Alkiviades έγραψε:Εντάξει, και εγώ την έχω την απορία αυτή, αλλά εγώ ουδέποτε έχω παίξει οτιδήποτε εκτός απο strategy ή RPG. Αλλη μια κατηγορία παιχνιδιών που τρώνε τρελλό χρόνο (αλλά πλέον ουσιαστικά δεν υπάρχουν, εδώ και χρόνια) είναι τα adventures. Ουτε κι αυτά με άρεσαν και δεν έχω παίξει κανένα, εκτός από τρια τέσσερα text based στο πρώτο Pc που είχα πάρει πριν από καμια 25ρια χρόνια.
Ωραια ειναι και αυτα. Υπαρχουν καποια παρα πολυ καλα. Οχι τοσο να παιζεις μονος σου αλλα με αλλον. Σαν να βλεπεις ταινια. Εχω παιξει με τις αδερφες μου, με την κοπελια μου και οταν μεγαλωσουν τα παιδια μου θα παιζουμε οικογενοιακως. Αρκει να ειναι τοσο δυσκολα οσο να σε εξιταρουν αλλα να μην το κλεινεις επειδη δεν βρισκεις την λυση. Μερικα εχουν και καλο χιουμορ, οπως το μανκεϋ αϊλαντ.
Για να μην πω για τα ακτιον-αντβεντιουρς, οπως ρεσιντεντ ιβιλ. Ειχαμε νοικιασει πλαϋστασιον στην ταρατσα, καλοκαιρι, και με αλλους δυο παιζαμε μεχρι το πρωι.
Τα παιχνιδια ειναι μια μορφη διασκεδασης, μπορουν να γινουν και μορφη γνωσης-λυσης προβληματων. Φυσικα υπαρχουν και "κακες" καταστασεις, οταν κανεις το ιδιο και το ιδιο χωρις ουσια. Το ιδιο ισχυει και οταν πηγαινεις για καφε, και ξαναπηγαινεις μιλωντας για παπαριες.
Μιας που ανεφερα τα παιδια, δυσκολο να κατευθυνεις το παιδι να παιζει με "μετρο"... Ελπιζω λογω δικης μου εμπειριας να τα καταφερω, περιμενω πως και πως να παιζω με τα παιδια μου αγαπημενα παιχνιδια σε τοπικο ΛΑΝ
