Pavlos-Παυλος έγραψε:Ερώτημα.
Ο Καραμπελιάς γιατί δεν κατεβαίνει μαζί με την Καρυστιανού ;
Είναι ενάντια στα προτάγματα της νέας Κίνησης ;
Είναι ενάντια στον Αυγερινό ή σε κάποιο άλλο στέλεχος ;
Γιατί δεν κάνει έστω μία διερευνητική συζήτηση ;
Δεν γνωρίζει οτι τα στερνά τιμούν τα πρώτα ; Δηλαδή ότι χρειάζεται δράση ;
Λαχουρένιος έγραψε:Pavlos-Παυλος έγραψε:Ερώτημα.
Ο Καραμπελιάς γιατί δεν κατεβαίνει μαζί με την Καρυστιανού ;
Είναι ενάντια στα προτάγματα της νέας Κίνησης ;
Είναι ενάντια στον Αυγερινό ή σε κάποιο άλλο στέλεχος ;
Γιατί δεν κάνει έστω μία διερευνητική συζήτηση ;
Δεν γνωρίζει οτι τα στερνά τιμούν τα πρώτα ; Δηλαδή ότι χρειάζεται δράση ;
Ο Καραμπελιάς έχει γίνει τα τελευταία χρόνια δεκανίκι της ΝΔ. Δεν ανήκει καν στην ευρύτερη αριστερά, έστω και ρεφορμιστική ή ''πατριωτική''. Κεντροδεξιός έχει γίνει.
DrSocrates έγραψε:καμια σχεση, δεν υπαρχει καμια κομματικη ταυτιση, ουτε εχουν σχεση με κομματα οπως νομιζουν καποιοι. ο Καραμπελιας δεν ειναι κεντροδεξιος, ουτε δεκανικι της ΝΔ ,παλιοτερα τον ελεγαν πασοκο ορισμενοι (ενω διαφοροι ακροδεξιοι στο παρελθον τον κατηγορουσαν ως ακροαριστερο που δηθεν ειχε σχεση με την 17Ν). κριμα που το βλεπεις ετσι.
Αυτη η προπαγανδα ξεκινησε οταν αρχισε να κανει κριτικη στον Τσιπρα και στην κυβερνηση του, στο Πουτιν και αργοτερα οταν ασχοληθηκε με την τραγωδια των τεμπων οπου εβγαιναν διαφοροι φανατικοι (κυριως υποστηρικτες του Τσιπρα, της Ανταρσυας και του Βελοπουλου,) στα κοινωνικα μεσα δικτυωσης και τον κατηγορουσαν οτι δηθεν στηριζει την κυβερνηση επειδη δεν υιοθετει τις θεωριες συνωμοσιας και οταν μιλησε για «πολιτικη τυμβωρυχια»(και εχει δικιο εδω). αντιθετως στο Αρδην εχουν ασχοληθει με την τραγωδια των τεμπων,εγινε και εκδηλωση για τα αιτια της τραγωδιας, για τις κυβερνητικες ευθυνες, εχουν γραφτει πολλα αρθρα, τα εχω ανεβασει και εδω στο Ελευθερο.
Μπορει να βρει καποιος και διαφορα παλιοτερα αρθρα στο Αρδην για τον Σημιτη, Μπακογιαννη ,Σαμαρα η τι λεει σημερα για τα Ελληνοτουρκικα,για τον Γεραπετριτη, για τον Καραμανλη) η και αλλα θεματα που αφορουν usaid, Σορος , διαφορες ΜΚΟ, αρθρα για τον ΕΛΙΑΜΕΠ.
Εχουν υποστηριξει πολλες φορες οτι κανενας δεν διαθετει ενα σχεδιο ενταγμενο σε μια συνολικη οραματικη προοπτικη κατι που αφορα και την κυβερνηση, για την απουσια ολικης στρατηγικης και για την αναγκη να συγκροτηθει ενα ευρυτερο ρευμα ουσιαστικης και οχι καθηλωτικης αντιπολιτευσης (οπου κυριαρχει η δημαγωγια,ο φανατισμος,οι ιδεοληψιες, ο νεοαυριανισμος και οι κραυγες), για ανανεωση της πολιτικης ατζεντας.
Για οποιον λοιπον εχει διαβασει και τα παλιοτερα αρθρα που ανεβαζουν στον Αρδην (και στην εφημεριδα ρηξη και στο νεο Λογιο Ερμη) θα δει οτι δεν υπαρχει καμια απολυτως κομματικη ταυτιση.
Δεν παιρνουν καμια κρατικη διαφημιση, ουτε τον καλουν τον Καραμπελια στα μεγαλα καναλια, ουτε καν στην κρατικη τηλεοραση. εαν ηταν δεκανικι της κυβερνησης οπως λες θα ειχε πολυ μεγαλυτερη προβολη και θα τον καλουσε η κρατικη τηλεοραση η θα ειχε διοριστει σε καποιο δημοσιο οργανισμο.
Για αυτο αλλωστε εβαλε και υποψηφιοτητα για δημαρχος στην Αθηνα το 2019 (και ο Γ Ρακκας στην Θεσσαλονικη) οπου τοτε εκανε σφοδρη κριτικη στον Μπακογιαννη. Γνωριζεις πολλα δεκανικια της νδ να κανουν τετοιους ειδους κριτικη στον Μπακογιαννη;
Δυστυχως ενα προβλημα που παρατηρω στην Ελλαδα και οχι στις αλλες χωρες της Ευρωπης, (τουλαχιστον σε αυτο το βαθμο) ειναι οτι πολυ κοσμος που ταυτιζεται με πολιτικα κομματα και ξεπερασμενες ιδεολογιες δεν μπορει να διακρινει
την αντιδραση απο την αντιδραστικοτητα και το πως θα επρεπε να ειναι μια δημουργικη αντιπολιτευση και ετσι χαρακτηριζουν δεκανικια κομματων ανθρωπους που ουδεμια σχεση εχουν με κομματα και εαν ηθελαν θα μπορουσαν να διοριστουν καπου η να γινουν βουλευτες, ενας φανατισμος ανθρωπων (κυριως εκεινων που ειναι κολλημενοι σε ιδεολογηματα του παρελθοντος) που θολωνει την κριση.
Θυμιζω εδω οτι διαφοροι υποστηρικτες του Τσιπρα και του πασοκ παλιοτερα κατηγορουσαν και το κκε ως (δηθεν) δεκανικι της νδ. ειναι οι ιδιοι που λενε και τωρα για τον Καραμπελια οτι ειναι δεκανικι της κυβερνησης.
Και ουτε εχει πει οτι ανηκει τωρα στην αριστερα. για αυτο αλλωστε εγραψε βιβλιο με τιτλο Περαν της Αριστερας και της Δεξιας, Η Υπερβαση”, για αυτο εχει μιλησει για την αναγκη υπερβασης της μεταπολιτευσης και των εμφυλιοπολεμικων τασεων.
Δεν γνωριζω καποιον που να χαρακτηριστει δεκανικι της νδ και να εχει ανεβασει αρθρα για τον μακαριτη Μιχαλη Χαραλαμπιδη του πασοκ η για τον Μιχαλη Ραπτη,για τον Παναγιωτη Κονδυλη, για τον Μανωλη Γλεζο, να κανει κριτικη στο Ισραηλ για το θεμα της Γαζας.
Πιο κοντα ιδεολογικα (καποιοι απο αυτους που ειναι στο Αρδην η και αλλων που ανεβαζουν διαφορα αρθρα τους) ηταν σε αυτο που εκπροσωπουν ο Μ. Μπουμπερ η οι Κ. Καραβιδας και Ν. Πανταζοπουλος ενω υπαρχουν και πολλοι που μιλανε για την αναγκη της συγκροτησης ενος πολου που θα ανηκει στο (πατριωτικο) κεντρο, για τα θετικα παραδειγματα του Ελευθεριου Βενιζελου και του Αλεξανδρου Παπαναστασιου στην χωρα, για την πολυπλευρη συμβολη τους στον εκσυγχρονισμο στην Ελλαδα .
Exουν ανεβασει και διαφορα αρθρα προσφατα για τους γεννητορες του ελληνικου σοσιαλιστικου κινηματος, για τον Πλατων Δρακουλη, τον Σταυρο Καλλεργη, για τον Μαρινο Αντυπα , διαφορα αρθρα και για τον κοινοτικο συνεργατισμο και τον Κ. Καραβιδα
αλλα αρθρα
Φιλοσοφία και κοινοτισμός -Μέρος β΄- Ο Μάρτιν Μπούμπερ
Φιλοσοφία, κοινοτισμός και ρομαντισμός: Α’ Μέρος – Ο Γ. Λαντάουερ και ο Μ. Μπούμπερ
Eχει ερωτηθει ο ιδιος Καραμπελιας σε σχετικα προσφατη συνεντευξη τι εχει ψηφισει οπου απαντησε αποχη η μικρα κομματα αλλα εχει συνομιλησει,συμμετασχει σε εκδηλωσεις που αφορουν την «woke ατζεντα» , κυριως ομως τα Ελληνοτουρκικα, Κυπριακο, Ουκρανικο κατα καιρους και με στελεχη της νδ, του πασοκ(πρωην) και παλιοτερα του Συριζα αλλα και απο αλλους πολιτικους χωρους.
Λαχουρένιος έγραψε:DrSocrates έγραψε:καμια σχεση, δεν υπαρχει καμια κομματικη ταυτιση, ουτε εχουν σχεση με κομματα οπως νομιζουν καποιοι. ο Καραμπελιας δεν ειναι κεντροδεξιος, ουτε δεκανικι της ΝΔ ,παλιοτερα τον ελεγαν πασοκο ορισμενοι (ενω διαφοροι ακροδεξιοι στο παρελθον τον κατηγορουσαν ως ακροαριστερο που δηθεν ειχε σχεση με την 17Ν). κριμα που το βλεπεις ετσι.
Αυτη η προπαγανδα ξεκινησε οταν αρχισε να κανει κριτικη στον Τσιπρα και στην κυβερνηση του, στο Πουτιν και αργοτερα οταν ασχοληθηκε με την τραγωδια των τεμπων οπου εβγαιναν διαφοροι φανατικοι (κυριως υποστηρικτες του Τσιπρα, της Ανταρσυας και του Βελοπουλου,) στα κοινωνικα μεσα δικτυωσης και τον κατηγορουσαν οτι δηθεν στηριζει την κυβερνηση επειδη δεν υιοθετει τις θεωριες συνωμοσιας και οταν μιλησε για «πολιτικη τυμβωρυχια»(και εχει δικιο εδω). αντιθετως στο Αρδην εχουν ασχοληθει με την τραγωδια των τεμπων,εγινε και εκδηλωση για τα αιτια της τραγωδιας, για τις κυβερνητικες ευθυνες, εχουν γραφτει πολλα αρθρα, τα εχω ανεβασει και εδω στο Ελευθερο.
Μπορει να βρει καποιος και διαφορα παλιοτερα αρθρα στο Αρδην για τον Σημιτη, Μπακογιαννη ,Σαμαρα η τι λεει σημερα για τα Ελληνοτουρκικα,για τον Γεραπετριτη, για τον Καραμανλη) η και αλλα θεματα που αφορουν usaid, Σορος , διαφορες ΜΚΟ, αρθρα για τον ΕΛΙΑΜΕΠ.
Εχουν υποστηριξει πολλες φορες οτι κανενας δεν διαθετει ενα σχεδιο ενταγμενο σε μια συνολικη οραματικη προοπτικη κατι που αφορα και την κυβερνηση, για την απουσια ολικης στρατηγικης και για την αναγκη να συγκροτηθει ενα ευρυτερο ρευμα ουσιαστικης και οχι καθηλωτικης αντιπολιτευσης (οπου κυριαρχει η δημαγωγια,ο φανατισμος,οι ιδεοληψιες, ο νεοαυριανισμος και οι κραυγες), για ανανεωση της πολιτικης ατζεντας.
Για οποιον λοιπον εχει διαβασει και τα παλιοτερα αρθρα που ανεβαζουν στον Αρδην (και στην εφημεριδα ρηξη και στο νεο Λογιο Ερμη) θα δει οτι δεν υπαρχει καμια απολυτως κομματικη ταυτιση.
Δεν παιρνουν καμια κρατικη διαφημιση, ουτε τον καλουν τον Καραμπελια στα μεγαλα καναλια, ουτε καν στην κρατικη τηλεοραση. εαν ηταν δεκανικι της κυβερνησης οπως λες θα ειχε πολυ μεγαλυτερη προβολη και θα τον καλουσε η κρατικη τηλεοραση η θα ειχε διοριστει σε καποιο δημοσιο οργανισμο.
Για αυτο αλλωστε εβαλε και υποψηφιοτητα για δημαρχος στην Αθηνα το 2019 (και ο Γ Ρακκας στην Θεσσαλονικη) οπου τοτε εκανε σφοδρη κριτικη στον Μπακογιαννη. Γνωριζεις πολλα δεκανικια της νδ να κανουν τετοιους ειδους κριτικη στον Μπακογιαννη;
Δυστυχως ενα προβλημα που παρατηρω στην Ελλαδα και οχι στις αλλες χωρες της Ευρωπης, (τουλαχιστον σε αυτο το βαθμο) ειναι οτι πολυ κοσμος που ταυτιζεται με πολιτικα κομματα και ξεπερασμενες ιδεολογιες δεν μπορει να διακρινει
την αντιδραση απο την αντιδραστικοτητα και το πως θα επρεπε να ειναι μια δημουργικη αντιπολιτευση και ετσι χαρακτηριζουν δεκανικια κομματων ανθρωπους που ουδεμια σχεση εχουν με κομματα και εαν ηθελαν θα μπορουσαν να διοριστουν καπου η να γινουν βουλευτες, ενας φανατισμος ανθρωπων (κυριως εκεινων που ειναι κολλημενοι σε ιδεολογηματα του παρελθοντος) που θολωνει την κριση.
Θυμιζω εδω οτι διαφοροι υποστηρικτες του Τσιπρα και του πασοκ παλιοτερα κατηγορουσαν και το κκε ως (δηθεν) δεκανικι της νδ. ειναι οι ιδιοι που λενε και τωρα για τον Καραμπελια οτι ειναι δεκανικι της κυβερνησης.
Και ουτε εχει πει οτι ανηκει τωρα στην αριστερα. για αυτο αλλωστε εγραψε βιβλιο με τιτλο Περαν της Αριστερας και της Δεξιας, Η Υπερβαση”, για αυτο εχει μιλησει για την αναγκη υπερβασης της μεταπολιτευσης και των εμφυλιοπολεμικων τασεων.
Δεν γνωριζω καποιον που να χαρακτηριστει δεκανικι της νδ και να εχει ανεβασει αρθρα για τον μακαριτη Μιχαλη Χαραλαμπιδη του πασοκ η για τον Μιχαλη Ραπτη,για τον Παναγιωτη Κονδυλη, για τον Μανωλη Γλεζο, να κανει κριτικη στο Ισραηλ για το θεμα της Γαζας.
Πιο κοντα ιδεολογικα (καποιοι απο αυτους που ειναι στο Αρδην η και αλλων που ανεβαζουν διαφορα αρθρα τους) ηταν σε αυτο που εκπροσωπουν ο Μ. Μπουμπερ η οι Κ. Καραβιδας και Ν. Πανταζοπουλος ενω υπαρχουν και πολλοι που μιλανε για την αναγκη της συγκροτησης ενος πολου που θα ανηκει στο (πατριωτικο) κεντρο, για τα θετικα παραδειγματα του Ελευθεριου Βενιζελου και του Αλεξανδρου Παπαναστασιου στην χωρα, για την πολυπλευρη συμβολη τους στον εκσυγχρονισμο στην Ελλαδα .
Exουν ανεβασει και διαφορα αρθρα προσφατα για τους γεννητορες του ελληνικου σοσιαλιστικου κινηματος, για τον Πλατων Δρακουλη, τον Σταυρο Καλλεργη, για τον Μαρινο Αντυπα , διαφορα αρθρα και για τον κοινοτικο συνεργατισμο και τον Κ. Καραβιδα
αλλα αρθρα
Φιλοσοφία και κοινοτισμός -Μέρος β΄- Ο Μάρτιν Μπούμπερ
Φιλοσοφία, κοινοτισμός και ρομαντισμός: Α’ Μέρος – Ο Γ. Λαντάουερ και ο Μ. Μπούμπερ
Eχει ερωτηθει ο ιδιος Καραμπελιας σε σχετικα προσφατη συνεντευξη τι εχει ψηφισει οπου απαντησε αποχη η μικρα κομματα αλλα εχει συνομιλησει,συμμετασχει σε εκδηλωσεις που αφορουν την «woke ατζεντα» , κυριως ομως τα Ελληνοτουρκικα, Κυπριακο, Ουκρανικο κατα καιρους και με στελεχη της νδ, του πασοκ(πρωην) και παλιοτερα του Συριζα αλλα και απο αλλους πολιτικους χωρους.
Καλησπέρα, χαίρομαι που τα λέμε μετά από τόσο καιρό.
Αυτή η αρνητική εντύπωση που έχω για τον Καραμπέλια βασίζεται σε μια συνέντευξη του (διάρκειας 1 ώρας και παραπάνω) σε ένα podcast την τελευταία διετία. Απ' όσο θυμάμαι, αναφέρθηκε αποκλειστικά σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, θεωρούσε ότι η εθνική πολιτική της ΝΔ είναι σε γενικές γραμμές σωστή και η μόνη διαφωνία του ήταν ότι πίστευε ότι θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα στα θέματα των εξοπλισμών και της σύσφιξης των σχέσεων μας με την δύση. Μπορεί και να μην ήταν αντιπροσωπευτική των συνολικών απόψεων του ή να κατάλαβα εγώ κάτι λάθος. Πάντως μου έκανε πολύ αλγεινή εντύπωση η σχεδόν μηδενική διαφοροποίηση από το γαλάζιο ΥπΕξ και η πλήρης απουσίας αναφοράς εκ μέρους του σε ζητήματα οικονομίας, κοινωνικής πρόνοιας, ακρίβειας και άλλα θέματα που απασχολούν τον μέσο πολίτη.
Όσο για την πολιτική του τοποθέτηση, από όσο γνωρίζω ξεκίνησε ως μαοικός μέχρι τα τέλη του '70 και αργότερα στα 80s κινήθηκε προς την λεγόμενη ''πατριωτική'' αριστερά που έχει κάποιες ομοιότητες με τον παλαιοπασοκισμό. Αν δεν κάνω λάθος είχε ενταχθεί και στην Σπίθα του Μίκη που έιχε αντιστοιχή πολιτική τοποθέτηση. Από εκεί και μετά δεν έχω παρακολουθήσει την πορεία του.
Λαχουρένιος έγραψε:DrSocrates έγραψε:καμια σχεση, δεν υπαρχει καμια κομματικη ταυτιση, ουτε εχουν σχεση με κομματα οπως νομιζουν καποιοι. ο Καραμπελιας δεν ειναι κεντροδεξιος, ουτε δεκανικι της ΝΔ ,παλιοτερα τον ελεγαν πασοκο ορισμενοι (ενω διαφοροι ακροδεξιοι στο παρελθον τον κατηγορουσαν ως ακροαριστερο που δηθεν ειχε σχεση με την 17Ν). κριμα που το βλεπεις ετσι.
Αυτη η προπαγανδα ξεκινησε οταν αρχισε να κανει κριτικη στον Τσιπρα και στην κυβερνηση του, στο Πουτιν και αργοτερα οταν ασχοληθηκε με την τραγωδια των τεμπων οπου εβγαιναν διαφοροι φανατικοι (κυριως υποστηρικτες του Τσιπρα, της Ανταρσυας και του Βελοπουλου,) στα κοινωνικα μεσα δικτυωσης και τον κατηγορουσαν οτι δηθεν στηριζει την κυβερνηση επειδη δεν υιοθετει τις θεωριες συνωμοσιας και οταν μιλησε για «πολιτικη τυμβωρυχια»(και εχει δικιο εδω). αντιθετως στο Αρδην εχουν ασχοληθει με την τραγωδια των τεμπων,εγινε και εκδηλωση για τα αιτια της τραγωδιας, για τις κυβερνητικες ευθυνες, εχουν γραφτει πολλα αρθρα, τα εχω ανεβασει και εδω στο Ελευθερο.
Μπορει να βρει καποιος και διαφορα παλιοτερα αρθρα στο Αρδην για τον Σημιτη, Μπακογιαννη ,Σαμαρα η τι λεει σημερα για τα Ελληνοτουρκικα,για τον Γεραπετριτη, για τον Καραμανλη) η και αλλα θεματα που αφορουν usaid, Σορος , διαφορες ΜΚΟ, αρθρα για τον ΕΛΙΑΜΕΠ.
Εχουν υποστηριξει πολλες φορες οτι κανενας δεν διαθετει ενα σχεδιο ενταγμενο σε μια συνολικη οραματικη προοπτικη κατι που αφορα και την κυβερνηση, για την απουσια ολικης στρατηγικης και για την αναγκη να συγκροτηθει ενα ευρυτερο ρευμα ουσιαστικης και οχι καθηλωτικης αντιπολιτευσης (οπου κυριαρχει η δημαγωγια,ο φανατισμος,οι ιδεοληψιες, ο νεοαυριανισμος και οι κραυγες), για ανανεωση της πολιτικης ατζεντας.
Για οποιον λοιπον εχει διαβασει και τα παλιοτερα αρθρα που ανεβαζουν στον Αρδην (και στην εφημεριδα ρηξη και στο νεο Λογιο Ερμη) θα δει οτι δεν υπαρχει καμια απολυτως κομματικη ταυτιση.
Δεν παιρνουν καμια κρατικη διαφημιση, ουτε τον καλουν τον Καραμπελια στα μεγαλα καναλια, ουτε καν στην κρατικη τηλεοραση. εαν ηταν δεκανικι της κυβερνησης οπως λες θα ειχε πολυ μεγαλυτερη προβολη και θα τον καλουσε η κρατικη τηλεοραση η θα ειχε διοριστει σε καποιο δημοσιο οργανισμο.
Για αυτο αλλωστε εβαλε και υποψηφιοτητα για δημαρχος στην Αθηνα το 2019 (και ο Γ Ρακκας στην Θεσσαλονικη) οπου τοτε εκανε σφοδρη κριτικη στον Μπακογιαννη. Γνωριζεις πολλα δεκανικια της νδ να κανουν τετοιους ειδους κριτικη στον Μπακογιαννη;
Δυστυχως ενα προβλημα που παρατηρω στην Ελλαδα και οχι στις αλλες χωρες της Ευρωπης, (τουλαχιστον σε αυτο το βαθμο) ειναι οτι πολυ κοσμος που ταυτιζεται με πολιτικα κομματα και ξεπερασμενες ιδεολογιες δεν μπορει να διακρινει
την αντιδραση απο την αντιδραστικοτητα και το πως θα επρεπε να ειναι μια δημουργικη αντιπολιτευση και ετσι χαρακτηριζουν δεκανικια κομματων ανθρωπους που ουδεμια σχεση εχουν με κομματα και εαν ηθελαν θα μπορουσαν να διοριστουν καπου η να γινουν βουλευτες, ενας φανατισμος ανθρωπων (κυριως εκεινων που ειναι κολλημενοι σε ιδεολογηματα του παρελθοντος) που θολωνει την κριση.
Θυμιζω εδω οτι διαφοροι υποστηρικτες του Τσιπρα και του πασοκ παλιοτερα κατηγορουσαν και το κκε ως (δηθεν) δεκανικι της νδ. ειναι οι ιδιοι που λενε και τωρα για τον Καραμπελια οτι ειναι δεκανικι της κυβερνησης.
Και ουτε εχει πει οτι ανηκει τωρα στην αριστερα. για αυτο αλλωστε εγραψε βιβλιο με τιτλο Περαν της Αριστερας και της Δεξιας, Η Υπερβαση”, για αυτο εχει μιλησει για την αναγκη υπερβασης της μεταπολιτευσης και των εμφυλιοπολεμικων τασεων.
Δεν γνωριζω καποιον που να χαρακτηριστει δεκανικι της νδ και να εχει ανεβασει αρθρα για τον μακαριτη Μιχαλη Χαραλαμπιδη του πασοκ η για τον Μιχαλη Ραπτη,για τον Παναγιωτη Κονδυλη, για τον Μανωλη Γλεζο, να κανει κριτικη στο Ισραηλ για το θεμα της Γαζας.
Πιο κοντα ιδεολογικα (καποιοι απο αυτους που ειναι στο Αρδην η και αλλων που ανεβαζουν διαφορα αρθρα τους) ηταν σε αυτο που εκπροσωπουν ο Μ. Μπουμπερ η οι Κ. Καραβιδας και Ν. Πανταζοπουλος ενω υπαρχουν και πολλοι που μιλανε για την αναγκη της συγκροτησης ενος πολου που θα ανηκει στο (πατριωτικο) κεντρο, για τα θετικα παραδειγματα του Ελευθεριου Βενιζελου και του Αλεξανδρου Παπαναστασιου στην χωρα, για την πολυπλευρη συμβολη τους στον εκσυγχρονισμο στην Ελλαδα .
Exουν ανεβασει και διαφορα αρθρα προσφατα για τους γεννητορες του ελληνικου σοσιαλιστικου κινηματος, για τον Πλατων Δρακουλη, τον Σταυρο Καλλεργη, για τον Μαρινο Αντυπα , διαφορα αρθρα και για τον κοινοτικο συνεργατισμο και τον Κ. Καραβιδα
αλλα αρθρα
Φιλοσοφία και κοινοτισμός -Μέρος β΄- Ο Μάρτιν Μπούμπερ
Φιλοσοφία, κοινοτισμός και ρομαντισμός: Α’ Μέρος – Ο Γ. Λαντάουερ και ο Μ. Μπούμπερ
Eχει ερωτηθει ο ιδιος Καραμπελιας σε σχετικα προσφατη συνεντευξη τι εχει ψηφισει οπου απαντησε αποχη η μικρα κομματα αλλα εχει συνομιλησει,συμμετασχει σε εκδηλωσεις που αφορουν την «woke ατζεντα» , κυριως ομως τα Ελληνοτουρκικα, Κυπριακο, Ουκρανικο κατα καιρους και με στελεχη της νδ, του πασοκ(πρωην) και παλιοτερα του Συριζα αλλα και απο αλλους πολιτικους χωρους.
Καλησπέρα, χαίρομαι που τα λέμε μετά από τόσο καιρό.
Αυτή η αρνητική εντύπωση που έχω για τον Καραμπέλια βασίζεται σε μια συνέντευξη του (διάρκειας 1 ώρας και παραπάνω) σε ένα podcast την τελευταία διετία. Απ' όσο θυμάμαι, αναφέρθηκε αποκλειστικά σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, θεωρούσε ότι η εθνική πολιτική της ΝΔ είναι σε γενικές γραμμές σωστή και η μόνη διαφωνία του ήταν ότι πίστευε ότι θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα στα θέματα των εξοπλισμών και της σύσφιξης των σχέσεων μας με την δύση. Μπορεί και να μην ήταν αντιπροσωπευτική των συνολικών απόψεων του ή να κατάλαβα εγώ κάτι λάθος. Πάντως μου έκανε πολύ αλγεινή εντύπωση η σχεδόν μηδενική διαφοροποίηση από το γαλάζιο ΥπΕξ και η πλήρης απουσίας αναφοράς εκ μέρους του σε ζητήματα οικονομίας, κοινωνικής πρόνοιας, ακρίβειας και άλλα θέματα που απασχολούν τον μέσο πολίτη.
Όσο για την πολιτική του τοποθέτηση, από όσο γνωρίζω ξεκίνησε ως μαοικός μέχρι τα τέλη του '70 και αργότερα στα 80s κινήθηκε προς την λεγόμενη ''πατριωτική'' αριστερά που έχει κάποιες ομοιότητες με τον παλαιοπασοκισμό. Αν δεν κάνω λάθος είχε ενταχθεί και στην Σπίθα του Μίκη που έιχε αντιστοιχή πολιτική τοποθέτηση. Από εκεί και μετά δεν έχω παρακολουθήσει την πορεία του.
Πολιτική – Ιδεολογική Δράση
Από το 1964 έως το 1966, συμμετείχε στη Νεολαία Λαμπράκη. Χρημάτισε γραμματέας της οργάνωσης της Ιατρικής Σχολής και μέλος του Γραφείου της Σπουδάζουσας νεολαίας. Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής και αντιπρόσωπος στο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ, το 1965. Το 1966 απεχώρησε από τη Νεολαία Λαμπράκη και συμμετείχε στην ΠΠΣΠ από την οποία όμως σύντομα απεχώρησε, διαφωνώντας με την προσκόλληση στη ζαχαριαδική/σταλινική αντίληψη του μαρξιστικού/λενιστικού ρεύματος στην Ελλάδα. Το 1966, δημοσιεύει το πρώτο εκτενές κείμενό του στο περιοδικό Σπουδαστικός Κόσμος, με θέμα την «ποίηση της Ήττας» και γράφει την πρώτη μελέτη του για τον «κρατικό καπιταλισμό» στη Σοβιετική Ένωση.
Όταν επιβλήθηκε η δικτατορία δεν ανήκε σε καμία οργάνωση· παρόλα ταύτα συνελήφθη και κρατήθηκε επί ένα μήνα στην Ασφάλεια στην Αθήνα. Τον Σεπτέμβριο του 1967 μετέβη στη Γαλλία. Εκεί συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στον «Μάη του ’68», σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις. Υπήρξε μέλος του Αντιφασιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΑΚΕ), που είχε ιδρυθεί από τον Νίκο Ψυρούκη· εξέδιδε επί πέντε χρόνια το μηνιαίο περιοδικό «Αντιφασίστας», ενώ συμμετείχε στη γαλλική Οργάνωση Gauche Prolétarienne, που εξέδιδε την εφημερίδα «Υπόθεση του Λαού», με διευθυντή τον Ζαν Πωλ Σαρτρ.
Ταξιδεύει συχνά στη Γερμανία όπου δουλεύει σε εργοστάσια μαζί με Έλληνες εργάτες, τους οποίους προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει πολιτικά, «μαθαίνοντας από αυτούς κοινωνικά», όπως αναφέρει. Το 1973, συνελήφθη μαζί με άλλους αντιφασίστες για κινητοποιήσεις εναντίον της Χούντας, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα, αλλά αφέθηκε σύντομα ελεύθερος μετά από μεγάλες κινητοποιήσεις των Γάλλων υποστηρικτών του αντιφασιστικού αγώνα των Ελλήνων. Στη Γαλλία γράφει και εκδίδει τα πρώτα του δοκίμια – «Ελληνική Αγροτική Οικονομία», «Ελληνική βιομηχανία», «Ο αγώνας των Υπομηχανικών και η Τεχνική παιδεία στην Ελλάδα», «Οικοδόμοι και Οικοδομή στην Ελλάδα», καθώς και Το τέλος του παλιού κόσμου, το πρώτο εκτενές έργο του.
Στην Ελλάδα, μετά το 1974, συμμετέχει στην οργάνωση «Ομάδα για μια Προλεταριακή Αριστερά» (ΟΠΑ), που δραστηριοποιείται κυρίως στα εργοστασιακά σωματεία και τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Δουλεύει σε εργοστάσια και οικοδομές. Εξέδωσε δυο σχετικά δοκίμια για την ανάδυση των εργοστασιακών σωματείων, και άλλα για το φοιτητικό κίνημα.
Το 1976, δικάστηκε μαζί με άλλους ως «ηθικός αυτουργός» των γεγονότων της μεγάλης απεργίας της 25ης Μαΐου, ενώ το 1977 συλλαμβάνεται στη Θεσσαλονίκη για συμμετοχή του σε διαδήλωση, καταδικάζεται πρωτόδικα σε δύο χρόνια φυλακή και φυλακίζεται επί δύο μήνες στο Επταπύργιο, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης και την αποφυλάκισή του.
Υπήρξε μέλος της Οργάνωσης «Ρήξη» από το 1980 έως το 1989 και εν συνεχεία ηγετικό μέλος της «Πράσινης Εναλλακτικής Κίνησης», μέλους της Ομοσπονδίας Οικολογικών-Εναλλακτικών Οργανώσεων και ιδρυτικό μέλος και μέλος της Γραμματείας των «Οικολόγων–Εναλλακτικών». Το 2008, συμμετέχει στη δημιουργία της «Κίνησης Πολιτών Άρδην». Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Σπίθας» και μέλος της «Συμβουλευτικής επιτροπής» της, μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη κ.ά. Το 2013, ιδρύει, μαζί με τους φίλους του Άρδην, τον «Χώρο Πολιτικής και Πολιτικής Ρήγας Βελεστινλής» στην Πλατεία Συντάγματος (Ξενοφώντος 4), όπου συνεχίζουν να διοργανώνονται σεμινάρια, ιστορίας και φιλοσοφίας, πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Είναι επικεφαλής του «Κινήματος Άρδην», το οποίο ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2106, στο οποίο, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2017, συμμετέχουν 800 άτομα και επιχειρεί να συγκροτήσει ένα πανελλήνιο κινηματικό και πολιτικό δίκτυο.
Το 1976-1978, εξέδιδε την εφημερίδα Εργατικός Αγώνας. Το 1977-1980, εξέδιδε το θεωρητικό περιοδικό Προλεταριακή Αριστερά και το μηνιαίο «Πολιτικό Δελτίο Πληροφόρησης» το οποίο μετεξελίχθηκε στο περιοδικό Ρήξη, που εκδίδεται από το 1979 έως το 1993, ενώ συμμετείχε στην ίδρυση του κυπριακού περιοδικού «Αυτοδιάθεση». Το 1980, μαζί με φίλους, δημιούργησε το βιβλιοπωλείο Κομμούνα, μετέπειτα Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο και τις Εναλλακτικές Εκδόσεις. Από τις εκδόσεις έχουν κυκλοφορήσει, έως το 2016, πάνω από 250 τίτλοι στους τομείς του δοκιμίου, της Ιστορίας, των κοινωνικών κινημάτων, της οικολογίας, της λογοτεχνίας, καθώς και τα Άπαντα του Έλληνα φιλόσοφου, Κώστα Παπαϊωάννου.
Από το 1995 είναι εκδότης και αρχισυντάκτης του διμηνιαίου περιοδικού Άρδην που συνεχίζει να εκδίδεται. Το 2006, εκδίδει τη μηνιαία εφημερίδα Ρήξη.
Ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού» που από το 2011 εκδίδει το επιστημονικό περιοδικό νέος Λόγιος Ερμής.
Το 2014, βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το βιβλίο του: Η Ανολοκλήρωτη Επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή.
Ιδεολογική –Φιλοσοφική εξέλιξη
Ο Γιώργος Καραμπελιάς, προερχόμενος από οικογένεια με αριστερή παράδοση (ο πατέρας του είχε φυλακιστεί στην Ακροναυπλία επί Μεταξά και είχε εξοριστεί στην Ικαρία, και τον Αϊ Στράτη), εντάχθηκε από πολύ νωρίς στην Αριστερά και η πρωταρχική ιδεολογική και φιλοσοφική του αναφορά υπήρξε ο μαρξισμός και ο διαφωτισμός. Παράλληλα, από πολύ νέος, ασχολείται με την Ιστορία, παγκόσμια και ελληνική. Μέσα στο κλίμα της γενικότερης αμφισβήτησης της δεκαετίας του ’60, από το 1966 ήδη, απομακρύνεται οριστικά από τον σοβιετικό μαρξισμό, γνωρίζει τους «αιρετικούς» μαρξιστές και επηρεάζεται από την κριτική του Κορνήλιου Καστοριάδη για τη Σοβιετική Ένωση εξ ου και το πρώτο θεωρητικό του πρωτόλειο, στις αρχές του 1967 για τη Ρωσία ως χώρα του κρατικού καπιταλισμού. Η στήριξή του στην κινεζική επανάσταση αποτελεί κατ’ εξοχήν ταύτιση με την πολιτιστική επανάσταση και όχι πάντα με την κρατική πολιτική της Κίνας. Γι’ αυτό και δεν προσχώρησε στις μαρξιστικές-λενιστικές, κινεζόφιλες οργανώσεις. Ούτε βέβαια ταυτίστηκε με την άκριτη υποστήριξη στην Αλβανία του Εμβέρ Χότζα.
Στη Γαλλία, διευρύνει τον κύκλο των μελετών του τόσο στο σύνολο του έργου του Μαρξ όσο και στη σκέψη άλλων ρευμάτων, όπως του Μπακούνιν, των «αιρετικών» μαρξιστών, των τροτσκιστών, των εργατιστών, των καταστασιακών και της σχολής της Φρανκφούρτης, καθώς και στα «εργατίστικα» ρεύματα της Ιταλίας (Νέγκρι, Τρόντι κλπ). Συνολικά, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αφού είχε επιστρέψει στην Ελλάδα, ο προβληματισμός του εντάσσεται στη λεγόμενη «υποκειμενική» σχολή του μαρξισμού, σε αντίθεση με τον στρουκτουραλιστικό αλτουσερισμό και τον οικονομισμό. Η «υποκειμενική» σχολή του μαρξισμού επιμένει μάλλον στον ρόλο των υποκειμένων και των κοινωνικών τάξεων στην ιστορική εξέλιξη και όχι στον ντετερμινισμό της οικονομικής δομής και των παραγωγικών δυνάμεων. Εξ ου και η εμμονή του στη σύνδεση απευθείας με τα κοινωνικά υποκείμενα (εργάτες, αγρότες).
Σε σχέση με τις εξελίξεις στην Ελλάδα, δεν εντάσσεται σε κάποιο από τα μεγάλα κόμματα της Αριστεράς και αντιμετωπίζει κριτικά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 1981. Ταυτόχρονα, αντιτάσσεται σθεναρά στη μετεξέλιξη της άκρας Αριστεράς και της λαϊκής βίας που αναδεικνύεται στις κοινωνικές συγκρούσεις σε τρομοκρατική πρακτική. Γι’ αυτό και συγκρούεται ιδεολογικά, ήδη από το 1978, με τον ΕΛΑ και εν συνεχεία με τη «17 Νοέμβρη», παρ’ ότι βέβαια οι δυνάμεις καταστολής τον στοχοποιούν ως μέλος αυτών των οργανώσεων! Διεξάγει, όπως ο ίδιος τον χαρακτηρίζει εκείνη την εποχή, έναν «διμέτωπο αγώνα» ενάντια στο κράτος και την τρομοκρατία. Επιμένει πως η σύνδεση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς με την τρομοκρατία οδηγεί στην καταστροφή ενός αμφισβητησιακού δυναμικού – και υποστηρίζει πως αυτή η σύνδεση με την τρομοκρατία όντως και απέτρεψε τη συγκρότηση αυτού του χώρου σε συνεκτικό πολιτικό υποκείμενο.
Βασικό ρόλο στην ιδεολογική του εξέλιξη αποτέλεσε η επαφή του με τις αναδυόμενες τότε στην Ευρώπη οικολογικές αντιλήψεις, οι οποίες και κλόνισαν τη μαρξιστική μονοδιάστατη αντίληψη της πάλης των τάξεων, ως του μοναδικού κινητήρα της ανθρώπινης ιστορίας. Η σύγκρουση ανθρώπου-φύσης καθίσταται τουλάχιστον εξίσου σημαντική με την προηγούμενη.
Εάν σε αυτά προστεθεί η μόνιμη μέριμνά του για τα εθνικά ζητήματα και κατ’ εξοχήν την Κύπρο, με την οποία έχει μια μόνιμη σχέση από το 1975, καθώς και η σταδιακή απόρριψη της γραμμικής αντίληψης της ιστορίας, που εισήγαγε ο Διαφωτισμός, τότε συγκεντρώνονται όλοι οι παράγοντες που θα τον οδηγήσουν, μετά το 1985 και το Τσερνομπίλ, στην απόρριψη του μαρξισμού και την υιοθέτηση ενός πολυπαραγοντικού συστήματος αντιθέσεων. Γι’ αυτό και, στο εξής, ορίζεται πλέον ως «εναλλακτικός» και ο μαρξισμός παραμένει μία και μόνο –ιδιαίτερη– αναφορά της σκέψης του, παράλληλα με άλλες.
Μετά το 1989, οι ιδεολογικές του αναζητήσεις αλλά και οι ιστορικές εξελίξεις τον οδηγούν στην αναβάθμιση του ρόλου του έθνους και της εθνικής ταυτότητας συνολικά, καθώς και στην αναγνώριση της σημασίας της Ορθοδοξίας ως βασικού συνθετικού στοιχείου αυτής της ταυτότητας. Στη δεκαετία του 2000, εξαιτίας της όξυνσης της σύγκρουσης γύρω από το ζήτημα της ελληνικής ταυτότητας και της φύσης του νεώτερου ελληνισμού, επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στη μελέτη της ιστορίας με αφετηρία το έργο του, 1204 και η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού.
Η μελέτη της ιστορίας και οι πολιτικές και ιδεολογικές εξελίξεις στην Ελλάδα και τον κόσμο τον οδηγούν εν τέλει στην ολοκληρωτική απόρριψη του σχήματος Αριστερά-Δεξιά, και την αποδοχή πως Αριστερά και Δεξιά παραμένουν εγκλωβισμένες στο διαφωτιστικό και βιομηχανιστικό πρότυπο. Υιοθετεί την άποψη της υπέρβασης του οικονομισμού ως του καθοριστικού στοιχείου της ιδεολογίας ανθρώπων και κοινωνιών και της μετάβασης σε μια κοινωνία όπου ο ρόλος του εμπορεύματος περιορίζεται. Απορρίπτεται τόσο ο κρατισμός όσο και ο γιγαντισμός των πολυεθνικών και του νεοφιλελευθερισμού, και επιλέγεται μια κοινωνία όπου η οικονομία υποτάσσεται ή μάλλον αποτελεί μία και μόνον από τις συνιστώσες της ανθρώπινης ζωής. Όπως γράφει στο βιβλίο του Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς (2016), στόχος του είναι να προβληθεί ο «ελληνικός δρόμος» της σύνθεσης ατομικού και συλλογικού ως απάντηση στα αδιέξοδα του κολεκτιβισμού και του ατομικισμού. Μετά το 2010 και κατ’ εξοχήν μετά το 2015, βασική του μέριμνα καθίσταται η πάλη ενάντια στην «καθολική παρακμή» που κατατρύχει τον ελληνισμό, εξ ου και η ανάγκη μιας γενικευμένης εγρήγορσης.