα παραπάνω, αποκλείουν την όποια αφηρημένη ενότητα στη βάση μια κοινής κοσμοθεωρίας αφού ο πυρήνας της κοινής κοσμοθεωρίας είναι ο ανώτερος δείκτης συλλογικής πολιτικής ωριμότητας και κοινωνικής και ατομικής συνείδησης από το σύνολο της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο στην ανώτερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, τον κομμουνισμό.
Ας πούμε σήμερα, με την αστική τάξη στην εξουσία, στην κοσμοθεωρία της, λόγω της αντιφατικότητας της μεταξύ λόγων και έργων, κυριαρχεί ο ανορθολογισμός, η απολογητική του καπιταλισμού, η λατρεία του κέρδους και της κάθε μορφής βίας προς τους ''αντιφρονούντες'' και που παραδόξως οι παραπάνω αστικές ''αρχές'' συνυπάρχουν σε αγαστή συνεργασία με τις μικροαστικές θεωρίες αμφισβήτησης του καπιταλισμού και τις αναρχικές εξεγερσιακές ιδέες που ''αμφισβητούν'' την εξουσία της.
Γιατί άραγε; Επειδή λειτουργεί άψογα η ''δημοκρατία'';
Αυτά και μόνο αρκούν ώστε την αφηρημένη μικροαστική πρόθεση δημιουργίας μιας νέας κοινής κοσμοθεωρίας αμφισβήτησης του καπιταλισμού να την καθιστούν ουτοπία.
Βασική προϋπόθεση δημιουργίας κοινής κοσμοθεωρίας είναι η κατάκτηση της εξουσίας από τη μόνη τάξη, την εργατική, που η κοσμοθεωρία της βασίζεται στην εξάλειψη όλων των κοινωνικών αντιθέσεων και στη δημιουργία του ανθρώπου που συνειδητά θα οικοδομήσει τη νέα κομμουνιστική κοινωνία.

Εκείνο που χρειαζόμαστε σήμερα, στην πραγματικότητα του 21ο αιώνα δεν είναι μια ακόμα εξουσιαστική ιδεολογία, η μια παλιά και αποτυχημένη, αλλά μια σύγχρονη κοινωνικοποιημένη κοσμοθεωρία που θα εκφράζει το διαχρονικό όραμα της εργαζόμενης ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα και θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες της ανθρωπότητας.

Εκείνο που χρειαζόμαστε σήμερα και στο μέλλον δεν είναι η ανέφικτη δημιουργία μιας νέας κοσμοθεωρίας αλλά το να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο τη μόνη ασυμβίβαστη τάξη, και τον πολιτικό φορέα των ιδεών της, που έχει όλα εκείνα τα απαιτούμενα, πολιτικά και αγωνιστικά, προσόντα για να παίξει το ρόλο του ηγέτη όλων των εργαζομένων ώστε να απαλλάξει τελικά την ανθρωπότητα από την καταπίεση των καπιταλιστών.
Όλα τα υπόλοιπα έχουν το χαρακτήρα ευχολογίων μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε ανθρωπιστικό πολιτικο-οικονομικό σύστημα από κάποιους που, μέχρι να γίνει αυτό, τους είναι αρκετό να μαζεύουν τα κόκαλα που θα πέφτουν από το τραπέζι.

[nemo]

μια και βαριεμαι αφόρητα ακομη και για να ζωγραφισω και μια και μου την εχει δωσει η καραντινα θα ανοιξω
το στομα μου παραπανω απο οσο πρεπει και σας καλω να μην δωσετε σημασια σε αυτα που θα γραψω
διαβαζοντας σας στα γρηγορα γιατι ολα αυτα τα εχω σκυλοβαρεθει να πω οτι μενετε σε παπαριες
ενω ο καθενας απο την πλευρα του εχει το απολυτο δικιο
πρεπει να ξεπερασετε την γνωμη σας ακομη και αν ειναι 100% σωστη
1αυτο που ισχυριζεται ο ενας για να συμβει θα πρεπει ολοκληρη η ανθρωποτητα να λαβει ταυτοχρονως
μια θεικη εντολη απο το υπερπεραν
2αυτο που ισχυριζεται ο αλλος για να συμβει θα πρεπει να ταυτοχρονως παλι να συμβει με μια παγκοσμια δικτατορια
3 ειναι πολυ νωρις να συμβει το πρωτο
4το δευτερο εχει περισσοτερες πιθανοτητες να συμβει αφου ηδη σημερα συμβαινει μια παγκοσμια δικτατορια
αλλα οχι κομμουνιστικη

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΑΝΑΔΕΙΞΙΣ 8
είναι η ενέργεια του υδρογόνου η μεγάλη ενεργειακή επανάσταση που έχουμε ανάγκη ως κοινωνίες ;

... το ενεργειακό είναι αναμφίβολα ένα από τα κρισιμότερα προβλήματα της κοινωνικής μας διαχείρισης ,, αν όχι το πιο κρίσιμο ...το ποιός και πώς παράγει, ποιός και πώς συγκεντρώνει και πώς διανέμει και με τι κόστος αυτό το κρίσιμο αγαθό που λέμε ενέργεια και το τι αφήνει ως αποτύπωμα στην φύση αυτή η αλυσίδα παραγωγής και κατανάλωσης του είναι βασικός ενδείκτης των τεχνολογικών επιτεύξεων του πολιτισμού μας αλλά και της ανισορροπίας ή ισορροπίας του ...

...η ενέργεια που χρησιμοποιούμε για να καλύψουμε τις ατομικές και συλλογικές μας ανάγκες τελικά μήπως είναι δυνατόν αντί να μας απελευθερώνει, να μας σκλαβώνει ακόμη περισσότερο από όσο αν δεν υπήρχε καν ως αγαθό; ...

... τελικά στην εποχή μας που βαδίζει στα βήματα της τέταρτης τεχνολογικής της επανάστασης αυτή η κρίσιμη ενέργεια είναι η ηλεκτρική ...είναι η ενέργεια που χρειαζόμαστε όχι αυτή καθεαυτή τόσο όσο για να την μετατρέψουμε τελικά σε όλες τις άλλες χρήσιμες μορφές ενέργειας που χρησιμοποιούμε ,, θερμική, ψυχτική, φωτεινή, μηχανική ..χμμμ...

..και το μεγάλο ερώτημα είναι ....τελικά είναι η μεγάλη ενεργειακή επανάσταση που περιμένουμε η υδρογονοενέργεια ;...είναι δηλαδή ενεργειακή επανάσταση η εύρεση μιας μορφής ενέργειας, άφθονης, φθηνής, καθαρής, που να μπορούμε να τη μετατρέπουμε αποκεντρωμένα κι αυτόνομα σε ηλεκτρική ;
..ή μήπως επανάσταση αληθινή θα ήταν η οριστική απαλλαγή μας από όλα τα ενεργοβόρα και πανάκριβα στάδια μετατρεψιμότητας όλων των φυσικών ενεργειών ώστε να καταλήξουν σε ηλεκτρική ;....η απαλλαγή μας από την ""κατάρα"" της ηλεκτρικής ενέργειας ;

...ο Κ.Λάμπος επιμένει όμως ...ότι η ενέργεια του μελλοντός μας, η απελευθερωτική, αυτή που θα φέρει την μεγάλη ενεργειακή επανάσταση είναι η ενέργεια από την καύση του υδρογόνου που βρίσκεται παντού χμμμ - όμως όχι αυτό καθεαυτό το υδρογόνο αλλά ενώσεις του υδρογόνου που απαιτούν ενεργοβόρα στάδια διάσπασης του - βρίσκεται φθήνη - ποσό φθηνό όμως είναι κάτι που θέλει τόση δαπάνη ενέργειας για να δημιουργηθεί και που η αποθήκευση του θέλει ιδιαίτερες συνθηκες υψηλού κόστους ώστε το καύσιμο αυτό να είναι ασφαλές- και καθαρή - όσο γιαυτό εε ναι σίγουρα η καύση του υδρογόνου είναι μια καθαρή αντίδραση αλλά πριν καταλήξουμε σε αυτή απαιτούνται τόσες περίπλοκες και ενεργοβόρες μετατροπές που το προνόμιο αυτό της καθαρότητας κατά την καύση σχεδόν επισκιάζεται ...

....ας δούμε όμως τι μας λέει ο Κ.Λάμπος για το ενεργειακό αυτό <<θαύμα >>που λέγεται υδρογονοενέργεια ..παρακάτω ένα απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο του έτσι όπως παρατίθεται στο blog του ....


==========================================================
https://classlessdemocracy.blogspot.com ... -post.html

Υδρογόνο. Ο σύγχρονος Προμηθέας Δεσμώτης
.....................................

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς φως και θέρμανση. Είναι ο κόσμος του Νότου και των τριτοκοσμικών θυλάκων του Βορρά, στον οποίο ζει ο μισός και πλέον
πληθυσμός του πλανήτη.
Ας φανταστούμε, όσοι δεν το έχουμε ζήσει, έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για μια εβδομάδα εξ αιτίας μιας μεγάλης βλάβης του συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος, όπως αυτή του Τσερνομπίλ και της Φουκοσίμα, ή γιατί κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο κατέστρεψε τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, ή εξ αιτίας ενός black out λόγω της υπερφόρτωσης του δικτύου, ή γιατί κάποια συντεχνία ή κάποια χούντα αποφάσισε να κατεβάσει τον κεντρικό διακόπτη, ή γιατί κάποια επιχείρηση ηλεκτρισμού χρεοκόπησε, ή γιατί ‘χρεοκοπήσαμε’ εμείς και δεν μπορούμε να πληρώσουμε το ‘ηλεκτρικό’. Δεν είναι φαντασία. Είναι ο κόσμος στο οποίο ζούμε, ο ‘αναπτυγμένος’ κόσμος του Βορρά.
Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για ένα μήνα, γιατί ο Οργανισμός των χωρών που εξάγουν πετρέλαιο (OPEC) αποφάσισε να διπλασιάσει την τιμή του αργού πετρελαίου, ή γιατί οι επίδοξοι ηγεμόνες παίζουν ‘πολεμικά παιχνίδια’ για τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών. Δυστυχώς, ούτε αυτό είναι φαντασία. Είναι η σημερινή πραγματικότητα, η καθημερινότητα όλων των κατοίκων του πλανήτη.
Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, γιατί τα ορυκτά καύσιμα του πλανήτη τελείωσαν. Είναι ο κόσμος του 21ου αιώνα. και είναι ένας υπαρκτός και ορατός πια εφιάλτης –δεν είναι φαντασία.
Και στη συνέχεια ας φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο τα νοικοκυριά, τα χωριά, οι πόλεις, τα κράτη και τελικά η ανθρωπότητα απέκτησαν την ενεργειακή αυτονομία τους, γιατί μπορούν να έχουν άφθονη, φτηνή έως δωρεάν, ασφαλή και καθαρή ενέργεια από το υδρογόνο. Είναι ο κόσμος της υδρογονοενέργειας που γεννιέται και δυναμώνει μέρα με τη μέρα και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αυτόνομη αειφόρο τοπική ανάπτυξη χωρίς ανασφαλείς εργαζόμενους και ανασφάλιστους ανέργους, χωρίς ξενοφοβικούς αυτόχθονες, ξεσπιτωμένους και καθημαγμένους μετανάστες. Είναι ένας κόσμος της ενεργειακής αφθονίας, της καθολικής ευημερίας και της κοινωνικής ισότητας, ένας κόσμος των ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς αφεντικά και δούλους.
Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους, χωρίς ρύπανση του περιβάλλοντος και χωρίς πολυεθνικά ενεργειακά μονοπώλια, χωρίς πολέμους για τον έλεγχο της ενέργειας και για την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτός ο κόσμος είναι πια, χάρη στην απλοχεριά της Φύσης και τις τεράστιες δυνατότητες της επιστημονικοτεχνικής και υδρογονοενεργειακής επανάστασης, μια υπαρκτή πραγματικότητα και δεν είναι φαντασία. Είναι ο κόσμος που ονειρευτήκαμε ως ανθρωπότητα και χτίσαμε με τον ιδρώτα και το αίμα χιλιάδων γενεών.
Τέλος, ας κάνουμε τη σύγκριση των δυο κόσμων, ας σκεφτούμε μόνοι και με άλλους, ως δημότες μιας πόλης και ως πολίτες μιας χώρας και του πλανήτη, και ας αποφασίσουμε ποιον από τους δυο κόσμους προτιμάμε και ας πράξουμε ανάλογα, με καθαρό μυαλό και νηφαλιότητα, αλλά με γνώση της κρισιμότητας των περιστάσεων και αποφασιστικότητα, γιατί, αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνουν κάποιοι άλλοι και, όπως είδαμε σ’ αυτό το βιβλίο, το κάνουν ήδη ερήμην μας για λογαριασμό τους και εναντίον μας.
Ας φανταστούμε… «πως δεν υπάρχει κανένας λόγο για απληστία και πείνα…, πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς».
Ας φανταστούμε μια ανθρώπινη ανθρωπιστική κοινωνία, η οποία είναι σήμερα εφικτή χάρη στις επιστήμες και στην τεχνολογία που προσφέρουν ελεύθερη υδρογονοενέργεια για όλους, αποσυνθέτοντας στην κυριολεξία όλες τις εξουσιαστικές πυραμίδες, διαμορφώνοντας για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τις υλικές προϋποθέσεις για ένα καλύτερο κόσμο. Τον κόσμο της Νέας Ελευθερίας, τον κόσμο τού, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ανθρωπότητας, πραγματικά Ελεύθερου Ανθρώπου, τον κόσμο του Νέου Ανθρώπου, του homo humanisticus universalis.
Ο καπιταλισμός και το πετρέλαιο ήταν μια μικρή περίοδος στην ιστορία μας και επομένως δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, και συνεπώς το τέλος τους δεν μπορεί παρά να είναι μια νέα αρχή για την ιστορία της, για την Άμεση Δημοκρατία, την Αταξική Κοινωνία και τον Ουμανισμό.
Ένας καλύτερος κόσμος, ο κόσμος της κοινωνικής ισότητας, δεν είναι μόνο αναγκαίος και εφικτός, αλλά στις μέρες μας γίνεται και αναπόφευκτος. Η αλήθεια, το δίκιο, η υδρογονοενέργεια και ο συλλογικός αγώνας μας, ως ακαταμάχητη κοινωνική δύναμη και δημιουργική ενέργεια, θα μας οδηγήσουν σ’ αυτόν.

[Ραν ταν πλαν]

4το δευτερο εχει περισσοτερες πιθανοτητες να συμβει αφου ηδη σημερα συμβαινει μια παγκοσμια δικτατορια
αλλα οχι κομμουνιστικη

Δεν έχει απλά περισσότερες πιθανότητες, αλλά νομοτελειακά θα συμβεί γιατί βασίζεται στην πιο ολοκληρωμένη σύγχρονη επιστημονική θεωρία ανάλυσης του καπιταλισμού και της νομοτελειακής σοσιαλιστικής επανάστασης και τις αρχές της, που διατυπώθηκαν από τους θεμελιωτές του επιστημονικού κομμουνισμού Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς και του Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνοφ (Λένιν).
Οι αρχές αυτές ήταν το καταστάλαγμα της ανάλυσης της κοινωνικής παραγωγής και της πάλης των τάξεων σε συνθήκες παγκόσμιας εδραίωσης του καπιταλισμού, τότε που άρχισαν να διαμορφώνονται οι υλικές προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση του νέου κοινωνικού συστήματος, του κομμουνισμού.

Σε αντίθεση με τις αφηρημένες ιδέες περί κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας που θα γίνουν πραγματικότητα με βάση την αλλαγή της συλλογικής συνείδησης του ''ιστορικού υποκειμένου'', ο Μαρξισμός-Λενινισμός ανέλυσε σε βάθος τη μεθοδολογία της κοινωνικής αλλαγής από θέσεις υλιστικές και με πνεύμα υλιστικής κατανόησης της ιστορίας.
Αυτό σημαίνει ότι εξέτασε πριν από όλα την επανάσταση, και τις όποιες κοινωνικές αλλαγές, σαν προϊόν της ιστορικής εξέλιξης κάτω από ορισμένες αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις που δεν εμφανίζονται με μαγικά ραβδάκια αλλά διαμορφώνονται στη διάρκεια μακρόχρονων ιστορικών περιόδων.

Γι αυτό αν θέλουμε να αναμορφώσουμε την κοινωνική δομή πρέπει απαραίτητα να συντονίσουμε την πολιτική δράση μας με τους αντικειμενικούς νόμους της κοινωνικής ανάπτυξης, με τις αντικειμενικές συνθήκες και προϋποθέσεις.
Η περιφρόνηση αυτών των νόμων, που είναι χαρακτηριστικό του μικροαστικού επαναστατισμού και του ''αριστερού'' οπορτουνισμού, όπως εκφράζεται εδώ από τον κύριο ''lefterias'', έχει πάντα σοβαρές επιπτώσεις σε κάθε προσπάθεια για κοινωνική αλλαγή, ή και της σοσιαλιστικής επανάστασης, και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ήττα το κίνημα.

Ο μαρξιστής-λενινιστής καθορίζοντας τους σκοπούς και τα καθήκοντα του επαναστατικού κινήματος ανατροπής του καπιταλισμού δε βασίζεται στις υποκειμενικές-προσωπικές του αντιλήψεις σχετικά με την καλύτερη κοινωνική δόμηση,
αλλά στις πραγματικές τάσεις της κοινωνικής ανάπτυξης και στις πραγματικές κοινωνικές αντιθέσεις και βάζει ως στόχο πάντα μόνο εκείνα τα κοινωνικά ιδανικά, που για την πραγματοποίηση τους έχουν ωριμάσει οι απαραίτητες προϋποθέσεις μέσα στα σπλάχνα της υπάρχουσας κοινωνίας.
Ο κύριος ''lefterias'' δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να προσπαθεί να επιβάλλει στην κοινωνία τεχνητά πολιτικά σχήματα ''βιάζοντας'' κατά κάποιο τρόπο την ιστορική εξέλιξη με βουλησιαρχικό τρόπο, για την πραγματοποίηση των ουτοπικών σχεδίων του, πάνω στα οποία βασίζει τη θεωρία του για την εντελώς αφηρημένη εννοιολογικά ''αποκαπιταλιστικοποίηση'' της κοινωνίας.
Πράγμα που τον καταδικάζει σε σίγουρη αποτυχία, πράγμα αδιάφορο για εμάς σε ό,τι αφορά τον ίδιο και το θεωρητικό του κατασκεύασμα, αλλά δεν μπορούμε να τον αγνοήσουμε εφόσον στην απίθανη περίπτωση που η ουτοπία του εφαρμοστεί στην πράξη θα έχει σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα την ήττα του επαναστατικού κινήματος, τις βαριές απώλειες για την εργατική τάξη και την εμφάνιση τέτοιων πολιτικών και κοινωνικών δομών που δε θα έχουν τίποτα το κοινό με το σοσιαλισμό και με τα κοινωνικά ιδανικά για τα οποία αγωνίζεται η εργατική τάξη εδώ και 150 χρόνια.