nemo έγραψε:προσωπικα για μενα το γκριζο καθιστα πιο επιτακτικη την αναγκη για μονοδιαστατικη δραση απλως θα πρεπει να αποφασισεις με ποιο χρωμα θελεις να βαψεις τους "τοιχους" υσ..η Γαλη θα το περιεγραφε σωστοτερα εγω τις πιο πολλες φορες αλλα εχω στο νου και αλλα γραφω
Για μένα, υπάρχουν δύο συνθέσεις και εκφράσεις του γκρίζου. Η πρώτη εκφράζει την ένωση/γέφυρα του
άσπρου-μαύρου, εξισορροπώντας το κοντράστ των δύο χρωμάτων σε μια μεγαλύτερη γκάμα. Σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, αυτό μπορεί για κάποιους να σημαίνει τη χρυσή τομή, για κάποιους συμβιβασμό (λόγω ρεαλισμού ή ανικανότητας), για κάποιους προδοσία και για κάποιους τελική επιλογή μεταξύ των δύο χρωμάτων, όταν οι χρωματικές γέφυρες, δεν προσφέρουν λύση. Εσύ είσαι στην τελευταία περίπτωση, αν δεν κάνω λάθος.
Η άλλη σύνθεση του γκρίζου προκύπτει από την
πολυχρωμία. Είναι σαν ένα κουτί με μπαστουνάκια από πλαστελίνες σε διάφορα χρώματα, τα οποία όντως είναι πολύ χαριτωμένα όταν είναι αχρησιμοποίητα το ένα δίπλα στο άλλο. Όταν όμως ανακατευτούν λόγω χρήσης, φεύγει η χαριτωμενιά και η πρώτη όμορφη εντύπωση και προκύπτει ένα άχαρο γκρίζο, που δεν έχει καν τη γοητεία του κοντράστ της ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, έχει επίσης πολλές εκφράσεις.
Γενικώς, στα χρώματα ισχύει ότι και στα πράγματα, τις ιδέες ή τους ανθρώπους. Την πρακτική και συναισθηματική αξία τους, την αποκαλύπτουν ή την απομυθοποιούν μόνον η χρήση και ο χρόνος.