Στον ουρανό δεν υπάρχουν δυο ήλιοι,
ούτε στη γη δυο κυρίαρχοι
ποσο ΜΕΓΑΣ πρεπει να νιωθεις για να το λες
AN
-
nemo
- Supreme poster
- Δημοσιεύσεις: 17093
Re: AN
Τι ειναι ο κομμουνισμός;
-κατι που οταν τον πλησιαζεις ενα βημα αυτος απομακρυνεται δυο βήματα
και οταν τον πλησιασεις δυο βηματα αυτος παλι απομακρυνεται τεσσερα βηματα
-Και τοτε τι νοημα εχει;
-σε κανει να προχωρας!
Ναι, αλλα, τι νόημα εχει να προχωράς χωρις να γνωρίζεις τον προορισμό σου;
-δεν ειναι δικο μας το προβλημα του προορισμού
-κατι που οταν τον πλησιαζεις ενα βημα αυτος απομακρυνεται δυο βήματα
και οταν τον πλησιασεις δυο βηματα αυτος παλι απομακρυνεται τεσσερα βηματα
-Και τοτε τι νοημα εχει;
-σε κανει να προχωρας!
Ναι, αλλα, τι νόημα εχει να προχωράς χωρις να γνωρίζεις τον προορισμό σου;
-δεν ειναι δικο μας το προβλημα του προορισμού
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
-
nemo
- Supreme poster
- Δημοσιεύσεις: 17093
Re: AN
Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017
Κριτική στο «Σημειώσεις για τον Εθνικισμό» του George Orwell
Ο George Orwell (κανονικό όνομα: Eric Arthur Blair, 1903 - 1950), έμεινε γνωστός για δύο μυθιστορήματα που έγραψε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επικριτικά για τον ολοκληρωτισμό εν γένει, και ειδικότερα για τον σταλινισμό: το «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» ή «1984» (Nineteen Eighty-Four) και το «Η Φάρμα των Ζώων» (Animal Farm). Σε αυτόν τον όντως διορατικό συγγραφέα οφείλονται πολλοί νεολογισμοί (κυρίως από το «1984»), όπως Μεγάλος Αδελφός, αστυνομία σκέψης, έγκλημα σκέψης, newspeak, doublethink κ.α.
Ο Orwell ήταν άθεος, διεθνιστής και γενικά αριστερών / σοσιαλιστικών πεποιθήσεων, αν και αγαπούσε την παράδοση και μιλούσε με θέρμη για τις «αγγλικές αξίες», ενώ σήμερα θα χαρακτηριζόταν «ομοφοβικός», από κάποια σχόλιά του. Ο Orwell ήταν υποστηρικτής μιας ενωμένης ομοσπονδιακής σοσιαλιστικής Ευρώπης, μια θέση που περιγράφεται στο δοκίμιο του 1947 "Towards European Unity". Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υιοθέτησε την πολιτική θέση του «επαναστατικού πατριωτισμού», γράφοντας το 1940 σε αριστερό έντυπο «Είμαστε σε μια παράξενη ιστορική περίοδο στην οποία ένας επαναστάτης πρέπει να είναι πατριώτης και ένας πατριώτης πρέπει να είναι επαναστάτης». Κατά καιρούς είχε εκφράσει τροτσκιστικές, και φιλο - αναρχικές θέσεις (θεωρούσε τους αναρχικούς υπερασπιστές της «ελευθερίας του ατόμου από κάθε καταπίεση»). Βρέθηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο, αλλά δεν κατατάχθηκε στην υπό σοβιετικό έλεγχο Διεθνή Ταξιαρχία, αλλά στην πολιτοφυλακή της αναρχομαρξιστικής αντισταλινικής οργάνωσης POUM.
Τον Οκτώβριο του 1945 δημοσίευσε το “Notes on Nationalism” («Για τον εθνικισμό και άλλα δοκίμια», στην ελληνική έκδοση) στο περιοδικό “Polemic”. Ο Orwell υποστηρίζει μια άποψη που είναι σήμερα ευρέως διαδεδομένη, ότι ο «εθνικισμός» δεν είναι το ίδιο με τον «πατριωτισμό», με τον πρώτο να αποκηρύσσεται, και τον δεύτερο να είναι αποδεκτός. «Ο πατριωτισμός», κατά τον Orwell, «είναι αμυντικός στην φύση του. Ο εθνικισμός, από την άλλη πλευρά, είναι συνδεδεμένος με την επιθυμία για εξουσία». Ο Orwell θεωρεί ότι ο εθνικισμός «αγνοεί την κοινή λογική» και «αγνοεί τα γεγονότα». Ο εθνικισμός ορίζεται ως η ευθυγράμμιση με μια πολιτική οντότητα (κράτος), αλλά μπορεί επίσης να περιλαμβάνει «μια θρησκεία, μια φυλή, μια ιδεολογία ή οποιαδήποτε άλλη αφηρημένη ιδέα». Παραδείγματα τέτοιων μορφών «εθνικισμού» που δόθηκαν από τον Orwell, είναι ο κομμουνισμός (!), ο πολιτικός καθολικισμός, ο σιωνισμός, ο αντισημιτισμός, ο τροτσκισμός και ο πασιφισμός.
O Orwell αποδεικνύεται ότι είναι αυτός που αγνοεί τα γεγονότα και έχει πλήρη άγνοια του τι σημαίνει εθνικισμός. Παραδείγματος χάριν προέρχεται από μία χώρα (Μ. Βρετανία), που ιστορικά συνδέθηκε με «επιθυμία για εξουσία» (αποικιοκρατία, ιμπεριαλισμός) και διεξήγαγε «επιθετικούς» πολέμους, χωρίς να είναι «εθνικιστική». Πιο έντονα ακόμα το βλέπουμε αυτό στις ΗΠΑ. Γενικότερα, ως προς τις έννοιες «πατριωτισμός» και «εθνικισμός» επικρατεί σύγχυση, σκόπιμη κατά την γνώμη μου, προκειμένου να καλλιεργηθεί μια αρνητική εικόνα για τον εθνικισμό (τον συνδέουν με τον «ιμπεριαλισμό», τον «μιλιταρισμό», τον «φασισμό» και τον «ρατσισμό»), έτσι ώστε η αγάπη του ανθρώπου για το έθνος του να περιοριστεί σε ένα απλό συναίσθημα (που κι αυτό σταδιακά, πρέπει να εκλείψει) το οποίο θα μεταποιηθεί ώστε να προκύψει ένας νεοταξικός ψευτο –«πατριωτισμός» (υποδουλωνόμαστε στο ΔΝΤ για να «σωθεί» η πατρίδα, δεν φεύγουμε από την ΕΕ γιατί θα «χαθεί» η πατρίδα, δεχόμαστε αναρίθμητα πλήθη λαθρομεταναστών γιατί είμαστε φιλόξενοι «ως Έλληνες» κλπ). Την ίδια ώρα ο εθνικισμός δαιμονοποιείται προκειμένου να μην υπάρξει εθνική αφύπνιση και (κυρίως) δράση, καθώς ο εθνικισμός είναι συνδεδεμένος με την δράση. Ο πατριωτισμός είναι κάτι το έμφυτο στον κάθε (φυσιολογικό) άνθρωπο («ο πατριωτισμός είναι έμφυτος, και εγώ είμαι εθνικιστής» έλεγε ο Κωστής Παλαμάς!) και αυτός μπορεί να εξαντλείται σε μία γενική θετική άποψη για την ιστορία του έθνους και στην συγκίνηση μπροστά στην σημαία ή σε κάποιο μνημείο ή ακόμα και σε κάποιες φυσικές ομορφιές του τόπου μας. Ο εθνικιστής δεν μένει στο αίσθημα ή στην γνώση, επιθυμεί να δράσει, να αγωνισθεί για το καλό της πατρίδας και του έθνους, βάζοντας το συμφέρον του έθνους πάνω από κάθε άλλο ατομικό ή συλλογικό συμφέρον. Όπως σωστά έχει ειπωθεί, ο εθνικισμός αποτελεί την ενεργητική κατάφαση της ιδέας του έθνους. Ο Ίων Δραγούμης έλεγε «οι ενεργητικοί άνθρωποι δεν μπορεί παρά να είναι εθνικισταί. Είτε το γνωρίζουν είτε όχι». Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, στην κλασική μελέτη του «ο Εθνικισμός» διέκρινε τον εθνικισμό σε πέντε κατηγορίες: 1) τον πολιτικό εθνικισμό, 2) τον πνευματικό εθνικισμό, 3) τον οικονομικό εθνικισμό, 4) τον κοινωνικό εθνικισμό και 5) τον θρησκευτικό εθνικισμό. Μέσα στον πολιτικό εθνικισμό τοποθετούσε τον αμυντικό εθνικισμό (τις προσπάθειες δηλ. των εθνών προς διατήρηση της ανεξαρτησίας τους), καθώς επίσης και τον επαναστατικό εθνικισμό, τον απελευθερωτικό εθνικισμό, τον ενωτικό εθνικισμό και τον αποχωριστικό εθνικισμό. Συνεπώς, μόνο ένας αδαής συνδέει τόσο βιαστικά και επιπόλαια, τον εθνικισμό με κάτι «κακό» ώστε μετά να μπορεί να τον αποδοκιμάσει.
Δεν είναι φυσικά δυνατόν να εξαντλήσουμε εδώ αυτό το θέμα. Προς το παρόν ας δούμε την κριτική στις "Σημειώσεις" του Orwell. Είναι από το Faith and Heritage:
Η επιχειρηματολογία του Orwell χαρακτηρίζεται από εσωτερικές αντιφάσεις, ασυνέπειες και ψευδείς παραλληλισμούς. Ο τρόπος σκέψης του είναι διαμορφωμένος από τις ατομικιστικές, ελευθεριακές, διαφωτιστικές και βασικά αντιχριστιανικές του θέσεις. Τα επιχειρήματά του εναντίον του εθνικισμού αποτυγχάνουν επειδή είναι ανίκανος να καταλάβει τι είναι πραγματικά ο εθνικισμός. Ως αυτοανακηρυγμένος υπερασπιστής του διεθνισμού, ο Orwell χρησιμοποιεί ειρωνικά τις ρητορείες και τα επιχειρήματα που είναι κατάλληλα μόνο κατά του κομμουνισμού και όχι κατά του αντιθέτου του, που είναι ο εθνικισμός.
Η βασική στρατηγική του “Notes on Nationalism” είναι να εξισώσει και να κάνει παραλληλισμούς μεταξύ εθνικισμού και κομμουνισμού ώστε να τους παρουσιάσει ως δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Αυτό το επιχείρημά του αποτυγχάνει ολοκληρωτικά.
Ο Orwell υποστηρίζει ότι ο εθνικισμός ταξινομεί εσφαλμένα τα ανθρώπινα όντα ως έντομα σε διαφορετικά "μπλοκ" (είδη). Σημειώνει ότι οι άνθρωποι είναι απλά άτομα και ότι οι εθνικοί χαρακτήρες είναι ανύπαρκτοι. Ένας τέτοιος ισχυρισμός αντιτίθεται τόσο στην ιστορία και την επιστήμη, όσο και στην Αγία Γραφή.
Ο Orwell λέει ότι με το να ταξινομούμε τους ανθρώπους οδηγούμαστε να βάζουμε την ταμπέλα «καλός» ή «κακός» σε εκατομμύρια άτομα. Αυτό βέβαια είναι μια υπόθεση που ευνοεί τον «εξισωτισμό» (egalitarianism) δηλ. μια ψευτο-«ισότητα» και, εκτός αυτού, είναι μια πλάνη.
Ο Orwell, αφού ισχυρίζεται ότι τους εθνικιστές δεν τους νοιάζει «τίποτα άλλο εκτός από την ανωτερότητα της δικής του μονάδας ισχύος», στη συνέχεια, προχωρεί σε αυτό που έχει γίνει ένα συνηθισμένο cuck επιχείρημα (των δεξιο-φιλελεύθερων που φοβούνται μήπως τους πουν «εθνικιστές» ή και «φασίστες») ότι υπάρχει αντίθεση του «πατριωτισμού», τον οποίο χαρακτηρίζει αμυντικό, με τον εθνικισμό, ο οποίος «είναι κυριευμένος από την επιθυμία για εξουσία» και «σκέφτεται αποκλειστικά ή πρωτίστως με όρους ανταγωνιστικού κύρους». Ο Orwell, ο οποίος υποστηρίζει τον διεθνισμό, δεν βλέπει πώς η θεωρία του πατριωτισμού που αποτελεί μια αφοσίωση στο έδαφος μόνο (πατρίδα), είναι πολύ πιο ιμπεριαλιστική από τον εθνικισμό, τον οποίο κακώς κατηγορεί ότι θέλει "να κυριαρχήσει στον κόσμο". Ο εθνικισμός είναι η αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση! Επίσης, κανένας πολιτιστικός μαρξιστής δεν κατάφερε ποτέ να μου εξηγήσει γιατί η πίστη στο έδαφος είναι ηθικά αποδεκτή, ενώ η πίστη στο έθνος (ως σύνολο ατόμων με κοινά χαρακτηριστικά, κυρίως την κοινή καταγωγή ή Φυλή και την συνείδηση) δεν είναι.
Μιλώντας για μαρξισμό, ο Orwell έρχεται στο κεντρικό επιχείρημά του όταν κατηγοριοποιεί τον «κομμουνισμό, τον πολιτικό καθολικισμό, τον σιωνισμό, τον αντισημιτισμό, τον τροτσκισμό και τον πασιφισμό» ως μορφές εθνικισμού που «δεν... σημαίνουν πίστη σε μια κυβέρνηση ή μια χώρα», αντικείμενα αφοσίωσης τα οποία ο Orwell περιέργως φαίνεται να εγκρίνει. Υποστηρίζει ότι «ο Εβραϊσμός, το Ισλάμ, η Χριστιανοσύνη, το Προλεταριάτο, η Λευκή φυλή είναι όλα αντικείμενα παθιασμένου εθνικιστικού αισθήματος, αλλά η ύπαρξή τους μπορεί να αμφισβητηθεί σοβαρά και δεν υπάρχει ορισμός κανενός από αυτούς που να είναι καθολικά αποδεκτός».
Ο Orwell διακρίνει τον εθνικισμό από την πίστη σε μια κυβέρνηση ή σε μια χώρα, όμως η πρώτη είναι αναμφισβήτητα το κύριο αντικείμενο της πίστης στον κομμουνισμό. Επίσης, αργότερα κατηγορεί τον εθνικισμό ότι δεν αποδοκιμάζει ποτέ τις φρικαλεότητες που διαπράττονται από την πλευρά του, αλλά αντίθετα αυτό είναι ακριβώς αυτό που προτείνει ο πολιτικός κρατισμός, ο οποίος σαφώς βρίσκεται σε αντίθεση με τον εθνικισμό μετά τη Γαλλική Επανάσταση.
Ο Orwell μπερδεύει τρομερά τον μαρξισμό και τον εθνικισμό, όχι μόνο εξαιτίας των δικών του απόψεων περί εθνότητας, αλλά και των απόψεών του για την ιστορία. Κατηγορεί τον εθνικισμό ότι βλέπει την ιστορία ως την "ατελείωτη άνοδο και παρακμή των μεγάλων μονάδων ισχύος". Αυτή είναι μια μαρξιστική άποψη της ιστορίας.
Ο Orwell στη συνέχεια υποστηρίζει τη συσχέτιση του «πολιτικού καθολικισμού» του G.K. Chesterton με τον κομμουνισμό. Το σφάλμα του Chesterton, σύμφωνα με τον Orwell, ήταν ότι είδε την ανωτερότητα του χριστιανισμού όχι μόνο ως διανοητική ή πνευματική, αλλά και ως κάτι «που έπρεπε να μεταφραστεί σε εθνικό κύρος». Έτσι, ο Τσέστερτον υποτίθεται ότι έχασε την αίσθηση ηθικής, αφού για τους εθνικιστές οι πράξεις υποτίθεται ότι δεν κρίνονται με βάση τον ηθικό χαρακτήρα τους αλλά με βάση το ποιος τις κάνει. Ωστόσο, ενώ επικρίνει την εμπλοκή του Τσέστερτον στην πολιτική, ο ίδιος ο Όργουελ υποστηρίζει ότι είναι ηθικό καθήκον η ενασχόληση με την πολιτική. Έτσι, ο Orwell είναι στην πραγματικότητα ένοχος για το ίδιο πράγμα που κατηγορεί τον Τσέστερτον. Επιπλέον, το επιχείρημά του εναντίον του «ηθικού σχετικισμού» του εθνικισμού, στον βαθμό που ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει κανένα έγκλημα που οι εθνικιστές θα αποκήρυτταν είναι παραπλανητικό. Ενώ μπορεί να υπάρχει μια αυστηρά υλιστική και εξελικτική μορφή εθνικισμού που δεν τηρεί καμία αντικειμενική ηθική, ο ιστορικός χριστιανικός εθνικισμός έχει χρησιμοποιήσει τη θεία ηθική τάξη για να κρίνει τα εθνικά χαρακτηριστικά και την έχει χρησιμοποιήσει ως βασικό επιχείρημα κατά του εξισωτισμού που παρουσιάζεται ως «ισότητα». Η παραδοσιοκρατία που υπερασπίζεται τον εθνοτικό εθνικισμό από την εποχή του Διαφωτισμού έχει επίσης ως βασική αρχή την πίστη της σε μια υπερβατική ηθική τάξη, ενώ οι φιλελεύθεροι/liberal διεθνιστές σχετικοποιούν την μια ηθική αρχή μετά την άλλη.
Ο Orwell προσδιορίζει δέκα μορφές εθνικισμού που κατατάσσει σε τρεις ομάδες: τον θετικό εθνικισμό, τον μεταφερμένο εθνικισμό και τον αρνητικό εθνικισμό.
Κάτω από τον θετικό εθνικισμό παραθέτει τον βρετανικό ιμπεριαλισμό (“neo-toryism”), ο οποίος είναι προφανώς αντιθετικός προς τον εθνοτικό εθνικισμό, τον κελτικό εθνικισμό και τον σιωνισμό. Η ειρωνεία αυτού του καταλόγου είναι το εθνοκεντρικό πρότυπο που βρίσκεται σε αυτόν. Ο Orwell (ίσως υποσυνείδητα) συνειδητοποιεί ότι απευθύνεται σε ένα αγγλοσαξονικό ακροατήριο και επομένως δεν αναφέρει άλλον "θετικό" εθνικισμό εκτός από τον βρετανικό και τον ιρλανδικό. Έτσι ασυνείδητα υποδεικνύει την αδυναμία των δικών των διεθνιστικών και παγκοσμιοποιητικών θέσεων. Ωστόσο, στον Orwell πιστώνεται η απόρριψη του σιωνισμού. Αν και παραδέχεται ότι παρουσιάζει "ασυνήθιστα χαρακτηριστικά ενός εθνικού κινήματος", δεν βλέπει ότι αυτό συμβαίνει επειδή δεν είναι μια μορφή εθνικισμού ή φυλετισμού, αλλά ιμπεριαλισμού.
Κάτω από τον μεταφερμένο εθνικισμό αναφέρει τον πολιτικό καθολικισμό (που συζητήθηκε ήδη), την αίσθηση του χρώματος, την αίσθηση της τάξης και τον πασιφισμό. Όσον αφορά την αίσθηση του χρώματος (του δέρματος) που, για αυτόν, έχουν οι λευκοί που θεωρούν ανώτερες τις έγχρωμες φυλές, κατά ειρωνικό τρόπο, ο ίδιος ο Orwell αρνείται την ύπαρξη φυλής στην αρχή του δοκιμίου του, αλλά τώρα την δέχεται ως νόμιμη κατηγορία. Σωστά συνδέει αυτή την αίσθηση με τον μαζοχισμό, προφανώς υπονοώντας ότι πρόκειται για μορφή oikophobia (θα λέγαμε φυλετικής εαυτοφοβίας) – κάτι που όμως είναι αντίθετο προς τον εθνικισμό. Κάτω από την αίσθηση της τάξης, ο Orwell καταλαβαίνει την πίστη στην υπεροχή του προλεταριάτου. Ενώ οι εθνικιστές μπορούν επίσης να έχουν αυτό το "αίσθημα της τάξης". Ο πασιφιστικός εθνικισμός αναγνωρίζεται ως ένα πέπλο για την αγάπη της απολυταρχίας, με την επιβολή της εξουδετέρωσης κάθε αντίστασης ενάντια στην τυραννία. Αλλά οι εθνικιστές έχουν ιστορικά αποδειχθεί ότι είναι οι φυσικοί εχθροί της τυραννίας.
Κάτω από τον αρνητικό εθνικισμό, ο Orwell παραθέτει την αγγλοφοβία, τον αντισημιτισμό και τον τροτσκισμό. Ειδικά επειδή εντοπίζει την αγγλοφοβία ως ένα συναίσθημα που διατηρείται κυρίως από τη βρετανική intelligentsia, αυτό είναι και πάλι μια μορφή oikophobia που ο Orwell που ονομάζεται εσφαλμένα ως εθνικισμό. Ο Orwell θεωρεί ότι ο αντισημιτισμός είναι μια νεκρή ιδεολογία λόγω της ήττας των Ναζί. Ο τροτσκισμός είναι κυριολεκτικά ο μεγαλύτερος εχθρός του εθνικισμού στην ιστορία.
Υποστηρίζει ότι αυτά τα κακά που κατηγορεί ότι κάνουν και πιστεύουν οι εθνικιστές, ενώ δεν ισχύουν για όλους τους εθνικιστές, είναι "αρκετά συνηθισμένα". Εδώ δείχνει και πάλι την έλλειψη συνοχής του, διότι κάνει ακριβώς αυτό που καταδίκασε τους εθνικιστές ότι κάνουν: βάζει στερεότυπα σε μια ομάδα ανθρώπων.
Ολοκληρώνοντας το δοκίμιό του, ο Orwell μιλάει πάλι για την αποκαλούμενη παραμόρφωση της πραγματικότητας από τον εθνικισμό, καθώς ισχυρίζεται ότι αυτός βασίζεται σε «φόβο, μίσος, ζήλια και λατρεία εξουσίας». Μιλάει για την λατρεία της εξουσίας επειδή δεν είναι σε θέση να διακρίνει μεταξύ του μαρξισμού και του αντιθέτου του, του εθνικισμού, κάτι που αποτελεί την μεγαλύτερη αδυναμία του δοκιμίου του. Η ζήλια είναι η κυρίαρχη αμαρτία πίσω από τον εξισωτισμό (ισοπεδωτική «ισότητα», κατά το αφήγημα της αριστεράς, δείτε το πρόσφατο παράδειγμα με την κλήρωση για το ποιος μαθητής θα σηκώσει την σημαία), οπότε σίγουρα δεν μπορεί να συνδεθεί με τον εθνικισμό, ο οποίος έχει ως βασική αρχή την αγάπη για αυτό που είναι δικό μου, (η φυλή μου, η ιστορία μου, πολιτισμός μου κλπ) σε αντίθεση με το φθόνο για αυτό που ανήκει στον άλλο. Επιπλέον, ο φόβος και το μίσος από μόνα τους (ξεκομμένα) δεν μπορούν να θεωρηθούν ως «κακά» μέσα σε ένα χριστιανικό αγιογραφικό ηθικό πλαίσιο.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Κριτική στο «Σημειώσεις για τον Εθνικισμό» του George Orwell
Ο George Orwell (κανονικό όνομα: Eric Arthur Blair, 1903 - 1950), έμεινε γνωστός για δύο μυθιστορήματα που έγραψε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επικριτικά για τον ολοκληρωτισμό εν γένει, και ειδικότερα για τον σταλινισμό: το «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» ή «1984» (Nineteen Eighty-Four) και το «Η Φάρμα των Ζώων» (Animal Farm). Σε αυτόν τον όντως διορατικό συγγραφέα οφείλονται πολλοί νεολογισμοί (κυρίως από το «1984»), όπως Μεγάλος Αδελφός, αστυνομία σκέψης, έγκλημα σκέψης, newspeak, doublethink κ.α.
Ο Orwell ήταν άθεος, διεθνιστής και γενικά αριστερών / σοσιαλιστικών πεποιθήσεων, αν και αγαπούσε την παράδοση και μιλούσε με θέρμη για τις «αγγλικές αξίες», ενώ σήμερα θα χαρακτηριζόταν «ομοφοβικός», από κάποια σχόλιά του. Ο Orwell ήταν υποστηρικτής μιας ενωμένης ομοσπονδιακής σοσιαλιστικής Ευρώπης, μια θέση που περιγράφεται στο δοκίμιο του 1947 "Towards European Unity". Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υιοθέτησε την πολιτική θέση του «επαναστατικού πατριωτισμού», γράφοντας το 1940 σε αριστερό έντυπο «Είμαστε σε μια παράξενη ιστορική περίοδο στην οποία ένας επαναστάτης πρέπει να είναι πατριώτης και ένας πατριώτης πρέπει να είναι επαναστάτης». Κατά καιρούς είχε εκφράσει τροτσκιστικές, και φιλο - αναρχικές θέσεις (θεωρούσε τους αναρχικούς υπερασπιστές της «ελευθερίας του ατόμου από κάθε καταπίεση»). Βρέθηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο, αλλά δεν κατατάχθηκε στην υπό σοβιετικό έλεγχο Διεθνή Ταξιαρχία, αλλά στην πολιτοφυλακή της αναρχομαρξιστικής αντισταλινικής οργάνωσης POUM.
Τον Οκτώβριο του 1945 δημοσίευσε το “Notes on Nationalism” («Για τον εθνικισμό και άλλα δοκίμια», στην ελληνική έκδοση) στο περιοδικό “Polemic”. Ο Orwell υποστηρίζει μια άποψη που είναι σήμερα ευρέως διαδεδομένη, ότι ο «εθνικισμός» δεν είναι το ίδιο με τον «πατριωτισμό», με τον πρώτο να αποκηρύσσεται, και τον δεύτερο να είναι αποδεκτός. «Ο πατριωτισμός», κατά τον Orwell, «είναι αμυντικός στην φύση του. Ο εθνικισμός, από την άλλη πλευρά, είναι συνδεδεμένος με την επιθυμία για εξουσία». Ο Orwell θεωρεί ότι ο εθνικισμός «αγνοεί την κοινή λογική» και «αγνοεί τα γεγονότα». Ο εθνικισμός ορίζεται ως η ευθυγράμμιση με μια πολιτική οντότητα (κράτος), αλλά μπορεί επίσης να περιλαμβάνει «μια θρησκεία, μια φυλή, μια ιδεολογία ή οποιαδήποτε άλλη αφηρημένη ιδέα». Παραδείγματα τέτοιων μορφών «εθνικισμού» που δόθηκαν από τον Orwell, είναι ο κομμουνισμός (!), ο πολιτικός καθολικισμός, ο σιωνισμός, ο αντισημιτισμός, ο τροτσκισμός και ο πασιφισμός.
O Orwell αποδεικνύεται ότι είναι αυτός που αγνοεί τα γεγονότα και έχει πλήρη άγνοια του τι σημαίνει εθνικισμός. Παραδείγματος χάριν προέρχεται από μία χώρα (Μ. Βρετανία), που ιστορικά συνδέθηκε με «επιθυμία για εξουσία» (αποικιοκρατία, ιμπεριαλισμός) και διεξήγαγε «επιθετικούς» πολέμους, χωρίς να είναι «εθνικιστική». Πιο έντονα ακόμα το βλέπουμε αυτό στις ΗΠΑ. Γενικότερα, ως προς τις έννοιες «πατριωτισμός» και «εθνικισμός» επικρατεί σύγχυση, σκόπιμη κατά την γνώμη μου, προκειμένου να καλλιεργηθεί μια αρνητική εικόνα για τον εθνικισμό (τον συνδέουν με τον «ιμπεριαλισμό», τον «μιλιταρισμό», τον «φασισμό» και τον «ρατσισμό»), έτσι ώστε η αγάπη του ανθρώπου για το έθνος του να περιοριστεί σε ένα απλό συναίσθημα (που κι αυτό σταδιακά, πρέπει να εκλείψει) το οποίο θα μεταποιηθεί ώστε να προκύψει ένας νεοταξικός ψευτο –«πατριωτισμός» (υποδουλωνόμαστε στο ΔΝΤ για να «σωθεί» η πατρίδα, δεν φεύγουμε από την ΕΕ γιατί θα «χαθεί» η πατρίδα, δεχόμαστε αναρίθμητα πλήθη λαθρομεταναστών γιατί είμαστε φιλόξενοι «ως Έλληνες» κλπ). Την ίδια ώρα ο εθνικισμός δαιμονοποιείται προκειμένου να μην υπάρξει εθνική αφύπνιση και (κυρίως) δράση, καθώς ο εθνικισμός είναι συνδεδεμένος με την δράση. Ο πατριωτισμός είναι κάτι το έμφυτο στον κάθε (φυσιολογικό) άνθρωπο («ο πατριωτισμός είναι έμφυτος, και εγώ είμαι εθνικιστής» έλεγε ο Κωστής Παλαμάς!) και αυτός μπορεί να εξαντλείται σε μία γενική θετική άποψη για την ιστορία του έθνους και στην συγκίνηση μπροστά στην σημαία ή σε κάποιο μνημείο ή ακόμα και σε κάποιες φυσικές ομορφιές του τόπου μας. Ο εθνικιστής δεν μένει στο αίσθημα ή στην γνώση, επιθυμεί να δράσει, να αγωνισθεί για το καλό της πατρίδας και του έθνους, βάζοντας το συμφέρον του έθνους πάνω από κάθε άλλο ατομικό ή συλλογικό συμφέρον. Όπως σωστά έχει ειπωθεί, ο εθνικισμός αποτελεί την ενεργητική κατάφαση της ιδέας του έθνους. Ο Ίων Δραγούμης έλεγε «οι ενεργητικοί άνθρωποι δεν μπορεί παρά να είναι εθνικισταί. Είτε το γνωρίζουν είτε όχι». Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, στην κλασική μελέτη του «ο Εθνικισμός» διέκρινε τον εθνικισμό σε πέντε κατηγορίες: 1) τον πολιτικό εθνικισμό, 2) τον πνευματικό εθνικισμό, 3) τον οικονομικό εθνικισμό, 4) τον κοινωνικό εθνικισμό και 5) τον θρησκευτικό εθνικισμό. Μέσα στον πολιτικό εθνικισμό τοποθετούσε τον αμυντικό εθνικισμό (τις προσπάθειες δηλ. των εθνών προς διατήρηση της ανεξαρτησίας τους), καθώς επίσης και τον επαναστατικό εθνικισμό, τον απελευθερωτικό εθνικισμό, τον ενωτικό εθνικισμό και τον αποχωριστικό εθνικισμό. Συνεπώς, μόνο ένας αδαής συνδέει τόσο βιαστικά και επιπόλαια, τον εθνικισμό με κάτι «κακό» ώστε μετά να μπορεί να τον αποδοκιμάσει.
Δεν είναι φυσικά δυνατόν να εξαντλήσουμε εδώ αυτό το θέμα. Προς το παρόν ας δούμε την κριτική στις "Σημειώσεις" του Orwell. Είναι από το Faith and Heritage:
Η επιχειρηματολογία του Orwell χαρακτηρίζεται από εσωτερικές αντιφάσεις, ασυνέπειες και ψευδείς παραλληλισμούς. Ο τρόπος σκέψης του είναι διαμορφωμένος από τις ατομικιστικές, ελευθεριακές, διαφωτιστικές και βασικά αντιχριστιανικές του θέσεις. Τα επιχειρήματά του εναντίον του εθνικισμού αποτυγχάνουν επειδή είναι ανίκανος να καταλάβει τι είναι πραγματικά ο εθνικισμός. Ως αυτοανακηρυγμένος υπερασπιστής του διεθνισμού, ο Orwell χρησιμοποιεί ειρωνικά τις ρητορείες και τα επιχειρήματα που είναι κατάλληλα μόνο κατά του κομμουνισμού και όχι κατά του αντιθέτου του, που είναι ο εθνικισμός.
Η βασική στρατηγική του “Notes on Nationalism” είναι να εξισώσει και να κάνει παραλληλισμούς μεταξύ εθνικισμού και κομμουνισμού ώστε να τους παρουσιάσει ως δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Αυτό το επιχείρημά του αποτυγχάνει ολοκληρωτικά.
Ο Orwell υποστηρίζει ότι ο εθνικισμός ταξινομεί εσφαλμένα τα ανθρώπινα όντα ως έντομα σε διαφορετικά "μπλοκ" (είδη). Σημειώνει ότι οι άνθρωποι είναι απλά άτομα και ότι οι εθνικοί χαρακτήρες είναι ανύπαρκτοι. Ένας τέτοιος ισχυρισμός αντιτίθεται τόσο στην ιστορία και την επιστήμη, όσο και στην Αγία Γραφή.
Ο Orwell λέει ότι με το να ταξινομούμε τους ανθρώπους οδηγούμαστε να βάζουμε την ταμπέλα «καλός» ή «κακός» σε εκατομμύρια άτομα. Αυτό βέβαια είναι μια υπόθεση που ευνοεί τον «εξισωτισμό» (egalitarianism) δηλ. μια ψευτο-«ισότητα» και, εκτός αυτού, είναι μια πλάνη.
Ο Orwell, αφού ισχυρίζεται ότι τους εθνικιστές δεν τους νοιάζει «τίποτα άλλο εκτός από την ανωτερότητα της δικής του μονάδας ισχύος», στη συνέχεια, προχωρεί σε αυτό που έχει γίνει ένα συνηθισμένο cuck επιχείρημα (των δεξιο-φιλελεύθερων που φοβούνται μήπως τους πουν «εθνικιστές» ή και «φασίστες») ότι υπάρχει αντίθεση του «πατριωτισμού», τον οποίο χαρακτηρίζει αμυντικό, με τον εθνικισμό, ο οποίος «είναι κυριευμένος από την επιθυμία για εξουσία» και «σκέφτεται αποκλειστικά ή πρωτίστως με όρους ανταγωνιστικού κύρους». Ο Orwell, ο οποίος υποστηρίζει τον διεθνισμό, δεν βλέπει πώς η θεωρία του πατριωτισμού που αποτελεί μια αφοσίωση στο έδαφος μόνο (πατρίδα), είναι πολύ πιο ιμπεριαλιστική από τον εθνικισμό, τον οποίο κακώς κατηγορεί ότι θέλει "να κυριαρχήσει στον κόσμο". Ο εθνικισμός είναι η αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση! Επίσης, κανένας πολιτιστικός μαρξιστής δεν κατάφερε ποτέ να μου εξηγήσει γιατί η πίστη στο έδαφος είναι ηθικά αποδεκτή, ενώ η πίστη στο έθνος (ως σύνολο ατόμων με κοινά χαρακτηριστικά, κυρίως την κοινή καταγωγή ή Φυλή και την συνείδηση) δεν είναι.
Μιλώντας για μαρξισμό, ο Orwell έρχεται στο κεντρικό επιχείρημά του όταν κατηγοριοποιεί τον «κομμουνισμό, τον πολιτικό καθολικισμό, τον σιωνισμό, τον αντισημιτισμό, τον τροτσκισμό και τον πασιφισμό» ως μορφές εθνικισμού που «δεν... σημαίνουν πίστη σε μια κυβέρνηση ή μια χώρα», αντικείμενα αφοσίωσης τα οποία ο Orwell περιέργως φαίνεται να εγκρίνει. Υποστηρίζει ότι «ο Εβραϊσμός, το Ισλάμ, η Χριστιανοσύνη, το Προλεταριάτο, η Λευκή φυλή είναι όλα αντικείμενα παθιασμένου εθνικιστικού αισθήματος, αλλά η ύπαρξή τους μπορεί να αμφισβητηθεί σοβαρά και δεν υπάρχει ορισμός κανενός από αυτούς που να είναι καθολικά αποδεκτός».
Ο Orwell διακρίνει τον εθνικισμό από την πίστη σε μια κυβέρνηση ή σε μια χώρα, όμως η πρώτη είναι αναμφισβήτητα το κύριο αντικείμενο της πίστης στον κομμουνισμό. Επίσης, αργότερα κατηγορεί τον εθνικισμό ότι δεν αποδοκιμάζει ποτέ τις φρικαλεότητες που διαπράττονται από την πλευρά του, αλλά αντίθετα αυτό είναι ακριβώς αυτό που προτείνει ο πολιτικός κρατισμός, ο οποίος σαφώς βρίσκεται σε αντίθεση με τον εθνικισμό μετά τη Γαλλική Επανάσταση.
Ο Orwell μπερδεύει τρομερά τον μαρξισμό και τον εθνικισμό, όχι μόνο εξαιτίας των δικών του απόψεων περί εθνότητας, αλλά και των απόψεών του για την ιστορία. Κατηγορεί τον εθνικισμό ότι βλέπει την ιστορία ως την "ατελείωτη άνοδο και παρακμή των μεγάλων μονάδων ισχύος". Αυτή είναι μια μαρξιστική άποψη της ιστορίας.
Ο Orwell στη συνέχεια υποστηρίζει τη συσχέτιση του «πολιτικού καθολικισμού» του G.K. Chesterton με τον κομμουνισμό. Το σφάλμα του Chesterton, σύμφωνα με τον Orwell, ήταν ότι είδε την ανωτερότητα του χριστιανισμού όχι μόνο ως διανοητική ή πνευματική, αλλά και ως κάτι «που έπρεπε να μεταφραστεί σε εθνικό κύρος». Έτσι, ο Τσέστερτον υποτίθεται ότι έχασε την αίσθηση ηθικής, αφού για τους εθνικιστές οι πράξεις υποτίθεται ότι δεν κρίνονται με βάση τον ηθικό χαρακτήρα τους αλλά με βάση το ποιος τις κάνει. Ωστόσο, ενώ επικρίνει την εμπλοκή του Τσέστερτον στην πολιτική, ο ίδιος ο Όργουελ υποστηρίζει ότι είναι ηθικό καθήκον η ενασχόληση με την πολιτική. Έτσι, ο Orwell είναι στην πραγματικότητα ένοχος για το ίδιο πράγμα που κατηγορεί τον Τσέστερτον. Επιπλέον, το επιχείρημά του εναντίον του «ηθικού σχετικισμού» του εθνικισμού, στον βαθμό που ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει κανένα έγκλημα που οι εθνικιστές θα αποκήρυτταν είναι παραπλανητικό. Ενώ μπορεί να υπάρχει μια αυστηρά υλιστική και εξελικτική μορφή εθνικισμού που δεν τηρεί καμία αντικειμενική ηθική, ο ιστορικός χριστιανικός εθνικισμός έχει χρησιμοποιήσει τη θεία ηθική τάξη για να κρίνει τα εθνικά χαρακτηριστικά και την έχει χρησιμοποιήσει ως βασικό επιχείρημα κατά του εξισωτισμού που παρουσιάζεται ως «ισότητα». Η παραδοσιοκρατία που υπερασπίζεται τον εθνοτικό εθνικισμό από την εποχή του Διαφωτισμού έχει επίσης ως βασική αρχή την πίστη της σε μια υπερβατική ηθική τάξη, ενώ οι φιλελεύθεροι/liberal διεθνιστές σχετικοποιούν την μια ηθική αρχή μετά την άλλη.
Ο Orwell προσδιορίζει δέκα μορφές εθνικισμού που κατατάσσει σε τρεις ομάδες: τον θετικό εθνικισμό, τον μεταφερμένο εθνικισμό και τον αρνητικό εθνικισμό.
Κάτω από τον θετικό εθνικισμό παραθέτει τον βρετανικό ιμπεριαλισμό (“neo-toryism”), ο οποίος είναι προφανώς αντιθετικός προς τον εθνοτικό εθνικισμό, τον κελτικό εθνικισμό και τον σιωνισμό. Η ειρωνεία αυτού του καταλόγου είναι το εθνοκεντρικό πρότυπο που βρίσκεται σε αυτόν. Ο Orwell (ίσως υποσυνείδητα) συνειδητοποιεί ότι απευθύνεται σε ένα αγγλοσαξονικό ακροατήριο και επομένως δεν αναφέρει άλλον "θετικό" εθνικισμό εκτός από τον βρετανικό και τον ιρλανδικό. Έτσι ασυνείδητα υποδεικνύει την αδυναμία των δικών των διεθνιστικών και παγκοσμιοποιητικών θέσεων. Ωστόσο, στον Orwell πιστώνεται η απόρριψη του σιωνισμού. Αν και παραδέχεται ότι παρουσιάζει "ασυνήθιστα χαρακτηριστικά ενός εθνικού κινήματος", δεν βλέπει ότι αυτό συμβαίνει επειδή δεν είναι μια μορφή εθνικισμού ή φυλετισμού, αλλά ιμπεριαλισμού.
Κάτω από τον μεταφερμένο εθνικισμό αναφέρει τον πολιτικό καθολικισμό (που συζητήθηκε ήδη), την αίσθηση του χρώματος, την αίσθηση της τάξης και τον πασιφισμό. Όσον αφορά την αίσθηση του χρώματος (του δέρματος) που, για αυτόν, έχουν οι λευκοί που θεωρούν ανώτερες τις έγχρωμες φυλές, κατά ειρωνικό τρόπο, ο ίδιος ο Orwell αρνείται την ύπαρξη φυλής στην αρχή του δοκιμίου του, αλλά τώρα την δέχεται ως νόμιμη κατηγορία. Σωστά συνδέει αυτή την αίσθηση με τον μαζοχισμό, προφανώς υπονοώντας ότι πρόκειται για μορφή oikophobia (θα λέγαμε φυλετικής εαυτοφοβίας) – κάτι που όμως είναι αντίθετο προς τον εθνικισμό. Κάτω από την αίσθηση της τάξης, ο Orwell καταλαβαίνει την πίστη στην υπεροχή του προλεταριάτου. Ενώ οι εθνικιστές μπορούν επίσης να έχουν αυτό το "αίσθημα της τάξης". Ο πασιφιστικός εθνικισμός αναγνωρίζεται ως ένα πέπλο για την αγάπη της απολυταρχίας, με την επιβολή της εξουδετέρωσης κάθε αντίστασης ενάντια στην τυραννία. Αλλά οι εθνικιστές έχουν ιστορικά αποδειχθεί ότι είναι οι φυσικοί εχθροί της τυραννίας.
Κάτω από τον αρνητικό εθνικισμό, ο Orwell παραθέτει την αγγλοφοβία, τον αντισημιτισμό και τον τροτσκισμό. Ειδικά επειδή εντοπίζει την αγγλοφοβία ως ένα συναίσθημα που διατηρείται κυρίως από τη βρετανική intelligentsia, αυτό είναι και πάλι μια μορφή oikophobia που ο Orwell που ονομάζεται εσφαλμένα ως εθνικισμό. Ο Orwell θεωρεί ότι ο αντισημιτισμός είναι μια νεκρή ιδεολογία λόγω της ήττας των Ναζί. Ο τροτσκισμός είναι κυριολεκτικά ο μεγαλύτερος εχθρός του εθνικισμού στην ιστορία.
Υποστηρίζει ότι αυτά τα κακά που κατηγορεί ότι κάνουν και πιστεύουν οι εθνικιστές, ενώ δεν ισχύουν για όλους τους εθνικιστές, είναι "αρκετά συνηθισμένα". Εδώ δείχνει και πάλι την έλλειψη συνοχής του, διότι κάνει ακριβώς αυτό που καταδίκασε τους εθνικιστές ότι κάνουν: βάζει στερεότυπα σε μια ομάδα ανθρώπων.
Ολοκληρώνοντας το δοκίμιό του, ο Orwell μιλάει πάλι για την αποκαλούμενη παραμόρφωση της πραγματικότητας από τον εθνικισμό, καθώς ισχυρίζεται ότι αυτός βασίζεται σε «φόβο, μίσος, ζήλια και λατρεία εξουσίας». Μιλάει για την λατρεία της εξουσίας επειδή δεν είναι σε θέση να διακρίνει μεταξύ του μαρξισμού και του αντιθέτου του, του εθνικισμού, κάτι που αποτελεί την μεγαλύτερη αδυναμία του δοκιμίου του. Η ζήλια είναι η κυρίαρχη αμαρτία πίσω από τον εξισωτισμό (ισοπεδωτική «ισότητα», κατά το αφήγημα της αριστεράς, δείτε το πρόσφατο παράδειγμα με την κλήρωση για το ποιος μαθητής θα σηκώσει την σημαία), οπότε σίγουρα δεν μπορεί να συνδεθεί με τον εθνικισμό, ο οποίος έχει ως βασική αρχή την αγάπη για αυτό που είναι δικό μου, (η φυλή μου, η ιστορία μου, πολιτισμός μου κλπ) σε αντίθεση με το φθόνο για αυτό που ανήκει στον άλλο. Επιπλέον, ο φόβος και το μίσος από μόνα τους (ξεκομμένα) δεν μπορούν να θεωρηθούν ως «κακά» μέσα σε ένα χριστιανικό αγιογραφικό ηθικό πλαίσιο.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
-
nemo
- Supreme poster
- Δημοσιεύσεις: 17093
Re: AN
Φεύγοντας, κυμάτιζα με τα μάτια κλειστά
ανάμεσα στην καταιγίδα του καιρού
του, από δω, του, κι από κει
{ όχι σε μένα}
{ ακόμα και σε σένα }
τόσο αρχαίο, τόσο παλιό
ο ανθρωπος αυτοπαγιδεύεται όταν νομίζει ότι συμμετέχοντας σε κάτι που τον ξεπερνάει
γίνεται και καλύτερος από ότι πραγματικά είναι
δέχεται τα ερεθίσματα μιας ουτοπίας χωρίς να του προσφέρουν και την γνώση του γίγνεσθαι
όσο πιο λανθασμένη μπορεί είναι, τόσο περισσότερο σου στερεί τη δυνατότητα να τη διορθώσεις,
τόσο περισσότερο σε οδηγεί σε αυταπάτες και λάθος αποφάσεις.
είμαστε οι κληρονόμοι του κτήνους και των αγγέλων χωρίς καμια ενδιάμεση τάξη
είμαστε επισης και οι κληρονόμοι, του δόγματος, και της αμφισβήτησης
και ζούμε με τις παροχές και των δυο, του υποχρεωτικού και του επιθυμητού
και η αμφισβήτηση έχει την άξια στο δόγμα, χωρίς αυτό δεν θα υφίσταται,
ούτε σαν λέξη ούτε και σαν νόηση
ανάμεσα στην καταιγίδα του καιρού
του, από δω, του, κι από κει
{ όχι σε μένα}
{ ακόμα και σε σένα }
τόσο αρχαίο, τόσο παλιό
ο ανθρωπος αυτοπαγιδεύεται όταν νομίζει ότι συμμετέχοντας σε κάτι που τον ξεπερνάει
γίνεται και καλύτερος από ότι πραγματικά είναι
δέχεται τα ερεθίσματα μιας ουτοπίας χωρίς να του προσφέρουν και την γνώση του γίγνεσθαι
όσο πιο λανθασμένη μπορεί είναι, τόσο περισσότερο σου στερεί τη δυνατότητα να τη διορθώσεις,
τόσο περισσότερο σε οδηγεί σε αυταπάτες και λάθος αποφάσεις.
είμαστε οι κληρονόμοι του κτήνους και των αγγέλων χωρίς καμια ενδιάμεση τάξη
είμαστε επισης και οι κληρονόμοι, του δόγματος, και της αμφισβήτησης
και ζούμε με τις παροχές και των δυο, του υποχρεωτικού και του επιθυμητού
και η αμφισβήτηση έχει την άξια στο δόγμα, χωρίς αυτό δεν θα υφίσταται,
ούτε σαν λέξη ούτε και σαν νόηση
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
-
nemo
- Supreme poster
- Δημοσιεύσεις: 17093
Re: AN
του Κώστα Μελά –
Αντιγράφω από το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών.
αυταπάτη: πλάνη, παρανόηση, άρνηση της πραγματικότητας ως αποτέλεσμα συναισθηματικής ανάγκης ή επιθυμίας.
Προχωρώ στο (Ψυχ)Ιατρικό Λεξικό:
αυταπάτη: ψευδής πεποίθηση, η οποία παρουσιάζεται χωρίς το ανάλογο εξωτερικό ερέθισμα, ενώ έρχεται σε αντίφαση με την κεκτημένη γνώση και εμπειρία του ατόμου. Συνήθως απαντάται στις ψυχώσεις, στις οποίες οι ασθενείς δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αυταπάτη από την πραγματικότητα. Διαφέρει από την παραίσθηση, αφού στην τελευταία εμπλέκεται η ψευδής διέγερση ενός ή περισσοτέρων αισθήσεων. Οι πλέον σοβαρές αυταπάτες είναι εκείνες που έχουν ως αποτέλεσμα οι ασθενείς να βλάψουν άλλα άτομα, ή και τους εαυτούς τους (π.χ. ο φόβος ότι δηλητηριάζονται μπορεί να οδηγήσει τον ασθενή στην άρνηση τροφής). Οι αυταπάτες μπορεί να οδηγήσουν στην αυτοκτονία, ή τον αυτοτραυματισμό. Μεταξύ των ψευδών πεποιθήσεων μπορεί να είναι η εντύπωση ότι καταδιώκονται, ή ότι είναι ένοχοι για κάποιο ασυγχώρητο αμάρτημα.
Τα κατά Jaspers κριτήρια
Ο ψυχίατρος και φιλόσοφος Karl Jaspers ήταν ο πρώτος που καθόρισε τα τρία κύρια κριτήρια για μια πεποίθηση που θεωρείται κάποιος απατηλός στη γενική ψυχοπαθολογία. Αυτά τα κριτήρια είναι:
βεβαιότητα (που κρατιέται με την απόλυτη πεποίθηση)
αδιόρθωτο (μη μεταβλητό με τον εξαναγκασμό του αντεπιχειρήματος, ή της απόδειξης στο αντίθετο)
αδύνατο ή αναλήθεια του περιεχομένου (αδικαιολόγητο, παράξενο ή προφανώς αναληθές)
Αυτά τα κριτήρια ισχύουν ακόμα στη σύγχρονη ψυχιατρική διάγνωση. Στο πιο πρόσφατο διαγνωστικό και στατιστικό εγχειρίδιο των διανοητικών διαταραχών, μια αυταπάτη ορίζεται ως εξής: Μια ψεύτικη πεποίθηση βασισμένη στο ανακριβές συμπέρασμα για την εξωτερική πραγματικότητα που είναι σταθερά συνεχής παρά αυτό που σχεδόν καθένας θεωρεί αλλιώς. Και παρά αυτό που αποτελεί την αναμφισβήτητη και προφανή απόδειξη ή τα στοιχεία στο αντίθετο. Η πεποίθηση δεν είναι ένα που γίνεται αποδεκτό συνήθως από άλλα μέλη του πολιτισμού ή της υποομάδας του προσώπου (π.χ., δεν είναι ένα άρθρο της θρησκευτικής πίστης). Υπάρχει κάποια διαμάχη πέρα από αυτόν τον καθορισμό, όπως «παρά αυτό που σχεδόν καθένας θεωρεί αλλιώς» υπονοεί ότι ένα πρόσωπο που θεωρεί κάτι το περισσότερο άλλοι όχι είναι υποψήφιος για την απατηλή σκέψη.
Οι «αυταπάτες» των κομμάτων
Η περίπτωση, λοιπόν, του ατόμου που πάσχει από αυταπάτη έχει διερευνηθεί σε μεγάλη έκταση. Υπάρχει, όμως, αυταπάτη πολιτικών κομμάτων; Θα μου απαντήσετε, χωρίς πολύ σκέψη, πως βεβαίως υπάρχει. Το επόμενο καυτό ερώτημα είναι πού αυτή οφείλεται. Ποιοί είναι οι λόγοι που την παράγουν; Είναι έκφανση μιας «συλλογικής αρρώστιας», ή είναι κάτι άλλο, εντελώς αντίθετο, που συνειδητά προβάλλεται για να επικαλύψει μια μη αρεστή πραγματικότητα;
Ίσως η απάντηση να πρέπει να αναζητηθεί, κατ’ αρχάς, στον χώρο της ιδεολογίας. Όμως, η ιδεολογία δεν λειτουργεί ως αυταπάτη, με την έννοια που την ορίσαμε προηγουμένως. Δηλαδή, με την έννοια της ψεύτικης πεποίθησης ως προς την εξωτερική πραγματικότητα, η οποία προέρχεται από «διαταραγμένο ψυχικά άτομο».
Η ιδεολογία κατέχει κεντρική θέση στην πολιτική. Οι ιδεολογίες είναι αντιπροσωπευτικές μορφές έκφρασης της πολιτικής σκέψης. Η πολιτική αφορά στην επίτευξη συλλογικών στόχων, στη ρύθμιση των συγκρούσεων εντός της ίδιας της κοινωνίας, αλλά και μεταξύ των κοινωνιών. Οι ιδεολογίες είναι διευθετήσεις της πολιτικής σκέψης που ρίχνουν φως στις κεντρικές ιδέες, στις προφανείς υποθέσεις και στις μη δεδηλωμένες προκαταλήψεις, οι οποίες στη συνέχεια καθοδηγούν την πολιτική συμπεριφορά.
Ιδεολογικοί χάρτες και στρεβλώσεις
Έως ότου σεβασθούμε και κατανοήσουμε την πανταχού παρούσα, σημαντική και καθημερινή πολιτική σκέψη μιας κοινωνίας, θα αδυνατούμε να εξηγήσουμε τη φύση της πολιτικής με επαρκή τρόπο. Οι ιδεολογίες χαρτογραφούν για χάρη μας τον πολιτικό και κοινωνικό κόσμο. Αδυνατούμε να ζήσουμε χωρίς αυτές, επειδή δεν μπορούμε να ενεργούμε αν δεν κατανοούμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε.
Η κατανόηση δεν είναι πάντοτε ορθή. Τα πολιτικά γεγονότα δεν μιλούν ποτέ από μόνα τους. Μέσω των διιστάμενων ιδεολογιών τα ερμηνεύουμε διαφορετικά. Κάθε ερμηνεία, κάθε ιδεολογία, αποτελεί μια τέτοια περίπτωση επιβολής ενός σχεδίου.
Μια μορφή δομής ή οργάνωσης του τρόπου, με τον οποίο ερμηνεύουμε (και παρερμηνεύουμε) πολιτικά γεγονότα, εκδηλώσεις, περιστατικά και ενέργειες. Του τρόπου, με τον οποίο βλέπουμε εικόνες και αντιλαμβανόμαστε τις φωνές που ακούμε.
Οι ιδεολογικοί χάρτες δεν αντιπροσωπεύουν μια αντικειμενική εξωτερική πραγματικότητα. Όμως, χωρίς αυτούς παραμένουμε αδαείς, γεμάτοι απορίες. Λαμβάνουμε φαινομενικά τυχαίες πληροφορίες, ασύνδετες και χωρίς λογική μεταξύ τους σχέση.
Οι ιδεολογίες αποτελούν μηχανισμούς της πολιτικής. Λειτουργούν εντός της πολιτικής κοινωνίας, στο πλαίσιο της σφαίρας της ατομικής και ομαδικής δραστηριότητας. Η διείσδυσή τους στην κοινωνική ζωή βασίζεται στη συγκατάθεση όλου του πληθυσμού, με αποτέλεσμα οι μάζες να θεωρούν τη συναίνεσή τους αυθόρμητη.
Από την ιδεολογία στα ψέματα
Όμως, η πολιτική αυταπάτη των σημερινών ελληνικών κομμάτων έχω την γνώμη, ότι συνίσταται ολοκληρωτικά στην έλλειψη ιδεολογίας . Ή μάλλον στην «αποδοχή» της ιδεολογίας που «φαντάζεται» ότι μπορεί να μη λάβει υπόψη της την κεντρική θέση της ιδεολογίας στην πολιτική.
Μάλιστα τα περισσότερα ελληνικά κόμματα – κυρίως όσα έχουν κυβερνήσει– συνειδητά εγκαταλείπουν τις βασικές ιδεολογικές τους καταβολές, πράττοντας εντελώς διαφορετικά, αν και στην καθημερινή ρητορεία τους το αρνούνται κατηγορηματικά.
Επιπλέον, προσπαθούν με επιθετικό τρόπο να μας πείσουν ότι οι πολιτικές τους πράξεις είναι συμβατές με το ιδεολογικό τους πλαίσιο. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και γενικότερα η οικονομική πολιτική της.
Όπως προαναφέραμε, οι ιδεολογίες αποτελούν στοιχείο της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Επειδή, μάλιστα, υπάρχουν κυρίαρχες ιδεολογίες (νεοφιλελεύθερη, μαζικοδημοκρατική, μεταμοντέρνα) σε πλανητικό επίπεδο, ασκούν την κυριαρχία τους με αδυσώπητο όσο και υποδόριο τρόπο στο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και εν τέλει πολιτικό επίπεδο.
Συνεπώς, η ασκούμενη πολιτική από τις ελληνικές κυβερνήσεις συνειδητά και καθόλου με αυταπάτη, ακολουθεί τις κυρίαρχες ιδεολογικές επιλογές. Δεν υπάρχει καμία αυταπάτη, όταν αναλαμβάνουν την εξουσία. Υπάρχει συνειδητή επιλογή, η οποία θα πρέπει να καλυφθεί-δικαιολογηθεί με ατελείωτα ψέματα.
Αντιγράφω από το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών.
αυταπάτη: πλάνη, παρανόηση, άρνηση της πραγματικότητας ως αποτέλεσμα συναισθηματικής ανάγκης ή επιθυμίας.
Προχωρώ στο (Ψυχ)Ιατρικό Λεξικό:
αυταπάτη: ψευδής πεποίθηση, η οποία παρουσιάζεται χωρίς το ανάλογο εξωτερικό ερέθισμα, ενώ έρχεται σε αντίφαση με την κεκτημένη γνώση και εμπειρία του ατόμου. Συνήθως απαντάται στις ψυχώσεις, στις οποίες οι ασθενείς δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αυταπάτη από την πραγματικότητα. Διαφέρει από την παραίσθηση, αφού στην τελευταία εμπλέκεται η ψευδής διέγερση ενός ή περισσοτέρων αισθήσεων. Οι πλέον σοβαρές αυταπάτες είναι εκείνες που έχουν ως αποτέλεσμα οι ασθενείς να βλάψουν άλλα άτομα, ή και τους εαυτούς τους (π.χ. ο φόβος ότι δηλητηριάζονται μπορεί να οδηγήσει τον ασθενή στην άρνηση τροφής). Οι αυταπάτες μπορεί να οδηγήσουν στην αυτοκτονία, ή τον αυτοτραυματισμό. Μεταξύ των ψευδών πεποιθήσεων μπορεί να είναι η εντύπωση ότι καταδιώκονται, ή ότι είναι ένοχοι για κάποιο ασυγχώρητο αμάρτημα.
Τα κατά Jaspers κριτήρια
Ο ψυχίατρος και φιλόσοφος Karl Jaspers ήταν ο πρώτος που καθόρισε τα τρία κύρια κριτήρια για μια πεποίθηση που θεωρείται κάποιος απατηλός στη γενική ψυχοπαθολογία. Αυτά τα κριτήρια είναι:
βεβαιότητα (που κρατιέται με την απόλυτη πεποίθηση)
αδιόρθωτο (μη μεταβλητό με τον εξαναγκασμό του αντεπιχειρήματος, ή της απόδειξης στο αντίθετο)
αδύνατο ή αναλήθεια του περιεχομένου (αδικαιολόγητο, παράξενο ή προφανώς αναληθές)
Αυτά τα κριτήρια ισχύουν ακόμα στη σύγχρονη ψυχιατρική διάγνωση. Στο πιο πρόσφατο διαγνωστικό και στατιστικό εγχειρίδιο των διανοητικών διαταραχών, μια αυταπάτη ορίζεται ως εξής: Μια ψεύτικη πεποίθηση βασισμένη στο ανακριβές συμπέρασμα για την εξωτερική πραγματικότητα που είναι σταθερά συνεχής παρά αυτό που σχεδόν καθένας θεωρεί αλλιώς. Και παρά αυτό που αποτελεί την αναμφισβήτητη και προφανή απόδειξη ή τα στοιχεία στο αντίθετο. Η πεποίθηση δεν είναι ένα που γίνεται αποδεκτό συνήθως από άλλα μέλη του πολιτισμού ή της υποομάδας του προσώπου (π.χ., δεν είναι ένα άρθρο της θρησκευτικής πίστης). Υπάρχει κάποια διαμάχη πέρα από αυτόν τον καθορισμό, όπως «παρά αυτό που σχεδόν καθένας θεωρεί αλλιώς» υπονοεί ότι ένα πρόσωπο που θεωρεί κάτι το περισσότερο άλλοι όχι είναι υποψήφιος για την απατηλή σκέψη.
Οι «αυταπάτες» των κομμάτων
Η περίπτωση, λοιπόν, του ατόμου που πάσχει από αυταπάτη έχει διερευνηθεί σε μεγάλη έκταση. Υπάρχει, όμως, αυταπάτη πολιτικών κομμάτων; Θα μου απαντήσετε, χωρίς πολύ σκέψη, πως βεβαίως υπάρχει. Το επόμενο καυτό ερώτημα είναι πού αυτή οφείλεται. Ποιοί είναι οι λόγοι που την παράγουν; Είναι έκφανση μιας «συλλογικής αρρώστιας», ή είναι κάτι άλλο, εντελώς αντίθετο, που συνειδητά προβάλλεται για να επικαλύψει μια μη αρεστή πραγματικότητα;
Ίσως η απάντηση να πρέπει να αναζητηθεί, κατ’ αρχάς, στον χώρο της ιδεολογίας. Όμως, η ιδεολογία δεν λειτουργεί ως αυταπάτη, με την έννοια που την ορίσαμε προηγουμένως. Δηλαδή, με την έννοια της ψεύτικης πεποίθησης ως προς την εξωτερική πραγματικότητα, η οποία προέρχεται από «διαταραγμένο ψυχικά άτομο».
Η ιδεολογία κατέχει κεντρική θέση στην πολιτική. Οι ιδεολογίες είναι αντιπροσωπευτικές μορφές έκφρασης της πολιτικής σκέψης. Η πολιτική αφορά στην επίτευξη συλλογικών στόχων, στη ρύθμιση των συγκρούσεων εντός της ίδιας της κοινωνίας, αλλά και μεταξύ των κοινωνιών. Οι ιδεολογίες είναι διευθετήσεις της πολιτικής σκέψης που ρίχνουν φως στις κεντρικές ιδέες, στις προφανείς υποθέσεις και στις μη δεδηλωμένες προκαταλήψεις, οι οποίες στη συνέχεια καθοδηγούν την πολιτική συμπεριφορά.
Ιδεολογικοί χάρτες και στρεβλώσεις
Έως ότου σεβασθούμε και κατανοήσουμε την πανταχού παρούσα, σημαντική και καθημερινή πολιτική σκέψη μιας κοινωνίας, θα αδυνατούμε να εξηγήσουμε τη φύση της πολιτικής με επαρκή τρόπο. Οι ιδεολογίες χαρτογραφούν για χάρη μας τον πολιτικό και κοινωνικό κόσμο. Αδυνατούμε να ζήσουμε χωρίς αυτές, επειδή δεν μπορούμε να ενεργούμε αν δεν κατανοούμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε.
Η κατανόηση δεν είναι πάντοτε ορθή. Τα πολιτικά γεγονότα δεν μιλούν ποτέ από μόνα τους. Μέσω των διιστάμενων ιδεολογιών τα ερμηνεύουμε διαφορετικά. Κάθε ερμηνεία, κάθε ιδεολογία, αποτελεί μια τέτοια περίπτωση επιβολής ενός σχεδίου.
Μια μορφή δομής ή οργάνωσης του τρόπου, με τον οποίο ερμηνεύουμε (και παρερμηνεύουμε) πολιτικά γεγονότα, εκδηλώσεις, περιστατικά και ενέργειες. Του τρόπου, με τον οποίο βλέπουμε εικόνες και αντιλαμβανόμαστε τις φωνές που ακούμε.
Οι ιδεολογικοί χάρτες δεν αντιπροσωπεύουν μια αντικειμενική εξωτερική πραγματικότητα. Όμως, χωρίς αυτούς παραμένουμε αδαείς, γεμάτοι απορίες. Λαμβάνουμε φαινομενικά τυχαίες πληροφορίες, ασύνδετες και χωρίς λογική μεταξύ τους σχέση.
Οι ιδεολογίες αποτελούν μηχανισμούς της πολιτικής. Λειτουργούν εντός της πολιτικής κοινωνίας, στο πλαίσιο της σφαίρας της ατομικής και ομαδικής δραστηριότητας. Η διείσδυσή τους στην κοινωνική ζωή βασίζεται στη συγκατάθεση όλου του πληθυσμού, με αποτέλεσμα οι μάζες να θεωρούν τη συναίνεσή τους αυθόρμητη.
Από την ιδεολογία στα ψέματα
Όμως, η πολιτική αυταπάτη των σημερινών ελληνικών κομμάτων έχω την γνώμη, ότι συνίσταται ολοκληρωτικά στην έλλειψη ιδεολογίας . Ή μάλλον στην «αποδοχή» της ιδεολογίας που «φαντάζεται» ότι μπορεί να μη λάβει υπόψη της την κεντρική θέση της ιδεολογίας στην πολιτική.
Μάλιστα τα περισσότερα ελληνικά κόμματα – κυρίως όσα έχουν κυβερνήσει– συνειδητά εγκαταλείπουν τις βασικές ιδεολογικές τους καταβολές, πράττοντας εντελώς διαφορετικά, αν και στην καθημερινή ρητορεία τους το αρνούνται κατηγορηματικά.
Επιπλέον, προσπαθούν με επιθετικό τρόπο να μας πείσουν ότι οι πολιτικές τους πράξεις είναι συμβατές με το ιδεολογικό τους πλαίσιο. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και γενικότερα η οικονομική πολιτική της.
Όπως προαναφέραμε, οι ιδεολογίες αποτελούν στοιχείο της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Επειδή, μάλιστα, υπάρχουν κυρίαρχες ιδεολογίες (νεοφιλελεύθερη, μαζικοδημοκρατική, μεταμοντέρνα) σε πλανητικό επίπεδο, ασκούν την κυριαρχία τους με αδυσώπητο όσο και υποδόριο τρόπο στο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και εν τέλει πολιτικό επίπεδο.
Συνεπώς, η ασκούμενη πολιτική από τις ελληνικές κυβερνήσεις συνειδητά και καθόλου με αυταπάτη, ακολουθεί τις κυρίαρχες ιδεολογικές επιλογές. Δεν υπάρχει καμία αυταπάτη, όταν αναλαμβάνουν την εξουσία. Υπάρχει συνειδητή επιλογή, η οποία θα πρέπει να καλυφθεί-δικαιολογηθεί με ατελείωτα ψέματα.
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
-
nemo
- Supreme poster
- Δημοσιεύσεις: 17093
Re: AN
«Να υπάρχεις Ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς.
Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από τη φύση, όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων. Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης, όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων. Ότι αποθεώνεις την εμορφιά, γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.
Και κυρίως αυτό: ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πώς αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.»
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - προμετωπίδα στο βιβλίο του ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από τη φύση, όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων. Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης, όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων. Ότι αποθεώνεις την εμορφιά, γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.
Και κυρίως αυτό: ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πώς αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.»
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - προμετωπίδα στο βιβλίο του ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
-
nemo
- Supreme poster
- Δημοσιεύσεις: 17093
Re: AN
Μια μικρή αναλαμπή μνήμης από την Μακεδονία μας
μιας ακόμη σφαγής Ελλήνων που ελάχιστοι πια θυμούνται
Ας δούμε και μια μαρτυρία από Οθωμανό αξιωματούχο για την σφαγή αυτή:
«Θα μάθαινα πολλά εκεί μέσα, όμως πρόκαμε η τίμια διαταγή Σου να γυρίσω στην Πόλη – κι’ απ’ αυτήν κατάλαβα, ότι το τιμημένο “ντιβάνι” Σου δεν γνώριζε τη φυλάκισή μου – κι’ αφέθηκα ελεύθερος. Όμως, Θεέ μου!... Ο Γιουσούφ δεν ήταν πιά ο παλιός βάναυσος Γιουσούφ απέναντί μου. Μου μιλούσεν ήρεμα, γλυκά και ήταν σαν να με παρακαλούσε να τον συγχωρέσω, για το κακό που μούχε κάμει. Όμως, πριν απ’ όλα, εγώ ήθελα να φύγω μιάν ώραν αρχήτερα από την κόλαση αυτή. Φανέρωσα την επιθυμία μου τούτη στον μουτεσελήμ εφέντη, και τότε πηροφορήθηκα, ότι το καθήκον μού επέβαλε να μείνω λίγο ακόμα εκεί. Οι άπιστοι ήσαν έτοιμοι να ξεσηκωθούν. Στα γύρω χωριά μάλιστα είχαν αρχίσει να χτυπιούνται με τα ασκέρια μας. Κι’ ο Γιουσούφ Βέης σκέφτονταν, για αντίποινα, να σφάξει όλους τους άπιστους, πούταν μαζευμένοι στο Κονάκι. Προσπάθησα να τον πείσω, πώς κάτι τέτοιο θα εξαγρίωνε περισσότερο τους ρωμιούς. Δε μ’ άκουσεν όμως, και το ίδιο βράδυ οι μισοί από τους ομήρους σφάχτηκαν μπρος στα μάτια του βάναυσου μουτεσελήμη. Εγώ κλείσθηκα στον “οντά” (δωμάτιό) μου και προσευχήθηκα για την σωτηρία της ψυχής τους.
Κι’ από την νύχτα εκείνην άρχισε το κακό. Η Θεσσαλονίκη, η ωραία τούτη πόλη, που στολίζει σαν σμαράγδι το τιμημένο στέμμα Σου, μεταβλήθηκε σ’ ένα απέραντο “σφαγείο”. Ο μουτεσελήμ Γιουσούφ Βέης, θέλοντας να εκδικηθεί τους ξεσηκωμένους ρωμιούς, διέταξε τους χαφιέδες του να γυρνούν στους δρόμους της πόλης και να σκοτώνουν αλύπητα κάθε άπιστο που θα συναντούσαν. Έτσι κι’ έγινε. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα δεν ακούς τίποτ’ άλλο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, παρά φωνές, κλάμματα, βογγυσμούς. Ο Γιουσούφ Βέης, ο γενητσάρ - αγάς, ο σούμπασης και οι χοτζάδες και οι ουλεμάδες, έχουν λυσσάξει θαρρείς. Δεν εκτελούσαν δικές Σου διαταγές ασφαλώς, γιατί τότε θα σέβονταν τα μικρά παιδιά και τις έγκυες γυναίκες. Τι δεν είδαν τα μάτια μου κραταιότατε πατισάχ!... Τι δεν αντίκρυσαν!... Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, την πρώτη μέρα του φεγγαριού του Μαϊου (18-19 Μαϊου 1821), ο μουτεσελήμ Γιουσούφ Βέης διέταξε να του φέρουν τον Μακάρ εφέντη και τους άλλους “αγιάνιδες” (πρόκριτους) των ρωμιών. Τους φέραν δεμένους και τότε ράγισεν η καρδιά μου, βλέποντας τον Μακάρ εφέντη, με τ’ άσπρα του γένεια και τα μακρυά μαλλιά του ακατάστατα, να παραδίδεται στα χέρια των “μπασή μποζούκ” και να κομματιάζεται στη μεγάλη πλατεία του Καπανιού. Ενός άλλου γέροντα σεβάσμιου, του παπά-Γιάννη, της εκκλησίας του Μηνά εφέντη, του κόψαν τα πόδια και τα χέρια. Κι’ έπειτα, κρατώντας τα κομμένα χέρια του, με τα δάχτυλά του βγάλαν τα μάτια του. Έναν τρίτο, που τον γνώριζα από το καφενείο, και πού οι άπιστοι τον λέγαν Χρίστο εφέντη (Χρήστος Μενεξές;) τον κρέμασαν στο μεγάλο “τσινάρ” (πλάτανο) του Ορτάτς εφέντη τζαμισή.
Μα δεν είναι μονάχα αυτά. Οι άπιστοι, φοβισμένοι και τρομαγμένοι, κρύφθηκαν στον μητροπολιτικό ναό (μετροπολίτ κλίσεσι) ελπίζοντας να σωθούν. Όμως οι δικοί μας, δεν δώσαν σημασία στην εκκλησία, σπάσαν τις πόρτες και μπήκαν μέσα. Όσους δεν σφάξανε εκεί, τους δέσανε δυό – δυό, και τους μετέφεραν στο Καπάνι, όπου τους σφάξανε και μάζεψαν τα κεφάλια τους για να τα δώσουν δώρο στον Γιουσούφ Βέη.
Λίγοι γλύτωσαν από τη σφαγή του μετεσελήμ εφέντη κι’ αυτοί, όσοι πρόκαμαν και κρύφθηκαν στον τεκέ των δερβίσηδων, γιατί μονάχα οι “μπαμπάδες” φέρθηκαν με λύπη και συμπάθεια στους άμοιρους “γκιαούρ”.
Αυτά και άλλα πολλά, που δεν μπορώ να περιγράψω, γιατί κι’ η θύμησή τους μονάχα με κάμει ν’ ανατριχιάζω, έγιναν στην πόλη της Θεσσαλονίκης, τον Μάιο του 1236 εγ. (1821).
Δεν κρατήθηκα πιά, κι’ έφυγα για να μπορέσω, μιάν ώρα αρχήτερα, να βρεθώ εδώ και να υποβάλω στον μεγαλειότατο και κραταιό πατισάχ μου τα σέβη μου. Ο Θεός ας φωτίζει τους ρωμιούς, που πληρώνουν σφάλματα των απίστων της Ρωσσίας, αφού είναι γνωστό, ότι αυτοί τους ξεσήκωσαν. Ας τους φωτίζει για καλό της πατρίδας μας, αφού το ξεσήκωμά τους τούς κόστισε πάνω από τριάντα χιλιάδες νεκρούς, που δεν είναι λίγοι βέβαια. Και μαζί μ’ αυτούς, ας φωτίζει και τις δίκαιες και συνετές πράξεις Σου…»
Ιεροδικαστής Χαϊρουλλάχ (Η Θεσσαλονίκη κατά τον Μάιο του 1821 - Αβραάμ Ν. Παπάζογλου 1940)
μιας ακόμη σφαγής Ελλήνων που ελάχιστοι πια θυμούνται
Ας δούμε και μια μαρτυρία από Οθωμανό αξιωματούχο για την σφαγή αυτή:
«Θα μάθαινα πολλά εκεί μέσα, όμως πρόκαμε η τίμια διαταγή Σου να γυρίσω στην Πόλη – κι’ απ’ αυτήν κατάλαβα, ότι το τιμημένο “ντιβάνι” Σου δεν γνώριζε τη φυλάκισή μου – κι’ αφέθηκα ελεύθερος. Όμως, Θεέ μου!... Ο Γιουσούφ δεν ήταν πιά ο παλιός βάναυσος Γιουσούφ απέναντί μου. Μου μιλούσεν ήρεμα, γλυκά και ήταν σαν να με παρακαλούσε να τον συγχωρέσω, για το κακό που μούχε κάμει. Όμως, πριν απ’ όλα, εγώ ήθελα να φύγω μιάν ώραν αρχήτερα από την κόλαση αυτή. Φανέρωσα την επιθυμία μου τούτη στον μουτεσελήμ εφέντη, και τότε πηροφορήθηκα, ότι το καθήκον μού επέβαλε να μείνω λίγο ακόμα εκεί. Οι άπιστοι ήσαν έτοιμοι να ξεσηκωθούν. Στα γύρω χωριά μάλιστα είχαν αρχίσει να χτυπιούνται με τα ασκέρια μας. Κι’ ο Γιουσούφ Βέης σκέφτονταν, για αντίποινα, να σφάξει όλους τους άπιστους, πούταν μαζευμένοι στο Κονάκι. Προσπάθησα να τον πείσω, πώς κάτι τέτοιο θα εξαγρίωνε περισσότερο τους ρωμιούς. Δε μ’ άκουσεν όμως, και το ίδιο βράδυ οι μισοί από τους ομήρους σφάχτηκαν μπρος στα μάτια του βάναυσου μουτεσελήμη. Εγώ κλείσθηκα στον “οντά” (δωμάτιό) μου και προσευχήθηκα για την σωτηρία της ψυχής τους.
Κι’ από την νύχτα εκείνην άρχισε το κακό. Η Θεσσαλονίκη, η ωραία τούτη πόλη, που στολίζει σαν σμαράγδι το τιμημένο στέμμα Σου, μεταβλήθηκε σ’ ένα απέραντο “σφαγείο”. Ο μουτεσελήμ Γιουσούφ Βέης, θέλοντας να εκδικηθεί τους ξεσηκωμένους ρωμιούς, διέταξε τους χαφιέδες του να γυρνούν στους δρόμους της πόλης και να σκοτώνουν αλύπητα κάθε άπιστο που θα συναντούσαν. Έτσι κι’ έγινε. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα δεν ακούς τίποτ’ άλλο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, παρά φωνές, κλάμματα, βογγυσμούς. Ο Γιουσούφ Βέης, ο γενητσάρ - αγάς, ο σούμπασης και οι χοτζάδες και οι ουλεμάδες, έχουν λυσσάξει θαρρείς. Δεν εκτελούσαν δικές Σου διαταγές ασφαλώς, γιατί τότε θα σέβονταν τα μικρά παιδιά και τις έγκυες γυναίκες. Τι δεν είδαν τα μάτια μου κραταιότατε πατισάχ!... Τι δεν αντίκρυσαν!... Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, την πρώτη μέρα του φεγγαριού του Μαϊου (18-19 Μαϊου 1821), ο μουτεσελήμ Γιουσούφ Βέης διέταξε να του φέρουν τον Μακάρ εφέντη και τους άλλους “αγιάνιδες” (πρόκριτους) των ρωμιών. Τους φέραν δεμένους και τότε ράγισεν η καρδιά μου, βλέποντας τον Μακάρ εφέντη, με τ’ άσπρα του γένεια και τα μακρυά μαλλιά του ακατάστατα, να παραδίδεται στα χέρια των “μπασή μποζούκ” και να κομματιάζεται στη μεγάλη πλατεία του Καπανιού. Ενός άλλου γέροντα σεβάσμιου, του παπά-Γιάννη, της εκκλησίας του Μηνά εφέντη, του κόψαν τα πόδια και τα χέρια. Κι’ έπειτα, κρατώντας τα κομμένα χέρια του, με τα δάχτυλά του βγάλαν τα μάτια του. Έναν τρίτο, που τον γνώριζα από το καφενείο, και πού οι άπιστοι τον λέγαν Χρίστο εφέντη (Χρήστος Μενεξές;) τον κρέμασαν στο μεγάλο “τσινάρ” (πλάτανο) του Ορτάτς εφέντη τζαμισή.
Μα δεν είναι μονάχα αυτά. Οι άπιστοι, φοβισμένοι και τρομαγμένοι, κρύφθηκαν στον μητροπολιτικό ναό (μετροπολίτ κλίσεσι) ελπίζοντας να σωθούν. Όμως οι δικοί μας, δεν δώσαν σημασία στην εκκλησία, σπάσαν τις πόρτες και μπήκαν μέσα. Όσους δεν σφάξανε εκεί, τους δέσανε δυό – δυό, και τους μετέφεραν στο Καπάνι, όπου τους σφάξανε και μάζεψαν τα κεφάλια τους για να τα δώσουν δώρο στον Γιουσούφ Βέη.
Λίγοι γλύτωσαν από τη σφαγή του μετεσελήμ εφέντη κι’ αυτοί, όσοι πρόκαμαν και κρύφθηκαν στον τεκέ των δερβίσηδων, γιατί μονάχα οι “μπαμπάδες” φέρθηκαν με λύπη και συμπάθεια στους άμοιρους “γκιαούρ”.
Αυτά και άλλα πολλά, που δεν μπορώ να περιγράψω, γιατί κι’ η θύμησή τους μονάχα με κάμει ν’ ανατριχιάζω, έγιναν στην πόλη της Θεσσαλονίκης, τον Μάιο του 1236 εγ. (1821).
Δεν κρατήθηκα πιά, κι’ έφυγα για να μπορέσω, μιάν ώρα αρχήτερα, να βρεθώ εδώ και να υποβάλω στον μεγαλειότατο και κραταιό πατισάχ μου τα σέβη μου. Ο Θεός ας φωτίζει τους ρωμιούς, που πληρώνουν σφάλματα των απίστων της Ρωσσίας, αφού είναι γνωστό, ότι αυτοί τους ξεσήκωσαν. Ας τους φωτίζει για καλό της πατρίδας μας, αφού το ξεσήκωμά τους τούς κόστισε πάνω από τριάντα χιλιάδες νεκρούς, που δεν είναι λίγοι βέβαια. Και μαζί μ’ αυτούς, ας φωτίζει και τις δίκαιες και συνετές πράξεις Σου…»
Ιεροδικαστής Χαϊρουλλάχ (Η Θεσσαλονίκη κατά τον Μάιο του 1821 - Αβραάμ Ν. Παπάζογλου 1940)
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
-
nemo
- Supreme poster
- Δημοσιεύσεις: 17093
Re: AN
Έχω ένα μίσος για τους σημερινούς πολιτικούς τους βλέπω να κάθονται
εκεί στα έδρανα της βουλής ροδαλοί ευχαριστημένοι και συζητάνε
πως να περάσει η ώρα να γράψουν παρουσίες να κλείσουν ένα σεβαστό αριθμό
υπερωριών και να πάνε αργότερα να διασκεδάσουν
Έχω ένα μίσος και για αυτούς που συμμετέχουν μαζί τους ,συνένοχοι στο έγκλημα
εκεί στα έδρανα της βουλής ροδαλοί ευχαριστημένοι και συζητάνε
πως να περάσει η ώρα να γράψουν παρουσίες να κλείσουν ένα σεβαστό αριθμό
υπερωριών και να πάνε αργότερα να διασκεδάσουν
Έχω ένα μίσος και για αυτούς που συμμετέχουν μαζί τους ,συνένοχοι στο έγκλημα
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
-
nemo
- Supreme poster
- Δημοσιεύσεις: 17093
Re: AN
Απο τον καρτέσιο
@@ Κιργιζιώτικα
Αγόρασα φασόλια.
Ψάχνω να βρω από πού είναι και διαβάζω «Κιργιζίας».
Που σκατά είναι η Κιργιζία; Την ψάχνω, τη βρίσκω.
H Δημοκρατία της Κιργιζίας (ή Κιργιστάν)
είναι κράτος της κεντρικής Ασίας με έκταση 198.500 τ. χλμ.
και πληθυσμό 5.895.100 κατοίκους.
Ε μα πες το βρε άνθρωπε ότι πρόκειται για το Κιργιστάν
να τα φάω ήσυχος!
Φασόλια Κιργιζίας ρε μάγκα ψηφοφόρε.
Προφανώς δεν αρκούσαν τα φασόλια Κίνας, Αιθιοπίας, Πολωνίας,
Καναδά, Αργεντινής και Μαδαγασκάρης,
οπότε αρχίσαμε να σώζουμε και την οικονομία της Κιργιζίας.
Ρεβίθια εισάγουμε από Τουρκία, Καναδά, Αυστραλία
και Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Φακές εισάγουμε από Καναδά, ΗΠΑ, Τουρκία,
Ολλανδία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Πατάτες από την Αίγυπτο.
Λεμόνια από την Αργεντινή.
Ντομάτες από Ιταλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία,
Τουρκία, Αλβανία και ΠΓΔΜ.
Κρέας από Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία, Δανία
και άσε έξω τα Βουλγαρίας που ....μιλάνε ελληνικά.
Ε τι στον πούτσο παράγει η Ελλάδα;
Απλό, σύντροφε ψηφοφόρε.
Η Ελλάδα παράγει σακούλες.
Είναι γεμάτη συσκευαστήρια που βάζουμε τα φασόλια Κιργιζίας,
τις φακές ΗΠΑ, τα ρεβίθια Τουρκίας.
Αυτή είναι η οικονομία της Ελλάδας.
Η ελληνοποίηση εισαγόμενων.
Η Ελλάδα λόγω κλίματος
θα μπορούσε να μπουκώσει με όσπρια όλη την Ευρώπη,
αλλά το πράγμα στράβωσε ως εξής:
«Στα ξηρικά χωράφια,
που αντιπροσωπεύουν το 70% των καλλιεργούμενων εκτάσεων στην Ελλάδα, γίνονταν ιστορικά εναλλαγή ψυχανθών (όπως οσπρίων κλπ.) με σιτηρά.
Όταν ήρθαν οι επιδοτήσεις της ΕΕ που ενίσχυαν
μόνο τα σιτηρά,
τα όσπρια εγκαταλείφθηκαν,
με όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις της μονοκαλλιέργειας».
Αυτό ήρθε να αποτελειώσει μία άλλη πολιτική της Ε.Ε.
που οδηγούσε τους αγρότες να εγκαταλείψουν
παραδοσιακές καλλιέργειες
«επειδή ο σχεδιασμός της ΕΕ ενίσχυε προϊόντα
όπως το βαμβάκι και ο καπνός».
Εν τω μεταξύ, δεν αρκούν οι ελληνοποιήσεις
που παρατηρούνται σε διάφορα εισαγόμενα αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα
και οι πολιτικές της Ε.Ε.,
έρχεται και η ταφόπλακα των υπερτιμολογήσεων
που υπόκεινται τα ελληνικά προϊόντα από το χωράφι στο ράφι.
Διαβάζω στον «Αγρότυπο» τη δήλωση του διευθυντή της ΕΑΣ Καβάλας:
«Για τα φασόλια φέτος είναι μια χρονιά με αποθέματα
παρότι η παραγωγή μας δεν είναι μεγάλη.
Αυτό συμβαίνει διότι έγιναν μεγάλες εισαγωγές (και ελληνοποιήσεις)
φθηνών φασολιών από Κιργιζία, από Τουρκία και άλλες χώρες.
Τα στρέμματα που καλλιεργήθηκαν είναι λιγότερα
διότι το 2014 ήταν μια άσχημη χρονιά δεδομένου ότι τα ελληνικά φασόλια
δεν είχαν ζήτηση για το λόγο που προανέφερα.
Φέτος καλλιεργήθηκαν περίπου τα μισά στρέμματα.
Επίσης και φέτος εφόσον συνεχιστεί η ίδια κατάσταση
με εισαγωγές φθηνών φασολιών
θα έχουμε και πάλι πρόβλημα».
Διαβάζω τη δήλωση
του προέδρου του Αγροτικού Συνεταιρισμού Πενταβρύσου Καστοριάς:
«Πέρσι η χρονιά πήγε καλά ποιοτικά
αλλά και όσον αφορά την παραγωγή μας.
Το πρόβλημα ήταν στην αγορά.
Οι φασολοπαραγωγοί της Καστοριάς πούλησαν πολύ χαμηλά σε τιμές κόστους
αφού υπάρχει μεγάλο θέμα με τις ελληνοποιήσεις.
Είναι γνωστό ότι γενικά στα όσπρια είμαστε ελλειμματικοί
και εισάγουμε μεγάλο ποσοστό που απαιτείται
για την ελληνική κατανάλωση.
Το πρόβλημά μας όμως δεν είναι οι εισαγωγές
αλλά οι ελληνοποιήσεις που γίνονται.
Πρέπει να γίνουν δύο πράγματα.
Το πρώτο έχει να κάνει με την σωστή αυτοοργάνωση των αγροτών
και το δεύτερο με τους ελέγχους από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης».
Σύντροφε ψηφοφόρε, οι «μονομάχοι των εκλογών» που ψηφίζεις,
στ’ @@ τους τα κιργιζιώτικα έχουν γραμμένο το μέλλον της οικονομίας,
τον πρωτογενή τομέα
και τα «εθνικά σχέδια παραγωγικής ανασυγκρότησης» που μας πλασάρουν.
Κι εσένα κι εμένα γραμμένους μας έχουν.
Η ΝΔ τόσα χρόνια στην εξουσία
δεν κατάφερε να δημιουργήσει κίνητρα και σχέδιο
για σοβαρή αγροτική πολιτική.
Βλέπεις, τα χωράφια δεν παράγουν προϊόντα SIEMENS.
Το ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια βολεύτηκε
να μοιράζει επιδοτήσεις καταστροφής του εθνικού αγροτοκτηνοτροφικού τομέα
προς όφελος άλλων χωρών
που έδιναν 10 ευρώ για επιδότηση και κέρδιζαν 1000 από τις εξαγωγές τους.
Άλλωστε, στα χωράφια δε φυτρώνουν υποβρύχια.
Κι ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται τώρα να υπηρετήσει πιστά τις εντολές της Ε.Ε.
ώστε να ευνοηθούν ακόμη περισσότερο
οι εξαγωγές της Γερμανίας της Ολλανδίας και της Γαλλίας
προς μία χώρα που θα μπορούσε να είναι αυτάρκης σε όλα
και να κάνει και εξαγωγές.
Σύντροφε ψηφοφόρε, ίσως να είσαι κι εσύ ένας από αυτούς
που αποφάσισες να ζήσεις ξεκούραστα
και να φυτέψεις φωτοβολταϊκά στα χωράφια σου.
Τώρα έκανες απόσβεση,
την πληρώσαμε άλλωστε όλοι μαζί
αφού πουλάς το προϊόν σου στη ΔΕΗ
ακριβότερα από ότι το πουλάει εκείνη στους καταναλωτές
οπότε όλοι μαζί πληρώνουμε το κέρδος σου,
όμως φοβάμαι ότι αυτό το όποιο κέρδος σου στερεύει οσονούπω.
Καμία ιδιωτική ΔΕΗ δεν θα σε πληρώνει.
Δεν τη συμφέρεις.
Ούτε για τη συντήρηση δε θα σου μείνει ευρώ.
Οι λαμαρίνες θα μείνουν να θυμίζουν τις εποχές που σε ξεγελούσαν
για να … αράξεις και να μη λασπώνεις τα χέρια σου.
Και ξέρεις, όταν θα φτάσει εκείνη η ώρα,
μην περιμένεις να σου δώσουν κίνητρα
για να ξεριζώσεις τα φωτοβολταϊκά
και να ξαναβάλεις πατάτες και φασόλια.
Δεν το επιτρέπουν οι εισαγωγείς της Ελλάδας και οι εξαγωγείς της Γερμανίας.
Κι αναρωτιόμουν ο φτωχόμυαλος
«Μα γιατί τόσος πανικός με τα capital controls
από τους εισαγωγείς πρώτων υλών;
Τι πρώτες ύλες εισάγουμε, που αν μας λείψουν θα πεινάσουμε;».
Τώρα κατάλαβα ότι θα μας έλειπαν τα φασόλια Κιργιζίας.
Η πρώτη ύλη για πορδές,
βασικό στοιχείο κάθε κυβερνητικής πολιτικής εδώ και δεκαετίες.
Κατά τα λοιπά, τα κόμματα και οι αρχηγοί τους υπόσχονται διάφορα
ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι
η όποια απόφαση για το μέλλον αυτής της χώρας
απλώς εισάγεται από το Βερολίνο
και στη συνέχεια ελληνοποιείται.
@@ Κιργιζιώτικα
Αγόρασα φασόλια.
Ψάχνω να βρω από πού είναι και διαβάζω «Κιργιζίας».
Που σκατά είναι η Κιργιζία; Την ψάχνω, τη βρίσκω.
H Δημοκρατία της Κιργιζίας (ή Κιργιστάν)
είναι κράτος της κεντρικής Ασίας με έκταση 198.500 τ. χλμ.
και πληθυσμό 5.895.100 κατοίκους.
Ε μα πες το βρε άνθρωπε ότι πρόκειται για το Κιργιστάν
να τα φάω ήσυχος!
Φασόλια Κιργιζίας ρε μάγκα ψηφοφόρε.
Προφανώς δεν αρκούσαν τα φασόλια Κίνας, Αιθιοπίας, Πολωνίας,
Καναδά, Αργεντινής και Μαδαγασκάρης,
οπότε αρχίσαμε να σώζουμε και την οικονομία της Κιργιζίας.
Ρεβίθια εισάγουμε από Τουρκία, Καναδά, Αυστραλία
και Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Φακές εισάγουμε από Καναδά, ΗΠΑ, Τουρκία,
Ολλανδία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Πατάτες από την Αίγυπτο.
Λεμόνια από την Αργεντινή.
Ντομάτες από Ιταλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία,
Τουρκία, Αλβανία και ΠΓΔΜ.
Κρέας από Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία, Δανία
και άσε έξω τα Βουλγαρίας που ....μιλάνε ελληνικά.
Ε τι στον πούτσο παράγει η Ελλάδα;
Απλό, σύντροφε ψηφοφόρε.
Η Ελλάδα παράγει σακούλες.
Είναι γεμάτη συσκευαστήρια που βάζουμε τα φασόλια Κιργιζίας,
τις φακές ΗΠΑ, τα ρεβίθια Τουρκίας.
Αυτή είναι η οικονομία της Ελλάδας.
Η ελληνοποίηση εισαγόμενων.
Η Ελλάδα λόγω κλίματος
θα μπορούσε να μπουκώσει με όσπρια όλη την Ευρώπη,
αλλά το πράγμα στράβωσε ως εξής:
«Στα ξηρικά χωράφια,
που αντιπροσωπεύουν το 70% των καλλιεργούμενων εκτάσεων στην Ελλάδα, γίνονταν ιστορικά εναλλαγή ψυχανθών (όπως οσπρίων κλπ.) με σιτηρά.
Όταν ήρθαν οι επιδοτήσεις της ΕΕ που ενίσχυαν
μόνο τα σιτηρά,
τα όσπρια εγκαταλείφθηκαν,
με όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις της μονοκαλλιέργειας».
Αυτό ήρθε να αποτελειώσει μία άλλη πολιτική της Ε.Ε.
που οδηγούσε τους αγρότες να εγκαταλείψουν
παραδοσιακές καλλιέργειες
«επειδή ο σχεδιασμός της ΕΕ ενίσχυε προϊόντα
όπως το βαμβάκι και ο καπνός».
Εν τω μεταξύ, δεν αρκούν οι ελληνοποιήσεις
που παρατηρούνται σε διάφορα εισαγόμενα αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα
και οι πολιτικές της Ε.Ε.,
έρχεται και η ταφόπλακα των υπερτιμολογήσεων
που υπόκεινται τα ελληνικά προϊόντα από το χωράφι στο ράφι.
Διαβάζω στον «Αγρότυπο» τη δήλωση του διευθυντή της ΕΑΣ Καβάλας:
«Για τα φασόλια φέτος είναι μια χρονιά με αποθέματα
παρότι η παραγωγή μας δεν είναι μεγάλη.
Αυτό συμβαίνει διότι έγιναν μεγάλες εισαγωγές (και ελληνοποιήσεις)
φθηνών φασολιών από Κιργιζία, από Τουρκία και άλλες χώρες.
Τα στρέμματα που καλλιεργήθηκαν είναι λιγότερα
διότι το 2014 ήταν μια άσχημη χρονιά δεδομένου ότι τα ελληνικά φασόλια
δεν είχαν ζήτηση για το λόγο που προανέφερα.
Φέτος καλλιεργήθηκαν περίπου τα μισά στρέμματα.
Επίσης και φέτος εφόσον συνεχιστεί η ίδια κατάσταση
με εισαγωγές φθηνών φασολιών
θα έχουμε και πάλι πρόβλημα».
Διαβάζω τη δήλωση
του προέδρου του Αγροτικού Συνεταιρισμού Πενταβρύσου Καστοριάς:
«Πέρσι η χρονιά πήγε καλά ποιοτικά
αλλά και όσον αφορά την παραγωγή μας.
Το πρόβλημα ήταν στην αγορά.
Οι φασολοπαραγωγοί της Καστοριάς πούλησαν πολύ χαμηλά σε τιμές κόστους
αφού υπάρχει μεγάλο θέμα με τις ελληνοποιήσεις.
Είναι γνωστό ότι γενικά στα όσπρια είμαστε ελλειμματικοί
και εισάγουμε μεγάλο ποσοστό που απαιτείται
για την ελληνική κατανάλωση.
Το πρόβλημά μας όμως δεν είναι οι εισαγωγές
αλλά οι ελληνοποιήσεις που γίνονται.
Πρέπει να γίνουν δύο πράγματα.
Το πρώτο έχει να κάνει με την σωστή αυτοοργάνωση των αγροτών
και το δεύτερο με τους ελέγχους από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης».
Σύντροφε ψηφοφόρε, οι «μονομάχοι των εκλογών» που ψηφίζεις,
στ’ @@ τους τα κιργιζιώτικα έχουν γραμμένο το μέλλον της οικονομίας,
τον πρωτογενή τομέα
και τα «εθνικά σχέδια παραγωγικής ανασυγκρότησης» που μας πλασάρουν.
Κι εσένα κι εμένα γραμμένους μας έχουν.
Η ΝΔ τόσα χρόνια στην εξουσία
δεν κατάφερε να δημιουργήσει κίνητρα και σχέδιο
για σοβαρή αγροτική πολιτική.
Βλέπεις, τα χωράφια δεν παράγουν προϊόντα SIEMENS.
Το ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια βολεύτηκε
να μοιράζει επιδοτήσεις καταστροφής του εθνικού αγροτοκτηνοτροφικού τομέα
προς όφελος άλλων χωρών
που έδιναν 10 ευρώ για επιδότηση και κέρδιζαν 1000 από τις εξαγωγές τους.
Άλλωστε, στα χωράφια δε φυτρώνουν υποβρύχια.
Κι ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται τώρα να υπηρετήσει πιστά τις εντολές της Ε.Ε.
ώστε να ευνοηθούν ακόμη περισσότερο
οι εξαγωγές της Γερμανίας της Ολλανδίας και της Γαλλίας
προς μία χώρα που θα μπορούσε να είναι αυτάρκης σε όλα
και να κάνει και εξαγωγές.
Σύντροφε ψηφοφόρε, ίσως να είσαι κι εσύ ένας από αυτούς
που αποφάσισες να ζήσεις ξεκούραστα
και να φυτέψεις φωτοβολταϊκά στα χωράφια σου.
Τώρα έκανες απόσβεση,
την πληρώσαμε άλλωστε όλοι μαζί
αφού πουλάς το προϊόν σου στη ΔΕΗ
ακριβότερα από ότι το πουλάει εκείνη στους καταναλωτές
οπότε όλοι μαζί πληρώνουμε το κέρδος σου,
όμως φοβάμαι ότι αυτό το όποιο κέρδος σου στερεύει οσονούπω.
Καμία ιδιωτική ΔΕΗ δεν θα σε πληρώνει.
Δεν τη συμφέρεις.
Ούτε για τη συντήρηση δε θα σου μείνει ευρώ.
Οι λαμαρίνες θα μείνουν να θυμίζουν τις εποχές που σε ξεγελούσαν
για να … αράξεις και να μη λασπώνεις τα χέρια σου.
Και ξέρεις, όταν θα φτάσει εκείνη η ώρα,
μην περιμένεις να σου δώσουν κίνητρα
για να ξεριζώσεις τα φωτοβολταϊκά
και να ξαναβάλεις πατάτες και φασόλια.
Δεν το επιτρέπουν οι εισαγωγείς της Ελλάδας και οι εξαγωγείς της Γερμανίας.
Κι αναρωτιόμουν ο φτωχόμυαλος
«Μα γιατί τόσος πανικός με τα capital controls
από τους εισαγωγείς πρώτων υλών;
Τι πρώτες ύλες εισάγουμε, που αν μας λείψουν θα πεινάσουμε;».
Τώρα κατάλαβα ότι θα μας έλειπαν τα φασόλια Κιργιζίας.
Η πρώτη ύλη για πορδές,
βασικό στοιχείο κάθε κυβερνητικής πολιτικής εδώ και δεκαετίες.
Κατά τα λοιπά, τα κόμματα και οι αρχηγοί τους υπόσχονται διάφορα
ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι
η όποια απόφαση για το μέλλον αυτής της χώρας
απλώς εισάγεται από το Βερολίνο
και στη συνέχεια ελληνοποιείται.
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
-
stavmanr
- Extreme poster
- Δημοσιεύσεις: 3379
Re: AN
nemo έγραψε:Τι ειναι ο κομμουνισμός;
-κατι που οταν τον πλησιαζεις ενα βημα αυτος απομακρυνεται δυο βήματα
και οταν τον πλησιασεις δυο βηματα αυτος παλι απομακρυνεται τεσσερα βηματα
-Και τοτε τι νοημα εχει;
-σε κανει να προχωρας!
Ναι, αλλα, τι νόημα εχει να προχωράς χωρις να γνωρίζεις τον προορισμό σου;
-δεν ειναι δικο μας το προβλημα του προορισμού
Από τραγούδι του Καιάδα παρμένο το ποίημα;
0 .