ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΝΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ

[Nandros]

'
Πώπω, πολλές μύγες και μυγιάζουν!
.

[Διάδοχος]

Επισης ολοι οι ηρωες και οι ημιθεοι ειναι στρεητ...

Ιασων και Μηδεια...

Θησεας και Αριαδνη...

Περσεας και Ανδρομεδα...

Ορφεας και Ευριδικη...

Ηρακλης και Αλκμηνη...

Οδυσσεας και Πηνελοπη...

Μενελαος και ωραια Ελενη...

Ακομη και ο Αχιλλεας που τον παρουσιαζετε σαν ομοφυλοφιλο τσακωνεται με τον Αγαμεμνονα επειδη του πηρε μια χανουμισα του...

.

Uncheck

2.21: Athenaeus 13.601A-B, 601E-605D

Rhadamanthys the Just, says Ibycus, had Talos as his lover. Diotimus says in the Heracleia that Heracles had made Eurystheus his boy friend and that was why he performed his Labours. There is a myth that Agamemnon had Argynnus as his lover, having seen him swimming in the Cephisus, and then he drowned in it (he bathed in it often, evidently) and Agamemnon buried him and raised a shrine there to Aphrodite Argynnis.

https://www.laits.utexas.edu/ancienthom ... hp?view=33

[Love Ready's]

Το να χρησιμοποιεί κάποιος σαν επιχείρημα για την ομοφυλοφιλία των αρχαίων τη θρησκευτική μυθολογία τους ,είναι σα να χρησιμοποιεί σήμερα τη χριστιανική θρησκευτική μυθολογία για να μας πείσει ότι δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι παπάδες. Αλλάξτε πεδίο αναφοράς.

[Διάδοχος]

Διας + Γανυμηδης: Ο μοναδικος ομοφυλοφιλικος μυθος των αρχαιων αναμεσα σε 500 στρεητ μυθους...

Μονο ο Διας ειχε ξεκωλιασει ολες τις ωραιες θνητες...

Η στατιστικη ειναι συντριπτικη σε βαρος σας...

.

Ο Δίας ήταν ο πατέρας των θεών, δεν ήταν κάποιος τυχαίος.

Για τον παράφορο έρωτα του Απόλλωνα για τον Υάκινθο έχεις ακούσει τίποτα;;
Ο Απόλλωνας εγκατέλειψε το Μαντείο των Δελφών και προτιμούσε να κατοικεί στη Σπάρτη, για να συζεί με το μωρό του.

Uncheck Aπόλλωνα επίσης

Hyacinthus, in Greek legend, a young man of Amyclae in Laconia. According to the usual version, his great beauty attracted the love of Apollo, who killed him accidentally while teaching him to throw the discus; others related that Zephyrus (or Boreas) out of jealousy deflected the discus so that it hit Hyacinthus on the head and killed him. Out of his blood there grew the flower called hyacinthos (perhaps a fritillary; not the modern hyacinth), the petals of which were marked with the mournful exclamation AI, AI (“Alas”). The flower was also said to have sprung from the blood of Ajax, the son of Telamon.

The death of Hyacinthus was celebrated at Amyclae by the second most important of Spartan festivals, the Hyacinthia, in the Spartan month Hyacinthius. Probably an early summer festival, it lasted three days, the rites gradually passing from mourning for Hyacinthus to rejoicing in the majesty of Apollo. This festival was clearly connected with vegetation and marked the passage from the youthful verdure of spring to the dry heat of summer and the ripening of the grain.

https://www.britannica.com/topic/Hyacinthus

Hyacinthus and the West Wind (Zephyrus) on a red-figure vase

[Διάδοχος]

Το να χρησιμοποιεί κάποιος σαν επιχείρημα για την ομοφυλοφιλία των αρχαίων τη θρησκευτική μυθολογία τους ,είναι σα να χρησιμοποιεί σήμερα τη χριστιανική θρησκευτική μυθολογία για να μας πείσει ότι δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι παπάδες. Αλλάξτε πεδίο αναφοράς.

H διαφορά είναι ότι οι πατέρες της εκκλησίας δεν γράφουν για μπουτάκια νεαρών μοναχών, για φιλάκια μαζί τους, για έρωτες με καλογεράκια και τρυφερά κυνηγητά, ή ακόμη και ξεκάθαρα για πρωκτικό σεξ και μουσάτους που πηδάνε ο ένας τον άλλο στα φαγοπότια. Ούτε φυσικά θα βρείς εικόνες που δείχνουν άνδρες να πηδάνε αγοράκια, ούτε στιχάκια για ευρύπρωκτα αγοράκια, ούτε τα δισκοπότηρα απεικονίζουν τον Άγιο Πέτρο να απαγάγει όμορφους εφήβους, ούτε γκράφιτι στις μονές που αναφέρουν χθες πήδηξα απο κώλο τον πατέρα Δανιήλ.

Όλα αυτά τα βρίσκουμε στην αρχαία Ελλάδα όμως. Συνεπώς, να αγιάσει το χέρι του Θεοδόσιου του Μέγα και των λοιπών

[Στύγιος]

«ΠΟΘΕΝ Ω ΣΩΚΡΑΤΕΣ ΦΑΙΝΕΙ; Η ΔΗΛΑ ΔΗ ΟΤΙ ΑΠΌ ΚΥΝΗΓΕΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΛΚΙΒΙΑΔΟΥ ΩΡΑΝ;»

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΩΚΡΑΤΗ; ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ ΕΡΧΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΝΗΓΗΤΟ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ.


"ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΙ ΚΑΙ ΠΡΩΗΝ ΙΔΟΝΤΙ ΚΑΛΩΣ ΜΕΝ ΕΦΑΙΝΕΤΟ ΑΝΗΡ ΕΤΙ, ΑΝΗΡ ΜΕΝΤΟΙ Ω ΣΩΚΡΑΤΕΣ, ΩΣ Γ'ΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΗΜΙΝ ΕΙΡΗΣΘΑΙ, ΚΑΙ ΠΩΓΩΝΟΣ ΗΔΗ ΥΠΟΠΙΜΠΛΑΜΕΝΟΣ "

ΒΕΒΑΙΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΧΘΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΑΡΚΕΤΑ ΟΜΟΡΦΟΣ ΑΝΤΡΑΣ, ΚΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΣΩΚΡΑΤΗ, ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑΝ ΠΙΑ ΤΑ ΓΕΝΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΗΓΟΥΝΙ ΤΟΥ.

[Λαχουρένιος]

Ο Σωκρατης εμπαινε σε Αλκιβιαδη?

[Διάδοχος]

Ο Σωκρατης εμπαινε σε Αλκιβιαδη?

Later in 1469 Marsilio Ficino put forward a theory of neo-platonic love in which he defines love as a personal ability of an individual which guides their soul towards cosmic processes and lofty spiritual goals and heavenly ideas.

- De Amore, Les Belles Lettres, 2012.

Though Plato's discussions of love originally centred on relationships between members of the same sex, notes that the meaning of platonic love underwent a transformation during the Renaissance, leading to the contemporary sense of nonsexual heterosexual love.

- Reeser, T. (2015). Setting Plato Straight: Translating Platonic Sexuality in the Renaissance. Chicago.

...

Tα βλέπω και κάνω ρέηζ

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

[217a] divine and golden, so perfectly fair and wondrous, that I simply had to do as Socrates bade me. And believing he had a serious affection for my youthful bloom, I supposed I had here a godsend and a rare stroke of luck, thinking myself free at any time by gratifying his desires to hear all that our Socrates knew; for I was enormously proud of my youthful charms. So with this design

[217b] I dismissed the attendant whom till then I invariably brought to my meetings with Socrates, and I would go and meet him alone: I am to tell you the whole truth; you must all mark my words, and, Socrates, you shall refute me if I lie. Yes, gentlemen, I went and met him, and the two of us would be alone; and I thought he would seize the chance of talking to me as a lover does to his dear one in private, and I was glad. But nothing of the sort occurred at all: he would merely converse with me in his usual manner, and when he had spent the day with me he would leave me and go his way. After that I proposed he should go with me to the trainer's,

[217c] and I trained with him, expecting to gain my point there. So he trained and wrestled with me many a time when no one was there. The same story! I got no further with the affair. Then, as I made no progress that way, I resolved to charge full tilt at the man, and not to throw up the contest once I had entered upon it: I felt I must clear up the situation. Accordingly I invited him to dine with me, for all the world

[217d] like a lover scheming to ensnare his favorite. Even this he was backward to accept; however, he was eventually persuaded. The first time he came, he wanted to leave as soon as he had dined. On that occasion I was ashamed and let him go. The second time I devised a scheme: when we had dined I went on talking with him far into the night, and when he wanted to go I made a pretext of the lateness of the hour and constrained him to stay. So he sought repose on the couch next to me, on which he had been sitting at dinner, and no one was sleeping in the room but ourselves.

[217e] “Now up to this point my tale could fairly be told to anybody; but from here onwards I would not have continued in your hearing were it not, in the first place, that wine, as the saying goes, whether you couple ‘children’ with it or no, is ‘truthful’;1 and in the second, I consider it dishonest, when I have started on the praise of Socrates, to hide his deed of lofty disdain. Besides, I share the plight of the man who was bitten by the snake: you know it is related of one in such a plight that he refused

[218a] to describe his sensations to any but persons who had been bitten themselves, since they alone would understand him and stand up for him if he should give way to wild words and actions in his agony. Now I have been bitten by a more painful creature, in the most painful way that one can be bitten: in my heart, or my soul, or whatever one is to call it, I am stricken and stung by his philosophic discourses, which adhere more fiercely than any adder when once they lay hold of a young and not ungifted soul, and force it to do or say whatever they will; I have only to look around me, and there is a Phaedrus, an Agathon, an Eryximachus,

http://www.perseus.tufts.edu/hopper/tex ... ion%3D217a

[Αρίστος]

Hyacinthus and the West Wind (Zephyrus) on a red-figure vase

Mυθοι για θεισκους τριτης κατηγοριας που ουτε καν ειχαν το προνομιο να ζουν στον Ολυμπο...

Εκει, εκει στην Τριτη Εθνικη!

.

[Στύγιος]

"Ο Άνυτος, ένας από αυτούς που κατηγόρησε τον Σωκράτη, ήταν κι αυτός ερωτευμένος με τον Αλκιβιάδη. Άλλος ένα κατήγορος του Σωκράτη ήταν ο Λύκων, κι αυτός ανήκε στον κύκλο του Σωκράτη και ο φιλόσοφος είχε παρευρεθεί σε συμπόσιο μαζί του, όπου είχε εκθειάσει την σχέση του γιού του Λύκων, του Αυτόλυκου με τον Καλία. Ο μαθητής του Σωκράτη ο Κρίτων, έγινε άρχοντας της πόλεως και απαγόρευσε στον Σωκράτη να συναντά νέους. Η κατηγορία εναντίον του Σωκράτη για την διαφθορά των νέων, είναι προφανές ότι είχε λίγο να κάνει με τους θεούς και την θρησκεία.

Ο ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρει ότι οι ήρωες της Δημοκρατίας, οι τυραννοκτόνοι Αριστογείτων και Αρμόδιος ήταν ένα ζευγάρι, εραστή και ερωμένου. Ο Ίππαρχος, αδερφός του τυράννου Ιππία, προσπάθησε να αποπλανήσει τον Αρμόδιο και να τον πάρει από τον Αριστογείτονα. Γι αυτό το λόγο ο Αριστογείτων ξεκίνησε την συνωμοσία, όπως γράφει ο Θουκυδίδης εξαιτίας ερωτικής λύπης. Παράδειγμα εραστή υπήρξε και ο Επαμεινώνδας, ο στρατηγός των Θηβών αλλά και άλλοι Έλληνες οι οποίοι, όπως πολύ σωστά αναφέρει ο Συκουτρής, καλλιέργησαν ακόμα και την διαστροφή και την εξύψωσαν σε υπόδειγμα ηθικής και της έδωσαν μεγάλη συναισθηματική αξία."