έν οίδα ότι ουδέν οίδα

[Spark]

αυτό που θέλω να πω είναι ότι εγώ προσωπικά δεν μπορώ να πω τίποτα με βεβαιότητα, είτε υπέρ είτε κατά της μιας ή της άλλης άποψης. Την αβεβαιότητά μου απλά εκφράζω.

“Η αληθινή σοφία έρχεται στον καθένα μας όταν συνειδητοποιήσουμε πόσο λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή, τους εαυτούς μας και τον κόσμο γύρω μας”.
Όταν το μαντείο των Δελφών έκανε γνωστή την ρήση του ότι ο Σωκράτης ‘’είναι ο πιο σοφός από τους ανθρώπους’’ ,ο Σωκράτης αντέδρασε όταν άκουσε τον χρησμό και σκέφτηκε τι να εννοεί άραγε ο Θεός με αυτό; αφού ο ίδιος γνωρίζει ότι δεν είναι σοφός, αλλά και ο Θεός δεν μπορεί να ψεύδεται. Έτσι, και ενώ πολύ καιρό απορούσε αποφάσισε να ελέγξει την εγκυρότητα αυτής της ρήσης, προσεγγίζοντας όλους τους σοφούς της εποχής. Πρώτα λοιπόν, πήγε σε έναν πολιτικό που θεωρούνταν σοφός από πολλούς και από τον εαυτό του σοφότατος. Δεν άργησε όμως να καταλάβει πως ο πολιτικός κάθε άλλο παρά σοφός ήταν και όταν μάλιστα προσπάθησε να του εκφράσει τις επιφυλάξεις του για τις γνώσεις του ο πολιτικός θύμωσε μαζί του όπως και πολλοί από αυτούς που ήταν τότε μπροστά. Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξε όταν επισκέφτηκε και τους ποιητές. Δεν έγραφαν τα ποιήματα τους από σοφία αλλά από καθαρό ενθουσιασμό και από κάποια φυσική έμπνευση. Ομοίως και με τους τεχνίτες.Το μόνο που κατάφερε ο Σωκράτης ήταν να αποσπάσει το μίσος, και αρνητικά αισθήματα όλων όσων επισκέφθηκε καθώς και άλλων πολλών που άκουγαν τις συζητήσεις. Και αυτό ακριβώς το μίσος και τα αρνητικά αισθήματα είναι αυτά που οδήγησαν, τελικά και στην θανατική του καταδίκη. Τελικά, από την επαφή του με όλους αυτούς τους ανθρώπους, που θεωρούσαν τον εαυτό τους σοφό ,ο Σωκράτης κατέληξε στο συμπέρασμα ‘’ότι μόνο ο Θεός είναι σοφός και πως η σοφία των ανθρώπων είναι ελάχιστη αν όχι ανύπαρκτη.’’ Καθώς, ενώ έφευγε, πάντα σκεφτόταν ότι από τους δύο τους κανείς δεν ήξερε τίποτα καλό και σωστό ο εκάστοτε όμως άνθρωπος που εξέταζε κάθε φορά για σοφό πίστευε πως ξέρει κάτι χωρίς όμως να ξέρει τίποτα. Ο Σωκράτης είχε γνώση της άγνοιας του και μάλλον ήταν εκείνο που μέτρησε στην κρίση του θεού και τον έκανε να πει ότι είναι ο πιο σοφός από όλους τους ανθρώπους. Η πεποίθηση του Σωκράτη και η φράση που συνήθιζε να λέει ‘’έν οίδα ότι ουδέν οίδα’’ εμπεριέχει και την φιλοσοφική του άποψη για την σοφία.
Με ποιόν θαυμαστό τρόπο η ειλικρινής παραδοχή της άγνοιας μετατρέπεται σε αφετηρία της αληθινής γνώσης;
Η πιο ικανοποιητική απάντηση σε αυτό το καίριο ερώτημα μπορεί να δοθεί μόνο βιωματικά, έμπρακτα. Όταν βιώσει κανείς αυτό το κρίσιμο σημείο, χωρίς φόβο και χωρίς προσδοκίες, φαίνεται πως κάτι πολύ σημαντικό αρχίζει να συμβαίνει μέσα του και γύρω του:
Αρχίζει να μετασχηματίζεται σε μικροκοσμική μονάδα ύπαρξης. Κι αυτό επιδιώκει η πάντα επίκαιρη Σωκρατική Διδασκαλία, που θεμελιώθηκε σε αυτήν εδώ τη χώρα πριν από 2500 χρόνια από τον μεγάλο Διδάσκαλο των Ελλήνων αλλά και όλης της Ανθρωπότητας, τον Σωκράτη...
Το πρόβλημα είναι η κατεστημένη άγνοια η οποία, κατά τον Πλάτωνα, παίρνει τις ακόλουθες μορφές: απλή, διπλή, μεγίστη και σοφιστική.
Απλή είναι η άγνοια όταν κανείς αγνοεί τί είναι ένα πράγμα, όμως ταυτόχρονα έχει αντίληψη ότι το αγνοεί.
Διπλή είναι η άγνοια όταν κανείς αγνοεί κάτι και ταυτόχρονα δεν έχει αντίληψη ότι το αγνοεί.
Μεγίστη είναι εκείνη η κατάσταση άγνοιας όταν κάποιος αγνοεί ένα πράγμα, έχει αντίληψη ότι το αγνοεί, αλλά επιμένει στις απόψεις και γνώμες του, χωρίς να θέλει να ξεφύγει από την άγνοιά του.
Σοφιστική, τέλος, είναι η άγνοια εκείνη όπου κανείς αγνοεί κάτι, αλλά προσπαθεί με διάφορες εικασίες, ανεξέταστες γνώμες και αυθαίρετα συμπεράσματα να καλύψει την άγνοιά του.

Η διάκριση αυτή αντιστοιχεί σε ανθρώπινους τύπους, που αναπτύσσουν ανάλογα γνωρίσματα μέσα στην κοινωνία.
Η τρίτη και η τέταρτη μορφή άγνοιας, είναι σήμερα περισσότερο εξαπλωμένες από ποτέ, παρά την εντύπωση για το αντίθετο.
Η δεύτερη μορφή άγνοιας οφείλεται σε εγκαθιδρυμένες αρνητικές συνθήκες ύπαρξης των ανθρώπινων κοινωνιών: αφορά άτομα συνήθως καλοπροαίρετα στα οποία οι δυνατότητες για γνώση υπάρχουν, πλην όμως δεν αξιοποιούνται.
Η πρώτη μορφή είναι η “ευλογημένη”, θα λέγαμε, άγνοια· αφετηριακό σημείο της σωκρατικής έρευνας για την αληθινή γνώση... Είναι η στιγμή όπου η Προσωπικότητα αντιλαμβάνεται την κατάστασή της και αναφωνεί “Ένα μόνο πράγμα γνωρίζω στα σίγουρα, ότι δηλαδή τίποτα δεν γνωρίζω”.
Ανοίγεται, έτσι, προς το Όλον, με μια δεκτικότητα ικανή να αφομοιώσει τις ποιότητες του Ανώτερου Εαυτού, και πραγματώνεται μες από την Υπ-Ακοή της στο Ανώτερο...

απο Socrates Posters

[bizeli]

Παιδιά να σας πω κάτι που έχω σκεφτεί πολλές φορές αλλά δεν ξέρω πώς να σας το εξηγήσω ακριβώς...
Σκέφτομαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή που μιλάμε πράγματα που δεν γνωρίζω και ίσως δεν τα γνωρίσω ποτέ.
Αφού, όμως, έχω την επίγνωση ότι υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζω, άρα πώς ξέρω ότι υπάρχουν αυτά τα πράγματα αφού δεν τα γνωρίζω;
Αν δεν είχα την επίγνωση αυτή τα πράγματα αυτά θα είχαν ύπαρξη;

Τέσπα, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αλλιώς. Είναι μια τόσο εσωτερικευμένη σκέψη του εγκεφάλου μου που μόνο αυτός την καταλαβαίνει. Δεν μπορώ να την εκφράσω με λόγια.
Βοηθήστε όποιος κατάλαβε τι εννοώ.


Επίσης, κάτι άλλο που είχα σκεφτεί πολύ μικρή (δημοτικό ήμουν) είναι κατά πόσο μπορώ να κρατήσω μια εικόνα στο μυαλό μου άνευ σημασίας για πολλά χρόνια.
Περπατούσα εκεί στη γειτονιά μου και όρισα ένα τυχαίο σημείο. Μια ζαρτινιέρα σε ένα μπαλκόνι.
Και σκέφτηκα αν αυτή την εικόνα μπορώ να την ανακαλώ οποιαδήποτε στιγμή και για πόσο καιρό θα κρατήσει αυτό ή θα περάσει κάποια στιγμή στη λήθη του εγκεφάλου μου.
Όρισα δλδ ένα σημείο αναφοράς.
Σας πληροφορώ αυτό το πείραμα το συνεχίζω μέχρι σήμερα. Επί πόσα χρόνια ανά τακτά χρονικά διαστήματα θυμάμαι να θυμηθώ αυτήν την τυχαία εικόνα και την φέρνω στο μυαλό μου.
Και επειδή αυτό το σπίτι είναι κοντά στο πατρικό μου, τυχαίνει να περνάω ακόμα και σήμερα από κει και βλέπω αυτή τη ζαρτινιέρα μετά από τόσα χρόνια και σκέφτομαι αυτό το πείραμα που ξεκίνησα από μικρή και το κρατάω μέχρι σήμερα.

[bizeli]

tribute to socrates

Θεό δε σε λένε
κεριά δε σου καίνε
αλλά τα λόγια σου καίνε
ακόμα τα λένε,
Σωκράτη, εσύ σούπερ σταρ.

Αγνός και καλός, ο πρώτος Χριστός
Σωκράτη, εσύ σούπερ σταρ
με κάπα ζητιάνου γυρνούσες
και στ' άσπρα σου γένια πουλιά.
Τριγύρω λαός κι εσύ άγιο φως
Σωκράτη, εσύ σούπερ σταρ
γι' αγάπη και φως τούς μιλούσες,
σοφέ, των σοφών βασιλιά.

Πιλάτος λαός σού πήρε το φως
Σωκράτη, εσύ σούπερ σταρ ,
η Αθήνα που τόσο αγαπούσες
φαρμάκι σού δίνει πικρό.
Πικρή χαραυγή, ορφάνευε η γη
Σωκράτη, εσύ σούπερ σταρ
την ώρα που εσύ ξεκινούσες
να βρεις τον αιώνιο Θεό.

[Spark]

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή που μιλάμε πράγματα που δεν γνωρίζω και ίσως δεν τα γνωρίσω ποτέ.
Αφού, όμως, έχω την επίγνωση ότι υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζω, άρα πώς ξέρω ότι υπάρχουν αυτά τα πράγματα αφού δεν τα γνωρίζω;
Αν δεν είχα την επίγνωση αυτή τα πράγματα αυτά θα είχαν ύπαρξη;

τα ανώτερα θηλαστικά όπως το ανθρώπινο είδος έχουν ανεπτυγμένο εγκέφαλο και μερικά έχουν περισσότερη λογική απο άλλα. αυτό σημαίνει λογικά πιστεύεις πως υπάρχουν πράγματα που δεν τα γνωρίζεις αφού
1> δεν ασχολήθηκες να τα γνωρίσεις
2> δεν έτυχε να τα γνωρίσεις
3> δεν μπορείς να τα γνωρίσεις λόγο έλλειψης αντίληψης
4> είναι απο αυτά που γνωρίζουν ελάχιστοι ή κανείς.

πχ την ύπαρξη και την συμπεριφορά των στοιχειωδών σωματιδίων πως να την γνωρίζεις εάν δεν είσαι φυσικός ή δεν έχεις την ειδικότητα που κάποιοι σπουδάζουν και αποκτούν με πολλά χρόνια αναζήτησης της γνώσης.
τα στοιχειώδη σωματίδια όπως ηλεκτρόνια, νετρόνια, φωτόνια, μποζόνια, νετρίνα κα δεν μπορείς να τα αντιληφθείς με τις αισθήσεις που διαθέτεις. ακόμα και αυτοί που νομίζουν πως τα γνωρίζουν προσπαθούν να τα αντιληφθούν με εξειδικευμένα όργανα...

δεν χρειάζεσαι βοήθεια για να καταλάβεις πως οι ανθρώπινες αισθήσεις είναι φτωχές για να αντιληφθούν το μεγαλείο της ζωής και του σύμπαντος.

Επίσης, κάτι άλλο που είχα σκεφτεί πολύ μικρή (δημοτικό ήμουν) είναι κατά πόσο μπορώ να κρατήσω μια εικόνα στο μυαλό μου άνευ σημασίας για πολλά χρόνια.
Περπατούσα εκεί στη γειτονιά μου και όρισα ένα τυχαίο σημείο. Μια ζαρτινιέρα σε ένα μπαλκόνι.
Και σκέφτηκα αν αυτή την εικόνα μπορώ να την ανακαλώ οποιαδήποτε στιγμή και για πόσο καιρό θα κρατήσει αυτό ή θα περάσει κάποια στιγμή στη λήθη του εγκεφάλου μου.
Όρισα δλδ ένα σημείο αναφοράς.
Σας πληροφορώ αυτό το πείραμα το συνεχίζω μέχρι σήμερα. Επί πόσα χρόνια ανά τακτά χρονικά διαστήματα θυμάμαι να θυμηθώ αυτήν την τυχαία εικόνα και την φέρνω στο μυαλό μου.
Και επειδή αυτό το σπίτι είναι κοντά στο πατρικό μου, τυχαίνει να περνάω ακόμα και σήμερα από κει και βλέπω αυτή τη ζαρτινιέρα μετά από τόσα χρόνια και σκέφτομαι αυτό το πείραμα που ξεκίνησα από μικρή και το κρατάω μέχρι σήμερα.

αναμνήσεις, για κάποιους έχουν αξία για άλλους δεν έχουν.
αναμνήσεις της ζωής που έζησα φέρνω στο μυαλό μου πολλές φορές, ζω ξανά και ξανά το παρελθόν μέσα απο τις αναμνήσεις. έτσι για εμένα οι αναμνήσεις έχουν μεγάλη αξία αλλά κάποιοι/ες δεν θέλουν να θυμούνται, δεν ξέρω εάν θυμούνται, αδιαφορούν για τις αναμνήσεις.
γίνεται έρευνα στο θέμα των αναμνήσεων-καταχωρημένων στοιχείων στον εγκέφαλο με σκοπό την καταγραφή και αναπαραγωγή τους. σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας οι καλές αναμνήσεις στοιχίζουν πολλά χρήματα..

λοιπόν τι αξία έχει για εσένα η ανάμνηση της ζαρτινιέρας; και πόσα θα έδινες για να μην χάσεις αυτή την ανάμνηση;

αντίστοιχα για εμένα:
παλιά αντικείμενα που έχω σωρεύσει σε αποθήκες δεν τα χρειάζομαι και δεν τα θέλω όμως όταν τα κοιτώ μου θυμίζουν κάτι απο το παρελθόν, πχ ενα βιβλίο που κάποτε το διάβασα και τωρα δεν θυμάμαι τι γράφει - μου το δώρησε μια γυναίκα που ξέχασε εμένα και το βιβλίο, ένα παλιό ραδιόφωνο που το είχε κάποτε ένας άνθρωπος που τωρα δεν ζει, παλιές φωτογραφίες που δεν αξίζουν τίποτα για κανέναν άλλον εκτός απο εμένα,, και άλλα...

κάποιοι λένε : δεν σου κάνει καλό να ζεις στο παρελθόν, ξέχνα τα και προχώρα στο μέλλον. μα προχωρώ στο μέλλον αλλά με τις αναμνήσεις του παρελθόντος έγινα αυτό που είμαι, τα βιώματα είναι τα εφόδια μου.
δεν θα ημουν αυτος που είμαι διχως βιώματα, δίχως αναμνήσεις μαλλον θα ήμουν σαν φυτό.

να λοιπον πως η εικόνα της ζαρτινιέρας σε κάνει να είσαι αυτό που είσαι σήμερα, το υπέροχο εγω σου

[Προέλλην]

Παιδιά να σας πω κάτι που έχω σκεφτεί πολλές φορές αλλά δεν ξέρω πώς να σας το εξηγήσω ακριβώς...
Σκέφτομαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή που μιλάμε πράγματα που δεν γνωρίζω και ίσως δεν τα γνωρίσω ποτέ.
Αφού, όμως, έχω την επίγνωση ότι υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζω, άρα πώς ξέρω ότι υπάρχουν αυτά τα πράγματα αφού δεν τα γνωρίζω;
Αν δεν είχα την επίγνωση αυτή τα πράγματα αυτά θα είχαν ύπαρξη;

Θα είχαν.

[bizeli]

Θα είχαν.

Ναι αλλά πώς γνωρίζω ότι δεν γνωρίζω για πράγματα που δεν γνωρίζω;


Παιδιά σόρι ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το διατυπώσω.
Είναι ένα χρόνιο ερώτημα που απασχολεί το μυαλό και πρώτη φορά του δίνω γραπτή υπόσταση.

[Spark]

Θα είχαν.

Ναι αλλά πώς γνωρίζω ότι δεν γνωρίζω για πράγματα που δεν γνωρίζω;


Παιδιά σόρι ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το διατυπώσω.
Είναι ένα χρόνιο ερώτημα που απασχολεί το μυαλό και πρώτη φορά του δίνω γραπτή υπόσταση.

στο έγραψα παραπάνω <με την λογική> και εδωσα και παράδειγμα, θα επρεπε να καταλάβεις γιατι γνωρίζεις πως δεν γνωρίζεις αφου εχεις λογική ανώτερου θηλαστικού.
ξαναδιάβασε την απάντηση μου, η λογική και οι αναμνήσεις είναι απαντήσεις στις απορίες σου.

[bizeli]

τα ανώτερα θηλαστικά όπως το ανθρώπινο είδος έχουν ανεπτυγμένο εγκέφαλο και μερικά έχουν περισσότερη λογική απο άλλα. αυτό σημαίνει λογικά πιστεύεις πως υπάρχουν πράγματα που δεν τα γνωρίζεις αφού
1> δεν ασχολήθηκες να τα γνωρίσεις
2> δεν έτυχε να τα γνωρίσεις
3> δεν μπορείς να τα γνωρίσεις λόγο έλλειψης αντίληψης
4> είναι απο αυτά που γνωρίζουν ελάχιστοι ή κανείς.

Το ένα δεν με καλύπτει γιατί υπό συνθήκες αν ήθελα να ασχοληθώ θα το είχα κάνει.
Τα υπόλοιπα είναι πιο κοντά σε μια λογικοφανή εξήγηση με έμφαση το 3 όπου νομίζω ότι το κλειδί είναι η λέξη "αντίληψη".
Γιατί για κάποια πράγματα αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη τους και για κάποια άλλα δεν την αντιλαμβάνομαι αλλά το περίεργο είναι ότι παρότι δεν τα αντιλαμβάνομαι έχω την επίγνωση ότι υπάρχουν πράγματα που δεν αντιλαμβάνομαι. Πώς γίνεται αυτό;
Στον ενσυνείδητο νου τα πράγματα αυτά δεν υπάρχουν αλλά στον υποσυνείδητο νου τα πράγματα αυτά υπάρχουν.
Δλδ υπάρχει ένα τίποτα στη σφαίρα της αντίληψής μου, του οποίου την ύπαρξη εγώ γνωρίζω.
Ναι αλλά αφού είναι ένα τίποτα, εγώ γιατί το γνωρίζω;

πχ την ύπαρξη και την συμπεριφορά των στοιχειωδών σωματιδίων πως να την γνωρίζεις εάν δεν είσαι φυσικός ή δεν έχεις την ειδικότητα που κάποιοι σπουδάζουν και αποκτούν με πολλά χρόνια αναζήτησης της γνώσης.
τα στοιχειώδη σωματίδια όπως ηλεκτρόνια, νετρόνια, φωτόνια, μποζόνια, νετρίνα κα δεν μπορείς να τα αντιληφθείς με τις αισθήσεις που διαθέτεις. ακόμα και αυτοί που νομίζουν πως τα γνωρίζουν προσπαθούν να τα αντιληφθούν με εξειδικευμένα όργανα...

Ναι αυτά είναι εγκυκλοπαιδικές γνώσεις που θα μπορούσα να γνωρίσω και να μάθω απλά ανοίγοντας ένα βιβλίο.
Λέω για πράγματα που δεν μπορεί να τα συλλάβει ο ανθρώπινος νους αλλά έχει επίγνωση αυτής της αδυναμίας.
Άρα γνωρίζει ή δεν γνωρίζει;

δεν χρειάζεσαι βοήθεια για να καταλάβεις πως οι ανθρώπινες αισθήσεις είναι φτωχές για να αντιληφθούν το μεγαλείο της ζωής και του σύμπαντος.

Ναι μάλλον εδώ βρίσκεται όλη η απάντηση. Ότι οι ανθρώπινες αισθήσεις είναι πολύ φτωχές για να αντιληφθούν τι συμβαίνει γύρω.
Πόσα πράγματα μπορεί να υπάρχουν που ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να αντιληφθεί.
Τραγικό;

αναμνήσεις, για κάποιους έχουν αξία για άλλους δεν έχουν.
αναμνήσεις της ζωής που έζησα φέρνω στο μυαλό μου πολλές φορές, ζω ξανά και ξανά το παρελθόν μέσα απο τις αναμνήσεις. έτσι για εμένα οι αναμνήσεις έχουν μεγάλη αξία αλλά κάποιοι/ες δεν θέλουν να θυμούνται, δεν ξέρω εάν θυμούνται, αδιαφορούν για τις αναμνήσεις.
γίνεται έρευνα στο θέμα των αναμνήσεων-καταχωρημένων στοιχείων στον εγκέφαλο με σκοπό την καταγραφή και αναπαραγωγή τους. σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας οι καλές αναμνήσεις στοιχίζουν πολλά χρήματα..

λοιπόν τι αξία έχει για εσένα η ανάμνηση της ζαρτινιέρας; και πόσα θα έδινες για να μην χάσεις αυτή την ανάμνηση;

αντίστοιχα για εμένα:
παλιά αντικείμενα που έχω σωρεύσει σε αποθήκες δεν τα χρειάζομαι και δεν τα θέλω όμως όταν τα κοιτώ μου θυμίζουν κάτι απο το παρελθόν, πχ ενα βιβλίο που κάποτε το διάβασα και τωρα δεν θυμάμαι τι γράφει - μου το δώρησε μια γυναίκα που ξέχασε εμένα και το βιβλίο, ένα παλιό ραδιόφωνο που το είχε κάποτε ένας άνθρωπος που τωρα δεν ζει, παλιές φωτογραφίες που δεν αξίζουν τίποτα για κανέναν άλλον εκτός απο εμένα,, και άλλα...

κάποιοι λένε : δεν σου κάνει καλό να ζεις στο παρελθόν, ξέχνα τα και προχώρα στο μέλλον. μα προχωρώ στο μέλλον αλλά με τις αναμνήσεις του παρελθόντος έγινα αυτό που είμαι, τα βιώματα είναι τα εφόδια μου.
δεν θα ημουν αυτος που είμαι διχως βιώματα, δίχως αναμνήσεις μαλλον θα ήμουν σαν φυτό.

να λοιπον πως η εικόνα της ζαρτινιέρας σε κάνει να είσαι αυτό που είσαι σήμερα, το υπέροχο εγω σου

Ναι εγώ απλά ήθελα να κάνω το πείραμα με κάτι που δεν είχε για μένα καμία συναισθηματική ή άλλου είδους αξία η ανάμνηση και ήθελα να δω κατά πόσο ο εγκέφαλος μπορεί να διατηρήσει αυτήν την εικόνα.
Για αυτό διάλεξα το πρώτο τυχαίο πράγμα που έπεσε το βλέμμα μου. Μια ζαρτινιέρα σε ένα μπαλκόνι.
Κάτι τελείως άσχετο και ουδέτερο.
Και παρόλα αυτά το στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου, μα την παναγιά, όπως σας το λέω το κέρδισα.
Είχα πει "για να δω θα μπορώ να θυμάμαι αυτήν την εικόνα χρόνια μετά;"
Επί τούτου το έκανα.
Δε σήμαινε κάτι η ζαρτινιέρα για μένα.
Ούτε είχε κάτι να μου τραβήξει την προσοχή (πχ όμορφα λουλούδια) για να πω ότι αξίζει κάτι για να την θυμάμαι.
Brain exercise

[bizeli]

στο έγραψα παραπάνω <με την λογική> και εδωσα και παράδειγμα, θα επρεπε να καταλάβεις γιατι γνωρίζεις πως δεν γνωρίζεις αφου εχεις λογική ανώτερου θηλαστικού.
ξαναδιάβασε την απάντηση μου, η λογική και οι αναμνήσεις είναι απαντήσεις στις απορίες σου.

Ναι τη διάβασα απλά απάντησα πρώτα στον προέλληνα γιατί μου ήρθε αυθόρμητα η ερώτηση και δεν ήθελα να την ξεχάσω έτσι όπως την σκέφτηκα.

[bizeli]

Μάγκες θα πεθάνω και η τελευταία μου ανάμνηση θα είναι μια ζαρτινιέρα, επειδή έχω κάλο στον εγκέφαλο.

Θα φτάσω 80 χρονών και θα μου έχει γίνει εμμονή η ζαρτινιέρα.