Θέλω νὰ παραμιλάω, ἐσᾶς τί σᾶς νοιάζει;

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Κλινοσοφιστεῖες.
γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

. Ὁ γυμνούλης τοῦ Θεοῦ.

5η δημοσίευση, ἀπὸ 2 Φεβρουαρίου 2008 στὴν ἐφημερίδα ¨Ἀνοχύρωτη Πόλη¨.

--------------------------------".............καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:

Κι' ἐνῶ ὀνειρευόμουν ὄνειρα γλυκά, γυμνούλης, μὲ τὸ χέρι νὰ μὴν φεύγει ἀπὸ κεῖ, ἔγινε μιὰ λάμψη καὶ εἶδα τὸν Θεό, μόνον, ἀσυνόδευτον, ἄνευ μουσικῆς τε καὶ ὕμνων ἀγγέλων, πιὸ γυμνὸ κι' ὰπὸ μένα. Ἕνας Νοῦς ἀπαλλαγμένος ἀπὸ σάρκα καὶ ὀστά, τί νὰ ἔκρυβε ἄλλωστε! Μὲ μιᾶς τράβηξα τὸ χέρι μου ἀπὸ κεῖ. Κάποιος μοῦ πέταξε ἕνα φύλλο συκῆς ἀλλὰ σὲ μὴ ἀνατομικῶς μελετημένα ἐσώρουχα ποτὲ δὲν δίνω σημασία. Θέλω νὰ φουσκώνει ὅ,τι σκεπάζεται - μά, κυλόττα θὰ βάλω;
Γρήγορα σηκώθηκα ὄρθιος σὲ στάση εὐπρεπὴ, χωρὶς βέβαια τὴν παραμικρὴ δουλοπρέπεια. Δὲν εἶμαι δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Ἔκτακτος ἐπισκέπτης ἦταν, αὐτὸ ναί. Ὡστόσο τότε, ὄρθιος, κατάλαβα πόσο μικρὸς εἶμαι μπροστά Του. Ἀλλὰ κι' 'Εκεῖνος, παντοδύναμος ὤν, σμικρύνθηκε - ὅσο μποροῦσε, μὴ ζητᾶμε καὶ πολλά - ἀπὸ διακριτικότητα.
Διαπίστωση: ἀδύνατον νὰ Τοῦ φερθῶ, καὶ τότε ἀκόμη, σὰν ἴσος πρὸς Ἴσον. Ὑπερσυντελικῶς, ἤμουν ὁ φτωχούλης, ὁ γυμνούλης, ὁ ἀνταρτούλης τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλὰ καὶ ὁ Θεὸς ἔδειξε λιγάκι ἀμήχανος, σὰν νὰ μὴν ἤθελε νὰ εἶμαι μηδαμινὸς πλάι Του. Ἤ ἔτσι μοῦ φάνηκε. Ποτὲ δὲν ἤθελα τὸν Θεὸ στὸν οὐρανό, Τὸν ἤθελα δίπλα μου, γιὰ ἕναν λόγο: εἶμαι ἀδύναμος καὶ ὄχι διεστραμμένος.
Ἔνιωθα νὰ μὲ κοιτάζει χωρὶς μάτια στὰ μάτια. Ὕστερα νὰ πέφτει τὸ ἀνύπαρκτο βλέμμα Του ἐκεῖ (στὰ ἀκατανόμαστά μου) καὶ ξανὰ στὰ μάτια μου. Δὲν εἶπε λέξη, ἁπλούστατα γιατὶ ὁ Θεὸς ποτὲ δὲν μιλάει σὲ κανέναν (οὔτε στὴν Ζὰν ντ' Ἄρκ - κι' ἄς λέει αὐτή). Ὡστόσο ἐννόησα τὶ ἐννοοῦσε ὁ Ὕψιστος Νοῦς: Αὐτὸς μοῦ τὰ ἔδωσε ὅλα αὐτὰ (τρία εἶναι) καὶ πρέπει νὰ Τοῦ λέω εὐχαριστῶ ἀνὰ πάσαν στιγμήν. Ὥς ἕνα σημεῖο, ναί, νὰ Τὸν εὐχαριστῶ ἀλλὰ δὲν ξέρω πῶς θὰ ἤμουν καὶ χωρὶς αὐτὴν τὴν τριάδα... Μπορεῖ πιὸ εὐτυχισμένος. Ἄλλωστε, λένε, προτιμάει νὰ μὴν Τοῦ φᾶς τὸ μῆλο τοῦ Παραδείσου - κι' ἄν τὸ κάνεις, σὲ τιμωρεῖ. Ἄς μ' ἔφτιαχνε λοιπὸν ἐμένα χωρὶς αὐτὰ κι' ἄς μὴ φύτευε ποτὲ μηλιές. Ἕνα μῆλο τὴν ἡμέρα, τὸν Παράδεισο τὸν κάνει πέρα.
Ἐπίσης, δὲν ἔχω μόνον ἐγὼ ἀπ' αὐτό. Ὅλοι ἔχουνε. Τὸ σφᾶλμα Του εἶναι κατὰ συρροὴν. Παρ' ὅλ' αὐτὰ κι' ἐνῶ προτιμᾶ τὸ μῆλο σῶο καὶ τὸν ἄνθρωπο ἀμαθὴ, Τὸν θεωροῦν ἀξιόπιστο, τόσο ἀξιόπιστο ποὺ δὲν μπορεῖς πιὰ νὰ πιστέψεις σ' Αὐτόν. Ὁ Θεὸς εἶναι σκάνδαλο, λέει ὁ Μπωντλαὶρ (ὄχι ἐγὼ δὲν εἶπα τίποτα τέτοιο), κερδοφόρο. Ἄχ, δὲν ξέρω!...
Ξέρω μόνον ὅτι ὅλοι οἱ ἆντρες ἔχουμε...καταλαβαίνετε! Ἆλλοι μικρό, ἄλλοι μεγάλο, κάποιοι ὡραῖο νὰ τὸ ρουφᾶς, ἆλλοι ἄσχημο (χάρισμά σου), ψεκαστήρα γιὰ μιὰ κι' ἔξω ἤ μὲ μπατα-ρία παρατεταμένης διαρκείας, μιᾶς ἐπιούσιας χρήσεως ἤ διαρκῶς ἐπαναφορτιζόμενο...οὔ, ξέρω κι' ἐγὼ πόσων λογιῶν ὑπάρχουν;... Ἐδῶ δὲν ξέρω τόσο καλὰ-καλὰ τὶ γίνεται μὲ τὸν δικό μου! Κάθε λίγο καὶ λιγάκι βλέπω ἀλλαγές, μεταπτώσεις, αὐξομειώσεις, ἀδράνειες, δραστηριότητες, φούριες, ἀπάθειες, παλινδρομήσεις. Τελικὰ σημασία ἔχει πὼς ἔχω (ὅπως: ἔχεις, ἔχει, ἔχουμε, ἔχετε, ἔχουν). Ἴχ χάμπε ἄινεν σβὰντς, γιὰ νὰ ἐξασκῶ καὶ τὰ γερμανικά μου καὶ νὰ μὴν ὑποπέσω στὴν ἀπρέπεια νὰ πῶ "ψωλή" ἤ "ποῦτσος".
Στὸ μεταξὺ ὁ σβὰντς μου ὅλο καὶ... μεγάλωνε. Θεὲ καὶ Κύριε! - μπροστὰ στὸν Θεό; Τότε παρατήρησα πὼς ὁ Θεὸς δὲν εἶχε οὔτε κἄν μιὰ σταλιὰ σβάντς. Ἦταν σκέτος Νοῦς - ἄ, γι' αὐτὸ δὲν μᾶς καταλαβαίνει, ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, πόσο ὑποφέρουμε ὅταν δὲν χαιρόμαστε διὰ μέσου τοῦ σβάντς!
- Πάντως γιὰ νὰ ἐρωτευθῶ νόες, πρέπει νὰ λέγονται Στρίντμπεργκ, Πιραντέλο, Πλάτων, Σοφοκλὴς...
Αὐτὸ τὸ εἶπα δυνατὰ κι' ἔγινε σκοτάδι. Ἡ λάμψη χάθηκε. Ὁ Λαμπίκης ξύπνησε μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Τί νὰ κάνω κι' ἐγὼ; Ἔβαλα πάλι τὸ χέρι ἐκεῖ καὶ ἡσύχασα.
Υ.Γ. Στοὺς ὑπερήφανους γιὰ... ἀκριβῶς!
...............................................................................................μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Κλινοσοφιστεῖες
* 8η ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα Ἀνοχύρωτη Πόλη, 6 Δεκεμβρίου 2007.
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.


(Ἄκρυλικὸ σὲ χαρτί, τοῦ Gerdi Moeller-Jansen).
*
Ἰδού...λὰ φὰμ!...
-----------------------------------------------------------"...και ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:
Ἄν γυναίκα εἶναι κάτι ποὺ ντύνεται, στολίζεται, λέει-λέει καὶ ξεντύνεται, μακρυά, γυιέ μου, ἀπ' αὺτό.
Ἄν γυναίκα εἶναι κάτι ποὺ τὸ ἐκθέτουμε ὡς ὡραῖο καὶ μᾶς ἐκθέτει, γύρνα τὴν πλάτη σου, γυιέ μου, ἀπ' αὐτό.
Δὲν θέλω ἆλλο νὰ σοῦ κακολογῶ τὴν γυναίκα, γυιέ μου, ἀλλὰ καὶ μόνο ποὺ λὲς "γυναίκα", τὰ λὲς ὅλα. Ὅμως τώρα πῆρα φόρα καὶ...
Εἶμαι μισογύνης; Ἄν ναί, τότε φταῖνε οἱ γυναῖκες ποὺ μὲ ἔκαναν.
Μήπως ὅμως δὲν εἶμαι μισογύνης; Καὶ... πῶς τὰ κατάφερα; Ἄχ, τὶ ρίγος ἕνα γυναικεῖο χέρι ποὺ ἔρχεται νὰ σὲ ἀγγίξει! Ἄρωμα ἐξαίσιο ἡ γυναίκα ποὺ ἀγαπᾶς, ἀκόμα κι' ὅταν πάψεις
νὰ τὴν ἀγαπᾶς. Ἕνα συλλεκτικὸ ζωάκι χωρὶς γούνα νὰ τὴν γδάρεις ἀλλὰ μὲ δέρμα πανάκριβο, ποὺ τὸ πλένεις ἤ μὲ ἱδρώτα ἤ μὲ δάκρυα. Γατούλα χαδιάρα καὶ αἰνιγματική, ἀηδόνα ποὺ σοῦ λέει ἄριες, μπέλα φίλια ντὲ λ' ἀμόρε καὶ τέλος-τέλος ἀγελάδα. Ἀλλὰ πρόκειται γιὰ τέρας ζωογόνο. Μὲ μακρυά μαλλιὰ καὶ κοντὲς ἰδέες. Λατρεύει τὶς ἐρωτοτροπίες, λέει πὼς ἀγαπᾶ τὸν σύζυγο ἀλλὰ τρέχει στὸν ἐραστή της. Ἄν δώσεις δίκηο στὴν γυναίκα, εἶναι σὰν νὰ δίνεις κοφτερὸ μαχαῖρι σὲ νήπιο. Γυναικεῖο ραμμένο στόμα δὲν ἔχει δεῖ οὔτε ὁ Θεὸς. Ἀγρίμι στὴν Ἀφρικὴ, ἔπιπλο στὴν Ἄνατολὴ, κακομαθημένο στὴν Εὐρώπη.
Ὅσο καὶ νὰ τὴν καταλαβαίνεις, ἡ ἄλλη μισὴ εἶναι ἀκατανόητη. Καὶ δὲς αὐτὸ ἀκριβῶς: ζωὴ χωρὶς γυναίκα ἴσον φυματίωση. Σὰν Τραβιάτος, ἀργοπεθαίνεις.
Εἶναι ἔνστικτο. Θὰ τὸ κατανικήσω μόλις πεθάνω.
-----------------------------------------------------------------------...μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".
Υ.Γ. Στὴν ἀγαπημένη μου δασκάλα Βέρα Ζαβιτσιάνου

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Ἀπ' ὅσα διέσωσα,
14 Αὐγούστου 2010, 2:10.
2η δημοσίευση.

..Ποιὸς εἶν' τρελλός ἀπό ἔρωτα;
Γιῶργος Σαραντάρης / Μάνος Χατζιδάκις / Φλέρυ Νταντωνάκη - γεννήθηκε σὰν σήμερα, 11 Μαΐου.
* * *
Ποιὸς εἶν' τρελλός ἀπὸ ἔρωτα;
Ἄς κάνει λάκκους τὴν αὐγή.
Νὰ πᾶμε ἐκεῖ
νὰ πιοῦμε τὴ βροχὴ.
Μιἀ ποὺ ἐμεῖς σὲ ὅποια
στέγη ἀράξουμε, σὲ ὅποια
αὐλὴ, ὁ ἄνεμος χαλνάει
τὸν οὐρανὸ, τὰ δέντρα.
Κι' ἡ στείρα γῆ
μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει.
* * *
Κλινοσοφιστεῖες.
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
*
...Κι' ὁ ἔρωτας μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει...
* * *
(10 ἐρωτικὲς εἰκόνες). Εἰκόνα 10η.
----------------------------------------------" ...καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:
Ὡραῖα, τὸ μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει, γέμισε, τίγκα εἶναι, δὲν παίρνει ἆλλο τίποτα.
Ἕνα βυτιοφόρο νὰ σὲ ἀδειάσει. Νὰ ἀνακαινίσεις τὸ μέσα σου, νὰ τ' ἀερίσεις καί - ποῦ ξέρεις; - μπορεῖ πάλι νὰ νοικιαστεῖ. Κάνε ἀνατίμηση, δῶσ' το πιὸ ἀκριβά. Μιὰ καλὰ θεμελιωμένη καρδιά, ποὺ ἡ πείρα τὴν ἔκανε ἀντισεισμική, ἀξίζει ὅσο τίποτα!
- Ἀγάπη μου, ἐσὺ ποὺ δὲν φάνηκες ἀκόμα στὸν ὁρίζοντά μου, ἄν τυχὸν τ' ἀποφασίσεις νὰ μὲ κερδίσεις, ἐδῶ θὰ περάσεις ὑπέροχα. Ἐπιθυμίες ἔχεις; Ἔ, τότε μὴν τὸ σκέφτεσαι καθόλου, ἔλα. Τί; Ξαφνικὰ διστάζεις; Κύριε ἐλέησον! Μᾶλλον, τότε, οἱ ἐπιθυμίες σου εἶναι ἀνάξιες λόγου. Πῶς εὶπες, ἀγάπη μου; Ὅτι, ἀκόμη, δὲν ξέρεις τὸν ἀριθμὸ τοῦ τηλεφώνου μου; Καὶ σὲ ἔχει κυριεύσει ἡ ἀπελπισία; Μᾶλλον οἱ ἐλπίδες σου εἶναι ἀχόρταγες καὶ δὲν ξέρεις ἀκόμα πῶς καὶ ποῦ νὰ τὶς χορτάσεις. Ἄχ, εἶναι σπαραχτικὴ ἡ λαχτάρα μας γιὰ ζωὴ καὶ ἡ ἀπελπισία σίγουρα εἶναι ἕνα συννεφάκι, φύσηξέ το καὶ θὰ φύγει, θὰ πάει ἀλλοῦ - μακρυὰ ἀπὸ σένα καὶ στὸν διάολο. Μὴν τὸ ξεχάσω, τὸ τηλέφωνό μου εἶναι καταχωρημένο στὸν οὐρανό, γραμμένο μὲ κατακόκκινα, χρῶμα αἵματος, γράμματα, ἀκριβῶς κάτω ἀπὸ τὴν Σελήνη. Ἔ, ναί, λίγος ρομαντισμὸς δὲν βλάπτει - πλήρωσα μεγάλο φόρο πόνου γιὰ νὰ ἐξασφαλίσω αὐτὴν τὴν περίοπτη θέση στὸν Κατάλογο Ἀστέρων. Ὄχι, παιδάκι μου, ὁ ἀριθμὸς εἶναι ἀριθμὸς, δὲν εἶναι ἄστρο, δὲν εἶπα τέτοια ἀνοησία, τἄχω ἀκόμα τὰ μυαλά μου.
Τὸ ὅτι θὰ τὸν βρεῖς ἐκεῖ, εἶναι ἄλλη ἱστορία, πού, πῶς νὰ σ' τὸ ἐξηγήσω...ἔχεις ἀγαπήσει ποτέ;
Σοῦ ἔχουνε βγάλει ποτὲ τὰ μάτια, τὰ μάτια ποὺ ἀγάπησες; Ἔ, τότε, πῶς θὰ δεῖς, ἄν δὲν κοιτᾶς πότε πότε τὸν οὐρανό;
Ἄκου τώρα:

πρὶν ἀποφασίσεις νἄρθεις νὰ μὲ βρεῖς, πρὶν ζητήσεις νὰ σοῦ δείξουν ποῦ μένει ὁ Κύριος μὲ τὶς Καμέλιες - ἄ, ναί, ὄχι, μὴ μοῦ φέρεις τριαντάφυλλα, ἀπεχθάνομαι τὰ ἀγκάθια τους - ἀναλογίσου τί χάνεις ἤ τί κερδίζεις μὲ τὸ νἄρθεις ἤ νὰ μὴν ἔρθεις. Βάλε μπρὸς τὴν φαντασία σου, ἄνοιξε τὸ κλουβὶ νὰ πετάξει ἡ καρδιά σου, βάλε στὸ ράμφος τοῦ περιστεριοῦ τὴν εἴδηση "Ἕρχομαι", νὰ προλαβω νὰ ἐξαγνίσω τὴν ψυχή μου, νὰ φρεσκάρω τὶς καμέλιες, νὰ στρώσω τὴν καρδιά μου ὅπου πιθανὸν νὰ πατήσεις, ἐσύ, ἀγάπη μου - λαχτάρα τῆς νέας δυστυχίας μου, ποὺ δὲν θὰ σὲ ξεχάσω, ὕστερα, ποτέ, ὅσα φιλιὰ κι' ἄν ἀνταλλάξω μὲ ἆλλες ἀγάπες, ὥσπου νὰ ξαναγεμίσει αὐτὸ τὸ μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει. Μά, ἐσύ, μὴ στενοχωριέσαι καθόλου. Ὅταν θὰ τὸ ἀνακαινίσω στὸ μέλλον, μὲ τὀση πείρα πιὰ, δὲν θἆναι μόνον ἀντισεισμικὸ.
Ἄ, ὄχι, ἔχω τὸν προγραμματισμό μου, ἔχω τοὺς σοφοὺς συμβούλους μου, ἐγώ, τί νόμιζες; Τὰ δάκρυα, ἤδη ἐπεξεργάζονται τὴν ἀναγέννηση, μετὰ τὴν πλανητικὴ καταστροφή. Καί, φυσικά, ἄν τὰ δάκρυα δὲν κάνουν σωστὰ τὴ δουλειά τους, ἄν, ἔστω ἀπὸ ἀμέλεια καὶ ὄχι ἀπὸ σκοπιμότητα, μὲ ξεγελάσουν, ἄν συμβεῖ σκάνδαλο καταχρήσεως ἐμπιστοσύνης, ἔ, θὰ τοὺς πάρω τὸ κεφάλι μία κι' ἔξω. Δὲν θὰ τοὺς χαριστῶ καθόλου. Δὲν μπορεῖ, ποτὲ, τὰ δάκρυα νὰ παραμένουν ἀνώφελα, νὰ καταχρῶνται τὴν καλωσύνη μου, τὴν ἐμπιστοσύνη μου, τὴν βουλή μου.
Μὴν σκέφτεσαι κἄν πόσο εὐτυχισμένος μπορεῖ νὰ εἶμαι ἐγὼ ποὺ διαθέτω αὐτὸ ποὺ λαχταρᾶς ἐσὺ σὲ μένα. Οὔτε κι' ἐγὼ θὰ σκεφτῶ πόση εἶναι ἡ εὐτυχία σου διαθέτοντας αὐτὸ ποὺ ἐγὼ λαχταρῶ σὲ σένα. Θὰ κάνουμε μιὰν ἀνταλλαγὴ δωρεάν, ἐρωτικὴ παροχή, ποὺ δὲν χρειάζεται καὶ κἄν φορολογικὴ δήλωση νὰ γἰνει.
Ὁ πόθος τοῦ πάθους. Ἡ χαρὰ τῆς εὐτυχίας. Λίγο μπερδεμένα αὐτὰ, μπορεῖ νὰ τὰ δεῖς καὶ ἔτσι: ὁ πόθος τῆς χαρᾶς, τὸ πάθος τῆς εὐτυχίας ἤ κι' ἀλλοιῶς: ἡ εὐτυχία τοῦ πάθους ἤ ἡ χαρὰ...
Μπᾶ! Ἤρθες κιόλας;
Ὤχ, πῶς νὰ σοῦ τὸ πῶ; Δὲν θέλω νὰ μὲ παρεξηγήσεις... Ὄχι, πολὺ καλὰ ἔκανες καὶ ἦρθες, ἀγάπη μου, ἐσένα περίμενα - καὶ δὲν θὰ σὲ δεχτῶ; Ἄ, αὐτὸ τὸ ρίγος ἦταν φιλὶ;
Δὲν θὰ μὲ μαλώσεις, ἔ; Εἶχα λαγγέψει περιμένοντας νἄρθεις καὶ δὲν συγύρισα τὸ μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει. Μὰ, ἐσὺ, μὴ στενοχωριέσαι, θὰ ξαπλώσεις ἐδῶ, σ' αὐτὴν τὴν αὐτοανανεούμενη καρδιά, θὰ σὲ σκεπάσω χάδια, θὰ σοῦ κλείσω τὰ μάτια μὲ φιλιά, θ' ἀκοῦς τοὺς χτύπους τῶν φλεβῶν μας ἀλλά, τὸ χάος, αὐτὴ τὴν φρίκη γύρω μας, δὲν θὰ ἐπιτρέψω νὰ τὴν δεῖς.
Σ' ἀγαπῶ.
------------------------------------------------------------------------------------μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

* https://www.youtube.com/watch?v=G681aJ-4DfM

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

12 Νοεμβρίου 2010, καὶ ὥρα 8:58.
.......... .......... .......... .......... Δέκα χιλιάδες εἴσοδοι!...
- εὐχαριστῶ.
* * *
Re: Εἴσαστε εἰλικρινεῖς;
Ἄς σοῦ ἀπαντήσω πρῶτος, Wisdom79, ἄν δὲν προλάβει ἆλλος...
Εἰλικρινὴς καὶ εἰλικρίνεια.
Κι' ἄς "παίξουμε" λίγο μὲ τὶς λέξεις: εἶμαι ἀληθινός.
Πᾶντα. Καὶ ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια πιά, ποὺ ζῶ, τὰ διπλάσια ἀπὸ σένα καὶ κάτι περισσότερο, μπορῶ νὰ σὲ βεβαιώσω ὅτι ἔχω δεῖ ἀνθρώπους σὲ στιγμὲς ἀλήθειας τους, περιστασιακῶς. Δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο, μέσα σὲ ἑκατομμύρια προσποιητοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν τόσους καὶ τόσους λόγους νὰ προσποιοῦνται, νὰ κρύβονται, σὺν ἕναν λόγο ἐπιπλέον: αὐτὸν τοὺς ἔμαθαν, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ στὴν ζωὴ τους, στὸ σπίτι τους, ἐσὺ... δὲν ἐπιτρέπεται νὰ θέλεις - ἔστω καὶ ἄθελά σου - νὰ διαφέρεις!
Βασανιστικὰ ἐρωτηματικὰ σὲ ζώνουν, ἀβάσταχτα, προτιμᾶς τότε νὰ ὑποχωρήσεις καὶ νὰ..."πᾶς" μὲ τοὺς ἄλλους, νὰ φέρεσαι ὅπως οἱ ἄλλοι.

Κάποια ψέματα ἔλεγα στὰ ἐφηβικά μου χρόνια καὶ ξέρω πολὺ καλὰ τὶς αἰτίες, - σοῦ τὶς ἐμπιστεύομαι:
* ντρεπόμουν ποὺ ἤμουν φτωχὸς καὶ τὸ σπιτάκι μας ἦταν προσφυγικό·
* ντρεπόμουν ποὺ ἤμουν γεννημένος ρομαντικός, λίγο τρελλάκιας, δὲν μοῦ ἄρεσαν οἱ χοντροκοπιές, τὸ ποδόσφαιρο, τὰ μπουζούκια·
* στὴν ἐποχή μου, ὑπῆρχε ἄλλου εἴδους ἀσφικτικὴ ἠθικολογία· οἱ ἆντρες ντύνονταν πολὺ ἄχαρα, γιὰ νὰ φαίνονται πιὸ...ἆντρες· ἀλλά, ἐνῶ οὐδέποτε μὲ ἕλκυσε ἡ μόδα καὶ πᾶντα τὴν κορόιδευα, καταλάβαινα πὼς μοῦ πήγαινε ἡ κομψότητα, τὸ χρῶμα, ὁ ρυθμὸς καὶ ὄχι ἡ λαϊκότητα τῆς γειτωνιᾶς μου - συνεπῶς δὲν ἤθελα νὰ μεγαλώσω· καί, ὡς παιδί, εὕρισκα πολλὰ καταφύγια· ἀλλά, "δυστυχῶς" ὅλο μεγάλωνα καὶ δὲν ἤθελα οὔτε τὸ ὕφος τους οὔτε τὴν ἠθικολογία τους.
* ὥς τὸ τέλος περίπου τοῦ Δημοτικοῦ, ἤμουν ἴσως ὁ πιὸ ἀγαπησιάρης, ὁ πιὸ ἀγαπημένος τῶν κοριτσιῶν ἀλλὰ...ξαφνικὰ, ἐκεῖνες, κοίταζαν μεγαλύτερους, "μαγκάκια", προστυχόστομους...

Ἄς σταματήσω ἐδῶ μὲ τὶς αἰτίες. Ἔπρεπε, λοιπὸν, νὰ...ξαναβρῶ τὸ χαμένο μου ἔδαφος! Κι' ἄρχισα νὰ λέω ψέματα. Μὲ μαεστρία.
Ὥσπου ἐρωτεύτηκα.
Δύσκολα τὰ πράγματα. Μεταξὺ "ἠθικῆς" κι' "ἀνηθικότητας", δύο παρθένα παιδιά, ἐκείνη (πάμπλουτη συνάμα) κι' ἐγὼ (πάμφτωχος), αἰτία χιλιάδων κακεντρεχειῶν. Κι' ὅμως,
ὁ ἔρωτας προχώρησε, ἄντεξε χρόνια καὶ συμφορές, ἄνοιξε ὁρίζοντες τοῦ νοῦ...Ὁ νοῦς ἀποδείχτηκε ὅ,τι πολυτιμώτερο στὴν ζωὴ καὶ τῶν δυό μας. Μεγάλο πρᾶγμα νὰ μὴ βρεθεῖς ποτὲ μὲ χαζογύναικο, μικροαστούλα, ἀκαλλιέργητη.
Μεσολάβησαν ταλαντεύσεις κάθε λογῆς. Εἴκοσι ἑνὸς περίπου ἐτῶν, εἶχα μπεῖ στὸν δρόμο τῆς εἰλικρίνειας.
Στὰ εἴκοσι πέντε, ἆλλος ἔρωτας. Ὕστερα κι' ἆλλος, κι' ἆλλος... Αὐτοὶ μὲ βασάνισαν ὅσο καὶ μὲ λύτρωσαν. (Τί γρήγορα ποὺ...τὰ γράφω! Ἄν, ἔτσι γρήγορα καὶ ἄνετα, πήγαιναν καὶ οἱ ἐξελίξεις!... Καλὲς ἤ κακές!...)

Συγχρόνως, ὡς ἄτομο, χωρὶς νὰ τὸ θέλω, ξυπνοῦσα στοὺς ἄλλους φθόνους ἤ τέλος πάντων ἀντιπάθειες, περίπου ἔτσι: Σὰν πολὺ ἀέρα πῆρε αὐτός!...Ποιός νομίζει πὼς εἶναι;
Δὲν...νόμιζα τίποτα.
Ὅπως καὶ τώρα, δὲν νομίζω: ξέρω ποιός εἶμαι, τί πράμα εἶμαι, μὲ τὰ καλά μου καὶ μὲ τὰ ἄσχημά μου.
Ἆλλο τόσο ὅμως ξέρω καὶ τοὺς ἄλλους. Ὅλοι ἔχουν ξεσκεπαστεῖ μπροστὰ στὰ μάτια μου, μὲ τὸν χειρότερο τρόπο. Πλὴν ἐλαχίστων, ποὺ τοὺς ἔχω σὰν φῶς στὴν ζωή μου.
Ἔτσι, βρέθηκα ἀληθινός. Καὶ εἰλικρινής. Ἆλλο τὸ ἕνα κι' ἆλλο τὸ ἆλλο.

Εἰλικρινής! Μιὰ λέξη εἶναι. Καὶ δὲν εἶναι μιὰ λέξη μόνον.
Ὑπάρχουν περιπτώσεις, ἄπειρες, ποὺ δὲν πρέπει νὰ πεῖς τὴν ἀλήθεα, ἤ καθόλου ἤ ὄχι ὅλη· νὰ ξέρεις ποῦ θὰ σταματήσεις· χωρὶς νὰ προδοθεῖς ὅτι σταμάτησες. Κι' αὐτὸ εἶναι ἠθικό, σωτήριο, ἀπολύτως σωστό. Δὲν εἶσαι, τότε, οὔτε ψεύτης, οὔτε ἡμιψεύτης.
Εἶσαι ἀληθινός, εἶσαι εἰλικρινὴς καὶ περίπου σοφός.
==================
Τελικά, καθὼς ἀπὸ νωρὶς σκεφτὀμουν καὶ δὲν ἀποφάσιζα τί νὰ ἔβαζα, στὶς Κλινοσοφιστεῖες, ὡς σημάδι τῆς κάποιας εὐχαρίστησής μου, ποὺ ξεπέρασαν τὶς 10.000 ἐπισκέψεις,
παρὰ τὸ...δύσκολο τοῦ χαρακτήρα τους, θὰ βάλω αὐτὸ τὸ κείμενο, ἀφιερωμένο σὲ σένα, ἀσφαλῶς, καὶ σὲ ὅποιον ἆλλον εἰλικρινὰ μὲ συμπαθεῖ - τόσο μοῦ φτάνει: νὰ μὲ συμπαθεῖ.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

28 Μαρτίου 2011, καὶ ὥρα 7:56.
~~~~
Κλινοσοφιστεῖες.
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

..... .........
. Τί εἶναι ἡ ἀγάπη;
-----------------------------------------------------"....καί ξάπλωσα γυμνούλης μέ τό χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:

Πρωὶ-πρωὶ ἄς στίψω τὸ μυαλό μου νὰ βρῶ κι' ἐγὼ κάτι νὰ πῶ γιὰ τὴν Ἀγάπη ποὺ εἶμαι γεμάτος μίσος, κακία, μνησικακακία...
Ὤ, νά το: μνησικακία.
Πολὺ χρήσιμη λέξη ποὺ κάθε Ἀγάπη πρέπει νὰ τὴν ἔχει κάπου καταχωνιασμένη στὸ τσαντάκι της γιὰ ὥρα ἀνάγκης.
Δὲν ἀνέχομαι καὶ δὲν ἐπιτρέπω στὸ μυαλό μου ἐξιδανικεύσεις. Οὔτε νὰ παριστάνω τὸν καλό. Φυσικὰ δὲν διακηρύσσω τὴν Ἀγάπη.
Δὲν εἶναι Δόγμα. Ἀκόμα κι' ὅσοι Ἅγιοι κήρυξαν τὴν Ἀγάπη, διαβάζοντας καλλίτερα, βρίσκεις στὰ λόγια τους μίσος.
Ἡ Ἀγάπη εἶναι ἕνας αὐθορμητισμὸς κυμάτων τρυφερότητας ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ τὸν πάρεις πίσω ὅταν σοῦ ξεφεύγει.
Δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὸν ἆλλο. Εἶναι δική σου.
Ὁ ἆλλος ἴσως κολακεύεται ἀλλὰ δὲν ὑποχρεώνεται. Μπορεῖ νὰ μὴ σὲ ἀνταγαπήσει ποτέ.
Ἡ Ἀγάπη δὲν ἀντέχεται. Δὲν μπορεῖς νὰ τὴν κρατήσεις, ὅταν τὴν ἔχεις μέσα σου.
Ἡ Ἀγάπη δὲν ἀντέχεται. Δὲν μπορεῖς νὰ τὴν κρατήσεις ὅταν τὴν ἔχεις στὸ χέρι, δῶρο ἀπὸ κάποιον. Κάνεις μιὰ ἔτσι καὶ τὴν πετᾶς. Συχνὰ τὴν ποδοπατᾶς.
Ἡ Ἀγάπη δὲν ἀντέχεται. Δὲν μπορεῖς νὰ τὴν κρατήσεις ὅταν ἡ ἀμφιβολία εἶναι πιὸ δημιουργικὴ κι' ἐφόσον σὲ πάει πιὸ μπροστά, εἶναι καὶ κάτι παγκόσμιο.
Ὅλος ὁ Κόσμος, ὅλο τὸ Μίσος δικό σου.
Ἡ Ἀγάπη δὲν ἀντέχεται. Δὲν μπορεῖς νὰ τὴν κρατήσεις, ὅταν τὴν ἔχεις μέσα σου. Τὴν δίνεις. Ἔ, καὶ;
Νὰ μὴν τὴν ἔδινες; Θὰ σ' ἔπνιγε.
Ὄχι, δὲν θὰ καταφύγω σὲ λόγια Μεγάλων Ἀνδρῶν (καὶ Γυναικῶν - κι' αὐτὲς τυχαίνει νὰ εἶναι Μεγάλες Γυναῖκες πότε-πότε κι' ἄς...μὴ συμφέρει) γιατὶ δὲν θέλω νὰ χρωστάω.
Ἡ Ἀγάπη, μὲ ἀνταπόκριση, εἶναι μιὰ συμπτωματικὴ ἀσθένεια, μὲ δύο ἀσθενεῖς στὸ ἴδιο κρεβάτι (ἄν εἶναι ἐραστές) ἤ σὲ δύο διπλανὲς κλίνες στὸ ἴδιο Σανατόριο. Κάποτε συνέρχεσαι, παίρνεις ἐξιτήριο καὶ γερός, δυνατός, βγαίνεις πάλι στὸ Μίσος.
Γιατὶ ἡ Κοινωνία εἶναι Μίσος. Μὲ μᾶσκες συμπαθείας ὅπως οἱ μᾶσκες προφυλάξεως ἀπὸ ἰούς.
Μὲ προφυλακτικὸ καλῶν τρόπων, ξεσκίζεις συνειδήσεις κι' ἀπολαμβάνεις ἠδονές. Δὲν σὲ ξέρω, δὲν μὲ ξέρεις.
Ὅσο πιὸ φριχτὸ τόσο πιὸ ἀκμαῖο τὸ ἠθικό! Ἔδωσες καὶ κατάλαβε στὸν ἆλλο ποιός εἶσαι σύ.
Βέβαια, ἀναζητεῖς τὴν Ἀγάπη. Δὲν μπορεῖς χωρὶς Ἀγάπη. Ἔχεις φτιάξει καὶ προσχέδιο: γιὰ τὸ πῶς τὴν θέλεις. Βρίσκεις μιά. Δὲν εἶναι ἔτσι; Ἐ, δὲν σοῦ κάνει.
Κάνεις μιὰ ἔτσι καὶ τὴν πετᾶς. Συχνὰ τὴν ποδοπατᾶς.
Δὲν κατάλαβα ποτὲ γιατί ζητᾶμε ὁρισμοὺς τῆς Ἀγάπης, τοῦ "τί θὰ πεῖ Ἀγάπη", τὴν στιγμὴ ποὺ ἔχουμε ἕτοιμους, στὰ χείλη, χίλιους πρωτότυπους Ὕμνους στὸ Μίσος.
Τὸ μίσος ταιριάζει στὶς Κοινωνίες καὶ μοιράζεται ἀφειδῶς στὸν καθένα, χωρὶς καμιὰ καταγραφὴ σὲ κατάστιχα, χωρὶς χρέος κανενὸς πρὸς κανέναν.
Τὸ μίσος ἔγινε δευτέρα φύσις.
Ἀγάπη. Μιὰ διαρκὴς τυραννία: τί ἔκανα στραβό;
Ἀγάπη εἶναι: Φύγε καὶ νὰ μὴ σὲ ξαναδῶ μπροστά μου. Τ' ἀκοῦς; Νὰ μὴ σὲ ξαναδῶ!
Ἀγάπη στοὺς δυστυχεῖς; Προτιμώτερη. Χωρὶς ἀναμονὴ ἀνταπόδοσης; Σοφόν. Γιὰ τὴν Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, μόνον. Ὤ! Καὶ πάλι, δὲν ξέρω - μισῶ τοὺς ἁγίους.
Οἱ ἁμαρτωλοὶ χρειάζονται περισσότερο τὴν Ἀγάπη.
Πρέπει νὰ πεθαίνει κανεὶς μ' ἕνα δάκρυ χαμογελαστό. Κι' ἐκεῖνο τὸ κρεβάτι, στὸ Σανατόριο. ν' ἀνασάνει μύρο πόνου.
-------------------------------------------------------------------------- .....μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

[Στύγιος]

Τελευταία μεσιέ Κλινό κι εγώ παραμιλάω και κυρίως θυμάμαι Βάρναλη.

Πρόλογος (Σκλάβοι Πολιορκημένοι)

Πάλι μεθυσμένος εἶσαι, δυόμιση ὥρα τῆς νυχτός.
Κι ἂν τὰ γονατά σου τρέμαν, ἐκρατιόσουνα στητὸς
μπρὸς στὸ κάθε τραπεζάκι.«-Γειά σου Κωσταντὴ βαρβᾶτε!»
«-Καλησπερούδια, ἀφεντικά, πῶς τὰ καλοπερνᾶτε;»

Ἕνας σοὔδινε ποτήρι κι ἄλλος σοὔδινεν ἐλιά.
Ἔτσι πέρασες γραμμὴ τῆς γειτονιᾶς τὰ καπελιά.
Κι ἂν σὲ πείραζε κανένας - ἂχ ἐκεῖνος ὁ Τριβέλας!-
ἔκανες πὼς δὲν ἔνιωθες καὶ πάντα ἐγλυκογέλας.

Χτὲς καὶ σήμερα ἴδια κι ὅμοια, χρόνος μπρός, χρόνια μετά...
Ἡ ὕπαρξή σου σὲ σκοτάδια ὅλο πηχτότερα βουτᾷ.
Τάχα ἡ θελησή σου λίγη, τάχα ὁ πόνος σου μεγάλος;
Ἄχ, ποὖσαι νιότη, ποὔδειχνες πῶς θὰ γινόμουν ἄλλος!

[Στύγιος]

Σὰν σήμερα, 29 Ἀπριλίου, στὴν Ἀλεξάνδρεια,
καὶ γεννήθηκε, τὸ 1863,
καὶ πέθανε, τὸ 1933


. ὁ Κωνσταντίνος Π.Καβάφης.

Ὅταν, ἔφηβος, πρωτοδιάβασα ἕνα ἐρωτικό Του ποίημα, Τὸν μίσησα. Ὅμως, μὲ τὸν καιρὸ ὁ Καβάφης ἔγινε ὁ πιὸ ἀγαπημένος μου ποιητής. Στὴν Ἕνωση τῶν Νέων Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν, ἐπὶ χρόνια καὶ χρόνια, λέγανε πὼς ἤμουν ὁλόιδιος Ἐκεῖνος. Ἀκόμη, τὸ ἴδιο καὶ στὸν Σύλλογο Αἰγυπτιωτῶν ποὺ βρέ-
θηκα μερικὲς φορές. Καημός μου εἶναι ποὺ δὲν μπόρεσα ποτὲ νὰ πάω στὴν Ἀλεξάνδρεια, γιὰ τὴν Βι-
βλιοθήκη καὶ γιὰ τὸ Σπίτι τοῦ Ποιητοῦ.
Μὲ βάλανε ὅμως ν' ἀπαγγείλω "Τὰ παράθυρά" Του: https://www.youtube.com/watch?v=ahunPCsoc8U
Εἴχαμε ἠχογραφήσει ἆλλα δύο ποιήματα ἀλλὰ δὲν ξέρω τί ἀπέγιναν (πάντως δὲν...χωροῦσαν στὸ ἐκ-
δρομικὸ βιντεο, γιὰ τὴν ἀνάλογη στιγμή, τοῦ Συλλόγου).

* Ἡ προτομή Του, στὸ Σπίτι Του.



Δὲν ἔχω νὰ πῶ κάτι καινούργιο. Μοῦ ἀρκεῖ ἡ θύμηση. Κι' ἄν μπορῶ νὰ προκαλέσω καὶ σ' ἄλλους θυ-μήσεις, δικές τους.
*

Ἄς μεταφέρω ὅμως ἕνα μικρὸ μέρος ἀπὸ ἆρθρο τῆς Λουκίας Μητσάκου μὲ τὸν τίτλο:
7 πράγματα ποὺ μοῦ ἔμαθε ὁ Καβάφης γιὰ τὴ ζωή.

1.Τὸν φόβο σου μόνο ἐσὺ μπορεῖς νὰ τὸν θρέψεις καὶ μόνο ἐσὺ μπορεῖς νὰ τὸν καταστρέψεις. Τὰ τέρατα ζοῦν μέσα σου καὶ στὸ χέρι σου εἶναι μόνο ἄν θὰ τὰ ἀφήσεις νὰ μεγαλώσουν ἤ ὄχι. Ἤ, ὅπως λέει καὶ ὁ Καβάφης, «Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας, τὸν ἄγριο Ποσειδώνα δὲν θὰ συν-
αντήσεις, ἄν δὲν τοὺς κουβανεῖς μὲς στὴν ψυχή σου, ἄν ἡ ψυχή σου δὲν τοὺς στήνει ἐμπρός σου».

2.Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχεις δίπλα σου νὰ εἶναι λίγοι καὶ καλοί. Μὴν ἀναλώνεσαι μὲ ἀνθρώπους ποὺ σὲ κάνουν νὰ νιώθεις ἄσχημα, ποὺ σὲ μειώνουν, ποὺ δὲν θέλουν τὸ καλό σου, ποὺ δὲν ξέρουν νὰ δί-
νουν. Μὴν ἐξαντλεῖσαι «μέσα στὴν πολλὴ συνάφεια τοῦ κόσμου».

3. Αὐτὰ ποὺ δὲν λές, αὐτὰ ποὺ δὲν ζεῖς, αὐτὰ ποὺ δὲν θὲς νὰ παραδεχθεῖς οὔτε στὸν ἑαυτό σου, τὰ ἀπωθημένα καὶ τὰ καταπιεσμένα σου ἔνστικτα εἶναι αὐτὰ ποὺ θὰ ἔρθουν μιὰ μέρα καὶ θὰ σὲ ἐκδικη-
θοῦν, θὰ σὲ πνίξουν. Μὴν καταπιέζεις τὸν ἑαυτό σου, μὴν δημιουργεῖς ἀδιέξοδα ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρ-
χουν. Ζῆσε.

4. Πόθος. Ἔρωτας. Σέξ. Ἀγάπη. Οἱ μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις. Ἀπόλαυσέ τες.

5. Δὲν ἔχουν σημασία μόνο αὐτὰ ποὺ ζήσαμε. Ἴσως μεγαλύτερη σημασία ἔχουν αὐτὰ ποὺ δὲν ζήσαμε. Οἱ ἔρωτες οἱ ἀνεκπλήρωτοι, ὅλα τὰ «σ' ἀγαπῶ» ποὺ τσιγκουνευτήκαμε, ὅλα τὰ σώματα ποὺ ἀγγίξαμε μόνο νοητά, ὅλα τὰ χείλη ποὺ ὀνειρευτήκαμε ἀλλὰ φοβηθήκαμε νὰ φιλήσουμε. Ἴσως τὰ «ὄχι» μας μᾶς ἔκαναν αὐτὸ ποὺ εἴμαστε, ὄχι τὰ «ναί» μας. Ἴσως.

6. Ὅ,τι ἀρχίζει, θὰ τελειώσει. Ὅ,τι δὲν ἀρχίσει, δὲν θὰ τελειώσει καὶ ποτέ. Ἔρωτας δὲν εἶναι μόνο ὅ,τι ἐκπληρώθηκε - εἶναι καὶ ὅ,τι πόθησες. Ἴσως γι’ αὐτὸ μᾶς τρῶνε γιὰ πᾶντα οἱ ἀνεκπλήρωτοι ἔρωτες. Δὲν πεθαίνουν γιατί δὲν κατάφεραν νὰ γεννηθοῦν.

7. Τὸ νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι κάτι πέθανε, ὅτι ἔκανε τὸν κύκλο του, ὅτι δὲν εἶναι πιὰ ὅ,τι ἦταν, ὅτι τὸ χάσαμε γιὰ πᾶντα, δὲν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Ἡ μόνη λύση εἶναι, ὅμως, νὰ ἀποχαιρετήσεις αὐτὸ ποὺ φεύγει «σὰν ἕτοιμος ἀπὸ καιρό, σὰ θαρραλέος». Τουλάχιστον «σὰν». Μέχρι νὰ γίνεις θαρραλέος.

* Κάτι ἐντελῶς ἀδιανόητο νὰ συνἐβαινε στὴν Ἀλλοδαπ'-Ἑλλάδα - κι' ἄν γινόταν,
μπογιὰ ἀμέσως θὰ ρίχνανε, νὰ τὸ σβήσουν ἤ κάποια
ἀμερικανιὰ θὰ τὸ ἀντικαθιστοῦσε, δέκα ἑκατομμύρια τοῖς ἑκατό.
Μὴν πῶ, στὴν εὐνοϊκώτερη περίπτωση:
θὰ ἀξίωναν νὰ ἦταν γραμμένο στὰ ἀγγλικά, οἱ Ἕλληνες (!)

Ποίημα τοῦ Καβάφη, Κρυμμένα, ζωγραφισμένο σὲ ἕνα κτήριο στὸ Λέιντεν, Ὁλλαν-
δία.

Κύριε Ιωάννη ,αν διδάξω του χρόνου Καβάφη στη Νεοελληνική Λογοτεχνία, έχω την άδεια σας να χρησιμοποιήσω την παρούσα δημοσίευση; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Τιμή μου θὰ εἶναι κάτι τέτοιο, Στύγιε.

Ἀξίζει νὰ παραμιλᾶς μὲ τὸν Βάρναλη. Συνέχιζε...

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

10 Ἰανουαρίου 2013, καὶ ὥρα 2:39.
~~~ Γιὰ μιὰ θέση στὸν ἥλιο!...
Τὄξερα πὼς ὁ ἥλιος ἔξω ἤθελε τὸν ἥλιο ποὔχω μέσα μου γιὰ νὰ λάμψει.
Μία ἀπόφαση ἦταν τὸ καινούργιο διαμέρισμα - μὲ τὰ μισά, τὸ 50%, λεφτά, καὶ ὅλον τὸν ἥλιο, σὺν ἕνα σκηνικὸ βάθος: θἄλεγα πὼς τὸ πίσω μέρος πολυκατοικιῶν κι' ἕνα γκαρὰζ ποὺ δείχνει μιὰ λουρίδα δρόμου μὲ ἀντικρυστὲς προσόψεις εἶναι ἰδανικό.
Ἕνας ἥλιος σ' ὁλόκληρη τὴν Γῆ, ἕνα χρυσάφι γιὰ κάθε φτωχό.
Στὸ ὑστερόγραφο τῆς ζωῆς, ὁ ἥλιος εἶναι κεφαλαιώδης. Τόσο ἁπλό, τόσο πολύτιμο, νὰ βγαίνεις στὸ μπαλκόνι τὸ μεσημέρι καὶ νὰ τρῶς ὅ,τι μαγείρεψες, πίνοντας ρετσίνα. Κρασί, νερὸ γεμάτο ἥλιο καὶ χαρά. Τόσα αὐτονόητα π' ἀνακαλύπτεις ξαφνικά! Καὶ ἡ ἑλληνικὴ σημαία νὰ κυματίζει σὰν θάλασσα - πόσο τὴν στερήθηκα τελευταῖα!...
Μόνος; Ἔ, καί;
Καὶ τί κατάλαβα μὲ ἄτομα καὶ πλήθη ποὺ μαζύ τους ἔζησα; Ἔχω τὸ αἰγόκλημα, τὴ δάφνη, τὶς ἐληές, τὴν ἀράχνη, τὸν πήλινο Μαραθωνομάχο μου, τὸν Πολυχρόνη Λεμπέση ("ἕνα ξυπόλυτο κορίτσι")... Πῆρα καὶ πουλάκι! Οἱ γάτες δὲν τὄχουν καταλάβει ἀκόμα.
Ὅμως ἔχουμε λάβει τὰ μέτρα μας, κύριοι!
=====
Δύο ἔργα τοῦ Πολυχρόνη Λεμπέση:

* Τὸ κορίτσι μὲ τὰ περιστέρια.

* Ἡ μικρὴ κουλουριώτισσα.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

12 Ἰανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 7:16.
Ἡ εἴδησις:
Ἱδρύεται Κυβερνητικὸ Συμβούλιο Ἀπασχόλησης.
***
ἀπ' αὔριο στὴ δουλειὰ, μὲ μισθούς!
Νόμος παρδαλῆς τινος πειθοῦς.

Ὅ,τι καὶ νὰ ἱδρυθεῖ, στὴν Ἑλλάδα, μπούρδα θά 'ναι!
Κυβερνητικό, λένε, Συμβούλιο;
Τραπέζωμα πά' νὰ πεῖ, λουκούλλειο,
ὅπου τὰ μέλη θὰ σκυλοτρῶνε, θὰ μεθᾶνε...

- κι' ὁ λαός, ὁ σκατάς, θὰ τὰ πληρώνει,
μὲ μισθοὺς Ἀφγανιστάν, Λιβύης...
- ὡς δεῖγμα διεθνοῦς ἀλληλεγγύης.
Ὁ κῶλος αὐτωνῶνε, δὲν ἱδρώνει.

Τριᾶντα τόσα χρόνια: κόπροι γουρουνιῶν. Κι' Αὐγείας
κάθε κυβερνήτης· ἀλλ' Ἡρακλῆς,
ὥς τώρα, δὲν ἐφάνη οὐδείς.
Χέστηκε κι' αὐτὸς - πρὸς πάταξιν τῆς ἀνεργίας.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.