denplirono έγραψε:μαγκες; το ξερατε οτι το 30% του σιταριου που εισαγουμε ειναι απο ρωσσια και ουκρανια; μπορειτε να φανταστειτε οτι οπως εμεις θα ψαξουμε να βρουμε αλλη χωρα να εισαγουμε σιταρι, το ιδιο θα κανουν και αλλες ολες οι αλλες χωρες; το ξερετε οτι το σιταρι δεν πληρωριζεται δεν εκτυπωνεται και θελει μια ολοκληρη χρονια για να παραχθει; Α ναι, δεν θεωρειται επικυνδυνους τους ηγετες της ΕΕ που οδηγουν τους λαους τους στην πεινα και στην εξαθλιωση; Εγω λεω σταρι σε 2 μηνες δεν θα υπαρχει ουτε σπιρι.....θα βγει νεα εσοδια το απο ιουλι και μετα. Μεχρι τοτε ομως;
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η παγκόσμια παραγωγή σκληρού σίτου ανέρχεται στους 35,3 εκατομμύρια τόνους, εκ των οποίων τα 8,6 εκατομμύρια (24%) παράγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 μελών.
Στην Ευρώπη, οι μεγαλύτεροι παραγωγοί είναι η Ιταλία (3,9 εκατ. τόνοι), η Γαλλία (2,5 εκατ.), η Ελλάδα (0,9 εκατ.) και η Ισπανία (0,8 εκατ. τόνοι). Εκτός Ευρώπης, μεγάλοι στην παραγωγή σκληρού σιταριού είναι ο Καναδάς (3 εκατ. τόνοι), οι ΗΠΑ (3 εκατ.), η Τουρκία (2,9 εκατ.), η Αλγερία (2,4 εκατ.) και η Αυστραλία (0,6 εκατ. τόνοι). Ο μεγαλύτερος εισαγωγέας σκληρού σίτου στον κόσμο είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση (2,3 εκατ. τόνοι) και οι χώρες της Βορείου Αφρικής, όπως Αλγερία, Τυνησία, Λιβύη και Μαρόκο, που το χρησιμοποιούν για παρασκευή κους-κους (η Αλγερία εισάγει 1,4 εκατ. τόνους).
Ο μεγαλύτερος εισαγωγέας στην Ευρώπη είναι η Ιταλία, η οποία για την περίοδο 2010-2011 προβλέπεται να εισάγει 460 χιλιάδες τόνους από τη Γαλλία, 170 από την Ελλάδα και 51 από την Ισπανία. Επιπρόσθετα, θα εισάγει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο τόνους από χώρες εκτός Ευρώπης και ιδιαίτερα από τον Καναδά και την Αυστραλία.
Στην Ελλάδα, η παραγωγή μαλακού σιταριού έφτασε στα επίπεδα της αυτάρκειας τη δεκαετία του 1950 και προς τα τέλη του 1970 υπήρχε πλεόνασμα, το οποίο διατηρήθηκε μέχρι το 1984. Έκτοτε αρχίζει ραγδαία μείωση της καλλιέργειας του μαλακού σιταριού, η οποία συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση της καλλιέργειας του σκληρού, με αποτέλεσμα από τότε η Ελλάδα να είναι ελλειμματική σε μαλακό σιτάρι και πλεονασματική σε σκληρό. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, από 7 εκατ. στρ. το 1980, η έκταση καλλιέργειας του μαλακού σιταριού έπεσε κάτω στις 900 χιλ. το 2004, ενώ το 2010 ήταν στο 1,3 εκατ. στρ. Αντίθετα, η έκταση καλλιέργειας του σκληρού σιταριού από 2,3 εκατ. στρ. το 1980 αυξήθηκε σε 7,5 εκατ. στρ. το 2004 και το 2010 ήταν στα 5,3 εκατ. στρ.
Σήμερα το σύνολο των καλλιεργούμενων εκτάσεων με σιτηρά ανέρχεται περίπου σε 10 εκατομμύρια στρέμματα και η εσωτερική ζήτηση καλύπτεται κυρίως από εισαγωγές που φτάνουν περίπου τους 1.700.000 τόνους.
Οι χώρες απ’ όπου εισήχθη κυρίως μαλακό σιτάρι στην ΕΕ πέρσι ήταν η Ρωσία (854.000 τόνοι, +317% σε σχέση με την πενταετία), ο Καναδάς (547.000 τόνοι, +42%) και η Ουκρανία (478.000, -39%).
Για να καταλάβουμε τι παίζει με το σιτάρι
Το σιτάρι έχει περισσότερα από 15 είδη και αρκετές χιλιάδες ποικιλίες. Εμπορική σημασία όμως έχουν κυρίως 3 είδη:
Το είδος Triticum aestivum που είναι γνωστό σαν μαλακό σιτάρι και το οποίο καλύπτει το 90% της παγκόσμιας παραγωγής . Χρησιμοποιείται για την παραγωγή ψωμιού και γλυκών και η περιεκτικότητά του σε πρωτεΐνες είναι ~13%.
Το είδος Triticum durum ή αλλιώς σκληρό σιτάρι. Έχει κόκκους πολύ σκληρούς με υαλώδες ενδοσπέρμιο και μεγάλο ποσοστό πρωτεϊνών που φθάνει το 16%. Χρησιμοποιείται κατά βάση για την παραγωγή ζυμαρικών και αντιστοιχεί στο 6% της παγκόσμιας παραγωγής.
Το είδος Triticum compactum. Είναι μαλακό με αλευρώδεις κόκκους, μικρό ποσοστό πρωτεϊνών και αδύνατη γλουτένη. Είναι περιζήτητο για την ζαχαροπλαστική ενώ ακατάλληλο για την αρτοποίηση.
