Ὁ μεσιὲ Κλινὸ χτυπᾶ (ἀλύπητα).

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

θεατρίνος σὰν ἓνα δάκρυ

4η συνέχεια

Ὁ ἆλλος εἶχε ξεκαρδιστεῖ στὰ γέλοια.

- Νὰ σᾶς μιμηθῶ; «Πιέστε τὴ σκανδάλη... μπροστὰ σ' ἓναν ἀκίνδυνο τρελλό... εἶναι τόσο ἁπλό... καὶ διασκεδαστικό... »

- Μὲ κολακεύετε!

- Μά, νά 'ναι ἄδειο!... Τί σᾶς -ἦρθε νὰ μοῦ σκαρώσετε! Ὁμολογῶ, εἶχα τρομάξει κι' ἤθελα νὰ βεβαιωθῶ πὼς μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γεμάτο κι' ἄς μὴν τὸ πίστευα. Σᾶς πῆρα γι' ἀληθινὰ τρελλὸ.Μπορεῖ νὰ σᾶς σημάδευα ἄν δὲν...

-...Ἄν δὲν; . ..

-... Σᾶς εἶχα δεῖ στὸν ὕπνο μου!

-- Ἄ!

-Εἶναι περίεργο, βλέπω σχεδὸν αὐτὸ ποὺ περίπου θὰ μοῦ συμβεῖ. Χτὲ εἶδα ἐσᾶς. Ἔτσι ὅπως εἶστε κι'ἄς μὴ σᾶς ἤξερα .Ἴσως νὰ ἔχουμε συναντηθεῖ χωρὶς νὰ δὠσουμε σημασία...

-Ἐγὼ σᾶς εἶχα προσέξει πάντως. Ἀλήθεια, πιστεύετε στὰ ὄνειρα;

-Σᾶς λέω, εἶδα ἐσᾶς καὶ ξύπνησα ἀμέσως κάπως ἀνήσυχος μὰ καὶ κάπως αἰσιόδοξος , θά 'λεγα.

- Τὸ πιστόλι τὸ εἴδατε;

- Εἶστε θεατρίνος;

- Τί λέτε, πᾶμε νὰ πιοῦμε μιὰ μπύρα; [

[Συνεχίζει]

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

θεατρίνος σὰν

ἓνα δάκρυ
5η συνέχεια


-Στὴν ὑγειά σας!

- Εἰς ὑγείαν ἀλλὰ στὸν ἑνικὸ πλέον - δὲν τὸ εἴπαμε;

- Ὅπως ἀγαπᾶς!

Κοιτάζονταν κι' οἱ δυὸ συμπαθητικά, χαμογελῶντας. Ποῦ καὶ ποῦ ἔριχναν ὁλόγυρα μιὰ ματιὰ στὸν κόσμο, πᾶντα μ' ἓνα χαμόγελο.

- Μοιάζεις σπανιόλος! εἶπε ὁ παράξενος ἄνθρωπος.

-Σπανιόλος; Τἰ Σπανιόλος; Πῶς ; Γιατί;

- Εἶσαι ἀπόλαυση! Ἀγαπᾶς τὸ θέατρο;

-Ἐγὼ βλέπω, τώρα μαζύ σου, πὼς ἡ ζωὴ καμιὰ φορὰ εἶναι δροσερὴ σὰν ἕνα ποτῆρι μπύρα. Ἔ;

- Μμμμ...Ἤ σὰν τὴν Ἀλίκη Βουγιουκλάκη - τί /επαθες; Χριστός... Χριστός...Δὲν εἴπαμε δὰ καὶ νὰ πνιγεῖς... Πιὲς λίγη μπύρα.

- Βουγιουκλάκη;

-Εἶναι ἀστεῖο; Μ' ἀρέσουν οἱ ἀπιθανολογίες. Ὁρῖστε πιές την. Στὴν ὑγειά σου. Συνήθως ἐκφράζουν τὴν ζωή.

-...Ἤ στολίζουν τὸν θάνατο..

- Μά ὄχι, βρῆκα τὸ νόημα τῆς ζωῆς, τῆς ζωῆς μου, ἄν θέλεις.

Ὀ ἆλλος ἄφησε στὸ τραπέζι τὸ ποτῆρι καὶ περίμενε ν' ἀκούσει.

- Λόγια. ''Υαρξη ἴσον λόγια. Τίποτ' ἆλλο, ἀγαπητέ μου φίλε. Νά, ἔχω ἐδῶ ἕνα ποἰημα: («Δυὸ ἀγόρια ἐρωτευμένα ».


Δυὸ ἀγὀρια ἀνταλλάζουν ἡδονὲς,


Δυὸ ἀγὀρια ἀνταλλάζουν ἡδονὲς,

μἰα «-Κέρνα », μία «- Πιές »...

καὶ μεθοῦνε μ ὀμορφιές.

Εὐτελῆ κορμιὰ σ' ἑλληνικὲς χαρὲς.

Νύχτα φύγε, Μέρα μπές,

φώτιζε τὶ δυὸ καρδιές.

Δυὸ ἀνύπαρκτες λαχτάρες, δυὸ θανὲς.

Μία στέρνα μ' ἀγκαλιὲς,

π' ὅλο φεύγει μὲς τὸ χτές.

Ὁ παράξενος ἄνθρωπος ἄφησε τὴ φωνή του νὰ σβήσει. Ὁ ἆλλος ἔξυσε τὸ κεφάλι του καὶ μὲ βλέμμα σκυθρωπὸ κοίταξε τὸ ρολόι, κοίταξε τὸ γκαρσόνι, κοίταξε τὰ χέρια του ποὺ ἔτρεμαν πάνω στὸ τραπέζι, κοίταξε τὸν ἆλλον ποὺ δὲν ἤξερες ἄν πονοῦσε ἤ γελοῦσε...Ἕνα καρδιοχτύπι ἄρχισε τότε νὰ μετρᾶ τὸν τραγικὸ χρόνο τὶκ...τὰκ ...τὰκ...

Καὶ τότε ἤπιανε κι' ἄλλη μπύρα γιὰ νὰ ζαλιστοῦν, γιὰ νὰ γελάσουν, γιὰ νὰ τοὺς ἔρθουν κι' ἆλλα λόγια. Ἀλλὰ κι' οἱ δυό - ὁ καθένας - δακρύσανε χωριστὰ μὲ τὶς δικές του ἀφορμὲς μὴ πολυπροσέχοντας τί λένε - ἀρκεῖ ποὺ ἤτανε λόγια, πολὺ πιθανὸν ὄμορφα, γιατὶ φύγανε ἀγκαλιασμένοι.

Τὰ μεσάνυχτα τοὺς βρήκανε στ' ἄγρια βράχια μιᾶς ἀκροθαλασσιᾶς, γυμνοὺς σὰν τὰ βράχια,

ὁρμητικοὺς σὰν τὰ κύματα, ὥσπου ἔπεσαν χάμω καὶ κοιμήθηκαν, ἀθῶοι, κουρασμένοι, φίλοι γιὰ πᾶντα.

Ὁ ἕνας ὀνειρεύτηκε πὼς ζοῦσε. Ὁ ἆλλος ἀκόμη καὶ στὸν ὗπνο του χάιδευε τὸ πιστόλι ποὺ τοῦ χάρισε ὁ ἀναπάντεχος σύντροφος κεῖνο τὸ βράδυ κι' ἔνιωθε μιὰ παράξενη ἡδονὴ στὰ δάχτυλα καθὼς τὰ λόγια του βουΐζαν ἀκόμη στ' αὐτιά του.

-Πῶς ἀλλοιῶς νὰ σὲ πλησίαζα;Κλείνοντάς σου τὸ μάτι; Κάνοντας μιὰ ὁποιαδήποτε χειρονομία; Μιὰ συνάντηση καὶ ἕνα «γειά σου». Ἕνα καθημερινὸ τροπάρι . Κι' ὅμως, θά 'θελα νὰ συγκινήσω ἕναν

ἄνθρωπο... ῾Η θέα ἑνὸς πιστολιοῦπροσθέτει πολὺ στὸ σὲξ-ἀπήλ... Σ'τὸ χαρίζω,

Κ αὶ μ' ὅλ' αὐτά, σὰν βγῆκε τὸ πρωὶ ὁ ἥλιος νὰ τοὺς χαϊδέψει τὰ λυγερὰ κορμιὰ , ἀκούστηκε μιὰ κραυγὴ στεγνὴ ἀπὸ ἀντίλαλουε, γιατὶ ὁ ἕνας ἀπ' τοὺε δυὸ εἶχε έξαφανιστεῖ.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Γιὰ μένα ἴσως ἡ ζωὴ τερματίστηκε. Ἰδίως μετὰ τὸ ἐγκεφαλικὸ...Πάντως τρεῖς ἠθοποιοί μας ζοῦν στ' ἀπωθημένα μου, πᾶντα. Βασίλης Λογοθετίδης , Δημήτρης Χόρν, Μίμης Φωτόπουλος.Εἶχα τὴν ἀτυχία νὰ μὴν ἔχω λεφτὰ, νὰ μὴν ἔχω ὑποστήριξη γονιοῦ καὶ τέλος νὰ μὴ κάνω ἔρωτα ἐδῶ κι' ἐκεῖ.,
μ' ὃποιονδήποτε κι' ὄποιανδήποτε. Τὰ παρασκήνια τῶν θεάτρων εἶναι ὃ,τι χειρότερο μπορεῖ κανεὶς νὰ φανταστεῖ. Δύο γυναῖκες δὲν ἤξερα κἄν πῶς νὰ τὶς πλευρίσω κι' ἄς μοῦ εἶχαν πολλὴ συμπάθεια, Βουγιουκλάκη καὶ Ζαβιτσιάνου. Ἀμέτρητοι ἆντρες μοῦ ρίχτηκαν ποικιλοτρόπως. Συνάδελφοι ποὺ ἔπαιξα μαζύ τους καὶ τί δὲν σκαρφίστηκαν γιὰ νὰ μὲ σαμποτάρουν. Ναί, ἀλλὰ κι' ἐγὼ τοὺς ξεσκέπαζα ἐπὶ σκηνῆς , στὰ φανερὰ, ποτὲ πισώπλατα. Ὃταν γνώρισα τὸν Θανάση Βέγγο προσφέρθηκε μόνος του νὰ μὲ βοηθήσει ἀλλὰ σὲ λίγο ἀρρώστησε βαριὰ καὶ πέθανε. Ἀπολύτως ἔντιμος ἄνθρωπος αὐτός...Πάνω ποὺ τὰ κουβεντιάζαμε καὶ μὲ τῆν Κατερίνα Βασιλάκου ἀρρώστησε καὶ πέθανε, Πάντως ὃπου ἔπαιξα ἔδινα τὴν ψυχή μου καὶ ἄρεσα στὸ κοινό. Συνάδελφοι λέγανε ὃτι πλήρωνα τοὺς θεατὲς νὰ μὲ χειροκροτοῦν. Ἄν εἶχα λεφτὰ, ἀκόμη καὶ τώρα θὰ σχημάτιζα ἕναν θίασο μὲ ἀπαιτήσεις καλλιτεχνικὲς. Τὸ Θέατρο τοῦ Ὀνείρου ποὺ φτιάξαμε τὸ 1985 μὲ τὴΝ τότε γυναίκα μου καὶ τὰ παιδιά μας ἔφτασε στὶς 1537 παραστάσεΙς σὲ σχολεῖα καὶ πολιτιστικοὺς συλλόγους, χωρὶς ἄδεια ἀπὸ κανένα Ὑπουργεῖο καὶ τὰ τοιαῦτα. Μόνο γιατί ἀρέσαμε στοὺς δασκάλους καὶ στοὺς γονεῖς καὶ προπαντὸς στὰ παιδιὰ θεατές μας. * Ἄς ποῦμε τέλος κι' αὐτό:σεξουαλικὴ παραχώρηση ΔΕΝ ξέρω τί θὰ πεῖ, οὔτε νὰ κάνω οὔτε νὰ μοῦ κάνουνε.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

img]https://i.imgur.com/88oYhlQ.jpg[/img] ------ > τοὐλάχιστον τώρα ποὺ γίνανε δυό, οἱ Χάροντες, ἔχω τὸ πλεονέκτημα νὰ μπορῶ νὰ διαλέξω τὸν λευκοντυμένο. 'Ἀλλὰ τί σημασίς ἔχει; Κάποιος τοὔδωσε ραντρεβοὺ ὁ Θάνατος κι' αύτὸς κοίταζε ποιό χρῶμα ἦταν φέτος τῆς μόδας!

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

https://www.youtube.com/watch?v=wKjF77y7CS0 Ὅ,τι δημοσιεύω ἐκφράζει ἀπολύτως ἐμένα.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

ttps://www.youtube.com/watch?v=0vcujqPneuA

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Κάθε Κυριακὴ πρωὶ βλέπουμε μὲ τὸν γυιό μου μία σύγχρονη ἑλληνικὴ ταινία. Σήμερα εἴδαμε «Τὸ ταγκό τῶν χριστουγένων».Καλό

https://www.youtube.com/watch?v=r4cXFGfqIKk

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Ὥρα 1:15π.μ. δὲν ξέρω τί θ' ἀπογίνω Σηκώθηκα ἀπὸ τὸ κρεβάτι γιὰ ν' ἀναζητήσω λύση στὸ πρόβλημα τῆς ὑγείας μου ποὺ χειροτερεύει συνεχῶς. Βαρέθηκα νὰ πηγαίνω μόνος, μὲ τὸ ἀσθενοφόρο, στὰ Ἐπείγοντα τῶν νοσοκομείων.

[nemo]

Ὥρα 1:15π.μ. δὲν ξέρω τί θ' ἀπογίνω Σηκώθηκα ἀπὸ τὸ κρεβάτι γιὰ ν' ἀναζητήσω λύση στὸ πρόβλημα τῆς ὑγείας μου ποὺ χειροτερεύει συνεχῶς. Βαρέθηκα νὰ πηγαίνω μόνος, μὲ τὸ ἀσθενοφόρο, στὰ Ἐπείγοντα τῶν νοσοκομείων.

το να μπορει να παει κανεις μονος στο νοσοκομειο ειναι απο μονο του μια νικη

να σε ρωτησω και κατι γιατι μεταξυ αγνωστων λεγονται οι μεγαλες αληθειες
τελικα τι μενει απο την ζωη; τι κραταμε ; η αρχη εχει σημασια ή το τελος της αρχης ;
θα ηθελα δυο απαντησεις αν δεν σου κανει κοπο την υποκειμενικη και την αληθινή

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Τὸ παθαίνω πᾶντα τὶς στιγμὲς ποὺ βλέπω ἀληθινὸ - κωμωδίας ἤ δράματος - παίξιμο ἀπὸ τοὺς ἠθοποιούς: κλαίω. Ὁ γυιός μου μὲ ρωτάει : - Τί ἔπαθες; Μέχρι νὰ ξεβουρκώσουν τὰ μάτια μου , περνάει ὥρα...