Πεθανε ο Στιβεν Χογκινγκ

[Ελληγεννής]

Αυτό που διαστέλλεται είναι το ίδιο το σύμπαν. Κατά συνέπεια, βλέπουμε τους μακρινούς γαλαξίες να απομακρύνονται από εμάς. Δεν απομακρύνονται σαν ύλη, το μεταξύ μας διάστημα μεγαλώνει.

[Ελληγεννής]

@nrg Το (β) δημιουργούνται νέα κουτάκια.

Και υπάρχουν όντως "κουτάκια".

Αν κουτάκια ονομάζεις το μήκος Πλανκ, είναι απλώς η μικρότερη μονάδα μήκους που μπορούμε να παρατηρήσουμε χωρίς να καταρρέουν οι νόμοι της φυσικής στο υπάρχον μοντέλο. Δεν σημαίνει ότι είναι φυσικό όριο. Και μάλλον δεν είναι, διότι απαγορεύει την έννοια του χρονικού σημείου μηδέν του σύμπαντος. Αυτό μέχρι τα όρια κατανόησής μου για το αντικείμενο. Από εκεί και πέρα χρειαζόμαστε άλλο μοντέλο φυσικής.

[nrg]

Επειδη ειμαι ασχετος και ισως επειδη διαβασα διαγωνια καποια ποστ, δεν καταλαβα τι παιζει, μπορει καποιος να εξηγησει τι ειναι αυτο που αυξανεται ή ποια αποσταση μεγαλωνει και διαστελλεται το συμπαν?

Το σεντόνι του κρεβατιού σου έχει ένα συγκεκριμένο μήκος και πλάτος. Όταν ξαπλώνεις, το σεντόνι "ξεχειλώνει" υπό το βάρος σου. Δηλαδή, αυξάνεται το μήκος και το πλάτος του (χονδρικά). Αυτό μεταφράζεται σε αραίωση της πλέξης του. Ενώ μέχρι πριν να ξαπλώσεις, η πλέξη του (το "μάτι" ανάμεσα στις κλωστές) ήταν πχ. ανά 0,2mm, αφού ξαπλώσεις γίνεται ανά 0,4mm. Κι αυτό είναι εν τέλει άσχετο με το αν το είχες επίπεδα στρωμένο (πχ. κρεβάτι), ή σε καμπύλο αντικείμενο (πχ. κάλυμμα πολυθρόνας). Το βάρος σου επάνω του συνιστά "ξεχείλωμα" της επιφάνειας.

Έστω ότι είσαι ένα ... ακάρεο, δηλαδή ένα εντομάκι που μπορεί κι αντιλαμβάνεται μόνο το επίπεδο του σεντονιού. Περπατάς ξέγνοιαστος επάνω στα νήματα της πλέξης του δισδιάστατου σεντονιού. Ξαφνικά μία μεταλλική σφαίρα προσγειώνεται στο σεντόνι. Νιώθεις κάτι να σε τραβά (το σεντόνι έχει καμπυλωθεί και είναι κατηφορικό). Εσύ ως διδιάστατο ακάρεο, δεν αντιλαμβάνεσαι καμπύλωση του σεντονιού. Για εσένα, απλά, υπάρχει μία δύναμη που σε σπρώχνει προς μία κατεύθυνση. Αυτό το ονομάζεις "βαρύτητα". Όσο μεγαλύτερο το βαθούλωμα στο σεντόνι, τόσο μεγαλύτερη αισθάνεσαι τη δύναμη που σε σπρώχνει. Όταν αυτή η καμπυλότητα ξεπεράσει ένα όριο, στο οποίο δεν συγκρατείται τίποτα επάνω στο σεντόνι, τότε μιλάμε για "μαύρη τρύπα" για τα ακάρεό μας.

Κάπως έτσι θα αντιλαμβάνονταν το διδιάστατο "ακάρεο ερευνητής" τον τριδιάστατο "χωροχρόνο". Αν προσπαθήσεις να δημιουργήσεις την αναλογία αυτή ως τριδιάστατο ακαρεάκι, σε τετραδιάστατο χωροχρόνο, έχεις σχηματοποιήσει τη σύγχρονη θεώρηση της τέταρτης διάστασης.

Ωραίο!

Να ξεκαθαρίσουμε ότι μαζί με το σεντόνι, ξεχειλώνει και το ακάρι.

[nrg]

@nrg Το (β) δημιουργούνται νέα κουτάκια.

Και υπάρχουν όντως "κουτάκια".

Οι θεωρίες λένε, ότι μεγαλώνουν τα κουτάκια.
(λίγο που το έψαξα)

[Ελληγεννής]

Προφανώς το έψαξες πάρα πολύ λίγο. Σε επίπεδα ούτε δημοτικού λίγο. Γι' αυτό γράφεις ό,τι να 'ναι.

[Spiros252]

Όχι ρε. Δεν ξεχειλώνει το ακάρι!

Μια καλύτερη παρομοίωση είναι ότι μοιάζει με σταφιδόψωμο.
Όσο φουσκώνει το ζυμάρι η απόσταση ανάμεσα στις σταφίδες μεγαλώνει αλλά όχι οι ίδιες οι σταφίδες.

Αν όμως οι σταφίδες είναι αρκετά κοντά μεταξύ τους δεν απομακρύνονται.

Ο Γαλαξίας μας και αυτός της Ανδρομέδας αντιθέτως έλκονται και αναμένεται να συγκρουστούν / ενοποιηθούν στο απώτερο μέλλον.

[stavmanr]

Όχι ρε. Δεν ξεχειλώνει το ακάρι!

Κι όμως, έχει δίκιο.
Στη σχηματική αναπαράσταση του σεντονιού (όπως το περιέγραψα παραπάνω), το ακάρι είναι διδιάστατο και βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα εξίσου "επίπεδα" νήματα του σεντονιού. Στην αναλογία που εμείς είμαστε ένα με τα "νήματα" του τετραδιάστατου χώρου, το ακάρι ανήκει στα νήματα του διδιάστατου.
Άλλωστε είναι προφανές ότι αν δεχτείς σημαντική βαρυτική δύναμη (ας πούμε από μία μαύρη τρύπα) θα βρεις το κεφάλι σου στο Σείριο Β. Φυσικά εννοώ ότι το σώμα σου θα τεντωθεί ανάλογα με την καμπύλωση.

[Spiros252]

@Χέλη Ναι το μήκος πλανκ είχα στο μυαλό μου.

Απάντησα υπό την έννοια και στο ερώτημα αν δημιουργούνται νέα κουτάκια. Μπορούμε να πούμε ότι έχουμε νέα σημεία πλανκ συνεχώς.
Τώρα για πιο βαθιά είναι πολύ δύσκολη η απάντηση όντως.

[Spiros252]

Αν είναι υλικό ο χώρος δηλαδή; Αν έχει στοιχειώδης δομικούς λίθους; Και άρα αυτοί προστίθενται ή αν οι ίδιοι αυτοί λίθοι απλά φουσκώνουν και δεν προστίθεται άλλοι. Ωραίο ερώτημα.

Κι έτσι λέμε ότι δεν υπάρχει και κενό πουθενά αφού κι ο χώρος υλικό είναι.

Ο χώρος ως μέσο εποπτείας της ύλης και της ενέργειας πάει περίπατο.

Δεν είναι «υλικό», απλώς έχει ιδιότητες.

Αν αυτό που αποκαλούμε "υλικό" είναι παραμορφωμένος χωρόχρονος, τότε και ο μη παραμορφωμένος χωρόχρονος είναι υλικό.

Ουσιαστικά το χωροχρονικό συνεχές είναι το μόνο που υπάρχει. Όλα τα άλλα είναι γεωμετρικές πολύπλοκες δομές του σε πολλές διαστάσεις.

[Papa John]

Γιατί τον λέτε Χόγκινς ;;;