Μια περιληψη...
...Σύμφωνα με την Κομισιόν, ο κρατικός προϋπολογισμός επεφύλασσε για την Πυροσβεστική αύξηση του 3,6% από το 2010 έως και σήμερα, ενώ για τον αριθμό των πυροσβεστών υποστηρίζει πως παρέμεινε σταθερός. Την ίδια ώρα, η δημοσιογραφική έρευνα καταγράφει πως ακόμα και πριν τα μνημόνια, πίσω στο 2007 και τις φωτιές της Πάρνηθας και της Ηλείας, τα κενά της πυροσβεστικής ξεπερνούσαν τις 3.500 θέσεις πυροσβεστών. Γεγονός που εξηγεί πως κάηκαν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο στρέμματα εκτάσεων έκτοτε, εξαιρώντας τη σημερινή καταστροφή. Σήμερα το πυροσβεστικό σώμα μετρά περί τις 4.000 κενές θέσεις (κατά την Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών) και τεράστια προβλήματα από τις περικοπές, ενώ παρά τις ελλείψεις, έχει αναλάβει επί μίσθωση και τη φύλαξη ιδιωτικών αεροδρομίων και αυτοκινητοδρόμων...
...Δεν χρειάζεται για να καταλάβει τα στοιχεία του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας που περιγράφουν τουλάχιστον τα μισά δηλωθέντα αυθαίρετα χωρίς καν οικοδομική άδεια, δίχως να καταγράφει κτίσματα που έχουν ανεγερθεί αυθαίρετα σε δάση, δασικές περιοχές, ρέματα, αιγιαλούς και μικροπαραβάσεις.
Δεν χρειάζεται να ακούσει την πρώην Γενική Επιθεωρήτρια Περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη, να μιλάει για μία κατά 80% δασική περιοχή και για τις εξοντωτικές πιέσεις που ασκήθηκαν κατά το παρελθόν για την εγκαθίδρυση της ανομίας και των εξαιρέσεων σε μια προστατευόμενη κατά τ’ άλλα δασική περιοχή. Δεν χρειάζεται να αναλύσει το πόρισμα του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, του τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος, που χαρακτηρίζει «παγίδα» τον πολεοδομικό σχεδιασμό του οικισμού, υπογραμμίζοντας τις μικρού πλάτους οδούς, τα πολυάριθμα αδιέξοδα, τα ιδιαίτερα επιμήκη οικοδομικά τετράγωνα, την ανύπαρκτη δυνατότητα πλευρικής διαφυγής και την παλαιότητα και τρωτότητα των κτισμάτων...
...Μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορεί να υπενθυμίσει μία σειρά από νόμους που κάθε τόσο, σαν προεκλογικοί απομηχανής θεοί εμφανίζονταν να υποσχεθούν τακτοποίηση ως ανταπόδοση μιας σωστής ψήφου. Με μια αναζήτηση που θα υπενθυμίσει πόσο παλιό είναι αυτό το μοιραίο παιχνίδι, σε μια παρτίδα που από το 1968 και τις πρώτες νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων μέχρι και σήμερα συμμετείχαν παίκτες από όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας. Πολίτες, τεχνίτες, μηχανικοί, εργολάβοι, έμπορες, εισαγωγείς, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, πολιτευτές, πολιτικοί, εκκλησία, στρατός, δήμαρχοι, βουλευτές, υπουργοί, ακόμα και πρωθυπουργοί...
...Τραγική ειρωνεία (ακόμα μία) της τύχης, το οικόπεδο που περιέφραζε την παραλία και έγινε ο τάφος για 26 ανθρώπους που κατά δήλωσή του «δεν μπόρεσαν να βρουν το πορτάκι για την θάλασσα που τους είχα υποδείξει», είναι ιδιοκτησίας του ενός συνεπώνυμου και συγγενή του πρώην νομάρχη ανατολικής Αττικής, Δημήτρη Φράγκου, που το 1999 παραπέμφθηκε σε δίκη για παράνομες συνδέσεις αυθαίρετων κτισμάτων με τα δίκτυα της ΔΕΗ, του ΟΤΕ και της ΕΥΔΑΠ. Η πορεία της δίωξης ακολούθησε τη γνωστή διαδρομή της συγκάλυψης, ενώ ο εισαγγελέας που την άσκησε είναι ο ίδιος εισαγγελέας που παραιτήθηκε κατά την έρευνα της δικογραφίας του σκανδάλου της Μονής Βατοπεδίου, καταγγέλλοντας «πιέσεις»...
...Στις πόσες φυσικές και αφύσικες καταστροφές αποκτά μια κυβέρνηση σχέδιο σαφούς και πλήρους αντιμετώπισης κάθε πιθανού και απίθανου σεναρίου κατάστασης εκτάκτου ανάγκης;..
...Τέλος ας κρατήσουμε και κάτι θετικό, σαν κόρη οφθαλμού. Για πρώτη ίσως φορά εδώ και πολλά χρόνια, μια μεγάλη ανάγκη συμπολιτών μας βρίσκει ανοιχτή την αγκαλιά τόσο μεγάλου μέρους της κοινωνίας που επιδεικνύει παροιμιώδη ενσυναίσθηση.
Φυσικά και δεν θα πρέπει να ξεχαστεί πως στις «εξετάσεις» που περνάει με άριστα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η Εκκλησία και μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού κόσμου δεν εμφανίστηκε καν, ενώ όπου το έκανε συνοδεύτηκε από ανήθικες τυμπανοκρουσίες. Όπως δεν θα πρέπει επίσης να εκκληφθεί ως οδύνη και αλληλεγγύη στα θύματα η κομματική και μιντιακή αντιπολίτευση που γίνεται επάνω στις σορούς, με το βλέμμα στην υπονόμευση του δημοσίου χαρακτήρα υπηρεσιών όπως η πυροσβεστική και η ΔΕΗ...
...Να πάψουμε δηλαδή ως πολίτες, όπως μας έβλεπε γυμνούς ο Βάρναλης, να είμαστε δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα. Και για πρώτη μας φορά, το θάμα να το κάνουμε εμείς.
Τέλος!
