Από τον Λένιν στον Μαρξ

[nemo]

Είπαμε, το μπουζούκι είναι μπάτσος

αυτο που λες δεν εχει σχεση με πραγματικοτητα ουτε και κανενα επιχειρημα
μπορεις να πεις οτι ο ολοκληρωτισμος του κομμουνισμου σε αρεσει και ο ολοκληρωτισμος του φασισμου δεν σε αρεσει
γιατι ετσι και γιουβετσι και ο αρης ειναι ο μεγααλεξανδρος ηταν μικρη η πηγαδα και δεν τους χωραγε ολους
θα παρουμε την εξουσια οταν ωριμασουν οι συνθήκες ο καπιταλισμος θα πτωχευσει η δυση δεν υπαρχει
να καταργησουμε την αστυνομια το κρατος να φυτεψουμε μπανανες τερμα τα ξενυχτια κλπ κλπ

[nemo]

σημασια εχει οτι και ο κομμουνισμος και ο φασισμος ή ο ναζισμος εχουν ξεπερασθει στην συνειδηση του κοσμου
και κακως ασχολουμαστε ακομη αντι να προετοιμαζομαστε για αυτο που ηρθε

[nemo]

βρηκα ενα καλο αρθρο και το αφιερωνω σε ολους τους αριστεριστες σημερα που δεν εχουν καμια σχεση
με τον κομμουνισμο του χθες

ξεχασα να πω πως ο τυπος περασε απο το αριστεριστικο αναρχικο οικολογικο κινημα και ηταν μια μαθηματικη διάνοια





Από το "The Unabomber Manifesto" του Ted Kaczynski*

219. Ο αριστερισμός είναι μια απολυταρχική δύναμη. Όπου ο αριστερός είναι σε θέση εξουσίας τείνει να εισβάλει σε κάθε πτυχή της ιδιωτικής ζωής και να αναγκάζει κάθε σκέψη να μπει σε ένα αριστερό καλούπι. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στον οιονεί θρησκευτικό χαρακτήρα του αριστερισμού: Ό, τι είναι αντίθετο στις αριστερές πεποιθήσεις αντιπροσωπεύει την αμαρτία. Το πιο σημαντικό, ο αριστερός είναι μια ολοκληρωτική δύναμη λόγω της δίψας των αριστερών για εξουσία. Ο αριστερός επιδιώκει να ικανοποιήσει την ανάγκη του για εξουσία μέσω της ταύτισης με ένα κοινωνικό κίνημα και προσπαθεί να περάσει από τη διαδικασία εξουσίας βοηθώντας να επιδιώξει και να επιτύχει τους στόχους αυτού του κινήματος. Αλλά ανεξάρτητα από το πόσο μακριά έχει προχωρήσει το κίνημα για την επίτευξη των στόχων του, ο αριστερός δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος, γιατί ο ακτιβισμός του είναι μια υποκατάστατη δραστηριότητα. Δηλαδή, το πραγματικό κίνητρο της αριστεράς δεν είναι να επιτύχει τους φαινομενικούς στόχους του αριστερισμού. Στην πραγματικότητα παρακινείται από την αίσθηση της δύναμης την οποία παίρνει από το να αγωνίζεται για έναν κοινωνικό στόχο και μετά από το να τον πετυχαίνει. Κατά συνέπεια, ο αριστερός δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος με τους στόχους που έχει ήδη επιτύχει. Η ανάγκη του για περαιτέρω δύναμη τον οδηγεί πάντα να επιδιώκει κάποιο νέο στόχο. Η αριστερά θέλει ίσες ευκαιρίες για τις μειονότητες. Όταν αυτό επιτευχθεί, επιμένει στη στατιστική ισότητα επίτευξης από τις μειονότητες. Και όσο κάποιος διατηρεί σε κάποια γωνία του μυαλού του μια αρνητική στάση απέναντι σε κάποια μειονότητα, ο αριστερός πρέπει να τον εκπαιδεύσει εκ νέου. Αλλά και οι εθνοτικές μειονότητες δεν αρκούν. Κανείς δεν μπορεί να έχει αρνητική στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τους παχύσαρκους, τους ηλικιωμένους, τους άσχημους ανθρώπους και συνεχώς και συνεχώς. Δεν αρκεί το κοινό να ενημερώνεται για τους κινδύνους του καπνίσματος. Μια προειδοποίηση πρέπει να σφραγίζεται σε κάθε συσκευασία τσιγάρων. Στη συνέχεια, η διαφήμιση τσιγάρων πρέπει να περιοριστεί εάν δεν απαγορευτεί. Οι ακτιβιστές δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ έως ότου απαγορευτεί ο καπνός, και μετά από αυτό θα είναι αλκοόλ, μετά το πρόχειρο φαγητό κ.λπ. Ακτιβιστές πάλεψαν για την ευρεία κακοποίηση των παιδιών, κάτι που είναι λογικό. Αλλά τώρα θέλουν να απαγορευτεί ακόμα και το σκαμπίλι (από τους γονείς). Δεν θα είναι ποτέ ικανοποιημένοι έως ότου έχουν πλήρη έλεγχο κάθε πρακτικής ανατροφής παιδιών. Και μετά θα προχωρήσουν σε έναν άλλο σκοπό.

220. Ας υποθέσουμε ότι ζητούσατε από τους αριστερούς να κάνουν μια λίστα ΟΛΩΝ των πραγμάτων που είναι λάθος στην κοινωνία και, στη συνέχεια, ας υποθέσουμε ότι θεσπίζατε ΚΑΘΕ κοινωνική αλλαγή που απαιτούσαν. Είναι σίγουρο ότι μέσα σε λίγα χρόνια η πλειοψηφία των αριστερών θα βρει κάτι νέο για να διαμαρτυρηθεί, κάποιο νέο κοινωνικό «κακό» να διορθωθεί. Γιατί, για άλλη μια φορά, ο αριστερός παρακινείται λιγότερο από την αγωνία για τα δεινά της κοινωνίας παρά από την ανάγκη να ικανοποιήσει την επιθυμία του για εξουσία επιβάλλοντας τις λύσεις του στην κοινωνία.

[Deutsch Lover]

Αλλιώς: το μοντέλο του ατόμου μοιάζει αρκετά με το μοντέλο του ηλιακού συστήματος άρα τα άτομα είναι μικρά ηλιακά συστήματα.

Το πλανητικο μοντελο του Ραδερφορντ εχει ξεπεραστει εδω και κανα αιωνα...

[Λαχουρένιος]

Από την άλλη η δικτατορία της εργατικής τάξης δεν έχει ταμπού, βγαίνει ανοιχτά και λέει πως καταπιέζουμε την αστική τάξη καταργούμε βιαίως την ¨ελευθερια¨ της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το ιδιο ταμπού από την ανάποδη σπάει το κεφάλαιο όταν αποφεύγει την κοινοβουλευτική μορφή, λέει ¨εγω καταργώ βιαίως την ελευθερία να διαλέγετε διαχειριστή μου, καταπιέζω τον λαό χωρίς κοινοβουλευτική κουρτινα¨.

Οχι ακριβως. Ετσι οπως τα γραφεις στην θεωρια αλλα στην πραξη οι σοσιαλιστικες χωρες ειχαν συχνα την λεξη ''δημοκρατια'' στον τιτλο τους και διατηρουσαν πολλους τυποις δημοκρατικους θεσμους ακομα και αν δεν ειχαν καμια σημασια απολυτως. Αυτο γινοταν για λογους προπαγανδας. Αρα ουτε εμεις μιλαμε ανοιχτα.

[Οργισμένος]

Με αφορμή το παρακάτω απο άλλο νήμα καλό είναι να γίνει ένας διάλογος και να ξεκαθαριστούν, τι ήταν ο μαρξ και ο μαρξισμός και αν έχουν βαση μεχρι σημερα αυτα που έλεγαν οι κλασικοι

Γι αυτο ειναι αστειο σημερα, να εξηγουμε τι ειναι ο καπιταλισμος, με ορους Μαρξιστικους.
Ο Μαρξ ηταν τεραστιος, αλλά για την εποχη του.
Δεν μπορει να εξηγησει τη φουσκα της δευτερογενους αγορας, ή την μοχλευση.
Ουτε μπορει να εξηγησει την αχρηματη αγορα, μεσω μπλοκτσέιν τεκνολοτζυ και την αχρηστευση των τραπεζων.
(Η επανασταση των κρυπτονομισματων, δειχνει τον δρομο).
Ουτε βεβαιως την παγκοσμια δικτατορια που ερχεται, μεσω της τεχνολογιας.
Επειδη η τεχνολογια απο μονη της, δεν ειναι ουτε καλη ουτε κακη.
Εξαρταται απο αυτον που την χρησιμοποιει.
Κι επειδη η εξελιξη της γινεται παντα για το καλο της ανθρωποτητας (υποτιθεται),
σημερα θα επρεπε να εχουμε περισσοτερο ελευθερο χρονο.
Πραγμα που δεν ισχυει.

Πράγματι ο μαρξ ήταν τεραστιος για την εποχή του και προφανώς δεν προεβλεπε ολα οσα θα γινουν, Ο ενγκελς ας πουμε ελεγε πως η θεωρια μας δεν είναι μια θεωρεια των παντων, οσο εξελισεται η επιστημη ετσι και η θεωρια των κλασσικων εξελισσεται εξαλλου καθε ανθρωπος μπορει να δει ότο του επιτρεπει η εποχη του. Στις επανεκδοσεις του κομμουνιστικου μανιφεστου λενε πως καποια πραγματα εχουν αλλαξει απο τοτε αλλα αν και βγηκε βιαστηκα καπως το μανιφεστο επρεπε να βγει για να εχει ενα εργαλειο η εργατικη ταξη, ενα επαναστατικο εργαλειο.
Εδω ομως θα πρεπει να επισημανθει πως η αναλυση των κλασσικων ηταν διαλεκτική, δεν κοιταζαν ενα φαινομενο ως προς την φαινομενικοτητα του (το τσοφλι του αβγου) αλλα εμπαιναν στην ουσία του φαινομενου (το εσωτερικο του αβγου), εψαχναν τις αιτιες του φαινομενου και όχι την επιφάνεια του.
Και ως προς την ουσία του, το καπιταλιστικό σύστημα είναι ίδιο, είναι ένα εκμεταλευτικό σύστημα που η κύρια αντιθεση του είναι η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας. Φυσικά έχει περάσει σε άλλη φάση, σε άλλο στάδιο. Το ανωτερο του, τον ιμπεριαλισμό όπου κουμαντο κάνουν τα μονοπώλια, αυτό δε σημαίνει ότι σην εποχή του μαρξ δεν υπήρχαν μονοπώλια, υπήρχαν αλλα δεν ηταν κυρίαρχα ίσως και λόγω τεχνολογικής αδυναμίας πράγμα που εδω και 100+ χρόνια έχει ξεπεραστεί το προιμπεριαλιστικο σταδιο του καπιταλισμού.


Χρειαζονται να γραφτουν κιαλλα, αλλα το κοβω εδω για να μη βγει σεντονι.

O Paylos γραφει τις γνωστες ψεκασμενες υπερπαπαριες επιπεδου αμοιβαδας.
Στα δικα μας.
Ο Μαρξ ηταν οντως τεραστιος, ενα απυθμενο μυαλο, ενας εργασιομανης, βιβλιοφαγος και απιστευτα διορατικος κτλ κτλ. Ποιο ομως ηταν το τεραστιο μειονεκτημα του το οποιο εν τελει του αφαιρεσε ξεκαθαρα την επιστημονικοτητα του;;; Μα φυσικα το παθος του. Αφησε το παθος του , το οποιο στην προκειμενη περιπτωση ήταν το ισχυρο αισθημα αδικιας που ενιωθε για την δοκιμαζομενη κολιγοεργατικη ταξη η οποια ασφυκτυουσε υπο την μποτα των φεουδοκαπιταλιστων (τοτε). Βλεπετε στα πρωιμα σταδια του καπιταλισμου , οπου και εζησε ο Καρολος, οι ανισοτητες και η εκμεταλλευση ηταν τεραστιες καθως ο πρωιμος καπιταλισμος αρχικα φορτωσε διπλα τις χαμηλες ταξεις. Ετσι λοιπον ο Μαρξ θολωσε, αφησε το συναισθημα και το παθος να κυριαρχησει εναντι της λογικης και δεν καταφερε να σταθει επιστημονικα στο θεμα και να τολμησει να δει την μεγαλη εικονα. Ο Μαρξ δεν καταφερε να γινει επιστημονας παρα ενας πολυπραγμων και εξοχος πολεμιος του πρωιμου καπιταλισμου. Αυτο ηταν και το εγκλημα του. Αφησε το συναισθημα να τον αποκτηνωσει. Αν σημερα τον αναστεναμε θα εκλαιγε καταλαβαινοντας το τεραστιο και ιστορικο αυτο του λαθος και μαλιστα θα υποκλινοταν με σεβασμο εναντι του φιλελευθερισμου και της βελτιωσης του βιοτικου επιπεδου για τους αδυναμους του πλανητη.
Μετα τον Μαρξ οι υπολοιποι ηταν οδοντοκρεμες, φουσκες, ειδικα Ο Λενιν, οι οποιες φουσκες εκμεταλλευτηκαν τον λαικισμο που φουσκωσε στα πληθη λογω των παραδεισων που υποσχεθηκε ο Μαρξ, και απλα αρπαζαν εξουσια και ζωες διχως φιδω.

Τι θα γινοταν αν ο Μαρξ καταφερνε να αφησει στην ακρη τα συναισθηματα του και να εργασθει ψυχρα πανω στα θεματα που τον ενδιεφεραν ως σωστος επιστημονας;;; Σημερα ο κοσμος μας κοινωνικα ισως ηταν 50 χρονια μπροστα.

[Οργισμένος]

βρηκα ενα καλο αρθρο και το αφιερωνω σε ολους τους αριστεριστες σημερα που δεν εχουν καμια σχεση
με τον κομμουνισμο του χθες

ξεχασα να πω πως ο τυπος περασε απο το αριστεριστικο αναρχικο οικολογικο κινημα και ηταν μια μαθηματικη διάνοια





Από το "The Unabomber Manifesto" του Ted Kaczynski*

219. Ο αριστερισμός είναι μια απολυταρχική δύναμη. Όπου ο αριστερός είναι σε θέση εξουσίας τείνει να εισβάλει σε κάθε πτυχή της ιδιωτικής ζωής και να αναγκάζει κάθε σκέψη να μπει σε ένα αριστερό καλούπι. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στον οιονεί θρησκευτικό χαρακτήρα του αριστερισμού: Ό, τι είναι αντίθετο στις αριστερές πεποιθήσεις αντιπροσωπεύει την αμαρτία. Το πιο σημαντικό, ο αριστερός είναι μια ολοκληρωτική δύναμη λόγω της δίψας των αριστερών για εξουσία. Ο αριστερός επιδιώκει να ικανοποιήσει την ανάγκη του για εξουσία μέσω της ταύτισης με ένα κοινωνικό κίνημα και προσπαθεί να περάσει από τη διαδικασία εξουσίας βοηθώντας να επιδιώξει και να επιτύχει τους στόχους αυτού του κινήματος. Αλλά ανεξάρτητα από το πόσο μακριά έχει προχωρήσει το κίνημα για την επίτευξη των στόχων του, ο αριστερός δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος, γιατί ο ακτιβισμός του είναι μια υποκατάστατη δραστηριότητα. Δηλαδή, το πραγματικό κίνητρο της αριστεράς δεν είναι να επιτύχει τους φαινομενικούς στόχους του αριστερισμού. Στην πραγματικότητα παρακινείται από την αίσθηση της δύναμης την οποία παίρνει από το να αγωνίζεται για έναν κοινωνικό στόχο και μετά από το να τον πετυχαίνει. Κατά συνέπεια, ο αριστερός δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος με τους στόχους που έχει ήδη επιτύχει. Η ανάγκη του για περαιτέρω δύναμη τον οδηγεί πάντα να επιδιώκει κάποιο νέο στόχο. Η αριστερά θέλει ίσες ευκαιρίες για τις μειονότητες. Όταν αυτό επιτευχθεί, επιμένει στη στατιστική ισότητα επίτευξης από τις μειονότητες. Και όσο κάποιος διατηρεί σε κάποια γωνία του μυαλού του μια αρνητική στάση απέναντι σε κάποια μειονότητα, ο αριστερός πρέπει να τον εκπαιδεύσει εκ νέου. Αλλά και οι εθνοτικές μειονότητες δεν αρκούν. Κανείς δεν μπορεί να έχει αρνητική στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τους παχύσαρκους, τους ηλικιωμένους, τους άσχημους ανθρώπους και συνεχώς και συνεχώς. Δεν αρκεί το κοινό να ενημερώνεται για τους κινδύνους του καπνίσματος. Μια προειδοποίηση πρέπει να σφραγίζεται σε κάθε συσκευασία τσιγάρων. Στη συνέχεια, η διαφήμιση τσιγάρων πρέπει να περιοριστεί εάν δεν απαγορευτεί. Οι ακτιβιστές δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ έως ότου απαγορευτεί ο καπνός, και μετά από αυτό θα είναι αλκοόλ, μετά το πρόχειρο φαγητό κ.λπ. Ακτιβιστές πάλεψαν για την ευρεία κακοποίηση των παιδιών, κάτι που είναι λογικό. Αλλά τώρα θέλουν να απαγορευτεί ακόμα και το σκαμπίλι (από τους γονείς). Δεν θα είναι ποτέ ικανοποιημένοι έως ότου έχουν πλήρη έλεγχο κάθε πρακτικής ανατροφής παιδιών. Και μετά θα προχωρήσουν σε έναν άλλο σκοπό.

220. Ας υποθέσουμε ότι ζητούσατε από τους αριστερούς να κάνουν μια λίστα ΟΛΩΝ των πραγμάτων που είναι λάθος στην κοινωνία και, στη συνέχεια, ας υποθέσουμε ότι θεσπίζατε ΚΑΘΕ κοινωνική αλλαγή που απαιτούσαν. Είναι σίγουρο ότι μέσα σε λίγα χρόνια η πλειοψηφία των αριστερών θα βρει κάτι νέο για να διαμαρτυρηθεί, κάποιο νέο κοινωνικό «κακό» να διορθωθεί. Γιατί, για άλλη μια φορά, ο αριστερός παρακινείται λιγότερο από την αγωνία για τα δεινά της κοινωνίας παρά από την ανάγκη να ικανοποιήσει την επιθυμία του για εξουσία επιβάλλοντας τις λύσεις του στην κοινωνία.

Μεχρι και την 5η σειρα κατι παει να ψελισει και αυτος ο ΚΑζινσκι αλλα επειτα το γαμαει τη μανα με τροπο τελειως αναλφαβητο και χονδροκομμενο.. Ειδικα αυτο που λεει για τα τσιγαρα ξεπερναει και τα λεπτα ορια της ασχετοσυνης και της παρανοιας.

[nemo]

[



Μεχρι και την 5η σειρα κατι παει να ψελισει και αυτος ο ΚΑζινσκι αλλα επειτα το γαμαει τη μανα με τροπο τελειως αναλφαβητο και χονδροκομμενο.. Ειδικα αυτο που λεει για τα τσιγαρα ξεπερναει και τα λεπτα ορια της ασχετοσυνης και της παρανοιας.

ηταν μαλιστα καταδικαστηκε και για τρεις φονους -αν θυμαμαι καλα
και στην φυλακη εγραψε το κειμενο ...υπερβολικος; δεν νομιζω !

[mister spooky]

Από την άλλη η δικτατορία της εργατικής τάξης δεν έχει ταμπού, βγαίνει ανοιχτά και λέει πως καταπιέζουμε την αστική τάξη καταργούμε βιαίως την ¨ελευθερια¨ της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το ιδιο ταμπού από την ανάποδη σπάει το κεφάλαιο όταν αποφεύγει την κοινοβουλευτική μορφή, λέει ¨εγω καταργώ βιαίως την ελευθερία να διαλέγετε διαχειριστή μου, καταπιέζω τον λαό χωρίς κοινοβουλευτική κουρτινα¨.

Οχι ακριβως. Ετσι οπως τα γραφεις στην θεωρια αλλα στην πραξη οι σοσιαλιστικες χωρες ειχαν συχνα την λεξη ''δημοκρατια'' στον τιτλο τους και διατηρουσαν πολλους τυποις δημοκρατικους θεσμους ακομα και αν δεν ειχαν καμια σημασια απολυτως. Αυτο γινοταν για λογους προπαγανδας. Αρα ουτε εμεις μιλαμε ανοιχτα.

Μετάπολεμικα θα συμφωνήσω. Εν μέρει πάλι.

[mister spooky]

Με αφορμή το παρακάτω απο άλλο νήμα καλό είναι να γίνει ένας διάλογος και να ξεκαθαριστούν, τι ήταν ο μαρξ και ο μαρξισμός και αν έχουν βαση μεχρι σημερα αυτα που έλεγαν οι κλασικοι



Πράγματι ο μαρξ ήταν τεραστιος για την εποχή του και προφανώς δεν προεβλεπε ολα οσα θα γινουν, Ο ενγκελς ας πουμε ελεγε πως η θεωρια μας δεν είναι μια θεωρεια των παντων, οσο εξελισεται η επιστημη ετσι και η θεωρια των κλασσικων εξελισσεται εξαλλου καθε ανθρωπος μπορει να δει ότο του επιτρεπει η εποχη του. Στις επανεκδοσεις του κομμουνιστικου μανιφεστου λενε πως καποια πραγματα εχουν αλλαξει απο τοτε αλλα αν και βγηκε βιαστηκα καπως το μανιφεστο επρεπε να βγει για να εχει ενα εργαλειο η εργατικη ταξη, ενα επαναστατικο εργαλειο.
Εδω ομως θα πρεπει να επισημανθει πως η αναλυση των κλασσικων ηταν διαλεκτική, δεν κοιταζαν ενα φαινομενο ως προς την φαινομενικοτητα του (το τσοφλι του αβγου) αλλα εμπαιναν στην ουσία του φαινομενου (το εσωτερικο του αβγου), εψαχναν τις αιτιες του φαινομενου και όχι την επιφάνεια του.
Και ως προς την ουσία του, το καπιταλιστικό σύστημα είναι ίδιο, είναι ένα εκμεταλευτικό σύστημα που η κύρια αντιθεση του είναι η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας. Φυσικά έχει περάσει σε άλλη φάση, σε άλλο στάδιο. Το ανωτερο του, τον ιμπεριαλισμό όπου κουμαντο κάνουν τα μονοπώλια, αυτό δε σημαίνει ότι σην εποχή του μαρξ δεν υπήρχαν μονοπώλια, υπήρχαν αλλα δεν ηταν κυρίαρχα ίσως και λόγω τεχνολογικής αδυναμίας πράγμα που εδω και 100+ χρόνια έχει ξεπεραστεί το προιμπεριαλιστικο σταδιο του καπιταλισμού.


Χρειαζονται να γραφτουν κιαλλα, αλλα το κοβω εδω για να μη βγει σεντονι.

O Paylos γραφει τις γνωστες ψεκασμενες υπερπαπαριες επιπεδου αμοιβαδας.
Στα δικα μας.
Ο Μαρξ ηταν οντως τεραστιος, ενα απυθμενο μυαλο, ενας εργασιομανης, βιβλιοφαγος και απιστευτα διορατικος κτλ κτλ. Ποιο ομως ηταν το τεραστιο μειονεκτημα του το οποιο εν τελει του αφαιρεσε ξεκαθαρα την επιστημονικοτητα του;;; Μα φυσικα το παθος του. Αφησε το παθος του , το οποιο στην προκειμενη περιπτωση ήταν το ισχυρο αισθημα αδικιας που ενιωθε για την δοκιμαζομενη κολιγοεργατικη ταξη η οποια ασφυκτυουσε υπο την μποτα των φεουδοκαπιταλιστων (τοτε). Βλεπετε στα πρωιμα σταδια του καπιταλισμου , οπου και εζησε ο Καρολος, οι ανισοτητες και η εκμεταλλευση ηταν τεραστιες καθως ο πρωιμος καπιταλισμος αρχικα φορτωσε διπλα τις χαμηλες ταξεις. Ετσι λοιπον ο Μαρξ θολωσε, αφησε το συναισθημα και το παθος να κυριαρχησει εναντι της λογικης και δεν καταφερε να σταθει επιστημονικα στο θεμα και να τολμησει να δει την μεγαλη εικονα. Ο Μαρξ δεν καταφερε να γινει επιστημονας παρα ενας πολυπραγμων και εξοχος πολεμιος του πρωιμου καπιταλισμου. Αυτο ηταν και το εγκλημα του. Αφησε το συναισθημα να τον αποκτηνωσει. Αν σημερα τον αναστεναμε θα εκλαιγε καταλαβαινοντας το τεραστιο και ιστορικο αυτο του λαθος και μαλιστα θα υποκλινοταν με σεβασμο εναντι του φιλελευθερισμου και της βελτιωσης του βιοτικου επιπεδου για τους αδυναμους του πλανητη.
Μετα τον Μαρξ οι υπολοιποι ηταν οδοντοκρεμες, φουσκες, ειδικα Ο Λενιν, οι οποιες φουσκες εκμεταλλευτηκαν τον λαικισμο που φουσκωσε στα πληθη λογω των παραδεισων που υποσχεθηκε ο Μαρξ, και απλα αρπαζαν εξουσια και ζωες διχως φιδω.

Τι θα γινοταν αν ο Μαρξ καταφερνε να αφησει στην ακρη τα συναισθηματα του και να εργασθει ψυχρα πανω στα θεματα που τον ενδιεφεραν ως σωστος επιστημονας;;; Σημερα ο κοσμος μας κοινωνικα ισως ηταν 50 χρονια μπροστα.

Αυτή είναι μια από τις αστικές αντιλήψεις για τον μαρξ και τον μαρξισμό. Εμείς σαν εργάτες μας είναι αδιάφορο το πως τον βλέπει η αστική τάξη τον μπάρμπα.