ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟΥ ( ΜΑΡΞ ΕΝΓΚΕΛΣ)... ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ

[ΜΥΘΗΡΑ]

Το παραπάνω αστείο πόνημα είναι κάτι λιγότερο και από έκθεση ιδεών μαθητή έκτης δημοτικού και απευθύνεται σε καθυστερημένους και παντελώς άσχετους με το κοινωνικό γίγνεσθαι σε όλα του τα επίπεδα.
Κατάλαβες τίποτα ρε βούρλο;


Πάμε τώρα εδώ.

«Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που ορίζει το Eίναι τους, αλλά αντίστροφα το κοινωνικό τους Eίναι καθορίζει τη συνείδησή τους».

Αυτό σημαίνει ρε καθυστερημένο σούργελο ότι το κλειδί ανάπτυξης των ανθρώπινων κοινωνιών δεν το αναζητάμε στις κάθε φιλοσοφικές μαλακίες περί ''ατομικής συνείδησης'' αλλά στις συνθήκες της υλικής τους ζωής και στις αναπτυσσόμενες μεταξύ τους υλικές σχέσεις στο σύνολο της διαδικασίας της παραγωγής και είναι αποτέλεσμα των γενικών νόμων που ισχύουν τόσο στη φύση όσο και στην κοινωνία όπως ''Ο νόμος ενότητας και πάλης των αντιθέτων'', ''Ο νόμος των ποσοτικών αλλαγών σε ποιοτικές'' και ο ''Νόμος της άρνησης της άρνησης''.
Τράβα τώρα να διαβάσεις τι σημαίνει ''ανάπτυξη ως πάλη των αντιθέτων'', ''βαθμιαία συσσώρευση ποσότητας και μετατροπή της σε ποιότητα'' και ''άρνηση της μη διακοπής της σύνδεσης'' και έλα μετά να ξαναγίνεις ρόμπα.
Και ουστ γιατί μας τα 'πρηξες φιλοσόφα της κακιάς ώρας.

σχόλιο 6

..παραβλεπω τα μυγοχεσματα τα υβριστικα σου που δειχνουν την χωριατια σου και την παρακμιακοτητα σου και θα απαντησω επι της ουσιας ...γιατι θιχτηκαν σοβαρα θεματα και δεν πρεπει να οθουν εξηγησεις ια χαριν οχι της δικης σου επιγνωση αλλα οσων αλλων διαβαζουν το νημα ...

α) αν η συνειδηση καθοριζει την κοινωνια ή το κοινωνικο ειναι καθοριζει την συνειδηση ..το διλημμα αυτο ειναι για ενα φιλοσοφημενο ανθρωπο ανυπαρκτο καθως και τα δυο αλληλο καθοριζονται .. συνειδησεις ανθρωπινες δημιουργουν το κοινωνικο ειναι και αυτο με την σειρα του δημιουργει τις συνειδησειςκαι τις επανακαθοριζει .. αλλα αν κανεις ειναι αφιλοσφητος
... ο Μαρξ δεν το ειχε με την φιλοσοφια εξ αναγκης ασχοληθηκε μαζι της τον πιεζε κι ο Ενγκελς για να βρει δυο τρεις νομους να στηριξει θεωρητικα τις πολιτικες θεσεις του,,, αφου τον στειλανε να σπουδασει και αυτος μπεκροπινε σε ταβερνες και τα ειχε παρατησει ...χεχε .. ψιλοχαμουρης κι αυτος δεν ηταν ουτε επιστημονικο πνευμα ουτε φιλοσοφος ....στο πλευρο του Ενγκελς σουλουπωθηκε ως φιλοσοφος και καλα ..η αλληλογραφια τους οταν εγραφε το Κεφαλαιο ειναι χαρακτηριστικη ποσο πολυ απεχθανοταν το εργο αυτο και ποσο πολυ τον πιεζε ο Ενγκελς να τελειωσει ..για να εχει κατι θεωρητικο και βαρυσημαντο ο δημοσιογραφικος τους λογος να στηριξει την προσωπικοτητα του και τα κινηματα που ετοοιμαζονταν διεθνως με βαση το εργο του !!

β) σχετικα με τον ""νομο"" οτι οι ποσοτικες αλλαγες φερνουν τις αλλαγες στην ποιοτητα .. ...οι φιλοσοφικες κατηγοριες ποιοτητα και ποσοτητα ειναι διακριτες και διαφορετικες ( αλλο το ερωτημα περι του <ποσου> κι αλλο περι του < ποιου>...βεβαια ιδεα δεν ειχε απο τις κατηγοριε ςτου Αριστοτελη ...καμμια ποσοτικη αλλαγη οριακα και απο μονη της δεν φερνει την αλλαγη στην ποιοτητα ..παραδειγμα τα μυαλα σου .. χωρις ριζικες δομικες αλλαγες η ποιοτητα παραμενει ιδια ...εχεις πολλες γνωσεις μονομερεις βεβαια αλλα καμμια διαφορετικη ποιοτητα δεν εχεις κατακτησει μεσα απο αυτες... ως ανθρωπος ενα πικροχολο ζωαριο παραμενεις ...το 19οαιωνα πολλες μελετες βεβαια προσπαθουσαν να συνδεσουν την ποσοτητα με την ποιοτητα ..πθανα ο Μαρξ ηταν ενημερος για αυτες ...δεν ανακαλυψε αυτος το <<νομο >>αυτο .... φανταζομαστε καποιο που κανει χιλιομετρα κανονας παντα την ιδια διαδρομη εννοειται οτι δεν μπορει να ταξιζεψει σε νεους τοπους .. παραμενει εγκλειστος μιας διαδρομης παρα το πληθος των χιλιομετρων που διανυει ...

γ) σχετικα με την ενοτητα των αντιθετων .. αυτο ειναι ενας παλιος νομος της φυσης απο την εποχη των ταοιστων φιλοσοφων πριν 2000 πριν τον Μαρξ ( γιν γιανγκ τι σου λεω τωρα !!) ...αλλα τα <αντιθετα> για να θεωρηθουν ενωμενα θα πρεπει να νοηματοδοτηθουν ως συμπληρωματικα οχι ως ανομοια κι ανταγωνιστικα ...κι αυτον τον παναρχαιο νομο φυσικα δεν ειχε το φιλοσοφικο σθενος κι υπομονη να τον αναλυσει σωστα ο Μαρξ .. απλα τον εσπρωξε και τον εχωσε κι αυτον μεσα στην θεωρητικολογια του ποδαριου ...ο φουριοζος κινηματιας του 19ου αιωνα ..γιανα δωσει θεωρητικο κυρος στα γραπτα του ...

δ) η αρνηση της αρνησης που ειναι μια καταφαση ειναι κι αυτος νομος της λογικης που διερευνηθηκε απο τους αρχαιους ελληνες φιλοσοφους που απορρεει απο τους βασικους νομους οπως ειναι ο νομος της μη αντιφασης, της ταυτοτητας, του αποκλεισμου του τριτου ....μια γενικη φιλοσοφικη παιδεια θα σε βοηθουσε να μη στεκεσαι ως γονυ πετης σε οσα ειπε ενα δημοσιογραφος φιλοσοφιζων κατω απο την πιεση του φιλου του πιο φιλοσοφημενου ...αλλα εσυ πρωτη φορα εμαθες για αυτους τους νομους απο τα κομμουνιστικα μανιφεστα και μαρξιστικα εργα οποτε σταθηκες ως δουλος με ανοικτο το στομα ..νομιζωντας οτι επιασες του παπα τους ορχεις ...καταντωντας ποδαριλας βεβαιως λογω της γενικοτερης αφιλοσοφητης ζωης σου ..


χμμμ...

Και ουστ γιατί μας τα 'πρηξες φιλοσόφα της κακιάς ώρας

κι οχι μονο θα στα πρηξω ρεε αλλα θα στα κοψω τα σαπια σου και στραβοκανικα σου απο την ριζα ...

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχολιο 7
σε ποια εργα βρισκεται συγκεντρωμενη η φιλoσοφια του Μαρξ ;

..αλλα να ρωτησουμε το αλλο ..να μας απαντησουν οι διαβασμενοι ποιοι ειναι οι φιλοσοφικοι τιτλοι εργων της φιλοσοφιας του Μαρξ???
...για βοηθηστε οι διαβασμενοι ....

... στα Απαντα του Λενιν στον πρωτο τόμο .. στο Κεφαλαιο για τους Φιλους του Λαου οπου ο Λενιν ( ως νεαρος πολυγραφεστατος δημοσιολογος ιστορικοκοινωνικος αναλυτης κινηματίας της σοσιαδημοκρατιας που ηταν σπαργανωδης την εποχη αυτη) προσπαθει να αντικρουσει τις θεσεις ενος κοινωνικου αναλυτη του κινηματος των Φιλων του Λαού της εποχης του τελους του 19ου αιώνα του Νικολαι Μιχαηλοβσκι ( που βεβαια για την εποχη του ηταν κι αυτος καταξιωμενος σημαντικος αναλυτης αλλα η καπιταλιστικη ιστορια τον παρεκαμψε οπως πολλους αλλους ) αυτος λοιπον αναρωτιωταν σε ποιο ακριβως εργο του Μαρξ υπαρχει συγκεντρωμενη η κοινωνικο ιστορικη και πολτικη του φιλοσοφια...

...χμμ .. μπορει να απαντησει καποιος διαβασμενος μαρξιστης ;

λιγα βιογραφικα για τον Νικολαι Μιχαηλοβσκι ..θα αναφερθουμε αυτον και στο νημα ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ
viewtopic.php?f=20&t=8627&start=60




https://www.encyclopedia.com/history/en ... antinovich


Mikhailovsky, Nikolai Konstantinovich

MIKHAILOVSKY, NIKOLAI KONSTANTINOVICH

(1842–1904), journalist, sociologist, and a revolutionary democrat; leading theorist of agrarian Populism.

Born in the Kaluga region to an impoverished gentry family, and an early orphan, Nikolai Mikhailovsky studied at the St. Petersburg Mining Institute, which he was forced to quit in 1863 after taking part in activities in support of Polish rebels. From 1860 he published in radical periodicals, held a string of editorial jobs, and experimented at cooperative profit-sharing entrepreneurship. His early thought was influenced by Pierre-Joseph Proudhon, whose work he translated into Russian. In 1868 he joined the team of Otechestvennye zapiski (Fatherland Notes), a leading literary journal headed by Nikolai Nekrasov, where he established himself with his essay, "What Is Progress?" attacking Social Darwinism, with his work against the utilitarians, "What Is Happiness?" and other publications, including "Advocacy of the Emancipation of Women." After Nekrasov's death (1877) Mikhailovsky became one of three coeditors, and the de facto head of the journal.

Mikhailovsky was the foremost thinker and author of the mature, or critical stage of populism (narodnichestvo ). While early populists envisioned Russia bypassing the capitalist stage of development and building a just and equitable economic and societal order on the basis of the peasant commune, Mikhailovsky viewed this scenario as a desirable but increasingly problematic alternative to capitalist or state-led industrialization. The ethical thrust of Russian populism found its utmost expression in his doctrine of binding relationship between factual truth and normative (moral) truth, viewed as justice (in Russian, both ideas are expressed by the word pravda ), thus essentially tying knowledge to ethics.

Together with Pyotr Lavrov, Mikhailovsky laid the groundwork for Russia's distinct sociological tradition by developing the subjective sociology that was also emphatically normative and ethical in its basis. His most famous statement read that "every sociological theory has to start with some kind of a utopian ideal." In this vein, he developed a systematic critique of the positivist philosophy of knowledge, including the natural science approach to social studies, while working to familiarize the Russian audience with Western social and political thinkers of his age, including John Stuart Mill, Auguste Comte, Herbert Spencer, Emile Durkheim, and Karl Marx. In[b] "What Is Progress?" he argued for the "struggle for individuality" as a central element to social action and the indicator of genuine progress of humanity, as opposed to the Darwinian struggle for survival. According to Mikhailovsky, in society, unlike in biological nature, it is the environment that should be adapted to individuals, not vice versa.[/b] On this basis, he attacked the division of labor in capitalist societies as a dehumanizing social pathology leading to unidimensional and regressive rather than harmonious development of humans and, eventually, to the suppression of individuality (in contrast to the animal world, where functional differentiation is a progressive phenomenon). Thus he introduced a strong individualist (and, arguably, a libertarian) element to Russian populist thought, which had traditionally emphasized collectivism. He sought an alternative to the division of labor in the patterns of simple cooperation among peasants. He also worked toward a distinct theory of social change, questioning Eurocentric linear views of progress, and elaborated a dual gradation of types and levels of development (that is, Russia for him represented a higher type but a lower level of development than industrialized capitalist countries, and he thought it necessary to preserve this higher, or communal, type while striving to move to a higher level). In "Heroes and the Crowd" (1882), he provided important insights into mass psychology and the nature of leadership.

Under the impact of growing political repression, Mikhailovsky evolved from liberal critique of the government during the 1860s through short-lived hopes for a pan-Slav liberation movement (1875–1876) to clandestine cooperation with the People's Will Party, thus broadening the purely social goals of the original populism to embrace a political revolution (while at the same time distancing himself from the morally unscrupulous figures connected to populism, such as Sergei Nechayev). He authored articles for underground publications, and after the assassination of Alexander II (1881) took part in compiling the address of the People's Will's Executive Committee to Alexander III, an attempt to position the organization as a negotiating partner of the authorities. In the subsequent crack-down on the movement, Mikhailovsky was banned from St. Petersburg (1882), and Otechestvennye zapiski was shut down (1884). Only in 1884 was he able to return to an editorial position by informally taking over the journal Russkoye bogatstvo (Russian Wealth). He then emerged as an influential critic of the increasingly popular Marxism, which he saw as converging with top-down industrialization policies of the government in its disdain for and exploitative approach to the peasantry. Simultaneously, he polemicized against Tolstovian anarchism and anti-intellectualism. In spite of the ideological hegemony of Marxists at the turn of the century, Mikhailovsky's writings were highly popular among the democratic intelligentsia and provided the conceptual basis for the neo-populist revival, represented by the Socialist Revolutionary and the People's Socialist parties in the 1905 and 1917 revolutions. Moreover, his work resonates with subsequent Western studies in the peasant-centered "moral economy" of peripheral countries.

[Ραν ταν πλαν]

α) αν η συνειδηση καθοριζει την κοινωνια ή το κοινωνικο ειναι καθοριζει την συνειδηση ..

Βλακείες.

β) σχετικα με τον ""νομο"" οτι οι ποσοτικες αλλαγες φερνουν τις αλλαγες στην ποιοτητα .. ...οι

Ανοησίες.

γ) σχετικα με την ενοτητα των αντιθετων ..

Μαλακίες.

δ) η αρνηση της αρνησης που ειναι μια καταφαση

Εδώ βάρεσες ταβάνι ασχετοσύνης και όλα τα παραπάνω Χ10.






Σταμάτα τη λογοκλοπή και μην αντιγράφεις ό,τι μαλακία βρίσκεις στο νετ για να μας τα παρουσιάζεις ως δικό σου ''πνευματικό'' έργο (γιατί με πορδές από βρομοκωλάρες δε βάφονται αυγά) και τράβα πλύνε κανα πιάτο μικρόνοη γιατί θα έχει πιάσει γλίτσα ο νεροχύτης σου από τις ώρες που τρως στο διαδίκτυο.
Θα σε βαρέσει άσχημα να το ξέρεις το πολύ φιλοσοφιλίκι.

Άσχετη των ασχέτων πανεπιστημόνισσα της γελοιότητας στην υλιστική διαλεκτική ο νόμος της άρνησης της άρνησης θεωρείται ως νόμος ανάπτυξης της φύσης, της κοινωνίας και της νόησης.
Οπότε αν ο νόμος της ενότητας και της πάλης ων αντιθέτων δείχνει την πηγή της ανάπτυξης και ο νόμος του περάσματος των ποσοτικών αλλαγών σε ποιοτικές δείχνει το μηχανισμό της ανάπτυξης, τότε ακόμα και ένα δεκάχρονο καταλαβαίνει ότι ο νόμος της άρνησης της άρνησης εκφράζει την ανάπτυξη από την άποψη της κατεύθυνσης της μορφής και του αποτελέσματος της.
Η δράση ρε βούρλο όλων αυτών των νόμων αποκαλύπτεται πλήρως μόνο στην ολοκληρωμένη (ή σχετικά ολοκληρωμένη διαδικασία της ανάπτυξης) μέσω μια αλυσίδας από αλληλοσυνδεόμενα περάσματα στα οποία είναι δυνατό να προσδιοριστεί ένα λίγο ή πολύ (από την άποψη της κατεύθυνσης της ανάπτυξης καθυστερημένη ) αποτέλεσμα στο κάθε ξεχωριστό στάδιο του οποίου (του αποτελέσματος ηλίθια) ο νόμος της άρνησης εκδηλώνεται μόνο ως τάση άρνησης, διαδοχικότητας και ανάπτυξης της αντίθεσης.
Απλουστευτικά όλα τα παραπάνω συνοψίζονται (ως υποκείμενα στους παραπάνω νόμους) ως αλληλένδετα ζεύγη αντιθέτων στον καπιταλισμό και ένα από αυτά είναι η αξία χρήσης και η αξία που ως πραγματικά αντίθετα δε θα υπήρχαν έξω από την ενότητα τους και την αμοιβαία τους διείσδυση.
Ή πιο εκλαϊκευμένα η αντιθετική ενότητα Βόρειου και Νότιου πόλου που σε ίσο βαθμό προϋποθέτει ο ένας τον άλλον όπως η εξυπνάδα προϋποθέτει τη βλακεία.
Κατάλαβες τίποτα ρε άσχετη;
Δε γράφω άλλα γιατί αν πιάσουμε και το θέμα της κυκλικής πραγματοποίησης της ανάπτυξης μέσω των σταδίων της αρχικής κατάστασης του αντικειμένου, τη μετατροπή του στην αντίθετη του (δλδ στην άρνηση του βούρλο) και τη μετατροπή αυτού του αντιθέτου στο αντίθετο του θα βραχυκυκλώσεις εντελώς.

κι οχι μονο θα στα πρηξω ρεε αλλα θα στα κοψω τα σαπια σου και στραβοκανικα σου απο την ριζα ...

Θα σου 'λεγα τι είσαι σε θέση εσύ να μου κάνεις αλλά έχε χάρη που εδώ είμαστε σοβαρό φόρουμ και ειδικά εγώ
είμαι υπόδειγμα ευγένειας, πολιτισμού και τζεντλεμιλικιού.

[Ραν ταν πλαν]

... στα Απαντα του Λενιν στον πρωτο τόμο .. στο Κεφαλαιο για τους Φιλους του Λαου οπου ο Λενιν ( ως νεαρος πολυγραφεστατος δημοσιολογος ιστορικοκοινωνικος αναλυτης κινηματίας της σοσιαδημοκρατιας που ηταν σπαργανωδης την εποχη αυτη) προσπαθει να αντικρουσει τις θεσεις ενος κοινωνικου αναλυτη του κινηματος των Φιλων του Λαού της εποχης του τελους του 19ου αιώνα του Νικολαι Μιχαηλοβσκι ( που βεβαια για την εποχη του ηταν κι αυτος καταξιωμενος σημαντικος αναλυτης αλλα η καπιταλιστικη ιστορια τον παρεκαμψε οπως πολλους αλλους ) αυτος λοιπον αναρωτιωταν σε ποιο ακριβως εργο του Μαρξ υπαρχει συγκεντρωμενη η κοινωνικο ιστορικη και πολτικη του φιλοσοφια...

Το ''Τι είναι οι φίλοι του λαού και πώς πολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες;'' δεν είναι απλά ''κεφάλαιο'' αλλά βιβλίο 320 σελίδων που γράφτηκε το 1894 και ολοκληρωμένη κριτική στους αντιμαρξιστές της εποχής που με άρθρα τους στο αντιμαρξιστικό περιοδικό ''Ρούσκογε Μπογκάτστβο'' υποστήριζαν τις τσαρικές μεταρρυθμίσεις και στο οποίο ο Λένιν κάνει κυριολεκτικά ρόμπα όλες τις αντεπαναστατικές και αντιμαρξιστικές απόψεις αυτού του Μιχαηλόβσκι.
Και αν εσύ ανόητη έχεις ανοίξει έστω και μια σελίδα αυτού του βιβλίου για να διαμορφώσεις προσωπική άποψη εγώ την κόβω από τη ρίζα.
Και αν υποστηρίξεις ότι έχεις γράψε μας τις δέκα πρώτες λέξεις από το ''Παράρτημα ΙΙΙ'' του βιβλίου.
Άντε να σε δω ημιμαθή ανόητη μπουρδολόγα και φιλοσόφα της πλάκας.

[ΜΥΘΗΡΑ]

ξυράφιον 4

το μαρξιστικό <<εγκώμιον>> της αστικής θηριωδίας

.... κι όμως παρά την κατάδειξη της θηριοποίησης της ο Μάρξ πλέκει υπορρήτως κι ασυνειδήτως ίσως ένα εγκώμιον στην <<βιομηχανική αστική τάξη>> την ανακάλυψη των γενικά ανιστόρητων θρησκευόμενων Μαρξιστών ( που για αυτούς η ιστορία χωρίζεται σε προ και μετα μαρξισμού φευ ) ...
...αναδεινύοντας τη σε επαναστατικο κινητήριο μοχλό της ιστορίας και της εξέλιξης ..ενώ αυτή η ισχυρή πάντα αστική τάξη διαχρονικά ήταν ακριβώς το αντίθετο ο μεγάλος ανασχέτης της εξέλιξης και της προόδου με όρους ανθρωποκοινωνικούς ..
... όλη η ανθρώπινη ιστορία μοιάζει να συμπιέζεται μέσα στην ιστορία της νεώτερης Ευρώπης, της μετα Αναγεννησιακής αν όχι της μέτα διαφωτιστικής νεοτεκτονικής ( 17ο αιώνα ιδρύονται οι πρωτες μεγάλες τεκτονικές στοές ).. από αυτη την μαρξιστική σύγχρονη ( για την εποχή του ) αστική τάξη μοιάζει να ξεκινά το σημαντικό μέρος της ανθρώπινης ιστορίας αυτό που θα μας οδηγήσει στη μεγάλη μετάβαση....

...τη στιγμή που τα μεγάλα άστεα κρατικά κέντρα και οι θηριωδεις ισχυρές αστικές τους τάξεις υπάρχουν από την εποχή των ζιγκουράτ, των πυραμίδων, των αυτοκρατορικών ανακτόρων και των ακροπόλεων ..όμως αυτά δε ενδιαφέρουν τον φουριόζο μας κινηματία.. αυτά τα άστεα και οι δικές τους κοινωνικές τάξεις που τα δημιούργησαν είναι υποδέεστερες για την μεταβατική εποχή μας ..

..δεν έκαναν τα μεγάλα βιομηχανικά <<θαύματα>> που εκανε η νεώτερη ευρωπαική ισχυρή αστική τάξη ...ασχέτως αν οι αρχαίες αστικές ισχυρές τάξεις κατάφερναν τότε να αλυσσοδένουν ανθρώπους να στρατεύουν μάζες ολόκληρες δούλων κι αιχμαλώτων και να τους ζεύουν σαν τα ζώα σε τροχους για να στήσουν με τη γιγάντια αυτή ανθρωπομηχανή τα μεγαλα ταφικά, αυτοκρατορικά ή ναίτικα οικοδομήματα .. αυτές οι αρχαιες ισχυρές αστικές τάξεις είναι εξελικτικές απλά βαθμίδε ςτης πανίσχυρης σύγχρονης καπιταλιστικής αστικής τάξης για το Μαρξ ...ο όρος <<αστικός>> στην μαρξιστική κινηματολογία καταντησε να σημαίνει τον κακό καπιταλιστή τον ευρωπαίο πάντα, της νεώτερης ευρωπαικής ιστορίας..τόσο κερματισμένη ήταν η ιστοριολογική και κοινωνιολογική σκέψη του Μαρξ ..δεν έφτασε ποτέ σε βάθος χρόνου... αγνοούσε την μακροιστορική χαμένη μέσα στο χρόνο έννοια του άστεος και ότι αστικές ήταν και οι τάξεις των ελεεινά φτωχών των άστεγων των ζητιάνων και των ειλώτων των αρχαίων αργορών που ζούσαν σαν τους <κύνες>>,,αστικές τάξεις ""ελεύθερων"" κατά τα άλλα πολιτών στην αρχαία Ελλάδα αλλά και των δούλων που θάβονταν σε ομαδικούς τάφους στα λατομεία του Λαυρίου ...στα κλασικά χρόνια της δημοκρατικής Ελλάδας ...
...έτσι η έννοια <αστικός> στην μαρξιστική κοινωνιολογία και ιστοριολογία ταυτίστηκε παραπλανητικά κι ανιστόρητα με την έννοια του <<κακου ισχυρού εκμεταλλευτή αστού βιομηχάνου >>που ωστόσο το Μανιφέστο του υπορρήτως του πλέκει ένα απίστευτο εγκώμιο τη στιγμή που εμφανώς καταδεικνύει το θηριώδη χαρακτήρα του ...

...καθόλου τυχαίο που αυτή η ισχυρή αστική ταξη ανέχτηκε τελικά το μαρξισμό και έκανε τους πολιτικούς φορείς που τον έχουν ευαγγέλιο τους έταιρους και σύνεδρους στα αστικά του κοινοβούλια και καθόλου τυχαίο που όλο το αριστερό παρτέρι διεθνώς που ιδεολογικοποιείται από τον μαρξολενινισμό γενικά σε τούτη την εποχή της νεοταξικής αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού μέσω ψευδοπανδημίας έχει απλά φορέσει μάσκα μουγγαμάρας ...

...αλλά ας ""απολαύσουμε"" το υπόρρητο αυτό <εγκώμιον > της βιομηχανικής ισχυρής αστικής τάξης από ποιον άλλον τον Καρλ Μάρξ !!! υπογραμίζουμε τα εκπληκτικά σημεία του εγκωμίου

Κομμουνιστικό Μανιφέστο, 1848, Κεφ. 1 < Αστοί και Προλετάριοι >
https://www.marxists.org/ellinika/archi ... urprol.htm

<<Η μεγάλη βιομηχανία δημιούργησε την παγκόσμια αγορά, που είχε προετοιμαστεί από την ανακάλυψη της Αμερικής. H παγκόσμια αγορά έδωσε μια τεράστια ανάπτυξη στο εμπόριο, στη ναυτιλία, στα μέσα συγκοινωνίας της ξηράς. Αυτή η ανάπτυξη με τη σειρά της επέδρασε στην επέκταση της βιομηχανίας. Και στο βαθμό που επεκτείνονταν η βιομηχανία, τo εμπόριο, η ναυτιλία, οι σιδηρόδρομοι, στον ίδιο βαθμό αναπτυσσόταν η αστική τάξη, αύξαινε τα κεφάλαιά της, απωθούσε στο περιθώριο όλες τις τάξεις που κληροδότησε ο μεσαίωνας.

Βλέπουμε, λοιπόν, πως η ίδια η σύγχρονη αστική τάξη είναι προϊόν μιας πολύχρονης εξέλιξης, μιας σειράς από ανατροπές στον τρόπο παραγωγής και επικοινωνίας.

Καθεμιά απ' αυτές τις βαθμίδες εξέλιξης της αστικής τάξης συνοδευόταν από μια αντίστοιχη πολιτική πρόοδο[4]. H αστική τάξη, τάξη καταπιεζόμενη κάτω από την κυριαρχία των φεουδαρχών αρχόντων, ένοπλη αυτοδιοικούμενη εταιρία μέσα στην κοινότητα[5], εδώ ανεξάρτητη δημοκρατία της πόλης εκεί τρίτη τάξη που είναι φόρου υποτελής στη μοναρχία[6], ύστερα, στην περίοδο της μανιφακτούρας, αντίβαρο ενάντια στους ευγενείς στην περιορισμένη απ' τους φεουδάρχες μοναρχία ή στην απόλυτη μοναρχία και κύριο στήριγμα των μεγάλων μοναρχιών γενικά, αυτή η αστική τάξη, από τότε που δημιουργήθηκε η μεγάλη βιομηχανία και η παγκόσμια αγορά, κατέκτησε τελικά την αποκλειστική πολιτική εξουσία στο σύγχρονο αντιπροσωπευτικό κράτος. Η σύγχρονη κρατική εξουσία είναι μονάχα μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις της αστικής τάξης στο σύνολο της.

Η αστική τάξη έπαιξε στην ιστορία ένα ρόλο εξαιρετικά επαναστατικό.

Παντού όπου η αστική τάξη ήρθε στην εξουσία, κατέστρεψε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις. Έσπασε χωρίς οίκτο τους πολυποίκιλους φεουδαρχικούς δεσμούς που συνδέανε τον άνθρωπο με τους φυσικούς ανώτερούς του και δεν άφησε κανέναν άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο, εκτός από το γυμνό συμφέρον, από την αναίσθητη "πληρωμή τοις μετρητοίς". Έπνιξε στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού τα ιερά ρίγη του ευλαβικού ρεμβασμού, του ιπποτικού ενθουσιασμού, της μικροαστικής μελαγχολίας. Μετέτρεψε την προσωπική αξιοπρέπεια σε ανταλλακτική αξία και στη θέση των απειράριθμων γραφτών και των έντιμα αποκτημένων ελευθεριών έβαλε τη μοναδική ασυνείδητη ελευθερία του εμπορίου. Με μια λέξη, στη θέση της καλυμμένης με θρησκευτικές και πολιτικές αυταπάτες εκμετάλλευσης, έβαλε την ανοιχτή, ξεδιάντροπη, άμεση, σκληρή εκμετάλλευση.

Η αστική τάξη αφαίρεσε το φωτοστέφανο απ' όλα τα ως τότε αξιοσέβαστα επαγγέλματα που τα αντίκριζαν με θρησκευτική ευλάβεια. Το γιατρό, τo νομικό, τov παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης, τους μετέτρεψε σε μισθωτούς εργάτες της.

Η αστική τάξη ξέσχισε τον πέπλο του συναισθηματισμού που σκέπαζε τις οικογενειακές σχέσεις και τις έκανε ξεκάθαρες χρηματικές σχέσεις.

Η αστική τάξη έδειξέ πώς η κτηνώδης εκδήλωση δύναμης στο μεσαίωνα, που τόσο τη θαυμάζει η αντίδραση, βρήκε την ταιριαστή της συμπλήρωση στην πιο ράθυμη τεμπελιά. Πρώτα απέδειξε τι μπορεί να κατορθώσει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Έκανε τελείως διαφορετικά θαύματα απ' τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά υδραγωγεία και τις γοτθικές μητροπόλεις. Πραγματοποίησε τελείως διαφορετικές εκστρατείες από τις μεταναστεύσεις των λαών και τις σταυροφορίες. >>

[ΜΥΘΗΡΑ]

ξυράφιον 5

το υπόρρητο << εγκώμιον>> της αστικής τάξης



...και συνεχίζεται το εγκώμιον στην αστική τάξη την ισχυρή προφανώς, το υπόρρητο κι ασυνείδητο του Κομμουνιστικού Μανιφέστου που αναδεικνύει την ευρωπαική βιομηχανική αστική τάξη του 16ου και 17ου και 18ου αιώνα σε δύναμη που γεννά συνεχώς επαναστάσεις ..φευ .. ούτε στα πιο τρελά της όνειρα της, η ισχυρή αστική τάξη των αιώνων των προβιομηχανικών και βιομηχανικών δεν θα φανταζόταν τέτοια εξύμνηση εφ όλης της ύλης των πεπραγμένων της όπως αυτή που αθελά τους υπορρήτως και ασυνειδήτως εκφράζουν μέσα στο Κομμουνιστικο Μανιφέστο τους οι Μαρξ και ΄Ενγκελς ...το μανιφέστο αυτό που γράφτηκε για την συνειδητοποίηση του ιστορικού ρόλου των <<προλετάριων>> ..άλλη έννοια και αυτή άναρχα εριγμένη μέσα στο μανιφέστο!! ...χωρίς να έχει προηγηθεί κανένα θεωρητικό έργο κοινωνικής φιλοσοφίας ώστε να οριοθετηθούν αυστηρά οι έννοιες αυτές ..η οριοθέτηση και κοινωνική ανάλυση έγινε από μεταγενέστερους θεωρητικούς και μάλιστα ανιστόρητα θεωρώντας σαν η αστική τάξη να γεννήθηκε μαζί με την γέννηση της νεώτερης ευρωπαικής βιομηχανίας ..καθώς πολλοί απο τους αναλυτές είναι απλα τυφλωμένοι εκθειαστές θρησκευόμενοι της μαρξολενινιστικού κομμουνισμού του δίδυμου αδερφού της ισχυρής καπιταλιστικής τάξης ...

....ας δούμε τι ακριβώς μας λέει παρακάτω το μανιφέστο ...στο πρώτο κεφάλαιο του
<< Αστοί και Προλετάριοι >>..

Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να επαναστατικοποιεί αδιάκοπα τα εργαλεία παραγωγής, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής, δηλαδή όλες τις κοινωνικές σχέσεις.

Αντίθετα, η αμετάβλητη διατήρηση του παλιού τρόπου παραγωγής αποτελούσε τον πρώτο όρο ύπαρξης όλων των προηγούμενων βιομηχανικών τάξεων. Η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες. Διαλύονται όλες οι στέρεες, σκουριασμένες σχέσεις με την ακολουθία τους από παλιές σεβάσμιες παραστάσεις και αντιλήψεις κι όλες οι καινούργιες που διαμορφώνονται παλιώνουν πριν προλάβουν να αποστεωθούν. Καθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, καθετί το ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται ν' αντικρίσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους.
Η ανάγκη να μεγαλώνει ολοένα την πώληση των προϊόντων της κυνηγά την αστική τάξη πάνω σ' όλη τη γήινη σφαίρα. Είναι υποχρεωμένη να φωλιάζει παντού, να εγκαθίσταται παντού, να δημιουργεί παντού σχέσεις.


...στο εδάφιο αυτο λαθεμένα, φουριόζικα πάνω στη βιασύνη ενός κινηματικού φυλλαδίου και αφιλοσόφητα ταυτίζονται οι παραγωγικές σχέσεις με τις κοινωνικές, κάτι που συνοδεύει όλη την περεταίρω μαρξιστική και λενινιστική φιλολογία ( γιατι για φιλολογία πρόκειται )..

..όσο για την συνεχή ανατροπή κι επέκταση που είναι ίδιον της σύγχρονης βιομηχανικής τάξης της νεόκοπης τριακοσιαετούς ηλικίας,, πάλι ανιστόρητα παραγράφονται οι μεγάλες ανατροπές σε δύση και ανατολή της αρχαιότητας επί σουμμεριακού, ασσυροβαβυλωνιακού, αιγυπτιακού, αρχαιοελληνικο μυκηναιακού και δωρικού επεκτατισμού, κινέζικου αυτοκρατορικου και ινδικου επεκτατισμού που επέφερε διαρκή ανακατοχή στην κατοχη των οικονομικών πορων με πρωτιστο την ίδια την γη σε συνοδεία πάντα με τις γιγαντιαίες στρατιωτικές δυνάμεις που υποβοηθούσαν και περιφρουρούσαν την ανακατατοχή και αυτοκρατορική υπερακρατικη επέκταση..
..το μανιφετσο αποκόβει τη νεωτερη ευρωπαική επεκτατική ιστορία απο τη παγκοσμια και την παρουσιαζει ως κατι εξαιρετικό και πρωτόγνωρο και θαυμαστό ...ουσιατσικά απενοχοποιώντα και παραγράφωντας ολα τα έκτροπα του αρχαιου κια μεσαιωνικού καπιταλισμού με βασικό κεφάλαιο ανάπτυξης του την ιδια την γη ...
...τραγικός ο κατακερματισμός της ιστορικής γνώσης που προκαλέσε οι μαρξολενινισμός γενικά και οι ανιστόρητες νομοτελειακές του ερμηνευτικές τακτοποιήσεις...
...το μόνο ελαφρυντικό είναι απλά η απουσία ιστορικών μελετων σε οικουμενικό επίπεδο την εποχη των άρχων του 19ου αιώνα ...μόνο αυτο !!!αν και θα μπορουσε ενα φιλοσοφημένο έξυπνο οχι σκληροτράχηλα πατερναλιστικό κι ευέξαπτο κι ανελαστικό πνεύμα να εντάξει στις διαπιστώσεις του αυτη την αβεβαιότητα λογω έλλειψης γνώσεων της αρχαιότητας ..αλλά ένα ταβερνιάρικο πνεύμα του λάβρου και οχλαγωγημένου ξεσηκωμού δε κάθεται τώρα να ασχοληθεί με τις λεπτεπίλεπτες νομοτυπίες της επιστημονικότητας και φιλοσοφικότητας ...