OI ΟΡΑΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΕΩΝ, ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

[ΜΥΘΗΡΑ]

Εθνομιμιδιακή Φιλοσοφική Κοινότητα
11 ώρ. ·
Τι γίνεται με τους στοχαστές,τους διανοουμένους και τους ανθρώπους που έχουν ουσιαστική επιρροή στα πνευματικά δρώμενα;Έχετε ποτέ παρατηρήσει κάτι;Φαίνεται συχνά και μάλλον έτσι θα 'ναι,ότι στον χώρο των διανοουμένων και στοχαστών υπάρχει μια τάση προς την αριστερή ιδεολογική κατεύθυνση.Δεν κοιτάμε αν αυτοί οι διανοούμενοι είναι κακοί ή καλοί,αν έχουν αναλυτική σκέψη ή όχι,αν έχουν νόημα αυτά που υποστηρίζουν ή όχι,αλλά μόνο αν είναι γνωστοί και υπάρχουν κυρίως στον ακαδημαϊκό χώρο.Μόνο έτσι μπορούμε έστω να παρατηρήσουμε το φαινόμενο{...}
Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό;Γιατί οι διανοούμενοι τις περισσότερες φορές τείνουν προς στην υποστήριξη αριστερών και σοσιαλιστικών ιδεολογιών;{...}
Μετά από την εμπειρία μου στα ελληνικά και μη, ακαδημαϊκά ιδρύματα πιστεύω ότι έχω τις απαντήσεις.Ας δούμε όμως μερικές οπτικές του θέματος.
Ο Roger Scruton είναι σίγουρα ο κορυφαίος φιλόσοφος αυτή τη στιγμή στον χώρο του συντηρητισμού.Ο Σκρούτον χρόνια στον χώρο των διανοουμένων καταθέτει μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για αυτή την σχέση διανοουμένων και αριστεράς.
Οι στοχαστές που καταπιάνονται με κοινωνικά προβλήματα,από την ίδια την φύση του κοινωνικού προβληματισμού,θα οδηγηθούν σχεδόν "νομοτελειακά" σε αριστερές και σοσιαλιστικές τάσεις. Δεν χρειάζεται να έχεις αναλύσει σε βάθος τα ερωτήματα που σε απασχολούν.Αν είσαι διανοούμενος,σε ελκύει τρομερά η ιδέα του να γίνεις εσύ ο ίδιος ο δημιουργός μιας κοινωνικής αλλαγής.Θεωρείς ότι το κύρος των γνώσεων σου,σου δίνει την δυνατότητα να γίνεις ο φορέας κοινωνικών δράσεων και αλλαγών.Εδώ ταιριάζει απόλυτα το σκεπτικό του Γκράμσι.Η γνώση σημαίνει σοφία και η σοφία σημαίνει αυτόματα το δικαίωμα στο να "κυβερνάς",στο να έχεις ρόλο στην διαμόρφωση της κοινωνίας και παράλληλα η έννοια της "διαμόρφωσης",της καθοδηγημένης κοινωνίας,είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αριστερά.
Η κοινωνία είναι λάθος και πρέπει οπωσδήποτε να την αλλάξουμε.Αυτή η ιδέα φαίνεται αξιολάτρευτα αρεστή στους διανοούμενους και ο μόνος δρόμος για να την πραγματοποιήσουν,είναι ο σοσιαλισμός.Αυτό το σκεπτικό όπως έδειξε και ο Έρικ Βόγκελιν είναι η βάση του Γνωστικισμού.Έχω το βασικό αγαθό,την γνώση.Οφείλω να ελέγχω!
Για να στρίψεις προς συντηρητικό δρόμο, πρέπει να κάνεις κάποιες στοχαστικές και ενδεχομένως λιγότερο αρεστές παραδοχές ως διανοούμενος:
-Ο άνθρωπος είναι ατελής και πεπερασμένος με συγκεκριμένες δυνατότητες.
-Οι κοινωνικοί θεσμοί παράλληλα αποτελούν δομές δοκιμασμένες στον χρόνο και αυτό αποτελεί μεγαλύτερο πειστήριο ορθότητας, από ξαφνικές και ταχύτατες αναλύσεις,επαναστάσεις και αλλαγές.
-Μπορούμε να μετατρέψουμε τον κόσμο προς κάτι άλλο,περιορισμένα και όχι ολικώς. Ξέρεις ότι η αλλαγή και η επανάσταση κόντρα σε μια μεγάλη πολιτισμική δομή,δεν είναι η λύση,αλλά ενδεχομένως το πρόβλημα.
-Η κοινωνία ακόμα και έτσι,με τα όποια προβλήματά της,έχει καταστάσεις και δομές,οι οποίες είναι ωραίες,χρήσιμες και υγιείς για όλους
Αν σαν διανοούμενος κάνεις αυτούς τους συλλογισμούς,τότε αυτόματα χάνεις την ηδονιστική ιδέα να γίνεις εσύ ο ίδιος ένας φορέας αλλαγής.Δυστυχώς, ο εγωισμός των διανοουμένων για να γίνουν το κέντρο κοινωνικών αλλαγών,είναι και ο βασικός λόγος έλξης τους προς το μόνο μονοπάτι,που θα τους δώσει αυτή την ευκαιρία για να γίνουν αυτό το επίκεντρο,την αριστερά.
Μήπως ξεφεύγει αυτή τάση από την κοινωνικοπολιτική ακτίνα επιρροής και πατάει μέχρι και σε βιολογικά πεδία; Προσωπικά είμαι πεπεισμένος,αλλά αυτό αποτελεί δική μου προσωπική γνώμη. Κάλλιστα όμως, αυτές οι ισοπεδωτικές εξισωτικές τάσεις θα μπορούσαν να προκύπτουν από την εξελικτική προσαρμογή,γιατί αυτές οι τάσεις ήταν εκείνες που συντήρησαν τις ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, την εποχή που το μοίρασμα των αποκτηθέντων αγαθών ήταν ο βασικός και κύριος κοινωνικός δεσμός. Αλλά θεωρώ την εξήγηση αυτή λιγότερο ολοκληρωμένη.Άλλωστε δεν πιστεύω ότι υπάρχει ουσιαστική υπεροχή της αριστερής σκέψης εντός ολόκληρης της κοινωνίας,αλλά μόνο στον ακαδημαϊκό χώρο.Η εξελικτική αυτή εξήγηση θα όφειλε να καλύπτει όλο το φάσμα του κοινωνικού συνόλου ή έστω ένα σημαντικό πλειοψηφικό μέρος αυτού.
(μέρος Α')

σχόλιο 38

..θίγεις πολλά σοβαρά θέματα στις μακροσκελείς αυτές παρεμβάσεις σου νέμο .. δεν τις αγνόησα απλα είμουν για μέρες αποκλεισμένη ...

..θα σχολιάσω ...σύντομα .. προς το παρόν έχω να παρουσιάσω τον Γ.Λιερό και το Γ.Καλή

..χμ ...σε ανομονή λοιπόν γιανα γίνουν όλα βάση ενός σχεδιασμού ανάπτυξης του νήματος ... θα ακολουθήσει η παρουσιάση του οραματικού εργου των συγγραφέων με αναφορά στις αμεσοδημοκρατία ..

[nemo]

δεν ηταν δικο μου αν και συμφωνω σε καθε γραμμη και εχω να πω οτι το κειμενο δεν ολοκληρωνει γιατι δεν θελει να πληγωσει και οσα κειμενα δεν το κανουν για αυτους τους λογους τα κατακρινω

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΑΝΑΔΕΙΞΗ 19

οι πολιτικές διάλυσης των <<κοινών>> - τοπικών κοινοτήτων, δήμων, συνεταιρισμών κτλ

...αποκαλυπτικός ο Γ.Λιερός στο απολογιστικό άρθρο του <Οι Περιπέτειες του Προτάγματος της Αποανάπτυξης και της Αλληλέγγυας Συναργατικής Οικονομίας σην Ελλάδα της Κρίσης >
https://www.babylonia.gr/2017/06/28/oi- ... is-krisis/

.... ένα ανάρτημα του 2017 όπου ο Γ.Λιερός ευστόχως παρατηρεί την αποτυχία του προτάγματος της αποανάπτυξης με δρομολογηση πολιτικών - θεσμικών πλαίσιων διάλυσης, συρρίκνωσης και άλωσης από τα μέσα των λεγόμενων <<κοινών>> επί μνημονιακής κρίσης...
...η αποτυχία μαρτυρείται ως συρρίκνωση των τοπικών κοινοτήτων, διάλυση των μικρών και μεσαίων δήμων, διάλυση των συνεταιριστικών δομών με πολύ χαμηλή συμμετοχικότητα σε αυτές κτλ ....αυτά που ο Γ.Λιερός ονομάζει δηλαδή ως <<κοινά>> δέχτηκαν τα τελευτάι χρόνια μια απιστευτη απαλλοτριωτική και καταστροφική πίεση ..
...διαβάζουμε παρακάτω ...


======================================
Οι Περιπέτειες του Προτάγματος της Αποανάπτυξης και της Αλληλέγγυας/Συνεργατικής Οικονομίας στην Ελλάδα της Κρίσης
0
Ιούνιος 28, 2017
Γιώργος Λιερός

Με την αποανάπτυξη και την αλληλέγγυα και συνεργατική οικονομία προσπαθήσαμε να σχεδιάσουμε μια απάντηση στην κρίση. Ήδη από το 2010 -με την αρχή των μνημονίων- κατατέθηκε στον δημόσιο διάλογο και περιγράφηκε με μια σχετική επάρκεια το πρόταγμα της αποανάπτυξης, ενώ σκιαγραφήθηκε σε αδρές γραμμές ο ρόλος της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας στην παραγωγική ανασυγκρότηση και την έξοδο από την κρίση σε μια αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Την περίοδο 2010-12 στοχαστές όπως ο Σερζ Λατούς είχαν μιλήσει σε κατάμεστα αμφιθέατρα, κυκλοφόρησαν βιβλία, καταβλήθηκαν πολλές προσπάθειες να μεταφερθεί η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής αλλά και της Ευρώπης, κινητοποιήθηκαν οι πανεπιστημιακοί κ.λπ. Με την ώθηση που έδωσαν οι πλατείες πολλαπλασιάστηκαν οι δομές αλληλεγγύης και τα συνεργατικά εγχειρήματα.

Μέχρι την αρχή του 2012 τα βασικά είχαν λίγο-πολύ ειπωθεί: παραγωγικοί/καταναλωτικοί συνεταιρισμοί, αυτοδιαχείριση των χρεωκοπημένων επιχειρήσεων, τοπικές κοινωνικά ελεγχόμενες αυτοσυντηρούμενες οικονομίες, οικονομίες εγγύτητας, τροφική κυριαρχία, ενεργειακή αυτάρκεια από τοπικές ανανεώσιμες πηγές, τοπική επεξεργασία της αγροτικής παραγωγής, βιοτεχνικά/βιομηχανικά τοπικά οικοσυστήματα, μια τεχνολογικά προηγμένη μαστορική, τοπικές αγορές, τοπικά νομίσματα, συντονισμός των μικρής κλίμακας οικονομιών σε ευρύτερες βιοπεριφέρειες.

Σήμερα, το 2017, είμαστε πλέον αναγκασμένοι να ομολογήσουμε ότι αυτές οι ιδέες, και οι πρώτες πειραματικές πρακτικές, δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια υπολογίσιμη κοινωνική δυναμική, να αποτελέσουν τα πρώτα έστω βήματα σε μια διαδικασία παραγωγικής/κοινωνικής ανασυγκρότησης υπό την ηγεμονία των λαϊκών τάξεων. Γιατί;

– Ούτε καν εμείς δεν μπορούσαμε να φανταστούμε το 2010 ποια ήταν η πραγματική έκταση που είχε πάρει η τραγωδία των κοινών στην Ελλάδα. Το 2010, σε μια μεγάλη έκταση, η καταστροφή των τοπικών κοινωνιών είχε ήδη συντελεστεί, περισσότερο βέβαια όσον αφορά τις γειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων, λιγότερο στις επαρχιακές πόλεις και χωριά. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στη χώρα μας μόνο το 7% των αγροτών είναι συνεταιρισμένοι, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά της Ευρώπης, όπου συνήθως συνεταιρισμένοι είναι το 50-80% των αγροτών, οι ενεργοί αγροτικοί συνεταιρισμοί στην Ελλάδα δεν ξεπερνούν τους 150[1]. Ήδη πριν ξεκινήσει η κρίση είχε εξανεμιστεί το «κοινωνικό κεφάλαιο», οι δυνατοί κοινωνικοί δεσμοί, που θα επέτρεπαν την ρωμαλέα ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας, ένα μαζικό κίνημα συλλογικής αυτοαπασχόλησης κ.λπ.

– Τα κόμματα της Αριστεράς -συμπτώματα και ενεργοί συντελεστές της τραγωδίας των κοινών- ήταν αδιάφορα (ΣΥΡΙΖΑ) ή και εχθρικά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) σ’ αυτές τις ιδέες και πρακτικές και η έχθρα τους δεν ερχόταν από το παρελθόν, η συλλήβδην απόρριψη των συνεταιρισμών δεν θα μπορούσε καν να περάσει από το μυαλό των παλαιότερων σταλινικών. Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υιοθέτησε ποτέ, και μάλιστα ως κύριο μέρος του προγράμματος του, τις απόψεις της αυτοδιαχείρισης, των αγροτοβιομηχανικών συνεταιρισμών, της κοινωνικοποίησης (αντί της κρατικοποίησης) όπως το ΠΑΣΟΚ το 1974-81. Αλλά ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε, δεν θα μπορούσε -κάτι τέτοιο προϋποθέτει σιδερένια γιακωβινική θέληση και όχι τιποτένιους απατεώνες- να μετασχηματίσει τις σκόρπιες θεωρητικές ιδέες σε συνεκτικές κρατικές πολιτικές στην κατεύθυνση της «κατασκευής του κατασκευαστή[2]» της παραγωγικής ανασυγκρότησης (του κατασκευαστή που εξέλειπε λόγω της τραγωδίας των κοινών). Το 2012-15 η διεκδίκηση μιας κυβέρνησης που θα έσκιζε τα μνημόνια, θα έπρεπε να συμβαδίζει με την προετοιμασία ενός καλοδουλεμένου σχεδίου το οποίο θα επέτρεπε στην κυβέρνηση της Αριστεράς να δράσει ως θεσμικός καταλύτης -ο όρος είναι της Ε. Όστρομ- για να απελευθερώσει μπλοκαρισμένες κοινωνικές δυναμικές. Μα τι πάμε και τους ζητάμε τώρα! Τρία χρόνια στην κυβέρνηση και ακόμη δεν έχουν καταφέρει να σχεδιάσουν μια στοιχειώδη πολιτική για την κοινωνική οικονομία!

.......................................

...και παρακάτω το σημαίνον μέρος του άρθρου όπου ο Λιερός μιλά για τους τρεις γύρους καταστροφής των κοινών στην Ελλάδα απο τα τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια ώς τις μέρες μας ..

Μιλώντας για την τραγωδία των κοινών στη χώρα μας ουσιαστικά αναφερόμαστε στον κίνδυνο να χαθεί η σπουδαία ελληνική παράδοση ανεξαρτησίας, ανεξαρτησία σε επίπεδο ατομικό, οικογενειακό, κοινοτικό, πολιτικό (όχι ότι αυτή η παράδοση είναι η μόνη στην περιοχή, η Ροζάβα είναι μόνο ένα επεισόδιο μιας άλλης εξίσου παλιάς και σπουδαίας παράδοσης στην άλλη πλευρά του Αιγαίου).

Ο νεότερος ελληνισμός κυοφορήθηκε στις κοινότητες των ελληνικών βουνών και των νησιών οι οποίες όχι μόνο ήταν πρακτικά κοινωνίες έξω από το κράτος, αλλά επίσης ήταν στενά συνδεδεμένες με τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της εποχής τους: Παρίσι, Βιέννη, Μόσχα, Κωνσταντινούπολη, Κάιρο, Βαγδάτη. Εδώ ωρίμασαν οι δυνάμεις οι οποίες διεξήγαγαν με επιτυχία τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, το 1821. Έκτοτε γνωρίσαμε τρεις γύρους καταστροφής των κοινών.

Τον πρώτο γύρο τον επιχείρησε το αρτιγέννητο ελληνικό έθνος-κράτος. Και όμως όχι μόνο άντεξαν οι παλαιότερες κοινοτικές δομές αλλά ήδη από τα τέλη του 19ου αι. αναδύεται μια ιδιαίτερα πλούσια συλλογική ζωή με νέες μορφές και περιεχόμενα: συνεταιρισμοί αγροτικοί και αστικοί, «συντεχνίες», σωματεία, ταμεία αλληλοβοήθειας, αυτασφάλισης, μορφωτικοί και εκπαιδευτικοί όμιλοι κ.ά. Όλος αυτός ο κοινωνικός και πολιτιστικός πλούτος υποστρώνει μια έντονη δημόσια ζωή και θα κορυφωθεί με την ελεύθερη Ελλάδα των βουνών, την Ελλάδα του ΕΑΜ, ένα κοινοτικό κράτος, μια πραγματική κοινοτική δημοκρατία όπως την είχε ονειρευτεί ο Καραβίδας.

Ο δεύτερος γύρος καταστροφής των κοινών ήταν υπόθεση της αντεπανάστασης και του μετεμφυλιακού κράτους που οικοδόμησε.

Ο τρίτος και πιο αποφασιστικός γύρος, δεν χρησιμοποίησε τόσο τη βία αλλά τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με την «πρώτη φορά Αριστερά» (το ΠΑΣΟΚ) και ολοκληρώνεται στις μέρες μας στο καθεστώς της κρίσης με την «δεύτερη φορά Αριστερά» (τον ΣΥΡΙΖΑ). Ό,τι δεν κατάφερε με την καταστολή το μετεμφυλιακό κράτος, το πέτυχαν τα ευρωπαϊκά προγράμματα.

Ήδη από την αρχή της κρίσης -και αυτό σήμερα γίνεται περισσότερο καθαρό από ποτέ- δεν ήταν δυνατή κανενός είδους παραγωγική ανασυγκρότηση έξω από ένα ευρύτερο κίνημα κοινωνικής, πολιτισμικής και πολιτικής αναγέννησης, τέτοιου που να ανοίγει δρόμους και για όλους τους άλλους λαούς της περιοχής. Το πρόταγμα της αποανάπτυξης -και μαζί εκείνο της άμεσης δημοκρατίας- παραπέμπει σε ένα τέτοιο πολυεπίπεδο κίνημα. Είμαστε σε θέση να αναδείξουμε πρακτικά αυτό το πρόταγμα σε όλο τον πλούτο των περιεχομένων του;

[ΜΥΘΗΡΑ]

Εθνομιμιδιακή Φιλοσοφική Κοινότητα
11 ώρ. ·
Τι γίνεται με τους στοχαστές,τους διανοουμένους και τους ανθρώπους που έχουν ουσιαστική επιρροή στα πνευματικά δρώμενα;Έχετε ποτέ παρατηρήσει κάτι;Φαίνεται συχνά και μάλλον έτσι θα 'ναι,ότι στον χώρο των διανοουμένων και στοχαστών υπάρχει μια τάση προς την αριστερή ιδεολογική κατεύθυνση.Δεν κοιτάμε αν αυτοί οι διανοούμενοι είναι κακοί ή καλοί,αν έχουν αναλυτική σκέψη ή όχι,αν έχουν νόημα αυτά που υποστηρίζουν ή όχι,αλλά μόνο αν είναι γνωστοί και υπάρχουν κυρίως στον ακαδημαϊκό χώρο.Μόνο έτσι μπορούμε έστω να παρατηρήσουμε το φαινόμενο{...}
Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό;Γιατί οι διανοούμενοι τις περισσότερες φορές τείνουν προς στην υποστήριξη αριστερών και σοσιαλιστικών ιδεολογιών;{...}
Μετά από την εμπειρία μου στα ελληνικά και μη, ακαδημαϊκά ιδρύματα πιστεύω ότι έχω τις απαντήσεις.Ας δούμε όμως μερικές οπτικές του θέματος.
Ο Roger Scruton είναι σίγουρα ο κορυφαίος φιλόσοφος αυτή τη στιγμή στον χώρο του συντηρητισμού.Ο Σκρούτον χρόνια στον χώρο των διανοουμένων καταθέτει μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για αυτή την σχέση διανοουμένων και αριστεράς.
Οι στοχαστές που καταπιάνονται με κοινωνικά προβλήματα,από την ίδια την φύση του κοινωνικού προβληματισμού,θα οδηγηθούν σχεδόν "νομοτελειακά" σε αριστερές και σοσιαλιστικές τάσεις. Δεν χρειάζεται να έχεις αναλύσει σε βάθος τα ερωτήματα που σε απασχολούν.Αν είσαι διανοούμενος,σε ελκύει τρομερά η ιδέα του να γίνεις εσύ ο ίδιος ο δημιουργός μιας κοινωνικής αλλαγής.Θεωρείς ότι το κύρος των γνώσεων σου,σου δίνει την δυνατότητα να γίνεις ο φορέας κοινωνικών δράσεων και αλλαγών.Εδώ ταιριάζει απόλυτα το σκεπτικό του Γκράμσι.Η γνώση σημαίνει σοφία και η σοφία σημαίνει αυτόματα το δικαίωμα στο να "κυβερνάς",στο να έχεις ρόλο στην διαμόρφωση της κοινωνίας και παράλληλα η έννοια της "διαμόρφωσης",της καθοδηγημένης κοινωνίας,είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αριστερά.
Η κοινωνία είναι λάθος και πρέπει οπωσδήποτε να την αλλάξουμε.Αυτή η ιδέα φαίνεται αξιολάτρευτα αρεστή στους διανοούμενους και ο μόνος δρόμος για να την πραγματοποιήσουν,είναι ο σοσιαλισμός.Αυτό το σκεπτικό όπως έδειξε και ο Έρικ Βόγκελιν είναι η βάση του Γνωστικισμού.Έχω το βασικό αγαθό,την γνώση.Οφείλω να ελέγχω!
Για να στρίψεις προς συντηρητικό δρόμο, πρέπει να κάνεις κάποιες στοχαστικές και ενδεχομένως λιγότερο αρεστές παραδοχές ως διανοούμενος:
-Ο άνθρωπος είναι ατελής και πεπερασμένος με συγκεκριμένες δυνατότητες.
-Οι κοινωνικοί θεσμοί παράλληλα αποτελούν δομές δοκιμασμένες στον χρόνο και αυτό αποτελεί μεγαλύτερο πειστήριο ορθότητας, από ξαφνικές και ταχύτατες αναλύσεις,επαναστάσεις και αλλαγές.
-Μπορούμε να μετατρέψουμε τον κόσμο προς κάτι άλλο,περιορισμένα και όχι ολικώς. Ξέρεις ότι η αλλαγή και η επανάσταση κόντρα σε μια μεγάλη πολιτισμική δομή,δεν είναι η λύση,αλλά ενδεχομένως το πρόβλημα.
-Η κοινωνία ακόμα και έτσι,με τα όποια προβλήματά της,έχει καταστάσεις και δομές,οι οποίες είναι ωραίες,χρήσιμες και υγιείς για όλους
Αν σαν διανοούμενος κάνεις αυτούς τους συλλογισμούς,τότε αυτόματα χάνεις την ηδονιστική ιδέα να γίνεις εσύ ο ίδιος ένας φορέας αλλαγής.Δυστυχώς, ο εγωισμός των διανοουμένων για να γίνουν το κέντρο κοινωνικών αλλαγών,είναι και ο βασικός λόγος έλξης τους προς το μόνο μονοπάτι,που θα τους δώσει αυτή την ευκαιρία για να γίνουν αυτό το επίκεντρο,την αριστερά.
Μήπως ξεφεύγει αυτή τάση από την κοινωνικοπολιτική ακτίνα επιρροής και πατάει μέχρι και σε βιολογικά πεδία; Προσωπικά είμαι πεπεισμένος,αλλά αυτό αποτελεί δική μου προσωπική γνώμη. Κάλλιστα όμως, αυτές οι ισοπεδωτικές εξισωτικές τάσεις θα μπορούσαν να προκύπτουν από την εξελικτική προσαρμογή,γιατί αυτές οι τάσεις ήταν εκείνες που συντήρησαν τις ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, την εποχή που το μοίρασμα των αποκτηθέντων αγαθών ήταν ο βασικός και κύριος κοινωνικός δεσμός. Αλλά θεωρώ την εξήγηση αυτή λιγότερο ολοκληρωμένη.Άλλωστε δεν πιστεύω ότι υπάρχει ουσιαστική υπεροχή της αριστερής σκέψης εντός ολόκληρης της κοινωνίας,αλλά μόνο στον ακαδημαϊκό χώρο.Η εξελικτική αυτή εξήγηση θα όφειλε να καλύπτει όλο το φάσμα του κοινωνικού συνόλου ή έστω ένα σημαντικό πλειοψηφικό μέρος αυτού.
(μέρος Α')

σχόλιο 39

...πού σοβαρά αυτά που λέγονται στο άρθρο αυτό... αποδειγμένα ( υπάρχουν έρευνες ) οι αριστεροι γενικα ψηφοφοροι εχουν υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο ...οι δεξιοι εινα οι λιγοτερο ως πλειοψηφια μιλωντας μορφωμένοι ..

..η ιστορικα εκδηλωμένη αριστερά τυποις συνδεεται με την αντισταση στο συστημα και με ότι αυτό πρεσβεύει ως συντηρητική δύναμη θεσμών ιστορικα κατεγραμμενων ως υπαιτιων μεγαλου κοινωνικού πόνου ,,
,,,και λεω τυποις γιατι μια βαθυτερη αναλυση και θεωρηση αποκαλυπτε τις κρυμμενες συστημικες σχεσεις της κυριαρχης κοινοβουλευτικης κι εξωκοινοβουλευτικης αριστερας της μαρξολενινιστικης ή τροτσκιστικης προελευσης ...ή για ένα αποτερο μακρυνο επαναστικο παρελθόν ναροντικής και γιακωβινικής προελευσης .. η κυριαρχη λοιπον αριστερα με μια βαθυτερη θεωρηση αποδεικνυεται δεκανικι το καπιταλισμού,, ενα δεκανικι που το συστημα απο τις αρχες του προηουμενου αιώνα μοιαζει να ανεχεται και να του δινει θρονο παλνητικής ""συγκυβέρνησης ""παραχωρωντας σε συγκεκριμενα μαρξολενινιστικης η τροτσκιστικής προελευσης αριστερα κομματα, θωκους -εδρανα κοινοβουλίων ...


...δεν ειναι καθολου τυχαιο οτι στην κριση της ψευδοπανδημίας τα τυπικα σικέ αριστερα κομματα τα κοινοβουλευτικά ή και εξωκοινοβουλευτικα μαρξολενινιστικης ιδεολογικής χρωσης απλα εσκυψαν ταπεινά το κεφαλι και πιστεψαν όλα όσα οι επίσημοισσυτημικοί υγειονομικοί φορείς και τα συστημικα μεγαλα μεσα διεδιδαν και διαδιδουν για το κινδυνο ενος νεόυ τύπου κορωναιου και ελαχιστα κινηματικη δυναμικη ανεπτυξαν ολο αυτο το διαστημα που ο καπιταλισμος προχωρα με τους βιοτρομοκρατημένους πληθυσμους των αναπτυγμενων χωρων κλεισμενους στα σπίτια τους κομπαζοντας στην εποχη της ψηφιακης ολοκληρωσης του παραλληλα με την ολοκλήρωση του κοινωνικού ελεγχου μεσω του βιοτρόμου ...

...και δεν είναι τυχαίο οτι ακομη κι οραματικοι συγγραφεις της αμεσοδημοκρατιας που κατακραζουν τις συγχρονες αστικες ψευδοδημοκρατιες και προτασσουν το οραμα της κοινωνικής ισοτητας και της καταργηςση της ατομικής ιδιοκτησίας οντας μαρξολενινιστικης πολιτικης θρησκοληψιας κουβέντα δεν ειχαν να πουν για τις συνομωσιες που σέρνονται ολο αυτο το καιρο σχετικα με ενα ιο φαντασμα ,, τιποτε δεν αμφισβήτησαν από την προπαγανδα τη ακριβοπληρωμένη των ΜΜΕ ..καποιοι βέβαια εκαναν κριτική αλλά κουβεντα δνε ειπαν για το ιο φαντασμα ...πολλοι δε συστημικοι αριστεροι που ξερουν ναλενε πολυ καλα το ιδεολογικο μαρξολεννιστικο ποιηματακι εφτασαν να γινουν και κουκουλοφοροι βοηθοι της βιοτρομοκρατιας, απειλωντας με καταγγελιες η και καταγγελωντας όσους γραφαμε ή συνεχιζουμε γνωμες εναντια στην βιοτρομοκρατια που είναι ενα ειδος ντεμπουτου της νεας καπιταλιστικής ταξης ..

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΙ ΟΜΩΣ .. Η ΨΕΥΔΟ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΡΑΒΗΞΕ ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΣΥΤΗΜΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΑΡΞΟΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΚΙ ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΘΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΠΟΣΟ ΚΑΛΟ ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΩ ΔΙΔΥΜΟ ΑΔΕΡΦΙ ΤΟΥ ...

..συνεχίζω και με αλλα σχολια πανω στο ακρως επίκαιρο δημοσίευμα που παράθεσες νέμο ...

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΑΝΑΔΕΙΞΙΣ 20

τα όρια των φυσικών πόρων και η ιδέα της αποανάπτυξης

..κλείνουμε τον πρώτο κύκλο της ανάδειξης Ελληνών οραματικών συγγραφέων εστιάζοντας στην ιδέα της αποανάπτυξης με την παρουσίαση μιας συνέντευξης που μπορέσαμε να βρουμε μεσα στο διαδίκτυο του Γιώργου Καλλή του νεώτερου μέλος της ομάδας οραματικών συγγραφέων που παρουσιάζουμε ...καθηγητής Πανεπιστημίου στην Ισπανία συνεπιμελητής ενός σημαντικού έργου έχει μεταφραστεί στην χώρα μας που επιχειρεί να όρισει κρίσιμες έννοιες συνδεδεμένες με την αποανάπτυξη ...

..παρακάτω μια συνέντευξή του απο το 2014 όπου ο Γ.Καλλής μας μιλά για την φούσκα της ανάπτυξης για τα όρια της τα επιβεβλήμένα από τα όρια των φυσικών πόρων, για το οραματικό πολιτικό σύστημα της αμεσοδημοκρατίας με το οποίο είναι συνδεδεμένη η ιδέα αυτή κι ότι μέσα στο δεδομένο καπιταλιστικό σύστημα η αποανάπτυξη απλά θα σήμαινε μια ακόμη οικονομική κρίση του συστήματος ...όπως χαρακτηριστικά λέει:

<<<Πρέπει να ξεφύγουμε, να δραπετεύσουμε από αυτόν τον στόχο της ανάπτυξης, να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο αλλά χωρίς να πρέπει να αναπτύσσεται η οικονομία, χωρίς να προσπαθούμε συνέχεια να αυξάνουμε το ΑΕΠ. Γνωρίζουμε βέβαια ότι αυτό εντός των οικονομίων που ζούμε δεν γίνεται, οπότε πρέπει να φτιάξουμε κάτι καινούργιο, μια κοινωνία η οποία να είναι βιώσιμη χωρίς ανάπτυξη. Αυτή είναι πολύ χονδρικά η ιδέα της αποανάπτυξης. Αυτό δεν σημαίνει την αντίστροφη διαδικασία της ανάπτυξης, δεν σημαίνει μείον 2% ΑΕΠ τον χρόνο. Αυτό είναι ύφεση, είναι καταστροφή. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την έλλειψη ανάπτυξης σε μια κοινωνία ανάπτυξης. Απονανάπτυξη σημαίνει απελευθέρωση, να απελευθερωθούμε από την μανία της ανάπτυξης, να επιδιώξουμε το συλλογικό ευ ζην, χωρίς να το μετράμε σε ευρώ.>>>



...διαβάστε εδώ ....το ανάρτημα - συνέντευξη
< Γιώργος Καλλής: “Αποανάπτυξη: Το τέλος (;) της ανάπτυξης”
Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Παναγόπουλο >

====================================================
https://www.fractalart.gr/giorgos-kalli ... -to-telos/

για τίς αιτίες και τις προτεινόμενες λύσεις της οικονομικής κρίσης

<<<
.......................................
– Ακούμε διαρκώς τα τελευταία 4-5 χρόνια ερμηνείες και προσεγγίσεις από οικονομολόγους από διαφορετικές σχολές γύρω από τις αιτίες και τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης όπως και για πιθανές λύσεις. Πώς θα μπορούσε όμως να περιγραφεί η κρίση με όρους των οικονομικών της οικολογίας; Ποια μπορεί να είναι η αφήγηση της από οικολογική σκοπιά;

H οικολογία λέει ότι η ιδέα της διαρκούς ανάπτυξης χωρίς όρια είναι ανθρώπινη επινόηση και δεν είναι συμβατή με τη φύση. Τίποτα στον φυσικό κόσμο δεν αναπτύσσεται επ’ αόριστον. Η ιδέα ότι η οικονομία συνεχώς μπορεί να αυξάνεται στους ρυθμούς ανάπτυξης που εμείς έχουμε αποφασίσει ότι χρειαζόμαστε για να αναπαράγεται το κεφάλαιο, δηλαδή 2-3% τον χρόνο, αυτή η ιδέα λοιπόν συναντά αργά ή γρήγορα οικολογικά, και όχι μόνον, όρια. Επί του προκειμένου, ήδη από τη δεκαετία 1970-80 συνάντησε ενεργειακά όρια, με την αύξηση της τιμής του πετρελαίου αλλά και της τιμής των πρώτων υλών. Συνάντησε όμως και κάποια άλλα όρια. Στις αναπτυγμένες οικονομίες της δύσης – πράγμα που γνωρίζουμε από τα παραδοσιακά οικονομικά όχι μόνο από τα οικολογικά οικονομικά – οι ταχείς ρυθμοί ανάπτυξης συναντώνται είτε σε μια οικονομία στα πρώτα βήματα της εκβιομηχάνισής της είτε μετά από μια μεγάλη καταστροφή. Η περίοδος ταχείας ανάπτυξης στην Δύση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Το ίδιο και η Κίνα σήμερα, μία μικρή οικονομία που τώρα εκβιομηχανίζεται, αλλά αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, θα φτάσει και αυτή χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για μία ήδη μεγάλη οικονομία να συνεχίζει να μεγαλώνει συνέχεια με 2, 3 ή 4% κάθε χρόνο. Είναι και μαθηματικά αδύνατο αλλά και οικολογικά αφού, αργά ή γρήγορα, υπεισέρχονται σημαντικοί περιορισμοί. Αυτό που συνέβη από τη δεκαετία του 1980 και μετά ήταν ότι, αφού δεν ήταν δυνατή η περαιτέρω μεγέθυνση των οικονομιών στις χώρες της Δύσης, αλλά ήταν απαραίτητη δεδομένου του τρόπου που λειτουργεί ο καπιταλισμός, η λύση που βρέθηκε – και δεν εννοώ εδώ ότι υπήρχε κάποια συνωμοσία – αλλά η λύση στην οποία έμμεσα κατέληξαν τα πράγματα ήταν ο δανεισμός και η αύξηση του χρέους. Αύξηση και του δημόσιου χρέους, όπως στην Ελλάδα, αλλά και του ιδιωτικού χρέους όπως στις περισσότερες άλλες χώρες. Δεν κάναμε κάτι ιδιαίτερο εμείς εδώ να αυτομαστιγωνόμαστε. Όλοι δανείστηκαν προκειμένου να διατηρήσουν αυτή την ψεύτικη ανάπτυξη, η οποία ήταν ανάπτυξη στα χαρτιά, ανάπτυξη με χρέος, με χρηματικά παράγωγα, με λογικές «θα πληρώσουμε μετά από 20 χρόνια …» κλπ.. Αυτό συνέβη σε όλες τις χώρες με φούσκες, στην αγορά κατοικίας, στα χρηματοπαράγωγα, στον οικογενειακό δανεισμό κοκ..............>>>

για το πρόβλημα των φυσικών πόρων

<<< ......Yποτίθεται ότι ειδικοί και κυβερνήσεις συζητούν, ενημερώνονται και διαπραγματεύονται, αλλά φυσικά ποτέ δεν καταλήγουν σε καμία συμφωνία, αφού κανείς δεν τολμά να πει όχι στην ανάπτυξη. Το πρόβλημα εν τω μεταξύ διογκώνεται και ήδη βιώνουμε τα πρώτα αποτελέσματα. Aν οι επιστήμονες έχουν δίκιο, σε 20-30 χρόνια θα μιλάμε για τεράστιες αλλαγές και καταστροφές. Oπότε και από τις δύο πλευρές, και από την πλευρά της εκμετάλλευσης πόρων αλλά και από την πλευρά της εκροής αποβλήτων, η οικονομία περιορίζεται από το φυσικό περιβάλλον, θα έλεγα καλύτερα ότι εξαρτάται από το φυσικό περιβάλλον....................>>>

για την ιδέα της αποανάπτυξης και την φιλοσοφία πίσω από αυτή

......Η αποανάπτυξη λέει ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε και να αυτοκαταστρεφόμαστε. Πρέπει να ξεφύγουμε, να δραπετεύσουμε από αυτόν τον στόχο της ανάπτυξης, να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο αλλά χωρίς να πρέπει να αναπτύσσεται η οικονομία, χωρίς να προσπαθούμε συνέχεια να αυξάνουμε το ΑΕΠ. Γνωρίζουμε βέβαια ότι αυτό εντός των οικονομίων που ζούμε δεν γίνεται, οπότε πρέπει να φτιάξουμε κάτι καινούργιο, μια κοινωνία η οποία να είναι βιώσιμη χωρίς ανάπτυξη. Αυτή είναι πολύ χονδρικά η ιδέα της αποανάπτυξης. Αυτό δεν σημαίνει την αντίστροφη διαδικασία της ανάπτυξης, δεν σημαίνει μείον 2% ΑΕΠ τον χρόνο. Αυτό είναι ύφεση, είναι καταστροφή. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την έλλειψη ανάπτυξης σε μια κοινωνία ανάπτυξης. Απονανάπτυξη σημαίνει απελευθέρωση, να απελευθερωθούμε από την μανία της ανάπτυξης, να επιδιώξουμε το συλλογικό ευ ζην, χωρίς να το μετράμε σε ευρώ.
....................

για τον κινηματικό πολιτικό χαρακτήρα της ιδέας της αποανάπτυξης


<<<...............
Είναι λοιπόν μία θεωρία οικονομική-οικολογική αλλά και βαθιά πολιτική όπως την περιγράφετε. Από αυτή την άποψη τα γνωστά οικολογικά πολιτικά κόμματα και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη έχουν εγγράψει στοιχεία αυτής της θεωρίας στα προγράμματά τους;

Φυσικά την συζητούν αφού είναι μια ιδέα η οποία προέρχεται από το οικολογικό κίνημα. Τη συζητούν αλλά θα έλεγα ότι διστάζουν γιατί, όπως καταλαβαίνετε, πολιτικά ο όρος είναι ριψοκίνδυνος και δύσκολος να τον εξηγήσεις στον πολύ κόσμο στα 5 λεπτά που έχεις πρόσβαση στην τηλεόραση τον χρόνο. Θα έλεγα ότι γενικώς είναι μοιρασμένα τα πράγματα εντός των πράσινων κομμάτων. Δηλαδή κάποιοι την πιστεύουν την ιδέα, γιατί έχει να κάνει με βασικές αρχές του οικολογικού κινήματος. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να είναι αιθεροβάμονες. Πιστεύουν ότι με ανάπτυξη και τεχνολογική πρόοδο μπορούμε και να λύσουμε τα οικολογικά προβλήματα και να συνεχίσει να αναπτύσσεται εσαεί η οικονομία, πράσινη αυτή την φορά. Τώρα κάποια πράσινα κόμματα, όπως στην Καταλονία για παράδειγμα, βάζουν επιλεκτικά το θέμα της αποανάπτυξης στο πρόγραμμά τους εννοώντας κυρίως μείωση της κατανάλωσης φυσικών πόρων. Δεν εννοούν όμως απαραίτητα εγκατάλειψη του στόχου της ανάπτυξης της οικονομίας, συνήθως μιλούν για επιλεκτική αποανάπτυξη κάποιων συγκεκριμένων τομέων, τομέων που μολύνουν πολύ.

– Άρα θα λέγαμε ότι η όλη ιδέα της «αποανάπτυξης» για την ώρα έχει περισσότερο κινηματικό χαρακτήρα παρά καθαρά πολιτικό.

Ναι, κινηματικό και επιστημονικό .



– Στη συζήτηση για την αποανάπτυξη η Αριστερά τι θέση μπορεί να έχει κατά τη γνώμη σας;

Ποια θέση μπορεί ή ποια θέση θα έπρεπε να έχει; Πιστεύω ότι θα έπρεπε να την ενστερνιστεί μια και είναι μια ιδέα κατεξοχήν αριστερή. Ο κινηματικός χαρακτήρας του εγχειρήματος είναι εντός της Αριστεράς. Και στην Ελλάδα και στην Ισπανία που γνωρίζω, στη βάση της Αριστεράς, στα νέα παιδιά που είναι οργανωμένα στον αριστερό ή στον αυτόνομο χώρο, η αποανάπτυξη είναι μια ιδέα που είναι αρκετά προσφιλής. Από την άλλη, η παραδοσιακή Αριστερά έχει και αυτή την αναπτυξιομανία της. Περισσότερο οι παλαιότερες γενιές θα έλεγα, αυτοί που μεγαλώσαν με τον Δρόμο με τις Φάμπρικες και τα 5ετή προγράμματα και είναι προσκολλημένοι στην ιδέα της εγχώριας παραγωγής και της κρατικής παρέμβασης προκειμένου να αναπτυχθεί η οικονομία. Υπάρχει φυσικά και θεωρητικό υπόβαθρο σε αυτές τις ιδέες που, απλουστευτικά, μπορούμε να πούμε ότι έχουν να κάνουν με την ιδέα ότι η έλευση του σοσιαλισμού απαιτεί πρώτα την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής. Φυσικά, από την εποχή που έγραφε ο Μαρξ, τα μέσα παραγωγής έχουν υπεραναπτυχθεί, ένας φτωχός σήμερα ζει πιο πολλά χρόνια και με πρόσβαση σε περισσότερα υλικά αγαθά απ’ ότι ένας βιομήχανος την εποχή του Μαρξ, αλλά ο σοσιαλισμός ακόμα να έρθει και οι ανισότητες συνεχίζουν να αυξάνονται. Όχι, ο σοσιαλισμός και η ιδέα της ισότητας τίποτα δεν έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη. Μάλλον το αντίθετο. Αν αποφασίσουμε ότι έχουμε αρκετά πια, ίσως έρθει η ώρα να τα μοιράσουμε και πιο δίκαια.
Νομίζω λοιπόν ότι η ιδέα της αποανάπτυξης ταιριάζει πολύ στην Αριστερά υπό την έννοια ότι δίνει και ένα νέο λεξιλόγιο, μία νέα ιδέα, για να πει και να προτείνει κάτι καινούριο. Διότι νομίζω ότι δεν πείθει πια αυτή η ιστορία, δηλαδή άντε να πάρει η Αριστερά στα χέρια της το κράτος, να σταματήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, να αρχίσει η οικονομία να αναπτύσσεται και να λυθούν όλα τα προβλήματα. Άλλωστε τα ίδια προβλήματα αναπαράγει η Αριστερά και εκεί που έχει πάρει την πολιτική εξουσία. Δείτε τι γίνεται στην Λατινική Αμερική. Ο Μοράλες ή ο Κορέα εκλέχθηκαν στηριζόμενοι στα αυτόχθονα και στα οικολογικά κινήματα που ήταν ενάντια στις εξορύξεις. Και τι έκαναν αυτοί; Συνέχισαν τις εξορύξεις εντατικότερα, και κερδίζουν τις εκλογές στην πλάτη νέων φουσκών, με επενδύσεις σε δρόμους, χτισίματα και τα γνωστά αναπτυξιακά. Δεν θα αμφισβητήσω ότι διένειμαν τον πλούτο καλύτερα από τους κλεπτοκράτες τους οποίους διαδέχθηκαν, δηλαδή ότι έδωσαν μεγαλύτερο μέρος της πίτας στα χαμηλά στρώματα, αλλά συνέχιζουν με πολιτικές οι οποίες είναι καταστροφικές, τόσο για το περιβάλλον όσο και για τις ίδιες τις χώρες τους. Και σε τίποτα φυσικά δεν τα έβαλαν με το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, όπως διατείνονταν, αντιθέτως έγιναν οι καλύτεροι προμηθευτές του. Ο Κορέα τώρα καθιστά παράνομες τις περιβαλλοντικές οργανώσεις στον Ισημερινό, και ο Μοράλες τα βάζει με τους αυτόχθονες. Αυτούς που τους ψήφισαν.

– Η ίδια η αποανάπτυξη όμως δεν προϋποθέτει και μία αλλαγή σχετική με ζητήματα πολιτικής εκπροσώπησης; Πώς αντιμετωπίζει δηλαδή τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας (κοινοβουλευτισμό, εκλογές, κόμματα, δικαιώματα); Αναγνωρίζει την αξία και τη σημασία τους ή ελλοχεύει ο κίνδυνος να συγκροτηθεί ένα αυταρχικό κράτος στο όνομά της;

Όχι, αυτό το ενδεχόμενο δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το πώς εννοώ εγώ την αποανάπτυξη, αν και είναι αλήθεια ότι ελλοχεύει αυτός ο κίνδυνος αν κρίνω από αυτά που ακούω από ορισμένους αντιδραστικούς ή συντηρητικούς οικολόγους, οι οποίοι λένε ότι, αφού ο απλός κόσμος δεν αλλάζει με τίποτα, χρειάζεται μια παγκόσμια κυβέρνηση να επιβάλλει αυστηρά όρια. Ποιος θα εκλέξει και ποιος θα ελέγξει όμως αυτή την κυβέρνηση αν όχι οι απλοί άνθρωποι που υποτίθεται ότι δεν ξέρουν και χρειάζονται τους ειδικούς για να τους πουν τι πρέπει να κάνουν;
Όχι, η ιδέα που έχω εγώ και έχουν και οι άνθρωποι που δουλεύουμε μαζί, είναι ότι αποανάπτυξη και εμβάθυνση της δημοκρατίας είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Κρατάμε δηλαδή τους δημοκρατικούς θεσμούς που έχουμε κατακτήσει, και οι οποίοι εκφυλίζονται, και όχι μόνο αυτό, τους πάμε πολύ βαθύτερα. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα κενό δημοκρατίας σε μεγάλο βαθμό. Δηλαδή πηγαίνουμε να ψηφίσουμε κάθε τέσσερα χρόνια μεταξύ δυο κομμάτων που πάνω κάτω λένε τα ίδια πράγματα και, στη συνέχεια, όποιο εκλεγεί, ό,τι αποφασίζει και υποδείξει, αυτό πρέπει να το δεχόμαστε για τέσσερα χρόνια, επειδή ψηφίσαμε μια φορά. Και ποιοι ψηφίζουν; Ψηφίζουν το 40% του πληθυσμού, στις δημοτικές εκλογές βλέπω σε διάφορους δήμους ψηφίζει το 10%. Αυτά είναι πληγή της δημοκρατίας, δεν είναι μία κανονική δημοκρατία.

...............................>>>

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχόλιο 40

η συνέχεια του Γεύματος Ιδεών

...στην συνέχεια ανάπτυξης του νήματος θα παρουσιαστούν οι οραματικοί συγγραφείς που έχουν προσκληθεί στο νήμα, το οποίο αποκαλούμε χαριτολογώντας πάντα και
<Γεύμα Ιδεών >,, θα δοθούν για αυτούς κάποια στοιχεία βιογραφικά παράλληλα παρουσίαζοντας το συγγραφικό τους έργο που έχει σχέση με τα αμεσοδημοκρατικά ζητήμταα και τη οραματική δημοκρατική αναδιοργάνωση των κοινωνιών ..πάντα μέσα από την δική μας κριτική ματιά...
..επιλέγουμε να παρουσιάσουμε και κάποιους συγγραφείς που δεν ανήκουν στο ιδεολογικό χώρο της άλλης αριστεράς αλλά έχουν δημοσιεύσει έργα με τίτλους που παραπέμπουν στο αμεσοδημοκρατικό όραμα θεωρούμενο στο σύνολο της κοινωνίας ή απλά λειτουργούν ως κοινωνικοπολιτικοί στοχαστές εστιάζοντας σε πολιτικές μεταρρυμιστικές δυνατότητες με στόχο την αναδιανομή της εξουσίας .... οι συγγραφείς αυτοί θα γίνει προσπάθεια να προσκληθούν στο νήμα- <Γεύμα Ιδεών> με emails ...
...οι προσκεκλημένοι του νήματος είναι κατά ηλικιακή σειρά :

o Kώστας Λάμπος
ο Τάκης Φωτόπουλος
ο Γιώργος Κολέμπας
ο Γιώργος Οικονόμου
ο Γιώργος Λιερός
o Γιώργος Καλλής

...οι νέοι προκεκλημένοι συγγραφείς που έχουν δώσει έργα με τίτλους που παραπέμπουν στην αμεσοδημοκρατική οραματική αναδιοργάνωση, θα είναι :

o Δημοσθένης Κυριαζής
η Μαρία Δαμανάκη
ο Κωσταντίνος Κόλμερ
η Λίνα Παπαδοπούλου
ο Μιχάλης Λιανός


..οι παρουσιάσεις που προαναγγέλουμε θα έχουν ιστορική αναδρομική σειρά ανάλογα με τη χρονική περίοδο που εκδόθηκαν τα έν λόγω έργα των συγγραφέων ...

....μετά τις παρουσιάσεις των συγγραφέων και των βιβλίων τους που συνδέονται με αμεσοδημοκρατικά θέματα θα ξεκινήσουμε ένα νέο κύκλο παρουσίασης των άρθρων των συγγραφέων και των ιδεών τους ....

...προχωρούμε αισίως δίνοντας χρώμα και μεταμορφώνοντας δημιουργικά ριζοσπαστικά και οραματικά το γκρίζο περιθώριο μιας φυλακισμένης και ψευδο-βιοτρομοκρατημένης ζωής...

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΑΝΑΔΕΙΞΙΣ 21


ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ



ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΤΩΝ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΣ ΑΝΤΙΝΕΟΤΑΞΙΤΗΣ ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΟΣ ΜΙΑΣ ΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΟΜΩΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

….λειτουργώντας <<ατμομηχανή>> στην ανάπτυξη αμεσοδημοκρατικών ιδεών στην Ελλάδα,
ο Τ.Φωτόπουλος , επιμελητής και εκδότης σχετικών περιοδικών αλλά και συγγραφέας βιβλίων και φερόμενος ως συντονσιτής,ομαδάρχης ( της ΜΕΚΕΑ ) …
…εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 με το πόνημα του το ιστορικό πλέον για τα ελληνικά δεδομένα <ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ> που επανεκδόθηκε το 2008 που αποτελεί αδιαμφισβήτητα κι αντικειμενικά την πιο ολοκληρωμένη πρόταση ΄Ελληνα συγγραφέα, για την αμεσοδημοκρατική διακυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου και της γενικότερης κοινωνικής δραστηριοποίησης για την προώθηση των αμεσοδημοκρατικών και αντινεοταξικών ιδεών του
( όμως με μεγάλες αντιφάσεις και κενά που έχουν δυστυχώς μείνει μετέωρα καθώς κανείς μαθητευόμενος – <<θρησκευόμενος πιστός >>του Φωτόπουλου δεν είχε το θάρρος ή το πνευματικό βεληνεκές που απαιτείται για να ασχοληθεί με αυτά, αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις και ασυνέπειες των ιδεών του δασκάλου και εννοείται να συγκροστεί με την αυθεντία και την ομήγυρι των πιστών οπαδών του που έχει δημιουργήσει στο χώρο των αμεσοδημοκρατικών ιδεών σε αντίκρουση με την ισότητα και αμεσοδημοκρατικότητα που ευαγγελίζονταν μια ολόκληρη εικοσαετία )

1998
https://www.politeianet.gr/components/c ... c8bcac.jpg


2008 επανέκδοση
https://www.politeianet.gr/components/c ... 3a8dd6.jpg

2002
http://www.protoporia.gr/repository/cov ... 136074.jpg


2005
https://web.webstorage.gr/MEDIA/books/g ... 126684.jpg

σταθερά στις επάλξεις με τα περιοδικά και τους ιστότοπους του πάνω από 20 χρόνια
https://www.inclusivedemocracy.org/pd/


διατηρώντας διαδικτυακό τόπο για την σύσταση Μετώπου για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση (ΜΕΚΕΑ)
http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/tafto ... mosiefsis/

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΑΝΑΔΕΙΞΙΣ 22

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2000-2010 Η ΓΕΝΙΚΗ ""ΣΙΩΠΗΣΗ ""ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ
( ΜΕΡΟΣ Α΄)



Η δεκαετία 2000-2010 κύλησε σχετικά εν σιωπή ( εννοώντας με ελάχιστους τίτλους βιβλίων) ως προς την διάδοση των ιδεών μιας αναδιανομής της πολιτικής εξουσίας και αμεσοδημοκρατίας …
..όπως είπαμε ήδη (ΑΝΑΔΕΙΞΗ 21), τη διαφορά από αυτό τον κανόνα την έκανε αισθητή, ΚΑΤΑΡΧΗΝ , σαν μοναχικό επίμονο άλογο μιας οραματικής κούρσας με μια αρκετά συγκροτημένη θεώρηση ( αν και με πολλά «κενά» βέβαια ) ο Τ.Φωτόπουλος με τρεις επιπλέον τίτλους βιβλίων που συμπλήρωναν το πόνημα < ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ >του 1998 και μια επανέκδοση του πονήματος αυτού το 2008…
…το πρωτο είναι μια ολιγοσέλιδη επιτομή που εστιάζει στην Αθηναική Δημοκρατία και την μερικότητα της,, τα 2 άλλα βιβλία μέσα στην δεκαετία ""κλωθογύριζαν"" τις ιδέες της Περιεκτικής του Δημοκρατίας και τις αντιπαρέβαλαν ως το δημιουργικό ανασυνθετικό μέρος της κρίσης του καπιταλισμού αλλά και του κρατικού σοσιαλισμού αλλά χωρίς να αναπύσσουν ως ιδέα την περιεκτική δημοκρατία, παραπέρα και χωρίς να καλύπτουν τα κενά που είχαν μείνει από το πόνημα του 1998 ..
..έχουμε λοιπόν ...τίτλους βιβλίων ...

<ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ > 2000
https://www.politeianet.gr/books/fotopo ... tia-166472


<ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ > 2002
http://www.protoporia.gr/repository/cov ... 136074.jpg

και

<Πολυδιάστατη Κρίση και Περιεκτική Δημοκρατία> 2005
https://web.webstorage.gr/MEDIA/books/g ... 126684.jpg

…και μια επανέκδοση ενός ογκώδους βιβλίου που στο Πρώτο Μέρος του (πάνω από 250 σελίδες ) ο Φωτόπουλος διακρίνει δυο πραγματωμένα συστήματα της ανισόρροπης ανάπτυξης, αυτό της οικονομίας της "ελεύθερης αγοράς" και αυτό της οικονομίας του "σοσιαλιστικού κρατισμού" … το μέρος αυτό λειτουργεί ως μακροσκελές εισηγητικό στο «ελευθεριακό» τρίτο δρόμο που προτείνεται από τον συγγραφέα το δρόμο της Περιεκτικής Δημοκρατίας
<ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ > 2008
https://www.politeianet.gr/books/fotopo ... eta-166474

...συνεχίζεται >>>>>>>>>>>>>>>>>>>

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΑΝΑΔΕΙΞΙΣ 23

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2000-2010 Η ΓΕΝΙΚΗ ""ΣΙΩΠΗΣΗ ""ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ
( ΜΕΡΟΣ Β΄)

Δημοσθένης Κυριαζής

ένας τεχνοκράτης <<προφήτης> της ψηφιακής αμεσοδημοκρατίας



Μέσα στην πρώτη δεκαετία του 21ου αίωνα στην χώρα μας είχαμε συγγραφέα από χώρο μακράν εκείνων της ζύμωσης των αριστερών ιδεών, με δύο τίτλους βιβλίων…πρόκειται για έναν τεχνοκράτη, υψηλό στέλεχος στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, όπως δείχνει το βιογραφικό του, τον Δημοσθενη Κυριαζή, τον παράξενο, για τα δεδομένα τα χώρας, πρώιμο οραματιστή της ψηφιακής αμεσοδημοκρατίας, την οποία μάλιστα ονομάζει <<Τηλέρια >>…
…εμφανίζεται στα εκδοτικά χρονικά της χώρας ...
…το 2002 με το βιβλίο
<Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Το Όραμα της Άμεσης Δημοκρατίας στην Εποχή της Ψηφιακής Τεχνολογίας >

…και το 2005 με το βιβλίο ...
<Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΡΙΑ >


https://www.skroutz.gr/books/a.44115.ky ... nis-d.html


… εδώ παρακάτω ένα προλόγισμα για το πρώτο βιβλίο …

Οι σημερινές έμμεσες δημοκρατίες διαφέρουν σημαντικά από την άμεση δημοκρατία που γεννήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα και μεσουράνησε πριν από 2500 χρόνια στην Αθήνα. Τότε, την εξουσία ασκούσαν οι ίδιοι οι πολίτες. Σήμερα, την εξουσία ασκούν οι αντιπρόσωποι των πολιτών. Οι σημερινές δημοκρατίες βρίσκονται σε κρίση. Η κρίση αυτή οφείλεται σε παραβάσεις θεσμικών, ηθικών και φυσικών αρχών• οφείλεται στην αύξηση της κοινωνικής Εντροπία• οφείλεται στην αλλοτρίωση των πολιτών από την "αμεταβίβαστη" εξουσία τους. Η αντιμετώπιση της κρίσης προϋποθέτει την ύπαρξη της ουσιαστικής εξουσίας στους πολίτες, που διασφαλίζεται με τη διεύρυνση της δημοκρατίας προς αμεσότερες μορφές της. Στην εποχή της πληροφορίας και της τηλεδράσης, που έχει ήδη αρχίσει, η διεύρυνση της δημοκρατίας παύει να είναι ένα ανέφικτο στην πράξη όραμα. Χάρη στην τεχνολογία των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής η διεύρυνση μπορεί να γίνει πραγματικότητα με λειτουργικά και οικονομικά πλεονεκτήματα• μπορεί να γίνει ελπίδα για την αντιμετώπιση των κινδύνων από την επερχόμενη παγκοσμιοποίηση.

…και ένα προλόγισμα για το δεύτερο βιβλίο του

Είναι λογική και συμβατή με τους φυσικούς και ηθικούς νόμους η κρατούσα αντίληψη ότι ο λαός πρέπει να έχει εξουσία, χωρίς όμως να την ασκεί άμεσα ο ίδιος; Ότι πρέπει να είναι αφέντης, χωρίς όμως να διαφεντεύει; Η σημερινή ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να ακυρώσει τις αιτίες αυτής της αντίληψης και να γίνει όχημα ορθολογικής συμμετοχής των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας; Μια απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα θα βρείτε στις σελίδες αυτού του βιβλίου.
"Το βιβλίο αυτό, που θα του ταίριαζε και ο τίτλος "Η ελπίδα στη χώρα της Τηλέρια", αποτελεί ουσιαστικά προέκταση του προηγούμενου βιβλίου του συγγραφέα με τίτλο "Η αναγέννηση της δημοκρατίας• το όραμα της άμεσης δημοκρατίας την εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας". Και τα δύο βιβλία έχουν ως κεντρικό στόχο να παρουσιάσουν και να τεκμηριώσουν την ιδέα πώς η νέα ψηφιακή τεχνολογία της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών μπορεί να γίνει εργαλείο που θα μετατρέψει τους παθητικούς "πολίτες του καναπέ" σε ενεργούς πολίτες. Σε μια εποχή που η νέα τεχνολογία έχει ουσιαστικά γίνει το μάτι και το αυτί του "μεγάλου αδελφού" προκαλώντας δικαιολογημένα αισθήματα τρόμου [...], το βιβλίο αυτό με το όραμα της ψηφιακής Πνύκας αποτελεί ένα ελπιδοφόρο μήνυμα".
Νίκος Αλεξανδρόπουλος Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

..θεωρήσαμε αναγκαία την παράθεση των προλόγισματων αυτών για μια ""συστηθεί""καλύτερα το εγχειρήμα του συγγραφέα, που μπορεί και να είναι άγνωστος στους κύκλους των αριστερών θεωρητικών της αμεσοδημοκρατίας …

[ΜΥΘΗΡΑ]

ΑΝΑΔΕΙΞΙΣ 24

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2000-2010 Η ΓΕΝΙΚΗ ""ΣΙΩΠΗΣΗ ""ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ
( ΜΕΡΟΣ Γ΄)



Συνεχίζουμε την παρουσίαση τίτλων βιβλίων της δεκαετίας 2000-2010 με ιδέες αναδιανομής της πολιτικής εξουσίας σχετιζόμενες με την άμεση δημοκρατία, την κακώς νοούμενη και ως συμμετοχική δημοκρατία ( κακώς νοούμενη γιατί αυτά τα δύο σημειωτέον δε ταυτίζονται ) …
…το 2004 η έκπληξη έρχεται από μια γυναίκα κομματικό μεγαλοστέλεχος με πορεία γενικά αριστεροκεντρώα, την Μαρία Δαμανάκη και το βιβλίο της (δυστυχώς εξαντλημένο προς το παρόν )
< ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ>
https://www.politeianet.gr/books/978960 ... tia-106637

..ίσως κάποιοι αριστεροί κοινωνικοί φιλόσοφοι της αμεσοδημοκρατικής θεώρησης, να έχουν ισχυρές αντιρρήσεις για τη επιλογή μας να συμπεριλάβουμε το βιβλίο αυτό της Δαμανάκη στην ιστορική βιβλιογραφική αναδρομή που επιχειρούμε για τις ιδέες της αμεσοδημοκρατίας στην χώρα μας …αλλά η παράλειψη προοδευτικών διαβημάτων-ιδεολογικών εγχειρημάτων έστω κι αν έχουν κομματική ευκαιριοκρατική μεταρρυθμισιακή στόχευση στο βάθος κι όχι μια ευρύτερη κοινωνική οραματική, θα ήταν μια παράλειψη..…ιδιαιτέρως όταν οι ιδέες αυτές προέρχονται από μια γυναίκα, γεγονός που σπάει το επί ανδροκρατίας ιδεολογικό κατεστημένο των αρσενικών κοινωνικών φιλοσόφων …
..εξάλλου η προοδευτική σκέψη δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των αντισυστημικών περιθωριακών στοχαστών …προοδευτικά μπορεί να στοχάζονται και συστημικά στελέχη ανεξαρτήτως αν το σύστημα περιθωριοποιεί και εξαφανίζει αυτόν τον στοχασμό …έτσι περιθωριοποιημένο κατά την γνώμη μας έμεινε το βιβλίο της Δαμανάκη ( αν και εξαντλημένο αυτή τη στιγμή ) παρά τα κρίσιμα ζητήματα πολιτικής διαχείρισης σε τομείς αναδιανομής της πολιτικής εξουσίας που θέτει .. αυτό το αντιλαμβανόμαστε άμεσα από τους τίτλους των κεφαλαίων του βιβλίου της ..

…παραθέτουμε παρακάτω το προλόγισμα στο βιβλίο της Δαμανάκη που αναδεικνύει την αναδρομική δική της συνολική ματιά στις ιδέες και τα κινήματα της αναδιανομής της πολιτικής εξουσίας και της συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις …με μια ματιά στους τίτλους του συγκεκριμένου πονήματος θα καταλάβετε γιατί θεωρήσαμε αναγκαία την παρουσίαση του βιβλίου της σε ένα εγχείρημα ιστορικής αναδρομής στην ελληνική βιβλιογραφία όπου διανέμονται οι ιδέες της αμεσοδημοκρατικής, αναδιανεμητικής δημοκρατίας …


Η Συμμετοχική Δημοκρατία ήταν μέχρι πρότινος υπόθεση ενός κλειστού κύκλου διανοητών και περιορισμένου αριθμού πολιτών, όσων κυρίως ένιωθαν απογοητευμένοι από την πολιτική και τα κόμματα. Η ευρύτερη συζήτηση άνοιξε με την ανάδειξη του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, γύρω από την έννοια και τις εφαρμογές της Συμμετοχικής Δημοκρατίας το τοπίο για τον πολύ κόσμο εξακολουθεί να εμφανίζεται ασαφές. Περί τίνος πρόκειται; Αφορά ένα νέο μοντέλο δημοκρατίας; Καταργεί την αντιπροσωπευτική δημοκρατία που ξέρουμε; Είναι υπόθεση του διαδικτύου; Πώς θα εξασφαλισθούν η συλλογικότητα και η δημοκρατία στις πολιτικές διαδικασίες και στο κόμμα; Η Μαρία Δαμανάκη επιχειρεί μια γνωστική προσέγγιση του θέματος χωρίς προκαταλήψεις. Παραθέτει όλες τις επικρατέστερες απόψεις - υπέρ και κατά της Συμμετοχικής Δημοκρατίας - ώστε ο αναγνώστης να αποκτήσει μια συνολικότερη εικόνα. Οι δικές της ιδέες διατυπώνονται σε χαμηλούς τόνους, σε μια προσπάθεια να συμβάλει στη δημόσια συζήτηση για το μέλλον της δημοκρατίας και της προοδευτικής παράταξης. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)