( εθελούσια και μόνο με ηθικη ικανοποίηση-πληρωμή χωρίς χρηματική πληρωμή )
...κι όμως ακόμη υπάρχει και καίει το καντήλι της αναρχικής θεωρίας...
..εδώ ένα ανάρτημα που μιλά για τις ρίζες του κοινοτισμού κι αναρχισμού στην Ελλάδα σε έναν διαδικτυακό τόπο που γίνεται καλή κριτική στον καπιταλισμό και τα καινούργια σκέρτσα του...και βέβαια αναφορά στο αναρχικό αμεσοδημοκρατικό κίνημα ....
...
===============================================
https://autonomidrasi.com/2014/06/12/%c ... %ad%cf%82/
Αμεσοδημοκρατικές και κοινοτιστικές ρίζες του αναρχισμού στην Ελλάδα
( Μικρό ιστορικό αφιέρωμα )
Πρόλογος / εισαγωγή / επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης
Πρόλογος
«… Ένα δημοκρατικό πολίτευμα είναι εκατό φορές καλύτερο από ένα δεσποτικό απολυταρχικό μοναρχικό καθεστώς … » [1] Μιχαήλ Μπακούνιν
Από τότε που ειπώθηκαν αυτά από τον Μπακούνιν ενάντια στις μοναρχίες, τους αυτοκράτορες και τον δεσποτισμό, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Σε πολλές περιπτώσεις το δημοκρατικό πολίτευμα κατάντησε να είναι χειρότερο και από το δεσποτικό. Ενώ τα λεγόμενα δικαιώματα του ανθρώπου ή τα ατομικά δικαιώματα έχουν καταντήσει τυπικές έννοιες που δρουν σαν εμπόδιο και ενάντια στην κοινωνική ισότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη – αλληλεγγύη και την ελευθερία. Αυτό το δημοκρατικό πολίτευμα που παραμένει στην κοινωνική – πολιτική του βάση ολιγαρχικό, εμφανίστηκε και εμφανίζεται με δύο εκδοχές.
Η μία είναι η φιλελεύθερη ολιγαρχική εκδοχή, η δυτική αστική δημοκρατία με τις τυπικές – μερικές ελευθερίες, και η άλλη είναι η απολυταρχική, ή η ολοκληρωτική εκδοχή, φασισμός -ναζισμός, οι λαϊκές δημοκρατίες των ανατολικών χωρών τύπου Σοβιετικής Ένωσης και οι θεοκρατικές δημοκρατίες τύπου Ιράν κλπ.
Ακριβώς επειδή και τα δύο είναι ολιγαρχικά συστήματα, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τον περιορισμό να γίνονται απολυταρχικά ή στην εποχή μας ολοκληρωτικά κατασταλτικά, [2]από τη στιγμή που η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, οι από κάτω, οι πληβειακές τάξις εναντιώνεται στις οικονομικές και πολιτικές επιλογές των ολιγαρχικών πολιτικοοικονομικών ελίτ που διευθύνουν – διευθετούν αυτά τα συστήματα μέσω των κυβερνώντων και του κράτους.
Κλίνοντας το θέμα αυτό υποστηρίζω – μετά βεβαιότητας – ότι τα δυο παρακάτω χορεία ισχύουν (δυστυχώς) μέχρι σήμερα.
«…Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα… Είμαστε επίσης εχθροί της πατριαρχικής και νομικής εξουσίας των συζύγων πάνω στις γυναίκες, των γονέων πάνω στα παιδιά και αυτό επειδή η ιστορία μας διδάσκει ότι ο δεσποτισμός στην οικογένεια είναι το σπέρμα του πολιτικού δεσποτισμού στο κράτος…» Μιχαήλ Μπακούνιν,1814 – 1876
Η αμεσοδημοκρατική και κοινοτιστική μας παρακαταθήκη
Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 100 χρόνια, δηλαδή περίπου το 1974-75, που αρχίζουν να ξαναμπαίνουν στην ελληνική κοινωνία τα ζητήματα της άμεσης δημοκρατίας, του κοινωνικού και πολιτικού αποκεντρωτισμού, του κοινοτισμού, του αντιαυταρχικού σοσιαλισμού ή ελευθεριακού κομμουνισμού.[3] Τι έφταιξε; Είναι μια συζήτηση που χρειάζεται κάποια στιγμή να ανοίξει .
Ο «Δημοκρατικός Σύλλογος Πάτρας»
Στης αρχές του 1876, οι αναρχικοί της Πάτρας τολμούν να εκδώσουν στην εφημερίδα τους και το καταστατικό τους. Συνελήφθησαν όλοι από το μοναρχικό καθεστώς του βασιλιά Γεωργίου Α΄.[4] Τα μέλη του Συλλόγου εξέτισαν πολύμηνες φυλακίσεις. Η εφημερίδα και το τυπογραφείο κατασχέθηκαν και αυτός ο βαθιά αμεσοδημοκρατικός και ουμανιστικός λόγος τους, χλευάστηκε βάναυσα.
IMG 17
Τα πρώτα κατασταλτικά μέτρα(5)
Σε αυτό το σημείο να μην λησμονήσω να αναφέρω μια επιπλέον σημαντική παράμετρος, ήταν ακόμα νωπά τα γεγονότα που συντάραξαν τις άρχουσες τάξις της Ευρώπης το 1871 με την Κομμούνα του Παρισιού, όλες οι κυβερνήσεις έπαιρναν προληπτικά κατασταλτικά μέτρα για τυχών εξάπλωση παρόμοιων γεγονότων. Ο “Δημοκρατικός Σύλλογος Πάτρας» δημιουργήθηκε ακριβώς πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα της Κομμούνας του Παρισιού το 1876.
Σε πολλούς σημερινούς αναρχικούς ίσως να ξενίζει το Δημοκρατικός αλλά υπενθυμίζω ότι και ο Μιχαήλ Μπακούνιν μια δεκαετία πιο μπροστά από την ίδρυση του Σύνδεσμο της Πάτρας το 1876, ήταν από τους συνιδρυτές της Λίγκας (σύνδεσμος) «Για την Δημοκρατία και την Ειρήνη» και αυτός ο Σύνδεσμος ήτα η αφορμή να βάλει θέμα ο Μαρξ στην (πρώτη) Διεθνή για να τον διαγράψουν, όπου τελικά διαγράφηκε.
Ο Μπακούνιν αυτός ο μεγάλος κοινωνικώς επαναστάτης πίστευε σε αντίθεση με πολλούς νεοαναρχικούς (όχι κατ΄ ανάγκη ηλικιακά) ότι μέχρι να έρθει η μεγάλη επανάσταση είναι χρήσιμο να συμμετέχουμε σε ενδιάμεσους αγώνες, έτσι λοιπόν συμμετέχει σε συλλαλητήρια, σε εξεγέρσεις και σε διάφορα φόρα, ένα από τα αυτά τα φόρα ήταν και η Λίγκα.(περισσότερα δείτε στην σημείωση [6] )
Εισαγωγή
Αξίζει να δαπανήσουμε λίγο χρόνο διαβάζοντας αυτό το κείμενο ως “τιμής ένεκεν” σε αυτούς τους ανθρώπους που ίδρυσαν την πρώτη σοσιαλιστική (ανεξάρτητα πολιτικής τάσης) συλλογικότητα την Ελλάδα. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι πρώτοι που έθεσαν το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας, της πολιτικής και κοινωνικής αποκέντρωσης, τον κοινοτισμό, την αυτονομία των δήμων και κοινοτήτων, τον φεντεραλισμό (ομοσπονδισμό) και τον αντιαυταρχικό σοσιαλισμό στην ελληνική κοινωνία. Οι άνθρωποι αυτοί μέσα από την συλλογικότητα τους συνέταξαν και κυκλοφορήσαν το πρώτο αντιεθνικιστικό – διεθνιστικό κείμενο στην Ελλάδα. (σημ. βλέπε “Το Ανατολικό Ζήτημα” προσθήκη 1)
Η ζωή του Δημοκρατικού Συλλόγου της Πάτρας ήταν σύντομη λόγο καταστολής, αλλά και λόγο ότι λοιδορήθηκαν και χλευάστηκαν βάναυσα. Ο λόγος τους – λίγο αργότερα – συκοφαντήθηκε και από τους αυταρχικούς σοσιαλιστές όλων των τάσεων συμπεριλαμβανόμενων και των μαρξιστών, σαν παιδαριώδης, ονειροπόλος, ρομαντικός και ουτοπικός. Ακόμα και ιστορικοί ή ιστοριοδίφες μαρξιστές ή φιλελεύθεροι (Κορδάτος, Μοσκώφ, Δημητρίου κλπ) από την μια ενώ τους παρουσιάζουν στα συγγράμματα τους από την άλλη τους διανθίζουν με διάφορα κοσμητικά επίθετα.
Για πάνω από ένα αιώνα στην ελληνική κοινωνία (περισσότερο από άλλες κοινωνίες γιατί υπήρξε πλήρης έλλειψη) μονοπώλησε την σοσιαλιστική εκδοχή ο αυταρχικός μαρξιστικός επιστημονικός σοσιαλισμός, (εδώ δεν χρειάζεται να αναφέρω τα αποτελέσματα αυτής της μονοπώλησης σε εγχώριο και σε παγκόσμιο επίπεδο) για εκατό σχεδόν χρόνια απουσίασαν – με έναν συλλογικό τρόπο – από την ελληνική κοινωνία οι εκδοχές του ουτοπικού και ελευθεριακού αντιεξουσιαστικού σοσιαλισμού.
Αυτή η έλλειψη είναι καταφανής γιατί θα υπήρχε τόσο μια άλλη οπτική για τα κοινωνικά δρώμενα στην χώρα, όσο και του ότι θα είχαμε μια άλλη οπτική γωνία και εμείς και ένα τμήμα της κοινωνίας αν οι αναρχικοί – σε συλλογικό επίπεδο – ήταν παρόντες σε κοσμοϊστορικά γεγονότα όπως σε τοπικό, οι βαλκανικοί πόλεμοι,η εκστρατεία του ελληνικού κράτους στην μικρά Ασία μέσα από τον μεγαλοϊδεατισμό, η μικρασιατική καταστροφή και η προσφυγιά, και σε υπερτοπικό επίπεδο, ο πρώτος και δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, μετά η κατοχή, το αντάρτικο, ο εμφύλιος κλπ να μην αραδιάζω και άλλα ιστορικά γεγονότα.
Κλίνοντας την εισαγωγή έρχομαι στο σήμερα και το τώρα. Ζούμε στην εποχή του γκρίζου – σαν την στάχτη και το μπετόν – του μαύρου -σαν τα αποκαΐδια -, ζούμε στην εποχή της αριθμοποίησης του ανθρώπου ως νούμερο στις στατιστικές, ζούμε την απόλυτη δικτατορία του εφικτού, του ρεαλισμού, του πραγματισμού, του προγραμματισμού και της μηχανοποίησης του ανθρώπου, ζούμε ως καταναλωτές των προϊόντων των μμε και των σόσιαλ μίντια, τις ζωές των άλλων.
......................................
συνεχίστε την ανάγνωση
