Πεθανε ο Στιβεν Χογκινγκ

[Γύπας]

Ναι ρε παιδι μου. Αυτές οι φιλοσοφικές περιπλοκές. Εκεί που η συνείδηση διαμορφώνεται με το αίτιο και ατιατό, με την αρχή μέση τέλος,
ξαφνικά σου πετάνε το θετικό και αρνητικό φορτίο. Κι εκεί που οι μηχανισμοί σου (έτσι όπως έχουν μάθει), περιμένουν να αντιμετωπίσουν το αρνητικό σαν πράσινο και το θετικό σαν κίτρινο (δύο διαφορετικά πράγματα γιατί έτσι. Γιατί έχουμε) σε βάζουν μετάνα τα σκαφτείς ως καταστάσεις έλλειψης η μη.
Χαράς στη δημόσια εκπαίδευσή μας. Αντί να αφήσουμε τα παιδιά να οδηγηθούν ενστικτωδώς στην αλήθεια... αλλά τι μ' έπιασε τώρα;
Χέστο.

[Ελληγεννής]

Δεν κατάλαβα τι σ' έπιασε, αλλά δεν κατάλαβα Jesus από το ποστ σου.

[nrg]

Ωραίο!

Να ξεκαθαρίσουμε ότι μαζί με το σεντόνι, ξεχειλώνει και το ακάρι.

Είπαμε ΌΧΙ, δεν ξεχειλώνει και το ακάρι, που είναι στο ηλιακό σύστημα. Το ανέφερα πιο πριν δις!
https://en.wikipedia.org/wiki/Metric_expansion_of_space
the model is valid only on large scales (roughly the scale of galaxy clusters and above), because gravitational attraction binds matter together strongly enough that metric expansion cannot be observed at this time, on a smaller scale.

Αυτό που παρέθεσες αναφέρεται στην διαστολή του σύμπαντος.
Το παράδειγμα με το ακάρι είναι διαφορετικό.

Όχι ρε. Δεν ξεχειλώνει το ακάρι!

Μια καλύτερη παρομοίωση είναι ότι μοιάζει με σταφιδόψωμο.
Όσο φουσκώνει το ζυμάρι η απόσταση ανάμεσα στις σταφίδες μεγαλώνει αλλά όχι οι ίδιες οι σταφίδες.

Αν όμως οι σταφίδες είναι αρκετά κοντά μεταξύ τους δεν απομακρύνονται.

Ο Γαλαξίας μας και αυτός της Ανδρομέδας αντιθέτως έλκονται και αναμένεται να συγκρουστούν / ενοποιηθούν στο απώτερο μέλλον.

Και όμως ξεχειλώνει.
"Ξεχείλωμα" ή παραμόρφωση του χώρου, έχουμε και λόγο βαρυτικού πεδίου. Και όταν ο χώρος παραμορφώνεται, τότε παραμορφώνονται και τα σώματα που βρίσκονται μέσα σε αυτόν.
Δηλαδή στην παρακάτω εικόνα, αν βάλουμε έναν τεράστιο χάρακα κατά μήκος της διακεκομμένης γραμμής, ξεκινώντας από την Γη, τότε θα "λυγίσει" και θα ακολουθήσει την κίτρινη γραμμή προς το real.

Από την Γη όμως, πάλι ίσιος θα φαίνεται, όπως ίσια φαίνεται και η κίτρινη ακτίνα του φωτός.



Η βαρυτική επίδραση, τοπικά, εμποδίζει το "ξεχείλωμα" λόγω διαστολής του σύμπαντος.

[stavmanr]

Και όταν ο χώρος παραμορφώνεται, τότε παραμορφώνονται και τα σώματα που βρίσκονται μέσα σε αυτόν.

Εδώ μπαίνουμε στο ζουμί...
Τα σώματα δεν βρίσκονται σε κάποιο χώρο: είναι ο ίδιος ο χώρος.

Δεν βρίσκεσαι μέσα στο σύμπαν: είσαι αναπόσπαστο κι αναφαίρετο κομμάτι του σύμπαντος. Δεν μπορείς απλά να αφαιρεθείς από το υπόλοιπο σύμπαν, σα να ήταν αυτό κι εσύ διαφορετικά πράγματα.

Ένα από τα βασικά προβλήματα της εκλαΪκευτικής Φυσικής (συνήθως και των φόρα) είναι η ...έκσταση του παρατηρητή. Δηλαδή, δίνεται η εντύπωση ότι μπορεί να υπάρχει φυσικός παρατηρητής ανεξάρτητος από το σύμπαν. Θα το συναντήσεις σε συζητήσεις ως διαφοροποίηση "η φύση" και "ο άνθρωπος".
Συνήθως θεωρούμε τον εαυτό μας ως ...επισκέπτη που απλά παρατηρεί. Και μιλάμε για τα πράγματα σαν να τα παρατηρούμε απ' έξω "το σύμπαν", "ο χώρος", "ο χρόνος" κλπ.

Για τη Φυσική μας εμείς είμαστε το σύμπαν, ο χώρος, ο χρόνος. Το χωροχρονικό συνεχές μας έπεισε ότι το σύμπαν ταυτίζεται με το κάθε σημείο του. Καθότι, αν αποσπάσεις, διαχωρίσεις, αποκόψεις ένα σημείο από το σύμπαν, δεν υφίσταται σύμπαν.

[nrg]

Σωστή η παρατήρηση stavmanr!

Στη σχηματική αναπαράσταση του σεντονιού (όπως το περιέγραψα παραπάνω), το ακάρι είναι διδιάστατο και βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα εξίσου "επίπεδα" νήματα του σεντονιού. Στην αναλογία που εμείς είμαστε ένα με τα "νήματα" του τετραδιάστατου χώρου, το ακάρι ανήκει στα νήματα του διδιάστατου.

[Γύπας]

Και όταν ο χώρος παραμορφώνεται, τότε παραμορφώνονται και τα σώματα που βρίσκονται μέσα σε αυτόν.

Εδώ μπαίνουμε στο ζουμί...
Τα σώματα δεν βρίσκονται σε κάποιο χώρο: είναι ο ίδιος ο χώρος.

Δεν βρίσκεσαι μέσα στο σύμπαν: είσαι αναπόσπαστο κι αναφαίρετο κομμάτι του σύμπαντος. Δεν μπορείς απλά να αφαιρεθείς από το υπόλοιπο σύμπαν, σα να ήταν αυτό κι εσύ διαφορετικά πράγματα.

Ένα από τα βασικά προβλήματα της εκλαΪκευτικής Φυσικής (συνήθως και των φόρα) είναι η ...έκσταση του παρατηρητή. Δηλαδή, δίνεται η εντύπωση ότι μπορεί να υπάρχει φυσικός παρατηρητής ανεξάρτητος από το σύμπαν. Θα το συναντήσεις σε συζητήσεις ως διαφοροποίηση "η φύση" και "ο άνθρωπος".
Συνήθως θεωρούμε τον εαυτό μας ως ...επισκέπτη που απλά παρατηρεί. Και μιλάμε για τα πράγματα σαν να τα παρατηρούμε απ' έξω "το σύμπαν", "ο χώρος", "ο χρόνος" κλπ.

Για τη Φυσική μας εμείς είμαστε το σύμπαν, ο χώρος, ο χρόνος. Το χωροχρονικό συνεχές μας έπεισε ότι το σύμπαν ταυτίζεται με το κάθε σημείο του. Καθότι, αν αποσπάσεις, διαχωρίσεις, αποκόψεις ένα σημείο από το σύμπαν, δεν υφίσταται σύμπαν.

Στάσου όμως. Αν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα; Κι αν εμείς ανήκουμε σε άλλο και παρατηρούμε και με προβολή παρατηρούμε αυτό;

[stavmanr]

Εδώ μπαίνουμε στο ζουμί...
Τα σώματα δεν βρίσκονται σε κάποιο χώρο: είναι ο ίδιος ο χώρος.

Δεν βρίσκεσαι μέσα στο σύμπαν: είσαι αναπόσπαστο κι αναφαίρετο κομμάτι του σύμπαντος. Δεν μπορείς απλά να αφαιρεθείς από το υπόλοιπο σύμπαν, σα να ήταν αυτό κι εσύ διαφορετικά πράγματα.

Ένα από τα βασικά προβλήματα της εκλαΪκευτικής Φυσικής (συνήθως και των φόρα) είναι η ...έκσταση του παρατηρητή. Δηλαδή, δίνεται η εντύπωση ότι μπορεί να υπάρχει φυσικός παρατηρητής ανεξάρτητος από το σύμπαν. Θα το συναντήσεις σε συζητήσεις ως διαφοροποίηση "η φύση" και "ο άνθρωπος".
Συνήθως θεωρούμε τον εαυτό μας ως ...επισκέπτη που απλά παρατηρεί. Και μιλάμε για τα πράγματα σαν να τα παρατηρούμε απ' έξω "το σύμπαν", "ο χώρος", "ο χρόνος" κλπ.

Για τη Φυσική μας εμείς είμαστε το σύμπαν, ο χώρος, ο χρόνος. Το χωροχρονικό συνεχές μας έπεισε ότι το σύμπαν ταυτίζεται με το κάθε σημείο του. Καθότι, αν αποσπάσεις, διαχωρίσεις, αποκόψεις ένα σημείο από το σύμπαν, δεν υφίσταται σύμπαν.

Στάσου όμως. Αν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα; Κι αν εμείς ανήκουμε σε άλλο και παρατηρούμε και με προβολή παρατηρούμε αυτό;

Κάτσε να παρατηρήσουμε πρώτα αυτό και μετά θα πάμε και στα παράλληλα.

[Γύπας]

Έτσι ΄όπως το παρουσιάζεις πάντως είναι μοιρολατρικό το σύμπαν. τι κάνουμε είναι μέρος του όλου και ήδη έχει γίνει. Απλά εμείς αντιλαμβανόμαστε σημειακά. Δεν λέει. Και θέτω τώρα τη φιλοσοφική μου άποψη ότι δεν υπάρχει μόνο μία αλήθεια και δεν ισχύει πάντα μία μόνο θεωρία για κάποιο ζήτημα.

[Ελληγεννής]

Και όταν ο χώρος παραμορφώνεται, τότε παραμορφώνονται και τα σώματα που βρίσκονται μέσα σε αυτόν.

Εδώ μπαίνουμε στο ζουμί...
Τα σώματα δεν βρίσκονται σε κάποιο χώρο: είναι ο ίδιος ο χώρος.

Τα σώματα δεν είναι χώρος, υπόκεινται στις ιδιότητές του. Υπάρχει κενό διάστημα ανάμεσα στα συστατικά της ύλης, αλλά δεν το «κουβαλάμε» μαζί μας. Κινούμαστε μέσα στον χώρο.

[Γύπας]

Ποιοι μωρέ; Αφού καμπυλώσεις του χώρου είμαστε.