Συμπόνια καὶ Κακία ἐν τῷ Συγχρόνῳ Πλατωνισμῷ

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχόλιο 1

Οὐ μόνον ὑπάρχει ἡ κόλασις, ἀλλὰ γὰρ καί τινων ἐστὶν ὁ ὁριστικὸς τόπος διαμονῆς αὐτῶν καί μέχρι τῆς τελειωτικῆς ἐπωδυνῆς ἀπωλείας αὐτῶν

[tanipteros]

Θα μπορούσατε ίσως κ. Τανίπτερε να μας τα συμπτύξετε αυτά σε μερικές φράσεις και να μας πείτε ποιο είναι το ζουμί;

Ελληνικά: Τανύπτερος
Αγγλιστί: Tanipteros

Περίληψη βασικών σημείων

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός προσεγγίζει την κακία όχι ηθικοδικανικά, αλλά οντολογικά, ως φαινόμενο που ανήκει στη σχέση Είναι–Γίγνεσθαι.

Η κακία δεν νοείται ως παράβαση νόμου, αλλά ως ψυχική κατάσταση που απαιτεί κατανόηση, διάγνωση και θεραπεία.

Η θεία κρίση υπάρχει, όχι ως τιμωρία, αλλά ως διαγνωστική όραση της πραγματικής καταστάσεως της ψυχής.

Ρίζες της κακίας θεωρούνται η επιθυμία του θανάτου και η αντιθεΐα, δηλαδή η αποστροφή από το Αγαθό.

Η κάθοδος της ψυχής στο Γίγνεσθαι δεν επιβάλλεται βίαια, αλλά αποτελεί εκούσια επιλογή εμπειρίας της φθοράς και του πόνου.

Δεν υφίσταται έννοια αιώνιας καταδίκης· καμία ψυχή δεν αποκόπτεται οντολογικά από το Θείο ή το Αγαθό.

Οι καταστάσεις κακίας είναι πρόσκαιροι τρόποι βιώσεως, συνδεδεμένοι με λήθη και άγνοια της αληθινής φύσεως της ψυχής.

Η κακία δεν είναι μεταφυσική ύβρις ή ουσία, αλλά βίωμα που γεννάται από τον πόνο της απομάκρυνσης από την επίγνωση.

Ο σκοπός του λόγου είναι η διαμόρφωση συμπαθούς και θεραπευτικής στάσης απέναντι στην κακία.

Η συμπόνια θεμελιώνεται ως φυσική εκδήλωση της ροής του Αγαθού προς το ελλειπές και εντάσσεται σε ενιαία σύνθεση οντολογίας, επιστροφής και θεραπείας της ψυχής.

Η στάση του φιλοσόφου στον Σύγχρονο Πλατωνισμό απορρίπτει κάθε δικανικό ή τιμωρητικό σχήμα και κάθε ηθική καταδίκη της κακίας.

Η κακία δεν νοείται ως αμαρτία ή παράβαση νόμου, αλλά ως φυσική συνέπεια τρόπων ζωής μέσα στην τάξη του Όντος.

Η κακία προκύπτει από ενεργή και βαθιά αποστροφή της ψυχής προς το Θείο, η οποία γεννά αντιθεΐα και στροφή προς το Γίγνεσθαι.

Σύμφωνα με το οντολογικό σχήμα Αποστροφής και Επιστροφής, η ρίζα της κακίας δεν βρίσκεται στη φύση της ψυχής αλλά στην επιθυμία ορισμένων ψυχών να βιώσουν την αθανασία μέσω της εμπειρίας του θανάτου.

Η επιθυμία αυτή δεν θεωρείται αμαρτία, αλλά εμπειρική ορμή που εγκαινιάζει κύκλο πόνου, λήθης και άγνοιας.

Το κάρμα νοείται ως αντιπεπονθός και όχι ως τιμωρία, λειτουργώντας ως φυσική ακολουθία πράξεων, διαθέσεων και συνειδησιακών τρόπων.

Ο τρόπος του είναι της ψυχής καθορίζει τον τρόπο του πάσχειν, όπως ο τρόπος της όρασης καθορίζει το ορώμενο.

Οι κόλασεις κατανοούνται ως καταστάσεις συνείδησης και όχι ως τόποι αιώνιας καταδίκης.

Οι καταστάσεις αυτές είναι πρόσκαιρες, μεταβλητές και ιάσιμες, εφόσον η ψυχή μπορεί να επανέλθει μέσω επίγνωσης και εσωτερικής μεταστροφής.

Κεντρικό αξίωμα του Σύγχρονου Πλατωνισμού είναι ότι ο πόνος δεν τιμωρεί αλλά διδάσκει.

Ο πόνος δεν εκφράζει θεία οργή, αλλά αποτελεί ένδειξη απόκλισης από την αρμονία του Όντος και ταυτόχρονα δυνατότητα επιστροφής.

Σύμφωνα με τον Μύθο της Αποστροφής και της Επιστροφής, η κακία δεν έχει οντολογική υπόσταση και δεν υφίσταται ως ουσία ή αυθύπαρκτη δύναμη.

Η κακία δεν είναι φύση ή αρχή αντίθετη προς το Αγαθό, αλλά τρόπος διαθέσεως της ψυχής που γεννάται από την αποστροφή της από το Θείο.

Η αποστροφή αυτή συνίσταται σε ενεργή κατηγορία των Θεών και του Αγαθού ως αιτίων πόνου, θανάτου και δυστυχίας.

Η αδυναμία της ψυχής να αναγνωρίσει ότι ο πόνος προέρχεται από την ίδια της την απομάκρυνση γεννά την αντιθεΐα ως αρνητικό δεσμό προς το Έν.

Η κακία νοείται πρωτίστως ως απομάκρυνση από το Έν και ως απώλεια της γνώσης του ίδιου του είναι της ψυχής.

Η απομάκρυνση αυτή διασπά την ενότητα σε πολλαπλότητα και οδηγεί σε σύγχυση, όπου δεν διακρίνονται πλέον αίτιο και σύμπτωμα, αλήθεια και φαινόμενο.

Οι λεγόμενοι κακοδαίμονες και οι κατώτερες υπάρξεις δεν θεωρούνται ηθικά κακοί ούτε φορείς αυθύπαρκτης κακίας.

Οι υπάρξεις αυτές νοούνται ως όντα περιορισμένης μετοχής στο Αγαθό, γεγονός που δηλώνει βαθμό όντος και τρόπο βιώσεως και όχι καταδίκη.

Καμία ύπαρξη δεν αποκόπτεται οντολογικά από το Αγαθό, αφού κάθε ον μετέχει σε αυτό κατά δύναμη.

Όπου υπάρχει μετοχή στο Αγαθό, υπάρχει και δυνατότητα επιστροφής.

Η κακία δεν αποτελεί τελικό τέλος, αλλά μεταβατικό τρόπο του είναι, ο οποίος διαλύεται με την επιστροφή της ψυχής στην πηγή του φωτός.

Κρίσιμο σημείο σύγκλισης Σύγχρονου Πλατωνισμού και Βουδισμού είναι η ερμηνεία της κακίας ως άγνοια και όχι ως ενοχή.

Η κακία δεν προέρχεται από φαύλη ή έμφυτα κακή φύση, αλλά από άγνοια του όντος για τον εαυτό του και τη θέση του στην τάξη του Όντος.

Η έννοια της «κακής φύσεως» απορρίπτεται ως ασύμβατη με κάθε οντολογία που θεμελιώνεται στο Αγαθό.

Εφόσον το Αγαθό αποτελεί την αρχή κάθε όντος, τίποτε δεν μπορεί να είναι εκ φύσεως αντίθεο.

Η εμφάνιση της κακίας μαρτυρεί σύγχυση της γνώσης και όχι φαυλότητα του είναι.

Το δικανικό σχήμα αμαρτία–τιμωρία αντικαθίσταται από το οντολογικό και παιδευτικό σχήμα άγνοια–πόνος–αφύπνιση.

Ο πόνος δεν λειτουργεί ως ανταπόδοση, αλλά ως ένδειξη απόκλισης της ψυχής από την αλήθεια του είναι.

Ο πόνος γίνεται διδάσκαλος που φανερώνει την ασυμφωνία ανάμεσα στον τρόπο ζωής και τον τρόπο του είναι.

Η αφύπνιση δεν επιβάλλεται, αλλά καθίσταται δυνατή όταν η ψυχή παύει να ενοχοποιεί και αρχίζει να νοεί.

Καμία ψυχή και καμία μορφή ύπαρξης, ακόμη και οι σκοτεινότερες, δεν είναι οντολογικά καταδικασμένη.

Όλα τα όντα είναι προσκαίρως αποπροσανατολισμένα και όχι αποκομμένα από το Αγαθό.

Η απώλεια που βιώνεται είναι γνωστική και όχι οντολογική και μπορεί να ανακτηθεί μέσω της αναμνήσεως.

Η κακία παύει να αποτελεί ανεξάλειπτο στίγμα και νοείται ως σημείο πορείας από το οποίο μπορεί να αρχίσει η επιστροφή.


Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός δεν αποτελεί μόνο θεωρητική σύνθεση, αλλά απαιτεί νέα στάση φιλοσοφικής παρουσίας και ευθύνης μέσα στον κόσμο.

Η σχολή έχει θεραπευτικό και συνθετικό χαρακτήρα και φέρει άμεση ευθύνη απέναντι στις ψυχές, χωρίς να την μεταθέτει σε νόμους, θεσμούς ή ηθικές κατηγορίες.

Καμία ψυχή και κανένα ον δεν θεωρείται εχθρός του Θείου, αφού η εχθρότητα δεν έχει οντολογική υπόσταση αλλά γεννάται από άγνοια.

Όπου υπάρχει έστω και ελάχιστη μετοχή στο Θείο, η αντίληψη της εχθρότητας διαλύεται.

Η κακία δεν νοείται ως τελεσίδικη ή αμετάβλητη κατάσταση, αλλά ως θεραπεύσιμο πάθος και μεταβλητός τρόπος βιώσεως.

Η μεταστροφή της κακίας επιτυγχάνεται μέσω γνώσεως, αναμνήσεως και εσωτερικής επιστροφής και όχι μέσω εξωτερικής επιβολής.

Η κρίση δεν ανήκει στον φιλόσοφο ή σε εξωτερικό κριτή, αλλά λειτουργεί ως ενδοψυχικός μηχανισμός αυτοδιάκρισης.

Όταν η κρίση εξωτερικεύεται μετατρέπεται σε καταδίκη, ενώ όταν παραμένει εσωτερική γίνεται αφετηρία μετανοίας και επιστροφής.

Η κατανόηση προηγείται κάθε διδασκαλίας, διότι χωρίς αυτήν η διδασκαλία καθίσταται κενή ή βίαιη.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός διδάσκει מתוך συμπάθειας και κοινής πορείας στο γίγνεσθαι, όχι από θέση ανωτερότητας.

Οι λεγόμενες «κακές» ψυχές δεν απορρίπτονται ούτε στιγματίζονται, αλλά αντιμετωπίζονται ως βαθιά αποπροσανατολισμένες και χρήζουσες φωτισμού.

Οι κακοδαίμονες νοούνται ως κατώτερες βαθμίδες μετοχής στο Αγαθό και όχι ως εχθρικές δυνάμεις, διατηρώντας δυνατότητα επιστροφής.

Η πνευματική παρακμή του κόσμου ερμηνεύεται ως βαθιά λήθη και όχι ως οντολογική απώλεια.

Όσο βαθύτερη είναι η λήθη, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη της φιλοσοφίας ως διακονίας.

Ο φιλόσοφος δεν λειτουργεί ως δικαστής ή ηθικός φύλακας, αλλά ως διαμεσολαβητής επιστροφής.

Ο ρόλος του φιλοσόφου είναι να βοηθά τον άλλον να αναμνησθεί το Αγαθό, ανοίγοντας δυνατότητες και όχι επιβάλλοντας οδούς.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός καταργεί την κόλαση ως ιδεώδες, όχι αρνούμενος την ύπαρξη του πόνου, αλλά αρνούμενος την οντολογική του αιωνιότητα.

Ο πόνος δεν εξαφανίζεται δογματικά, αλλά απογυμνώνεται από την ιδέα της αιώνιας μονιμότητας, η οποία είναι ασύμβατη με την τάξη του Αγαθού.

Η κόλαση δεν νοείται ως τόπος ή τελικός προορισμός, αλλά ως υπαρξιακή κατάσταση και τρόπος βιώσεως της απομάκρυνσης από το Αγαθό.

Ο πόνος της κόλασης συνδέεται με λήθη, σύγχυση και εσφαλμένη κρίση περί του είναι.

Όσο διαρκεί η απομάκρυνση της ψυχής από το Αγαθό, ο πόνος επιμένει, ενώ με την έναρξη της ανάμνησης η κόλαση διαλύεται.

Η κόλαση δεν έχει τελικό ή αιώνιο χαρακτήρα, διότι η αποκοπή δεν έχει ουσία.

Η δυνατότητα επιστροφής υφίσταται πάντοτε όπου υφίσταται το είναι.

Η αιωνιότητα ανήκει αποκλειστικά στο Αγαθό, ενώ ο πόνος, ως στέρηση, ανήκει στο πρόσκαιρο.

Η νεοπλατωνική επιστροφή συνδέεται άρρηκτα με τη λύση του πόνου.

Η επιστροφή δεν είναι απλώς μεταφυσική άνοδος, αλλά θεραπευτική κίνηση που διαλύει την άγνοια και τις εσφαλμένες κρίσεις.

Ο σκοπός της φιλοσοφίας δεν είναι η κρίση της πτώσης ή η επιβεβαίωση της δυστυχίας, αλλά το άνοιγμα της οδού της ανόδου.

Η φιλοσοφία θεραπεύει την ψυχή από την άγνοια και αποκαθιστά την έφεσή της προς το είναι.

Με την κατάργηση της κόλασης ως ιδεώδους δεν αναιρείται η ευθύνη της ψυχής.

Η ψυχή καλείται να αναγνωρίσει και να επιστρέψει, όχι να φοβηθεί ή να υποταχθεί.

Ο πόνος παύει όχι επειδή αρνείται, αλλά επειδή εκπληρώνει τον παιδευτικό του σκοπό.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός δεν προσφέρει μόνο θεωρία του όντος, αλλά και οδό σωτηρίας της ψυχής μέσω της αναμνήσεως και της γνώσεως.

Η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται μέσω φόβου ή εξωτερικής υποταγής, αλλά μέσω κατανόησης του τρόπου λειτουργίας του Κόσμου και της δυνατότητας επιστροφής της ψυχής στην αρχή της.

Η επιστροφή στο Έν δεν αποτελεί το τέλος, αλλά ανοίγει τη δυνατότητα σταθερής παραμονής της ψυχής μεταξύ των Θεών, χωρίς ανάγκη επανόδου στο Γίγνεσθαι.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι ακινησία ή νέκρωση, αλλά σταθερή ζωή εν γνώσει και μετοχή στο Αγαθό.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός προσφέρει κατανόηση της πτώσης, του πόνου, της κακίας και της επιστροφής, όχι απλώς απαλλαγή από τον πόνο.

Χωρίς κατανόηση, η σωτηρία μετατρέπεται σε εξαναγκασμό, ενώ με κατανόηση γίνεται ελεύθερη πράξη της ψυχής.

Ο φιλόσοφος δεν λειτουργεί ως νομοθέτης, κριτής ή κάτοχος αποκλειστικής αλήθειας.

Ο ρόλος του φιλοσόφου είναι εκείνος του συμπαθούς οδηγού ψυχών, που συνοδεύει χωρίς βία, καταδίκη ή αίσθηση υπεροχής.

Η φιλοσοφική καθοδήγηση δεν επιβάλλει τελικό σκοπό, αλλά ανοίγει δυνατότητες επιστροφής.

Η συμπόνια δεν αποδυναμώνει το Αγαθό ούτε χαλαρώνει την οντολογική τάξη.

Αντιθέτως, η συμπόνια αποκαλύπτει το Αγαθό ως παρόν, ενεργό και θεραπευτικό μέσα στον κόσμο.

Όπου ενεργεί η συμπόνια, το Αγαθό φανερώνεται όχι ως απρόσιτη αρχή, αλλά ως ζώσα πραγματικότητα.

Ο λόγος ολοκληρώνεται όχι με κρίση ή φόβο, αλλά με κατανόηση, ελπίδα και επιστροφή.

Η φιλοσοφία παρουσιάζεται ως η ύψιστη μορφή συμπόνιας του νου προς το ον.

[ageparian]

Θα μπορούσατε ίσως κ. Τανίπτερε να μας τα συμπτύξετε αυτά σε μερικές φράσεις και να μας πείτε ποιο είναι το ζουμί;

Ελληνικά: Τανύπτερος
Αγγλιστί: Tanipteros

Περίληψη βασικών σημείων

...

Αγαπητέ Τανύπτερε,

Ευχαριστώ που με διορθώσατε σχετικά με το πώς γράφεται το ψευδώνυμό σας. Εκτιμώ επίσης που γράψατε την περίληψή σας στη δημοτική, αν και πρέπει να ομολογήσω πως αναφερόμουν σε περίληψη όσον είχατε γράψει μέχρι τότε, όχι σε κάθε πρόταση ή σημείο ξεχωριστά.

Εν πάση περιπτώσει, προσπάθησα να καταλάβω ποιο είναι το ρεζουμέ. Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα, μιας και ποτέ δεν «κατάλαβα» πλήρως τη φιλοσοφία. Θα συμφωνούσατε με την παρακάτω σύντομη περίληψη; Αν όχι, τι θ' αλλάζατε σ' αυτή;

Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Προσπάθεια σύνοψης

Οι άνθρωποι δεν κάνουν κακό επειδή είναι απ' τη φύση τους κακοί, αλλά επειδή μπερδεύονται, πληγώνονται ή δεν καταλαβαίνουν καλά τον εαυτό τους και τις συνέπειες των πράξεών τους. Ο πόνος δεν είναι τιμωρία—λειτουργεί σαν προειδοποιητικό σήμα ότι κάτι στον τρόπο που ζουν δεν τους κάνει καλό. Η αλλαγή αρχίζει όταν ο άνθρωπος αποκτήσει καλύτερη κατανόηση του εαυτού και των επιλογών του κι αρχίσει να παίρνει διαφορετικές αποφάσεις—κάτι εφικτό για όλους. Στόχος της φιλοσοφίας είναι να βοηθά τους ανθρώπους να σκέφτονται πιο καθαρά, να γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους και να ζουν με πιο συνειδητό και υγιή τρόπο.

[Λαχουρένιος]

Το κακό με αυτήν την φιλοσοφία είναι ότι φέρνει περισσότερο σε θρησκεία όποτε δύσκολα μπορεί να γίνει διάλογος πάνω σε αυτήν. Ή την αποδέχεσαι ή όχι.

Προσπάθεια σύνοψης

Οι άνθρωποι δεν κάνουν κακό επειδή είναι απ' τη φύση τους κακοί, αλλά επειδή μπερδεύονται, πληγώνονται ή δεν καταλαβαίνουν καλά τον εαυτό τους και τις συνέπειες των πράξεών τους. Ο πόνος δεν είναι τιμωρία—λειτουργεί σαν προειδοποιητικό σήμα ότι κάτι στον τρόπο που ζουν δεν τους κάνει καλό. Η αλλαγή αρχίζει όταν ο άνθρωπος αποκτήσει καλύτερη κατανόηση του εαυτού και των επιλογών του κι αρχίσει να παίρνει διαφορετικές αποφάσεις—κάτι εφικτό για όλους. Στόχος της φιλοσοφίας είναι να βοηθά τους ανθρώπους να σκέφτονται πιο καθαρά, να γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους και να ζουν με πιο συνειδητό και υγιή τρόπο.

Αυτά τα λένε οι νεοπλατωνιστές? Σωκράτη μου θυμίζουν.

[tanipteros]

Ελληνικά: Τανύπτερος
Αγγλιστί: Tanipteros

Περίληψη βασικών σημείων

...

Αγαπητέ Τανύπτερε,

Ευχαριστώ που με διορθώσατε σχετικά με το πώς γράφεται το ψευδώνυμό σας. Εκτιμώ επίσης που γράψατε την περίληψή σας στη δημοτική, αν και πρέπει να ομολογήσω πως αναφερόμουν σε περίληψη όσον είχατε γράψει μέχρι τότε, όχι σε κάθε πρόταση ή σημείο ξεχωριστά.

Εν πάση περιπτώσει, προσπάθησα να καταλάβω ποιο είναι το ρεζουμέ. Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα, μιας και ποτέ δεν «κατάλαβα» πλήρως τη φιλοσοφία. Θα συμφωνούσατε με την παρακάτω σύντομη περίληψη; Αν όχι, τι θ' αλλάζατε σ' αυτή;

Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Προσπάθεια σύνοψης

Οι άνθρωποι δεν κάνουν κακό επειδή είναι απ' τη φύση τους κακοί, αλλά επειδή μπερδεύονται, πληγώνονται ή δεν καταλαβαίνουν καλά τον εαυτό τους και τις συνέπειες των πράξεών τους. Ο πόνος δεν είναι τιμωρία—λειτουργεί σαν προειδοποιητικό σήμα ότι κάτι στον τρόπο που ζουν δεν τους κάνει καλό. Η αλλαγή αρχίζει όταν ο άνθρωπος αποκτήσει καλύτερη κατανόηση του εαυτού και των επιλογών του κι αρχίσει να παίρνει διαφορετικές αποφάσεις—κάτι εφικτό για όλους. Στόχος της φιλοσοφίας είναι να βοηθά τους ανθρώπους να σκέφτονται πιο καθαρά, να γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους και να ζουν με πιο συνειδητό και υγιή τρόπο.

Χαίρετε !
Θα προσπαθήσω να το συμπυκνώσω.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός προσεγγίζει την κακία οντολογικά και θεραπευτικά, όχι ως αμαρτία ή παράβαση νόμου, αλλά ως ψυχική κατάσταση που γεννάται από άγνοια, λήθη και απομάκρυνση από το Αγαθό. Η κακία δεν έχει ουσία ούτε μεταφυσική υπόσταση· είναι πρόσκαιρος τρόπος βιώσεως που προκύπτει από την εκούσια κάθοδο της ψυχής στο Γίγνεσθαι και από την επιθυμία εμπειρίας του πόνου και της φθοράς. Η θεία κρίση δεν νοείται ως τιμωρία, αλλά ως διαγνωστική όραση της πραγματικής καταστάσεως της ψυχής, ενώ ο πόνος λειτουργεί παιδευτικά, ως ένδειξη απόκλισης από την αρμονία του Όντος και ταυτόχρονα ως δυνατότητα αφύπνισης. Δεν υπάρχει αιώνια καταδίκη ή οντολογική αποκοπή από το Θείο· κάθε ύπαρξη μετέχει στο Αγαθό κατά δύναμη και διατηρεί πάντοτε τη δυνατότητα επιστροφής.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κόλαση καταργείται ως ιδεώδες αιώνιας τιμωρίας και νοείται ως υπαρξιακή κατάσταση συνείδησης, πρόσκαιρη και ιάσιμη, που διαλύεται με την έναρξη της ανάμνησης και της γνώσης. Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός αντικαθιστά το δικανικό σχήμα αμαρτία–τιμωρία με το οντολογικό σχήμα άγνοια–πόνος–αφύπνιση και θεμελιώνει τη συμπόνια ως φυσική εκδήλωση της ροής του Αγαθού προς το ελλειπές. Ο φιλόσοφος δεν λειτουργεί ως δικαστής ή ηθικός φύλακας, αλλά ως συμπαθής οδηγός ψυχών, που συνοδεύει χωρίς καταδίκη και ανοίγει οδούς επιστροφής. Η φιλοσοφία παρουσιάζεται έτσι όχι μόνο ως θεωρία του όντος, αλλά ως θεραπευτική διακονία και οδός σωτηρίας μέσω γνώσεως, αναμνήσεως και ελεύθερης επιστροφής της ψυχής στο Αγαθό.

[Λαχουρένιος]

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός προσεγγίζει την κακία οντολογικά και θεραπευτικά, όχι ως αμαρτία ή παράβαση νόμου, αλλά ως ψυχική κατάσταση που γεννάται από άγνοια, λήθη και απομάκρυνση από το Αγαθό.

Kαι η ορθοδοξία το λέει αυτό

[tanipteros]

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός προσεγγίζει την κακία οντολογικά και θεραπευτικά, όχι ως αμαρτία ή παράβαση νόμου, αλλά ως ψυχική κατάσταση που γεννάται από άγνοια, λήθη και απομάκρυνση από το Αγαθό.

Kαι η ορθοδοξία το λέει αυτό

Για όλα τα όντα ή μόνο για τους ανθρώπους ;

Ο Σύχρονος Πλατωνισμός αντιλαμβάνεται την συμπόνια καθολική για όλα τα όντα: Ορισμένες ψυχές μετά την γέννεση τους από την Παγκόσμια ψυχή θελήσαν και απορήσαν τι είναι ο θάνατος και αυτό τις οδήγησε να δοκιμάσουν πλήθος ενσαρκώσεων σε ποικίλα όντα, φυτά, ζώα, ανθρώπους, τόπους κτλ και γευόντουσαν από τον θάνατο της ύλης το αποτέλεσμα.
Η συμπάθεια που δείχνουμε με τον Πλατωνισμό είναι προς επιστροφή όλων των όντων πίσω στο αθάνατο πεδίο, κάθε ζώο κάθε φυτό κάθε άνθρωπος κάθε πνεύμα στο μεθόριο γεύεται τον θάνατο, με βία ή χωρίς. Το Γίγνεσθαι είναι πεδίο γεύσης θανάτου και αυτό πρέπει να αλλάξει με ανθρώπινα και πνευματικά μέσα.

Για παράδειγμα ψυχές που βρίσκονται στο μεθόριο και έχουν διαστρέψει την ένοια της τροφής και τρέφονται με οσμές αίματος που προυποθέτουν θάνατο άλλων όντων και ονομάζονται Δαίμονες από τον Χριστιανισμό ΚΑΙ αυτές οι ψυχές πρέπει να σωθούν. Κανένα Ον δεν είναι αποκομένο από την Αγαθότητα του Ενός.

Ο Χριστιανισμός δεν διδάσκει σωτηρία όλων των όντων ή ψυχών αλλά φιλτράρισμα ανάλογα την αρετή. Τα όντα που θα κριθούν με κακία θα καταδικαστούν αιώνια στην Κόλαση.
Αυτό στο Σύγχρονο Πλατωνισμό δεν υπάρχει. Το Θείο δρα ώστε να εκκενωθούν τα κατώτερα πεδία πόνου και δυστυχίας με αναχώριση των όντων σε πεδία εκπαίδευσης χωρίς πόνο και τιμωρία ή αιώνια καταδίκη.

Αυτή την ψυχική κατάσταση που γεννάται από άγνοια, λήθη και απομάκρυνση από το Αγαθό την αντιμετωπίζουμε ως θεραπευτές ψυχών και όχι ως κριτές που οδηγούν τις ψυχές σε αιώνια καταδίκη.

[Λαχουρένιος]

Για όλα τα όντα ή μόνο για τους ανθρώπους ;

Μόνο για τους ανθρώπους, δεν δέχονται ότι τα ζώα έχουν ψυχή.

Για παράδειγμα ψυχές που βρίσκονται στο μεθόριο και έχουν διαστρέψει την ένοια της τροφής και τρέφονται με οσμές αίματος που προυποθέτουν θάνατο άλλων όντων και ονομάζονται Δαίμονες από τον Χριστιανισμό ΚΑΙ αυτές οι ψυχές πρέπει να σωθούν. Κανένα Ον δεν είναι αποκομένο από την Αγαθότητα του Ενός.

Αυτό μου θυμίζει τα δύο τελευταία μονοπάτια-κόσμους του βουδισμού, Preta και κόλαση (δεν θυμάμαι την ορολογία ακριβώς)

[ΜΥΘΗΡΑ]

Θα μπορούσατε ίσως κ. Τανίπτερε να μας τα συμπτύξετε αυτά σε μερικές φράσεις και να μας πείτε ποιο είναι το ζουμί;

Ελληνικά: Τανύπτερος
Αγγλιστί: Tanipteros

Περίληψη βασικών σημείων

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός προσεγγίζει την κακία όχι ηθικοδικανικά, αλλά οντολογικά, ως φαινόμενο που ανήκει στη σχέση Είναι–Γίγνεσθαι.

Η κακία δεν νοείται ως παράβαση νόμου, αλλά ως ψυχική κατάσταση που απαιτεί κατανόηση, διάγνωση και θεραπεία.

Η θεία κρίση υπάρχει, όχι ως τιμωρία, αλλά ως διαγνωστική όραση της πραγματικής καταστάσεως της ψυχής.

Ρίζες της κακίας θεωρούνται η επιθυμία του θανάτου και η αντιθεΐα, δηλαδή η αποστροφή από το Αγαθό.

Η κάθοδος της ψυχής στο Γίγνεσθαι δεν επιβάλλεται βίαια, αλλά αποτελεί εκούσια επιλογή εμπειρίας της φθοράς και του πόνου.

Δεν υφίσταται έννοια αιώνιας καταδίκης· καμία ψυχή δεν αποκόπτεται οντολογικά από το Θείο ή το Αγαθό.

Οι καταστάσεις κακίας είναι πρόσκαιροι τρόποι βιώσεως, συνδεδεμένοι με λήθη και άγνοια της αληθινής φύσεως της ψυχής.

Η κακία δεν είναι μεταφυσική ύβρις ή ουσία, αλλά βίωμα που γεννάται από τον πόνο της απομάκρυνσης από την επίγνωση.

Ο σκοπός του λόγου είναι η διαμόρφωση συμπαθούς και θεραπευτικής στάσης απέναντι στην κακία.

Η συμπόνια θεμελιώνεται ως φυσική εκδήλωση της ροής του Αγαθού προς το ελλειπές και εντάσσεται σε ενιαία σύνθεση οντολογίας, επιστροφής και θεραπείας της ψυχής.

Η στάση του φιλοσόφου στον Σύγχρονο Πλατωνισμό απορρίπτει κάθε δικανικό ή τιμωρητικό σχήμα και κάθε ηθική καταδίκη της κακίας.

Η κακία δεν νοείται ως αμαρτία ή παράβαση νόμου, αλλά ως φυσική συνέπεια τρόπων ζωής μέσα στην τάξη του Όντος.

Η κακία προκύπτει από ενεργή και βαθιά αποστροφή της ψυχής προς το Θείο, η οποία γεννά αντιθεΐα και στροφή προς το Γίγνεσθαι.

Σύμφωνα με το οντολογικό σχήμα Αποστροφής και Επιστροφής, η ρίζα της κακίας δεν βρίσκεται στη φύση της ψυχής αλλά στην επιθυμία ορισμένων ψυχών να βιώσουν την αθανασία μέσω της εμπειρίας του θανάτου.

Η επιθυμία αυτή δεν θεωρείται αμαρτία, αλλά εμπειρική ορμή που εγκαινιάζει κύκλο πόνου, λήθης και άγνοιας.

Το κάρμα νοείται ως αντιπεπονθός και όχι ως τιμωρία, λειτουργώντας ως φυσική ακολουθία πράξεων, διαθέσεων και συνειδησιακών τρόπων.

Ο τρόπος του είναι της ψυχής καθορίζει τον τρόπο του πάσχειν, όπως ο τρόπος της όρασης καθορίζει το ορώμενο.

Οι κόλασεις κατανοούνται ως καταστάσεις συνείδησης και όχι ως τόποι αιώνιας καταδίκης.

Οι καταστάσεις αυτές είναι πρόσκαιρες, μεταβλητές και ιάσιμες, εφόσον η ψυχή μπορεί να επανέλθει μέσω επίγνωσης και εσωτερικής μεταστροφής.

Κεντρικό αξίωμα του Σύγχρονου Πλατωνισμού είναι ότι ο πόνος δεν τιμωρεί αλλά διδάσκει.

Ο πόνος δεν εκφράζει θεία οργή, αλλά αποτελεί ένδειξη απόκλισης από την αρμονία του Όντος και ταυτόχρονα δυνατότητα επιστροφής.

Σύμφωνα με τον Μύθο της Αποστροφής και της Επιστροφής, η κακία δεν έχει οντολογική υπόσταση και δεν υφίσταται ως ουσία ή αυθύπαρκτη δύναμη.

Η κακία δεν είναι φύση ή αρχή αντίθετη προς το Αγαθό, αλλά τρόπος διαθέσεως της ψυχής που γεννάται από την αποστροφή της από το Θείο.

Η αποστροφή αυτή συνίσταται σε ενεργή κατηγορία των Θεών και του Αγαθού ως αιτίων πόνου, θανάτου και δυστυχίας.

Η αδυναμία της ψυχής να αναγνωρίσει ότι ο πόνος προέρχεται από την ίδια της την απομάκρυνση γεννά την αντιθεΐα ως αρνητικό δεσμό προς το Έν.

Η κακία νοείται πρωτίστως ως απομάκρυνση από το Έν και ως απώλεια της γνώσης του ίδιου του είναι της ψυχής.

Η απομάκρυνση αυτή διασπά την ενότητα σε πολλαπλότητα και οδηγεί σε σύγχυση, όπου δεν διακρίνονται πλέον αίτιο και σύμπτωμα, αλήθεια και φαινόμενο.

Οι λεγόμενοι κακοδαίμονες και οι κατώτερες υπάρξεις δεν θεωρούνται ηθικά κακοί ούτε φορείς αυθύπαρκτης κακίας.

Οι υπάρξεις αυτές νοούνται ως όντα περιορισμένης μετοχής στο Αγαθό, γεγονός που δηλώνει βαθμό όντος και τρόπο βιώσεως και όχι καταδίκη.

Καμία ύπαρξη δεν αποκόπτεται οντολογικά από το Αγαθό, αφού κάθε ον μετέχει σε αυτό κατά δύναμη.

Όπου υπάρχει μετοχή στο Αγαθό, υπάρχει και δυνατότητα επιστροφής.

Η κακία δεν αποτελεί τελικό τέλος, αλλά μεταβατικό τρόπο του είναι, ο οποίος διαλύεται με την επιστροφή της ψυχής στην πηγή του φωτός.

Κρίσιμο σημείο σύγκλισης Σύγχρονου Πλατωνισμού και Βουδισμού είναι η ερμηνεία της κακίας ως άγνοια και όχι ως ενοχή.

Η κακία δεν προέρχεται από φαύλη ή έμφυτα κακή φύση, αλλά από άγνοια του όντος για τον εαυτό του και τη θέση του στην τάξη του Όντος.

Η έννοια της «κακής φύσεως» απορρίπτεται ως ασύμβατη με κάθε οντολογία που θεμελιώνεται στο Αγαθό.

Εφόσον το Αγαθό αποτελεί την αρχή κάθε όντος, τίποτε δεν μπορεί να είναι εκ φύσεως αντίθεο.

Η εμφάνιση της κακίας μαρτυρεί σύγχυση της γνώσης και όχι φαυλότητα του είναι.

Το δικανικό σχήμα αμαρτία–τιμωρία αντικαθίσταται από το οντολογικό και παιδευτικό σχήμα άγνοια–πόνος–αφύπνιση.

Ο πόνος δεν λειτουργεί ως ανταπόδοση, αλλά ως ένδειξη απόκλισης της ψυχής από την αλήθεια του είναι.

Ο πόνος γίνεται διδάσκαλος που φανερώνει την ασυμφωνία ανάμεσα στον τρόπο ζωής και τον τρόπο του είναι.

Η αφύπνιση δεν επιβάλλεται, αλλά καθίσταται δυνατή όταν η ψυχή παύει να ενοχοποιεί και αρχίζει να νοεί.

Καμία ψυχή και καμία μορφή ύπαρξης, ακόμη και οι σκοτεινότερες, δεν είναι οντολογικά καταδικασμένη.

Όλα τα όντα είναι προσκαίρως αποπροσανατολισμένα και όχι αποκομμένα από το Αγαθό.

Η απώλεια που βιώνεται είναι γνωστική και όχι οντολογική και μπορεί να ανακτηθεί μέσω της αναμνήσεως.

Η κακία παύει να αποτελεί ανεξάλειπτο στίγμα και νοείται ως σημείο πορείας από το οποίο μπορεί να αρχίσει η επιστροφή.


Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός δεν αποτελεί μόνο θεωρητική σύνθεση, αλλά απαιτεί νέα στάση φιλοσοφικής παρουσίας και ευθύνης μέσα στον κόσμο.

Η σχολή έχει θεραπευτικό και συνθετικό χαρακτήρα και φέρει άμεση ευθύνη απέναντι στις ψυχές, χωρίς να την μεταθέτει σε νόμους, θεσμούς ή ηθικές κατηγορίες.

Καμία ψυχή και κανένα ον δεν θεωρείται εχθρός του Θείου, αφού η εχθρότητα δεν έχει οντολογική υπόσταση αλλά γεννάται από άγνοια.

Όπου υπάρχει έστω και ελάχιστη μετοχή στο Θείο, η αντίληψη της εχθρότητας διαλύεται.

Η κακία δεν νοείται ως τελεσίδικη ή αμετάβλητη κατάσταση, αλλά ως θεραπεύσιμο πάθος και μεταβλητός τρόπος βιώσεως.

Η μεταστροφή της κακίας επιτυγχάνεται μέσω γνώσεως, αναμνήσεως και εσωτερικής επιστροφής και όχι μέσω εξωτερικής επιβολής.

Η κρίση δεν ανήκει στον φιλόσοφο ή σε εξωτερικό κριτή, αλλά λειτουργεί ως ενδοψυχικός μηχανισμός αυτοδιάκρισης.

Όταν η κρίση εξωτερικεύεται μετατρέπεται σε καταδίκη, ενώ όταν παραμένει εσωτερική γίνεται αφετηρία μετανοίας και επιστροφής.

Η κατανόηση προηγείται κάθε διδασκαλίας, διότι χωρίς αυτήν η διδασκαλία καθίσταται κενή ή βίαιη.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός διδάσκει מתוך συμπάθειας και κοινής πορείας στο γίγνεσθαι, όχι από θέση ανωτερότητας.

Οι λεγόμενες «κακές» ψυχές δεν απορρίπτονται ούτε στιγματίζονται, αλλά αντιμετωπίζονται ως βαθιά αποπροσανατολισμένες και χρήζουσες φωτισμού.

Οι κακοδαίμονες νοούνται ως κατώτερες βαθμίδες μετοχής στο Αγαθό και όχι ως εχθρικές δυνάμεις, διατηρώντας δυνατότητα επιστροφής.

Η πνευματική παρακμή του κόσμου ερμηνεύεται ως βαθιά λήθη και όχι ως οντολογική απώλεια.

Όσο βαθύτερη είναι η λήθη, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη της φιλοσοφίας ως διακονίας.

Ο φιλόσοφος δεν λειτουργεί ως δικαστής ή ηθικός φύλακας, αλλά ως διαμεσολαβητής επιστροφής.

Ο ρόλος του φιλοσόφου είναι να βοηθά τον άλλον να αναμνησθεί το Αγαθό, ανοίγοντας δυνατότητες και όχι επιβάλλοντας οδούς.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός καταργεί την κόλαση ως ιδεώδες, όχι αρνούμενος την ύπαρξη του πόνου, αλλά αρνούμενος την οντολογική του αιωνιότητα.

Ο πόνος δεν εξαφανίζεται δογματικά, αλλά απογυμνώνεται από την ιδέα της αιώνιας μονιμότητας, η οποία είναι ασύμβατη με την τάξη του Αγαθού.

Η κόλαση δεν νοείται ως τόπος ή τελικός προορισμός, αλλά ως υπαρξιακή κατάσταση και τρόπος βιώσεως της απομάκρυνσης από το Αγαθό.

Ο πόνος της κόλασης συνδέεται με λήθη, σύγχυση και εσφαλμένη κρίση περί του είναι.

Όσο διαρκεί η απομάκρυνση της ψυχής από το Αγαθό, ο πόνος επιμένει, ενώ με την έναρξη της ανάμνησης η κόλαση διαλύεται.

Η κόλαση δεν έχει τελικό ή αιώνιο χαρακτήρα, διότι η αποκοπή δεν έχει ουσία.

Η δυνατότητα επιστροφής υφίσταται πάντοτε όπου υφίσταται το είναι.

Η αιωνιότητα ανήκει αποκλειστικά στο Αγαθό, ενώ ο πόνος, ως στέρηση, ανήκει στο πρόσκαιρο.

Η νεοπλατωνική επιστροφή συνδέεται άρρηκτα με τη λύση του πόνου.

Η επιστροφή δεν είναι απλώς μεταφυσική άνοδος, αλλά θεραπευτική κίνηση που διαλύει την άγνοια και τις εσφαλμένες κρίσεις.

Ο σκοπός της φιλοσοφίας δεν είναι η κρίση της πτώσης ή η επιβεβαίωση της δυστυχίας, αλλά το άνοιγμα της οδού της ανόδου.

Η φιλοσοφία θεραπεύει την ψυχή από την άγνοια και αποκαθιστά την έφεσή της προς το είναι.

Με την κατάργηση της κόλασης ως ιδεώδους δεν αναιρείται η ευθύνη της ψυχής.

Η ψυχή καλείται να αναγνωρίσει και να επιστρέψει, όχι να φοβηθεί ή να υποταχθεί.

Ο πόνος παύει όχι επειδή αρνείται, αλλά επειδή εκπληρώνει τον παιδευτικό του σκοπό.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός δεν προσφέρει μόνο θεωρία του όντος, αλλά και οδό σωτηρίας της ψυχής μέσω της αναμνήσεως και της γνώσεως.

Η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται μέσω φόβου ή εξωτερικής υποταγής, αλλά μέσω κατανόησης του τρόπου λειτουργίας του Κόσμου και της δυνατότητας επιστροφής της ψυχής στην αρχή της.

Η επιστροφή στο Έν δεν αποτελεί το τέλος, αλλά ανοίγει τη δυνατότητα σταθερής παραμονής της ψυχής μεταξύ των Θεών, χωρίς ανάγκη επανόδου στο Γίγνεσθαι.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι ακινησία ή νέκρωση, αλλά σταθερή ζωή εν γνώσει και μετοχή στο Αγαθό.

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός προσφέρει κατανόηση της πτώσης, του πόνου, της κακίας και της επιστροφής, όχι απλώς απαλλαγή από τον πόνο.

Χωρίς κατανόηση, η σωτηρία μετατρέπεται σε εξαναγκασμό, ενώ με κατανόηση γίνεται ελεύθερη πράξη της ψυχής.

Ο φιλόσοφος δεν λειτουργεί ως νομοθέτης, κριτής ή κάτοχος αποκλειστικής αλήθειας.

Ο ρόλος του φιλοσόφου είναι εκείνος του συμπαθούς οδηγού ψυχών, που συνοδεύει χωρίς βία, καταδίκη ή αίσθηση υπεροχής.

Η φιλοσοφική καθοδήγηση δεν επιβάλλει τελικό σκοπό, αλλά ανοίγει δυνατότητες επιστροφής.

Η συμπόνια δεν αποδυναμώνει το Αγαθό ούτε χαλαρώνει την οντολογική τάξη.

Αντιθέτως, η συμπόνια αποκαλύπτει το Αγαθό ως παρόν, ενεργό και θεραπευτικό μέσα στον κόσμο.

Όπου ενεργεί η συμπόνια, το Αγαθό φανερώνεται όχι ως απρόσιτη αρχή, αλλά ως ζώσα πραγματικότητα.

Ο λόγος ολοκληρώνεται όχι με κρίση ή φόβο, αλλά με κατανόηση, ελπίδα και επιστροφή.

Η φιλοσοφία παρουσιάζεται ως η ύψιστη μορφή συμπόνιας του νου προς το ον.

σχόλιον 2

ας τα δουμε ενα- ενα

Ο Σύγχρονος Πλατωνισμός προσεγγίζει την κακία όχι ηθικοδικανικά, αλλά οντολογικά, ως φαινόμενο που ανήκει στη σχέση Είναι–Γίγνεσθαι.

...καταρχήν ποιος είναι ο Συγχρονος Πλατωνισμος απο ποιοιυς εκπροσωπειται και ποια τα συγγραμματα του; ....

...μεγιστο λαθος η κακια εινα ηθικοδικανικη εννοια ... εχει σε σχεση με συμπεριφορες και δρασεις επιζημιες και ψυχοφθορες για την κοινωνία και το ατομο φορεα της κακίας ...
βεβαια ο,τι βρισκεται σε Γιγνεσθαι εξελιξη δηλαδη, υποκειται της κακίας αλλα οχι με αποκελιστικο η ισχυρο τροπο τρόπο ..με αποκλειστικο η ισχυρο τροπο υποκειται στην κακία το γιγνεσαθαι των οντων που προορισμος τους ειναι η απωλεια μη επιστροφη


Η κακία δεν νοείται ως παράβαση νόμου, αλλά ως ψυχική κατάσταση που απαιτεί κατανόηση, διάγνωση και θεραπεία.

λαθος ...η κακια ψυχοφθορος και επιζημιος συμπεριφορα και δραση νοειτει πρωτιστως ως παραβαση νομου θειου η ανθρωπινου ..αλλα βεβαια απαιτει κατανοηση διαγνωση και θεραπεια πολυ σωστα ...

Η θεία κρίση υπάρχει, όχι ως τιμωρία, αλλά ως διαγνωστική όραση της πραγματικής καταστάσεως της ψυχής.

...λαθος η θεια κριση υπαρχει ως αποδοση τιμης αξιολογησης της ζημιας ( τιμωριας αρα ) απο την κακία και βεβαια προυποθετει διαγνωση της καταστασης της ψυχης


Ρίζες της κακίας θεωρούνται η επιθυμία του θανάτου και η αντιθεΐα, δηλαδή η αποστροφή από το Αγαθό.

...ριζα της κακίας ειναι η σκοτεινη ουσια - σκοτος -χαος της ψυχης ...γιαυτο η κακια εινα μια ηθικοπλαστική εννοια με οντολογική βαση ..


Η κάθοδος της ψυχής στο Γίγνεσθαι δεν επιβάλλεται βίαια, αλλά αποτελεί εκούσια επιλογή εμπειρίας της φθοράς και του πόνου.

...λαθος η καθοδος επιβαλλεται βιαια απο μια αναγκαιοτητα σκληρη τη διαταραχης του ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΙΝΑΙ -ΕΝΟΣ αυτα περι εκουσιας επιλογης θολωνουν του οντολογικες συνθηκες της Εκπτωσης δεν βρεθηκαμε κατα επιολογην στον Γιγνεσθαι αλλα απο ΑΝΑΓΚΗ ΛΟΓΩ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΝΟΣ ΔΙΑΦΥΓΑΜΕ ΑΠΟΣΠΑΣΤΗΚΑΜ ΩΣ ΣΠΙΘΕΣ ΒΙΑΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ...μολονοτι οχι με την ιδια βιαιοτηα κι γιαυτο καποιοι δεν θα επιστρεψουν ποτε .( σε λυπει αυτο το τανυπτερε ??)

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχολιον 3

...κανε αναφορα για τα αποφθεγματα σου σε πηγες ..εχω την εντυπωση οτι παρουσιαζεις δικα σου πορισματα ως πλατωνικη φιλοσοφια κλεβοντας απο το διαχρονικο κυρος της και ενδυοντας με αυτο το κλεμενο κυρος την δικη σου φιλοσοφια ...φευ..

Ἀνάφες περὶ τῶν ἀποφθέγμάτων σου ἐπὶ πηγαῖς... δοκῶ γάρ σε τὰ σαυτοῦ πορίσματα ὡς Πλατωνικὴν φιλοσοφίαν παριστάνειν, κλέπτων ἀπὸ τοῦ διαχρόνου κύρους αὐτῆς καὶ ἐνδύων τῷ κλεμμένῳ κείνῳ κύρει τὴν σὴν φιλοσοφίαν... φεῦ... ( μετάφραση metaAI )