Λαχουρένιος έγραψε:ΜΠΕΤΑΤΖΗΣ έγραψε:Ποιοί όλοι ρε φίλε? Εγώ δουλεύω από 14 χρονών και απ τα 19-20 που άρχισα να καταλαβαίνω πέντε πράγματα παραπάνω ,εκεί στα 90ς ήξερα ότι παίζουμε σε μια αγορά κινούμενη άμμο. Πχ ότι το μέλλον είναι σε αυτοματισμούς δε χρειάζεται να είσαι προφήτης για να το ξέρεις. Ασε τα κάρμα και τέτοιες ιστορίες.
Παραβλεπεις ομως κατι βασικο, οτι ο ελευθερος επαγγελματιας (που αποτελουσε και ισως αποτελει ακομα την ραχοκοκαλια της ελ. οικονομιας - δυστυχως) δεν εχει την ευελιξια ενος μεγαλου επιχειρηματια ή fund.
Πχ ο ταδε κροισος εχει 100 διαφορετικες επενδυσεις, αμα πανε στραφι οι 50 θα ρεφαρει απο τις αλλες 50 και μπορει ανα πασα στιγμη να παρκαρει τα χρηματα του σε καμια τραπεζα μεχρι να περασει η μπορα
Η Ελλαδα ειχε ενα 35% μικρομαγαζατορων, αυτοι δεν εχουν πολλες επιλογες. Αμα κλεισει η επιχειρηση τους θα βρεθουν ή ανεργοι ή στο μεροκαματο. Για αυτο εχουν την ταση να προσπαθουν να την κρατανε ανοιχτη με νυχια και με δοντια ακομα και αν δεν ειναι βιωσιμη.
Ας πουμε ο αλλος που χε ενα ρουχαδικο 30 χρονια, δεν ειχε σπουδασει τιποτα (ή ειχε σπουδασει κατι πριν απο 10ετιες και πρακτικα δεν μπορει να το εξασκησει), και τα χρεη του εφαγαν τις περισσοτερες οικονομιες, τι σκατα να κανει?
Θα μπορουσε να το κλεισει και να τρωει απο τα ετοιμα πριν σκασει η μπορα, αλλα αυτα τα στρωματα δεν εχουν αρκετα στην ακρη ωστε να τρωνε απο τα ετοιμα επ'απειρον σε αντιθεση με τα μεγαλα ψαρια.
Απο κει και περα, καλως ή κακως, πολλες απο αυτες τις ατομικες ή μικρομεσαιες επιχειρησεις ζουσαν μεσω της φοροδιαφυγης και της ρεμουλας (πχ υπερσυνταγογραφησεις φαρμακων), και οι ιδιοκτητες τους ξοδευαν τα κερδη τους σε πολυτελη ζωη αντι να κρατανε καβατζες. Δεν ηταν ενα βιωσιμο μοντελο αναπτυξης μας αρεσει δεν μας αρεσει και οποιος εφαγε εφαγε.
Ισα ισα που ο ελεύθερος επαγγελματίας έχει μεγαλύτερη ευελιξία αν δεν έχει στεγανά στη σκέψη του.
Οσους πετυχημένους ΕΕ γνωρίζω στο ηλικιακό φάσμα που μου επιτρέπει η ηλικία μου ,ήτοι 40-60 ετών ,έχουν αλλάξει προσανατολισμό ή και αντικείμενο ακόμη 2,3 ή περισσότερες φορές . Αυτός που έχει ρουχάδικο πχ 30 χρόνια , για να είναι ακόμη ζωντανός λογικά θα πρέπει να έχει ήδη e-shop απο το 1999-2000 ,να έχει σίγουρα κάνει κάποια συνεργασία με φασονατζή από Απω Ανατολή και εταιρειούλα σε Κύπρο ή Βουλγαρία για πιο μαλακή φορολογία. Οι κρίσεις εκτος απ όλα τα κακά ,έχουν το καλό του να βοηθούν στο να ανθίσουν τα υγιή μπουμπούκια αφού κατα κανόνα σκοτώνουν τα σάπια.
Ο "κρίσος" πάλι δεν στρίβει εύκολα σε επίπεδο επιχείρησης. Σε ατομικό επίπεδο ,εννοείται ότι πουλάει τη συμμετοχή του κάπου και πάει για άλλα. Πχ κάνει μπαμ ότι την επόμενη 10ετια θα έχει πολύ ψωμί η εναλλακτική ενέργεια και τα data με όλα τα παρελκόμενα. Σκέψου πχ ότι το 2030 θα μπορεί να λειτουργεί οδοντιατρείο χωρίς οδοντίατρο σε κάποιο νησί για εργασίας ρουτίνας.






Τέλος!