Best of anthellinism

[Adminović]

Zimmerος ΠΕΤΣΟΚΟΒΕΙ ΑΓΡΙΩΣ τα ελλημπανάκια.

Αχταρμάς φυλών λέει οι σημερινοί Έλληνες, μογγολική καταγωγή οι Μικρασιάτες κλπ.
Ο ίδιος λέει ότι του βρήκαν απώτερη καταγωγή από ΑΙΘΙΟΠΙΑ.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

[Λαχουρένιος]

Zimmerος ΠΕΤΣΟΚΟΒΕΙ ΑΓΡΙΩΣ τα ελλημπανάκια.

Αχταρμάς φυλών λέει οι σημερινοί Έλληνες, μογγολική καταγωγή οι Μικρασιάτες κλπ.
Ο ίδιος λέει ότι του βρήκαν απώτερη καταγωγή από ΑΙΘΙΟΠΙΑ.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Αν δεν του αρεσει η ελληνικη σοβιετια να παει πισω στην Αιθιοπια

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Το BBC ξαναγράφει την ιστορία: «Ολα στην Αρχαία Ελλάδα είναι ψέμματα»

Ο αρθρογράφος και καθηγητής της Οξφόρδης Armand d'Angour εγείρει μια σειρά ερωτημάτων και προσπαθεί να αποσαφηνίσει τι από όλα αυτά για τα οποία θαυμάζουμε τους Αρχαίους Έλληνες είναι αληθινό, ποιοι από τους Αρχαίους θρύλους υπήρχαν και ποιοι ήταν απλώς μύθοι, τι από την κληρονομιά μας είναι τελικά δικό μας και τι είναι αποκύημα της «πολύχρωμη φαντασίας» μας. Υπήρχε ο Όμηρος; Μήπως ο Πυθαγόρας αντέγραψε από άλλον το θεώρημα; Πόσο οι Σπαρτιάτες ήταν Σπαρτιάτες; Μήπως ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν Μέγας αλλά ένας κοντός παρορμητικός μέθυσος με ενοχλητική φωνή; «Ποια ήταν η προέλευση όλων αυτών των ιδεών»; Αναρωτιέται ο αρθρογράφος.

Ο Armand d'Angour θέτει όλα τα παρακάτω ερωτήματα και δίνει τη δική του ερμηνεία.


Υπήρξε πραγματικά ένας Δούρειος Ίππος;

«Η ιστορία του Δούρειου Ιππου για πρώτη φορά αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (γράφτηκε το 750 π.Χ.) η οποία περιγράφει τις συνέπειες του Τρωικού πολέμου που υποτίθεται ότι έγινε 500 χρόνια νωρίτερα. Μετά από 10 χρόνια πολιορκίας της Τροίας, ο ελληνικός στρατός παριστάνοντας ότι γυρνά στην πατρίδα του, άφησε έξω από τα τείχη της  πόλης ένα τεράστιο ξύλινο άλογο ως προσφορά στη θεά Αθηνά. Οι Τρώες το έσυραν θριαμβευτικά μέσα στην πόλη και μόλις νύχτωσε οι Ελληνες πολεμιστές που κρύβονταν μέσα στο ξύλινο άλογο βγήκαν έξω και κατέστρεψαν την πόλη. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι όντως η Τροία κάηκε. Ο Δούρειος Ιππος, όμως, είναι ένα φανταστικό παραμύθι, εμπνευσμένο πιθανότατα από τον τρόπο που κάλυπταν τις πολιορκητικές μηχανές (με προβιές αλόγων) για να μην καίγονται από τα φλεγόμενα βέλη».

Ο Ομηρος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της αρχαίας Ελλάδας. Υπήρχε όμως;

«Είναι γενικά αποδεκτό, ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια συντέθηκαν προφορικά, χωρίς τη βοήθεια της γραφής, κάποια στιγμή τον 8ο αιώνα π. Χ. και ότι ήταν καρπός μιας παράδοσης που μεταφερόταν από στόμα σε στόμα επί αιώνες. Και ενώ οι Αρχαίοι δεν είχαν καμιά αμφιβολία ότι ο Ομηρος ήταν ένας πραγματικός βάρδος που συνέθεσε τα δυο αυτά έπη, τίποτα δεν είναι γνωστό για αυτόν με απόλυτη βεβαιότητα. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι αν και αρχικά τα έπη δεν υπήρχαν σε γραπτή μορφή, κάποια στιγμή καταγράφηκαν στην ελληνική γλώσσα και για αυτό έχουν επιζήσει».

Ηταν ένας ο εφευρέτης του ελληνικού αλφάβητου;

«Η ημερομηνία που εικάζεται ότι κατεγράφησαν τα ομηρικά έπη συνδέεται με τα πρώτα στοιχεία της ελληνικής γραφής, τον 8ο αιώνα π.Χ. Οι Ελληνες γνώριζαν ότι το αλφάβητό τους (το οποίο αργότερα δανείστηκαν οι Ρωμαίοι και έφτιαξαν το δυτικό αλφάβητο) προερχόταν από αυτό των Φοινίκων. Το γεγονός ότι σε όλη την Ελλάδα είχαν το ίδιο αλφάβητο εικάζεται ότι οφείλεται στο γεγονός ότι την προσαρμογή του αλφάβητου των Φοινίκων ανέλαβε ένας άνθρωπος. Σύμφωνα με την ελληνική παράδοση αυτός ήταν ο Παλαμίδης, ένα όνομα το οποίο μπορεί όμως και να σημαίνει απλά ο «εξυπνότερος άνδρας από τους παλιούς». Ο Παλαμίδης, λέγεται επίσης ότι είχε εφεύρει το σύστημα μέτρησης, το νόμισμα και τα επιτραπέζια παιχνίδια. Τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου διέφεραν οπτικά αρκετά από αυτά του φοινικικού. Μάλιστα, η γεωμετρική τους μορφή πιστώνεται στον Μαθηματικό Πυθαγόρα».

Μήπως ο Πυθαγόρας αντέγραψε την εργασία του από κάποιον άλλο;

«Είναι αμφίβολο το εάν ο Πυθαγόρας ήταν ένας μαθηματικός, όπως αντιλαμβανόμαστε τον όρο σήμερα. Στα σχολεία ακόμη διδάσκεται το θεώρημά του για το μήκος της υποτείνουσας. Ωστόσο, οι Βαβυλώνιοι γνώριζαν αυτή την εξίσωση αιώνες νωρίτερα. Και δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι ο Πυθαγόρας είτε το ανακάλυψε, είτε το απέδειξε. Στην πραγματικότητα, αν και αργότερα οι Πυθαγόριοι έκαναν γνήσιες μαθηματικές έρευνες, τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Πυθαγόρας ήταν ένας μυστικιστής που πίστευε ότι οι αριθμοί αποτελούν τη βάση των πάντων».

Πόσο Σπαρτιάτες ήταν οι Σπαρτιάτες;

«Ο θρυλικός Σπαρτιάτης νομοθέτης Λυκούργος αποφάσισε ότι οι Σπαρτιάτες θα πρέπει να χρησιμοποιούν μόνο σίδηρο για νόμισμα, έτσι και ένα μικρό ποσό θα έπρεπε να μεταφερόταν από βόδια. Αυτή είναι η εξιδανικευμένη ιστορία που τους θέλει να είναι πολεμιστές με στρατιωτική υπεροχή. Όμως η Σπάρτη ενώ δεν έκοψε δικά της νομίσματα χρησιμοποιούσε ξένο ασήμι, και ορισμένοι ηγέτες των Σπαρτιατών ήταν εμφανώς επιρρεπείς στη δωροδοκία. Ο Αθηναίος playboy Αλκιβιάδης κατά τη διάρκεια του πολέμου με την Αθήνα στα τέλη του 5ου αιώνα, υιοθέτησε τη διατροφή τους, το σκληρό τρόπο κατάρτισης τους, τα χοντρά τους ρούχα και τις Λακωνικές τους εκφράσεις. Αλλά τελικά το πάθος του επεκτάθηκε και στη σύζυγο του βασιλιά της Σπάρτης και έτσι αυτή έμεινε και έγκυος και ο Αλκιβιάδης επέστρεψε στην Αθήνα για να γλιτώσει τις επιπτώσεις της συγκλονιστικής ιεροσυλίας».

Πόσο σπουδαίος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος;

«Ο Μέγας Αλέξανδος έμελλε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους τους στρατηγούς της Ιστορίας. Σύμφωνα με αρχαία κείμενα, ωστόσο, η σωματική του διάπλαση δεν ήταν ανάλογη. Ηταν κοντός και γεροδεμένος, πότης, με κόκκινα μάγουλα, μια τραχιά φωνή. Ηταν επίσης έντονα παραρμητικός, κάτι που είχε σαν συνέπεια να σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια τον καλύτερό του φίλο Κλείτο. Καθώς τα χρόνια προχωρούσαν έγινε παρανοϊκός και μεγαλομανής. Ωστόσο, μέσα σε μια δεκαετία από τα 20 του ως τα 30 του έχτισε μια τεράστια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την Αίγυπτο μέχρι την Ινδία. Δεν ηττήθηκε ποτέ σε μάχες και έκανε χρήση καινοτόμων, για την εποχή τους, πολιορκητικών μηχανών, εξίσου αποτελεσματικών με τον μυθικό Δούρειο Ιππο και ίδρυσε 20 πόλεις που έφεραν το όνομά του, συμπεριλαμβανομένης της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου». Η στρατιωτική του επιτυχία ήταν ένα μικρό θαύμα και τα μάτια του αρχαίου κόσμου, που ήταν πολεμοχαρής, του αναγνωρίσθηκε το δικαίωμα να έχει τον τίτλο του «Μεγάλου».

https://www.iefimerida.gr/news/164304/α ... ή-ιστορία-«πόσοι-από-τους-ελληνικούς-μύθους-υπήρ

[Τλαξκαλτέκος]

Ο Δούρειος Ιππος, όμως, είναι ένα φανταστικό παραμύθι, εμπνευσμένο πιθανότατα από τον τρόπο που κάλυπταν τις πολιορκητικές μηχανές (με προβιές αλόγων) για να μην καίγονται από τα φλεγόμενα βέλη.

Τον έχει προλάβει ο περιηγητής Παυσανίας για 2000 χρόνια περίπου :


ἵππος δὲ ὁ καλούμενος Δούριος ἀνάκειται χαλκοῦς. καὶ ὅτι μὲν τὸ ποίημα τὸ Ἐπειοῦ μηχάνημα ἦν ἐς διάλυσιν τοῦ τείχους, οἶδεν ὅστις μὴ πᾶσαν ἐπιφέρει τοῖς Φρυξὶν εὐήθειαν:

There is the horse called Wooden set up in bronze. That the work of Epeius was a contrivance to make a breach in the Trojan wall is known to everybody who does not attribute utter silliness to the Phrygians.

http://www.perseus.tufts.edu/hopper/tex ... ection%3D8

ήταν καρπός μιας παράδοσης που μεταφερόταν από στόμα σε στόμα επί αιώνες.

Αυτό αμφισβητείται έντονα τουλάχιστον για τις γενεαλογίες των ηρώων και τα ονόματα πόλεων που οι Έλληνες της αρχαϊκής εποχής αγνοούσαν την θέση τους. Λογικά θα υπήρχαν κάποιοι γραμμένοι κατάλογοι. Δεν μπορούν να διατηρηθούν μόνο προφορικά στην μνήμη τόσα ονόματα γενεαλογιών και τόποι σε καμιά περίπτωση για τόσους αιώνες. Εκτός κι αν περιορίσουμε το χρονικό διάστημα της προφορικής παράδοσης και ταυτόχρονα μιλήσουμε για εντελώς εξειδικευμένες επαγγελματικές ομάδες αοιδών και ραψωδών.

μόνο σίδηρο για νόμισμα,

Για την απαγόρευση των χρηματικών συναλλαγών στην Σπάρτη .
H τάση των Σπαρτιατών για πλουτισμό , η φιλαργυρία τους , η διαφθορά τους , η αλαζονική χρήση του πλούτου τους και η τάση τους να κρατούν χρήματα για τον εαυτό τους και όχι να τα δίνουν στο κράτος ήταν γνωστά ήδη από την εποχή του Ηροδότου. Η γνωστή απαγόρευση χρυσού ή ασημένιου νομίσματος στη Σπάρτη δεν ήταν γνωστή στους αρχαίους πριν το 404 π.Χ. Όταν ο Πλούταρχος αναφερόμενος στα μέτρα κατά του νομίσματος σημειώνει ότι όσοι είχαν παραπάνω χρήματα τους ήταν άχρηστα , δηλώνει ακριβώς το αντίθετο. Αυτό που πραγματικά συνέβαινε είναι ότι επρόκειτο για μια κοινωνία στην οποία άλλοι ζούσαν με οβολούς και άλλοι συναλλάσσονταν με νόμισμα άλλων πόλεων ( κοπή σπαρτιατικού νομίσματος έχουμε στα μέσα του 3ου αι. π.Χ. ). Δηλαδή μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου και την αποτυχημένη προσπάθεια του Λυσάνδρου να εισάγει σπαρτιατικό νόμισμα ( τέλη 5ου αι. π.Χ. ) , οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης ( οι Όμοιοι ) προκειμένου να διατηρήσουν τον οικονομικό έλεγχο αντέδρασαν και όρισαν να επιτρέπεται η χρήση χρυσού και αργυρού νομίσματος για τις δημόσιες πράξεις και τις ανάγκες του κράτους , ενώ για τις ιδιωτικές συναλλαγές προβλεπόταν η χρήση του παραδοσιακού νομίσματος. Ταυτόχρονα άρχισαν να πλάθουν τον μύθο του σιδερένιου και δύσχρηστου νομίσματος της εποχής του Λυκούργου ( εποχή που ασφαλώς δεν υπήρχε νόμισμα όχι μόνο για τους Σπαρτάτες αλλά και για όλους τους άλλους Έλληνες ) , που απομάκρυνε την φιλαργυρία από τους πολίτες. Με τον τρόπο αυτό λοιπόν η σπαρτιατική ολιγαρχία μπορούσε να ελέγξει αποτελεσματικά τις σχέσεις με τις άλλες πόλεις. ( Ιστορία των Ελλήνων , ΔΟΜΗ, τόμος 2 , σελ. 511 , Μπιργάλιας Νικόλαος )

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

17.6.2018

Πριν 25 χρόνια, στις αρχές του 1993 και ενώ η αντιμακεδονική υστερία βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, μια δράκα ανθρώπων περάσαμε με τα πόδια τα ελληνομακεδονικά σύνορα. Πήγαμε στην Οχρίδα, σε μια εκδήλωση πολιτών από τις δυο χώρες που είχαν συνδιοργανώσει οι Meto Jovanovski και Νικήτας Λιοναράκης.

Εκεί άκουσα για πρώτη φορά τον Παύλο Βοσκόπουλο, ένα νέο Μακεδόνα από τη Φλώρινα, να μιλάει στη μητρική του γλώσσα για τους Εθνικά Μακεδόνες που ζουν στην Ελλάδα. Οι έλληνες πολίτες (χωρίς την παρουσία των μειονοτικών) κουβεντιάσαμε χωριστά και προσπαθήσαμε να καταλήξουμε σε μία κοινή θέση. Στάθηκε αδύνατον. Τσακωθήκαμε μεταξύ μας.

Για την ιστορία, σημειώνω τα ονόματα αυτών που μειοψήφησαν και ζήτησαν να αναγνωρίσει η Ελλάδα την ύπαρξη του μακεδονικού έθνους, της μακεδονικής γλώσσας, της μακεδονικής μειονότητας και τη Δημοκρατία της Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα. Ήταν οι Νίκος Γιαννόπουλος, Παναγιώτης Δημητράς, Λεωνίδας Εμπειρίκος και Δημήτρης Λιθοξόου.

Για ένα τέταρτο του αιώνα το ελληνικό έθνος χαρακτήριζε, όσους πολιτικά αποδέχτηκαν αυτά τα αιτήματα, σαν Σκοπιανούς. Τους έβριζε σαν προδότες και πράκτορες.

Σήμερα η ελληνική κυβέρνηση αναγνωρίζει την “μακεδονική ιθαγένεια” και τη “μακεδονική γλώσσα”.

Ξύπνησα αχάραγα, είναι μια όμορφη μέρα.

https://www.lithoksou.net/2020/11/ethni ... s.html?m=1

[Τλαξκαλτέκος]

Monkeyδονία ξακουστή , του Ουμουρτάγ η χώρα. x2
Που έδιωξες τους Έλληνες , κι ελεύθερη είσαι τώρα. x2
Είσαι και θα 'σαι σλαβική , των Σλάβων το καμάρι. x2
Κι εμείς οι διεθνιστούληδες σου πλέκουμε στεφάνι. x2

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Είσαι και θα 'σαι σλαβική , των Σλάβων το καμάρι

Αφού και το ίδιο το ελληνικό κράτος το αναγνώριζε. Η σημερινή θέση περί μίας και ελληνικής Μακεδονίας είναι τελείως ανιστόρητη

Προφανώς η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν γνώριζε, ως όφειλε, ότι επισήμως η Ελλάδα αναγνώριζε τον διαμελισμό της Μακεδονίας στα τρία ήδη από το Συνέδριο του Βουκουρεστίου, το 1913.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο υπουργός Οικονομικών Αλέξανδρος Διομήδης, σε αγόρευσή του στη Βουλή τον Νοέμβριο του 1913, έκανε λόγο για την «τμημάτηση της Μακεδονίας σε τρεις κυρίαρχους», χωρίς βεβαίως να ακουστεί η όποια διαμαρτυρία από τους αντιπολιτευόμενους βουλευτές ή τον υπερευαίσθητο στα εθνικά θέματα Τύπο.

Στα ίδια συμφραζόμενα διαβάζουμε σε σχολικό εγχειρίδιο του 1913, με πολλές επανεκδόσεις έως το 1923: «Η Ελληνική Μακεδονία ορίζεται προς Β. υπό της Σερβικής και Βουλγαρικής Μακεδονίας, προς Δ. υπό της Αλβανίας και της Ηπείρου και προς Α. υπό της Θράκης, από τη οποίας χωρίζεται διά του ποταμού Νέστου και του όρους Ροδόπης».

https://www.efsyn.gr/arheio/fantasma-ti ... lathos?amp

[Τλαξκαλτέκος]

Είσαι και θα 'σαι σλαβική , των Σλάβων το καμάρι

Αφού και το ίδιο το ελληνικό κράτος το αναγνώριζε. Η σημερινή θέση περί μίας και ελληνικής Μακεδονίας είναι τελείως ανιστόρητη

Προφανώς η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν γνώριζε, ως όφειλε, ότι επισήμως η Ελλάδα αναγνώριζε τον διαμελισμό της Μακεδονίας στα τρία ήδη από το Συνέδριο του Βουκουρεστίου, το 1913.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο υπουργός Οικονομικών Αλέξανδρος Διομήδης, σε αγόρευσή του στη Βουλή τον Νοέμβριο του 1913, έκανε λόγο για την «τμημάτηση της Μακεδονίας σε τρεις κυρίαρχους», χωρίς βεβαίως να ακουστεί η όποια διαμαρτυρία από τους αντιπολιτευόμενους βουλευτές ή τον υπερευαίσθητο στα εθνικά θέματα Τύπο.

Στα ίδια συμφραζόμενα διαβάζουμε σε σχολικό εγχειρίδιο του 1913, με πολλές επανεκδόσεις έως το 1923: «Η Ελληνική Μακεδονία ορίζεται προς Β. υπό της Σερβικής και Βουλγαρικής Μακεδονίας, προς Δ. υπό της Αλβανίας και της Ηπείρου και προς Α. υπό της Θράκης, από τη οποίας χωρίζεται διά του ποταμού Νέστου και του όρους Ροδόπης».

https://www.efsyn.gr/arheio/fantasma-ti ... lathos?amp

Ναι, αλλά οι πρώην ΦΥΡΟΜέζοι θέλουν όλη την Μακεδονία για πάρτι τους.


Που αν την πάρουν θα γίνουν μειονότητα μέσα στην ίδια τους την χώρα.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Monkeyδονία ξακουστή , του Ουμουρτάγ η χώρα. x2
Που έδιωξες τους Έλληνες , κι ελεύθερη είσαι τώρα. x2
Είσαι και θα 'σαι σλαβική , των Σλάβων το καμάρι. x2
Κι εμείς οι διεθνιστούληδες σου πλέκουμε στεφάνι. x2

Μούφα εθνικό τραγούδι το «Μακεδονία ξακουστή»;

Η απάντηση βρίσκεται στο βιβλίο της Μαρίκας Ρόμπου-Λεβίδη «Επιτηρούμενες ζωές: Μουσική, χορός και διαμόρφωση της υποκειμενικότητας στη Μακεδονία» (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια).

Η συγγραφέας αναγνωρίζει φυσικά πως το τραγούδι έχει λάβει διαστάσεις ύμνου της μακεδονικότητας. Η ίδια θεωρεί ωστόσο πως «πρόκειται για το πιο ηχηρό παράδειγμα πολιτισμικής κατασκευής». Και εξηγεί γιατί το λέει αυτό:

1) Μουσικολογικά δεν πρόκειται για «παραδοσιακή» μελωδία.

2) Κινησιολογικά, το χορευτικό βήμα παρουσιάζει έλλειμμα εντοπιότητας, δημιουργικής φαντασίας και «αυθεντικότητας».

3) Μορφολογικά, ο στίχος δεν παραπέμπει στις συμβάσεις του δημοτικού τραγουδιού.

4) Το περιεχόμενο του στίχου επίσης διαφέρει από αυτό των δημοτικών τραγουδιών και είναι καθαρά εθνικιστικού χαρακτήρα.

Το απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίκας Ρόμπου-Λεβίδη το παρέθεσε παλιότερα στην Καθημερινή ο Παντελής Μπουκάλας. Επίσης, κατά τον μουσικολόγο Μάρκο Δραγούμη, η μουσική του «Μακεδονία ξακουστή» αντλεί από σεφαραδίτικο τραγούδι, που δημιουργήθηκε για τα εγκαίνια του πρώτου εβραϊκού σχολείου της Θεσσαλονίκης, το 1873.

Συμπέρασμα της Μαρίκας Ρόμπου-Λεβίδη: «Μία μελωδία που πρωτοακούστηκε στην πολυεθνοτική Θεσσαλονίκη του τέλους του 19ου αιώνα» μετατράπηκε με τον καιρό σε ένα «υποσχόμενο σύμβολο της φαντασιακής μακεδονικότητας και ελληνικότητας».

Με τις υγείες μας.

https://www.efsyn.gr/node/188513