Απευθείας ανάθεση 500 εκατ. δολαρίων

[Diego]

Ρε συ Διάδοχε ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ ΕΔΩ

α)Οι Γαλλο καταρχας ΔΑΝΕΙΖΑΝΕ ατλαντίκ 2.Δεν μας είπαν αγοράστε.
β)Οταν μιλαμε για τα Ωριον, αναφερουμε το 1961 ως πρωτη χρονολογια παροτι τοτε ηταν τα Ρ3Α και οχι τα Ρ3Β (τα οποια φαγανε την 1η επιχειρησιακη πτηση Ισλανδια το 1967.Οταν αναφερουμε τα Ατλαντικ, μιλαμε κατευθειαν για την 1η βερσιον το 1989.ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΕΤΣΙ!
γ)Το ΓΕΝ εχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ ιστορια απαξιωσης ο,τι δεν ειναι Αμερικανικο.
δ)Και ο κινητηρας των Ατλαντικ ΚΑΙΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ + επειδη εχουν βγει σε πιο περιορισμενα κομματια, ειναι ΠΙΟ ΚΟΣΤΟΒΑΡΑ ΤΑ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ.
Τσέκαρε power to weight για τον RR Tyne και σύγκρινε με τον allison T56.
ε)ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΑΦΝΣ ΜΕ 350 000 0000 ΣΕ 7 ΚΟΜΜΑΤΙΑ; Μόνο το ΕΜπραερ ή το Καβασάκι ΚΑΙ ΑΝ.

Τώρα κάθε επιλογή είναι damage control-η αναβάθμιση των Ωρίον είναι μονόδρομος ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ.

υγ.
http://www.defence-point.gr/news/?p=124829

[Διάδοχος]

Tι ακολούθησε. Απόφαση για διεθνή διαγωνισμό με στόχο την αντικατάστασή τους

Greece’s Hellenic Air Force currently operates 4 older P-3B Orion external link maritime patrol aircraft, which were delivered to the HAF from 1993 – 1996. They are reaching the limits of their airframe life, but Greece is nearing the end of their fiscal rope. In 2008, the odds appeared to tilt toward new aircraft, with at least EUR 250 million (then about $350 million) reportedly set aside for the winner of a 5-aircraft maritime patrol competition. In 2014, it became clear that Greece was considering another option…

In May 2005, “P-8A MMA Could Become a Multinational Program” said that:

“European nations operating the P-3 may gravitate toward smaller maritime patrol aircraft … Initial designs are even appearing in this class for executive jet aircraft equipped with maritime surveillance radars and related gear. Given that many nations’ maritime surveillance and attack requirements make the P-8’s range and endurance parameters unnecessary, it’s very possible that the EU’s moves will successfully bifurcate the global maritime patrol category into a broad class of nations who buy smaller aircraft, and an elite few with more extensive requirements who buy aircraft in the P-8A [Poseidon] class.”

Greece seemed to be firmly in that broad class who could buy smaller aircraft, and expected competitors are described in Appendix A. A different option also existed. The Orion has upgraded to P-3C designation, and has received a slew of updates since the P-3Bs were fielded. Efforts like Lockheed Martin’s reopening of P-3 wing production have made it possible for countries like Norway to keep upgraded P-3 aircraft in service.

In 2008, Greece had reportedly decided not to buy P-8s, or refurbish the Orions. By 2014, they had changed their minds

Oct 14/08: Competition. Flight International reports on the expected Greek Maritime Patrol Aircraft competition, and the expected competitors. See Appendix A for even more background. Boeing won’t be offering the P-8, and the magazine also reports that Greece has rejected American offers of refurbished P-3s or of second-hand S-3B Viking jets.

The S-3 is a twin-engine carrier jet whose mission is described simply as “sea control.” Their range fits well with Greece’s needs, and they come armed with advanced surveillance equipment plus the ability to carry torpedoes, missiles, sonobuoys – even refueling pods that let them act as aerial refueling tankers. The US Navy plans to phase out the S-3 by 2010, and is replacing them with MH-60R helicopters whose slow speed and reduced range will shrink the protective anti-submarine “bubble” around American carrier forces.

For Greece, the planes’ age and hard usage in carrier landings creates issues with spares, training, and operational costs. These issues combine to make an S-3B transfer unattractive as a long-term solution. If the current financial crisis pinches Greece’s defense procurement budgets sharply enough, however, a cheap enough S-3 transfer offer might begin to look attractive as a stopgap solution that would compete with P-3 re-winging and/or refurbishment.

Appendix A: Greek MPA Competitors, 2008

Greece’s naval focus is limited to the Aegean and the eastern Mediterranean, a sphere that is well within the capabilities of smaller and less expensive aircraft. A budget of about $350 million might buy 2 P-8As, plus spares and fielding support. It could not buy 5. In October 2008, Flight International reported that the budget for this purchase could increase, but:

“Boeing does not expect to offer its 737-based P-8A multi-mission maritime aircraft, but is promoting a Boeing Business Jet solution for a separate requirement for three VIP and presidential transports.”

An RFP was expected by the end of 2009, and viable candidates for the maritime patrol requirement reportedly included:

ATR-72MP Alenia/EADS). This large twin-turboprop regional passenger aircraft has been developed into a maritime patrol variant that includes both integrated surveillance equipment and weapons carriage. Its use in civilian capacities creates an independent source of potential upgrades, troubleshooting, service networks, and trained personnel opportunities. In 2006, Turkey ordered ATR-72ASWs; picking this aircraft would give Greece assured platform parity with its rival.

Be200 (Beriev). Greece buys a lot of Russian defense equipment, from armored personnel carriers, to hovercraft, to advanced anti-aircraft missiles. The Beriev jet would be an interesting choice because it is a true amphibian that can land on water. It also comes with a fire-fighting mission module, something that might offer an attractive supplement to Greece’s Bombardier aircraft after the infamous 2007 fires external link. Beriev does not advertise a full maritime patrol variant, just a search and rescue variant.
If the competition involved only search and rescue aircraft, the Be-200 would have an exceptionally strong case. The Greek request also requires anti-submarine, anti-surface, and surveillance duties, however, which may prove problematic for the Russian design. There have been reports of a Be-40/Be-42 variant for maritime patrol since 1986, but the project’s status remains uncertain. Given Greece’s requirements for NATO commonality, it would also be fair to characterize a Greek Be-40 as a new variant when assessing development and delivery risks.

C-295 MPA (EADS). Chile has ordered the C-295MP, a larger derivative of the CN-235MP Persuader surveillance-only aircraft that serves with a number of air forces. These aircraft offer good endurance in a small plane, and economical operating costs. The C-295 MPA version comes with an advanced surveillance system, and can carry torpedoes or Harpoon/ Exocet missile on underwing pylons. It does not appear to carry sonobuoy launchers.
The CN-235/C-295 family is in widespread use with a number of militaries as light transport aircraft, and versions of the smaller CN-235MP maritime patrol aircraft are already in service with 7 countries and the US Coast Guard. Greece doesn’t currently operate the C-235 family, however; it ordered Alenia’s C-27J as its light tactical transport instead.

P-99 (Embraer). Like the ATR-72, Embraer’s offer leverages an in-service, popular civilian platform. An unarmed variant of this ERJ-145 based martime patrol aircraft serves with Mexico external link. Greece currently operates the R-99A Erieye airborne early warning derivative, and uses the ERJ-145 as a VIP transport. Embraer can also be expected to compete in Greece’s VIP/Presidential transport solicitation, where they will offer a potent challenge to Boeing.
A P-99 purchase would offer fleet commonality, and a jet solution offers greater speed and hence coverage at the expense of sustained low-level flight. Greece’s preferences in this regard will either tip it toward the ATR/EADS turoprop solutions, or give the Embraer aircraft a strong advantage. Embraer’s site touts the new P-99 variant as being capable of carrying weapons, and their concept art even shows sonobuoy launchers; but Greece would be the armed version’s launch customer. That creates customization opportunities, but it also makes that first buyer the guinea pig and bill-payer for platform development and integration issues.

http://www.defenseindustrydaily.com/gre ... ion-05118/
http://web.archive.org/web/201410072221 ... st-317270/

https://www.defenseindustrydaily.com/21 ... raft-0905/
http://www.deagel.com/Maritime-Patrol-A ... 90004.aspx

[Diego]

http://www.defence-point.gr/news/?p=126160

[Διάδοχος]

Aφού λοιπόν διαγωνισμό δεν κάναμε τελικά, για να δώσουμε απευθείας ανάθεση στην Λόκχηντ, , πάρθηκε η κάτωθι εξωφρενικά παράλογη απόφαση

Greece has moved a step closer to reactivating its Lockheed Martin P-3 Orion maritime surveillance aircraft, with the US

State Department having on 7 October approved a requested $500 million modernisation deal.

To be performed by Lockheed via the Foreign Military Sales process, the move opens the door for Greece to overhaul and upgrade the aircraft, and purchase associated equipment, parts, training and logistical support, the US Defense Security Cooperation Agency (DSCA) says.

"The proposed sale for overhaul and upgrade would allow the Hellenic navy to resume operations of its P-3B aircraft for land-based maritime patrol and reconnaissance, surveillance and protection of areas of national interest," it adds.

Greece’s government requested the potential sale in order to modify and reactivate two P-3Bs and upgrade five P-3Bs that are in service, the State Department says. The aircraft would receive mid-life upgrades (MLU), phased depot maintenance, mission integration and management systems and new avionics systems.

“The MLU kits will provide service life extensions for 15,000 flight hours," the DSCA says.

http://www.flightglobal.com/news/articl ... et-404558/

Τι παίρνουμε με μισό δις δολάρια:

- Δομική συντήρηση. Ήτοι συντήρηση του σκελετού για να μην σκορπίσει στον αέρα.

- Αναβάθμιση οργάνων πλοήγησης στο κόκπιτ.

- Εγκατάσταση πληροφοριακού/δκτικού συστήματος. Δλδ οθόνες και διεπαφή για ανταλλαγή στοιχείων με άλλα μέσα του ΠΝ και της ΕΑ.


Αυτά τα πράγματα φυσικά, είναι το απόλυτο μίνιμουμ μιας ανάστασης αεροσκαφών. Ούτε καινούργια σόναρ τους βάζουμε, ούτε καινούργιο ραντάρ, ούτε προσθέτουμε δυνατότητες νέων όπλων, κλπ. Μόνο συντήρηση για να μην σκορπίσουν τα σίδερά τους, τιεφτί οθόνες αντί αναλογικά όργανα και πληροφοριακό σύστημα. Μισό δις.



Η Βραζιλία αναβάθμισε περισσότερα P-3, της έκδοσης Α μάλιστα, με περισσότερα συστήματα, πχ ραντάρ κλπ

https://www.defenseindustrydaily.com/br ... ft-023994/

The Brazilian Air Force (FAB) signed a 2005 contract to have EADS-CASA (Airbus Defence) modernize and upgrade 8 stored P-3A Orion long-range Sea Control planes from the USA into P-3AMs, with upgraded T56-A-14 engines; the FITS combat system; upgraded sensors that include a modern EO/IR surveillance turret, magnetic anomaly detector (MAD), an acoustic system, and electronic support measures (ESM); a new weapon management system; and a Thales flight deck that includes a modern GPS-capable navigation system and flight management system, and a new autopilot.

Δεν μπορώ να βρω το συνολικό κόστος, αλλά κάτι που λέει ότι ανά μονάδα τους βγήκε πιο φθηνό απ ότι θα μας βγει εμάς. Όταν βρω στοιχεία επ αυτού θα επανέλθω.

[Διάδοχος]

http://www.defence-point.gr/news/?p=126160

Το άρθρο γράφει μαλακίες.

[Διάδοχος]

Έλα εδώ το καλό σκάνδαλο, έλα εδώ το καλό φαγοπότι, έλα έλα


Το Βραζιλιάνικο, ανώτερο πρόγραμμα συντήρησης-αναβάθμισης, για περισσότερα αεροσκάφη, κόστισε, λιγότερο

The contract cost for 8 upgraded aircraft (from 12 base airframes) and associated services was $423m, about £32m each.

http://www.thinkdefence.co.uk/2014/01/f ... 1-atl-319/

[Στύγιος]

Δεν θα έγλυφε τους Γάλλους, θα έκανε την πιο ορθολογική και οικονομική επιλογή.

Τα Ατλαντίκ 2 είναι μιας γενιάς πίσω αεροσκάφη, μια χαρά ήταν. Ξανά, το πρώτο Ατλαντίκ 2 βγήκε σε παραγωγή το 1989, ενώ το πρώτο P-3Β στις αρχές του '60.

Μια χαρά είναι τα ηλεκτρονικά τους. Και το κόστος χρήσης. Αυτά που λες είναι παραφιλολογίες.

Μισό δις για να ξαναζωντανέψουν τα P-3B με δομική συντήρηση, νέο κόκπιτ και MIMS, είναι εξωφρενικό ποσό. Ο διεθνής αμυντικός τύπος μας έχει κρεμάσει κουδούνια.

Επίσης το ξαναζωντάνεμα μπορούν να το κάνουν και άλλες εταιρίες, όχι μόνο η Λόκχηντ.

Με 500εκ αναβαθμίζαμε όλα τα F-16 block 30 και τα M-2000 σε στοιχειώδη υποστήριξη

[Διάδοχος]

Έχει να πέσει μάσα πάλι....

[Στύγιος]

6 P3 Orion... 500 μύρια; τι διάολο στελθ θα τα κάνουν;

[Perseus]

Της κυβερνητικής απόφασης υπεραμύνθηκε με ανακοίνωσή του το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το οποίο σε ανακοίνωσή του μιλάει επί της ουσίας για μια απόφαση που είχε ληφθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση:

«Η συμφωνία για την αναβάθμιση των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας P3 είναι διακρατική μέσω FMS. Απαράβατος όρος της ελληνικής πλευράς ήταν οι εργασίες να γίνουν στην Ελλάδα από ελληνική βιομηχανία.

»Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη χρησιμοποιούν πολλές χώρες ανάμεσα στις οποίες είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Νορβηγία, η Ν. Κορέα, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Βραζιλία. Όλες αυτές οι χώρες τα αναβαθμίζουν και τα διατηρούν στη δύναμη τους.

»Η λύση της αναβάθμισης κρίνεται συμφερότερη από την προμήθεια νέων αεροσκαφών για πολλούς λόγους. Ο χρόνος ζωής των αεροσκαφών παρατείνεται για τουλάχιστον 20 χρόνια, διαθέτουμε ήδη ανταλλακτικά για τον συγκεκριμένο τύπο αεροσκάφους, εκπαιδευμένο προσωπικό, οργανωμένη μονάδα υποστήριξης.

»Είχε προταθεί η προμήθεια παροπλισμένων αεροσκαφών του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, τα οποία όμως χρειάζονταν τις ίδιες εργασίες αναβάθμισης με μεγαλύτερο κόστος ώστε να είναι διαθέσιμα ενώ όλες οι εργασίες θα γίνονταν στις ΗΠΑ και όχι στην Ελλάδα.

»Το ΓΕΝ είχε εισηγηθεί να γίνει επισκευή μέσω FMS και πέρασε ΚΥΣΕΑ από την προηγούμενη κυβέρνηση τον Αύγουστο του 2014. Στη συνέχεια η ίδια συμφωνία προσυπεγράφη και πέρασε ΚΥΣΕΑ με τους ίδιους όρους και την χρηματοδότηση από την σημερινή κυβέρνηση στις 15 Μαρτίου 2015 που ήταν η καταληκτική ημερομηνία».

Επί των προαναφερθέντων, θα μπορούσαν να προστεθούν όμως και οι ακόλουθες παράμετροι:

Το πρόγραμμα εξασφάλισης αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας αποτελεί μια από τις πιο πιεστικές απαιτήσεις για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εδώ και πολλά χρόνια, καθώς δημιουργεί στο αμυντικό σύστημα της χώρας μια εξαιρετικά επικίνδυνη «τρύπα».

Το πρόβλημα δημιουργήθηκε, επειδή προτού ενσκήψει η οικονομική κρίση, ασφαλώς η προτεραιότητα του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ) ήταν η υλοποίηση προγράμματος απόκτησης καινούργιων ΑΦΝΣ, με αποτέλεσμα τα υπάρχοντα P-3 Orion ουσιαστικά να παροπλιστούν, ενδεχομένως και σε μια έμμεση μορφή πίεσης ώστε να επιταχυνθεί το πρόγραμμα αυτό. Όπως αναφέρεται στο επίμαχο δημοσίευμα, το 2009 προγραμματιζόταν η απόκτηση νέων ΑΦΝΣ, ωστόσο ο διαγωνισμός ακυρώθηκε, ενώ το 2010 είχαν προϋπολογιστεί 250 εκατ. ευρώ για την αγορά τους, ποσό που το 2011 έπεσε στα 180 εκατ. ευρώ.

Το 2014 ο φάκελος ανασύρθηκε και αποφασίστηκε η απόκτηση νέων αεροσκαφών να ενταχθεί στο πρόγραμμα προμηθειών αμυντικού υλικού της περιόδου 2011-2025, ενώ τον Ιανουάριο του 2015 το υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπέβαλε στο υπουργείο Οικονομικών πρόταση για τροποποίηση του αρχικού σχεδιασμού υλοποίησης των εξοπλιστικών προγραμμάτων της περιόδου 2016-2017 για να εξασφαλιστεί η αναγκαία χρηματοδότηση για το υποπρόγραμμα των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας. Το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους αρνήθηκε να αποδεσμεύσει χρήματα για στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

Η ικανότητα αυτή είναι απολύτως απαραίτητη να αποκατασταθεί για δυο λόγους. Ο ένας αφορά τις υποχρεώσεις της Ελλάδας στο πλαίσιο της Ατλαντικής Συμμαχίας, καθώς η μοναδική εναλλακτική στην περιοχή θα παραχωρούσε την αποστολή στην Τουρκία, το άλλο μέλος του ΝΑΤΟ στην περιοχή και ο δεύτερος, την κρισιμότητα των εναέριων πλατφορμών αυτών, στον εντοπισμό εχθρικών υποβρυχίων και άλλων αποστολών.

Στην περίπτωση της αναβάθμισης, είναι σύνηθες το να επιλέγεται ο κατασκευαστής του αεροσκάφους, κυρίως διότι και να υπάρχει εναλλακτική, το κόστος είναι υψηλότερο. Πρόσφατο παράδειγμα μπλοκαρίσματος διαδικασίας αναβάθμισης είναι το πρόγραμμα αναβάθμισης των μαχητικών F-16 της Νότιας Κορέας, ύψους 1,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπου είχε αρχικά επιλεγεί η εταιρία BAE Systems, έναντι της κατασκευάστριας Lockheed Martin. Η εν λόγω σύμβαση ήταν αξιοσημείωτη γιατί ήταν η πρώτη φορά που το μονοπώλιο του αρχικού κατασκευαστή (OEM) του μαχητικού, της Lockheed Martin, «έσπασε» σε ότι αφορά την αναβάθμιση του.

Η υλοποίηση της πρώτης φάσης του προγράμματος άρχισε τον Ιούνιο του 2014 όταν δύο νοτιοκορεατικά μαχητικά KF-16C/-D Block 52 μεταφέρθηκαν σε βιομηχανική εγκατάσταση της BAE Systems στο Τέξας. Το πρόβλημα ανέκυψε όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ ζητά την καταβολή επιπλέον 470 εκατ. δολαρίων ως κόστος «για τη διαχείριση κινδύνων» (σ.σ. με απλά λόγια, θα έμπαιναν «ξένα χέρια» σε ένα σύστημα άλλου κατασκευαστή) και η BAE επιπλέον 280 εκατ. δολάρια, για την κάλυψη του κόστους λόγο καθυστέρησης του προγράμματος για ένα έτος.

Εν ολίγοις, αιφνιδιαστικά προέκυψε αύξηση της τάξεως περί το 50% σε σχέση με το αρχικό κόστος. Αυτό θα μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν και οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, με αποτέλεσμα την εκ νέου κατάρρευση ενός τόσο επείγοντος προγράμματος (σ.σ. εντελώς ενδεικτικά, παρατίθεται δημοσίευμα στα κορεατικά μέσα ενημέρωσης:

http://www.defence-point.gr/news/?p=126173