...επίσκεψις των νοημάτων του τανίπτερου τάδε έφη ούτος :
Δεν υφίσταται έννοια αιώνιας καταδίκης· καμία ψυχή δεν αποκόπτεται οντολογικά από το Θείο ή το Αγαθό.
Οι καταστάσεις κακίας είναι πρόσκαιροι τρόποι βιώσεως, συνδεδεμένοι με λήθη και άγνοια της αληθινής φύσεως της ψυχής.
Η κακία δεν είναι μεταφυσική ύβρις ή ουσία, αλλά βίωμα που γεννάται από τον πόνο της απομάκρυνσης από την επίγνωση.
Ο σκοπός του λόγου είναι η διαμόρφωση συμπαθούς και θεραπευτικής στάσης απέναντι στην κακία.
Η συμπόνια θεμελιώνεται ως φυσική εκδήλωση της ροής του Αγαθού προς το ελλειπές και εντάσσεται σε ενιαία σύνθεση οντολογίας, επιστροφής και θεραπείας της ψυχής.
Η στάση του φιλοσόφου στον Σύγχρονο Πλατωνισμό απορρίπτει κάθε δικανικό ή τιμωρητικό σχήμα και κάθε ηθική καταδίκη της κακίας.
Η κακία δεν νοείται ως αμαρτία ή παράβαση νόμου, αλλά ως φυσική συνέπεια τρόπων ζωής μέσα στην τάξη του Όντος.
Η κακία προκύπτει από ενεργή και βαθιά αποστροφή της ψυχής προς το Θείο, η οποία γεννά αντιθεΐα και στροφή προς το Γίγνεσθαι.
...ημείς δε αντιλέγομεν ..
Δεν υφίσταται έννοια αιώνιας καταδίκης· καμία ψυχή δεν αποκόπτεται οντολογικά από το Θείο ή το Αγαθό.
...κι όμως τα όντα που λόγω της αθέλητης κι αναγκαστικής βέβαια αποσπασής τους με πολύ βίαιαο τρόπο απο τον ΕΝ ( Αρχεγονη Κοιτίδα στο Κέντρο του Γαλαξία ) αυτά τα όντα βρισκονται σ εδιαρκή πτωση μέχρι της οριστικης απώλεια τους ... αρα αίώνια καταδικάσμένα ...ομως χμμ υπαρχουν εξαιρέσεις ..αλλα ο κανόνας για αυτα τα όντα εινα η απώλεια λογω αποστροφης προς το Φως
Οι καταστάσεις κακίας είναι πρόσκαιροι τρόποι βιώσεως, συνδεδεμένοι με λήθη και άγνοια της αληθινής φύσεως της ψυχής.
....καθόλου προσκαροι τρόποι βιώσεως η κακία αλλά μόνιμοι τρόποι για τα καταδικασμένα προς απώλεια όντα ( η λεγόμενη αιμορραγια του ΑΠΌΛΥΤΟΥ ΕΝΟΣ ...
Ο σκοπός του λόγου είναι η διαμόρφωση συμπαθούς και θεραπευτικής στάσης απέναντι στην κακία.
Η συμπόνια θεμελιώνεται ως φυσική εκδήλωση της ροής του Αγαθού προς το ελλειπές και εντάσσεται σε ενιαία σύνθεση οντολογίας, επιστροφής και θεραπείας της ψυχής.
Η στάση του φιλοσόφου στον Σύγχρονο Πλατωνισμό απορρίπτει κάθε δικανικό ή τιμωρητικό σχήμα και κάθε ηθική καταδίκη της κακίας.
Η κακία δεν νοείται ως αμαρτία ή παράβαση νόμου, αλλά ως φυσική συνέπεια τρόπων ζωής μέσα στην τάξη του Όντος.
Η κακία προκύπτει από ενεργή και βαθιά αποστροφή της ψυχής προς το Θείο, η οποία γεννά αντιθεΐα και στροφή προς το Γίγνεσθαι
...για όλα τα όντα η κακία είναι μια μεταφυσική ύβρις και ουσία για την οπαία ευθύνεται γενετικά η διαταραχή του ΕΝΟΣ ...
...γενικά η κακία είνα "αμαρτία" για ολα τα όντα και παράβαση της γαλαξιακής νομοτέλειας ..
πολύ σωστα απορρεέι απο αποστροφή κι εναντίωση προς το Θείο ...
...πολύ σωστά η συμπόνια και ο Λόγος ο εμηνευτικός ο διδακτικός, οντολογικός, ηθικολογικός, θεραπεύει την κακία αλλα μόνο για τα όντα που εκ γενετης προορίζονται για επιστροφή ..τα καταδίκασμένα όντα καθόλου εως ελάχιστα ανατποκρίνονται στον Λογο ( είναι οι λίγες εξαιρέσεις που καταφέρνουν να επιστρέψουν )
...χρέος του φιλοφοφου του ερευνητη και τηρητη του ωφέλιμου, του ωραίου και λογικού και τριπλή αποστολή του ειναι ...η ΙΑΣΙΣ, Η ΔΙΔΑΧΗ, Η ΔΙΚΗ και Η ΕΠΟΠΤΕΙΑ ...οι Φιλόσοφοι πρεπει να είναι Ιατροί, Δάσκαλοι, Δικαστές και Επόπτες -Φρουροί ( Ι.Δ.Δ.Ε )
ΓΚΕΞ ???
