"Αγωνιστές του 21"

[Τλαξκαλτέκος]

Στο ερώτημα «Ποία όρια η Ελλάς επέβαλεν εις την γεωγραφικήν έκτασίν της ;» , η απάντηση του Καποδίστρια ήταν συγκλονιστική :

«Τα όρια της Ελλάδος από τεσσάρων μέν αιώνων διεγράφησαν υπό δικαιωμάτων, τα οποία ούτε ο χρόνος , ούτε αι πολύμορφοι συμφοραί , ούτε η δορικτησία, ουδέποτε ίσχυσαν να παραγράψωσι, διεγράφησαν δε από του 1821 διά του αίματος του χυθέντος εις τας σφαγάς των Κυδωνίων, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών, του Μεσολογγίου, και εις τας πολυάριθμους ναυμαχίας τε και πεζομαχίας εν αις εδοξάσθη το γενναίον τούτο έθνος. Ορμώμενοι εκ τούτων των γεγονότων, άτινα υπερίστανται της ιστορίας της Ελλάδος, και τον ήδη επταετή αυτής αγώνα επιχαρακτηρίζουσιν, ευκόλως καταπειθόμεθα ότι ούτε περιφιλοδοξία ούτε κερδομανία, αλλά χρέος ιερόν και απαραβίαστον θέλει ενάξη δια παντός την Ελλάδα να συστείλει όσον το ολιγώτερον τα όρια της χώρας αυτής... »
( Ιωάννη Καποδίστρια , Επιστολαί , τόμος Α΄, σελ. 191 - 197 )

Πηγή : Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος

Που ακριβως προσδιόριζε τα γεωγραφικά όρια της Ελλάδας; Εδώ δεν απαντάει συγκεκριμένα

Κανονικά τα προσδιόριζε όπως παραπάνω. Δηλαδή ήθελε Κύπρο , Κυδωνίες κ.λπ. Για αρχή συμβιβαζόταν μέχρι τον Όλυμπο και τελικά με αυτά που μας έδωσαν.

[Τλαξκαλτέκος]

Στα μέσα Μαρτίου 1821 ο σουλτάνος , υπό την πίεση των συμβούλων του, σχεδίασε την σφαγή των Ελλήνων της Πόλης . Επειδή όμως το κοράνι απαγόρευε την τιμωρία αθώων για πράξεις ενόχων συγγενών τους , ήταν αναγκαίο προηγουμένως να υπάρξει φετφάς ( = γνωμοδότηση ) του ανώτατου αρχηγού του ισλαμισμού , του σεϊχούλ - ισλάμη Χατζή Χαλήλ εφέντη. Επειδή ο σεϊχούλ - ισλάμης , μην έχοντας πειστικά στοιχεία για να στηρίξει την έγκρισή του , επέμεινε στην τιμωρία μόνο των πραγματικών ενόχων , εξορίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον Φεϊζ ιμάμη , όργανο του αρχιγραμματέα του Διβανίου , που είχε εισηγηθεί τα αντίποινα εναντίον των αμάχων.

( Η ελληνική wiki λέει πως ο Χαλήλ θα εξοριζόταν στην Λήμνο , αλλά τελικά θανατώθηκε στην Πόλη. Η αγγλική wiki ακολουθεί την ελληνική. Η τουρκική wiki όμως μοιάζει πιο τεκμηριωμένη και αναφέρει διαφορετικά τα γεγονότα. Ο Χαλήλ ήταν τσερκέζικης ( κιρκασιανής καταγωγής ). Η πτώση του είχε να κάνει κυρίως με τις κόντρες των αξιωματούχων στην οθωμανική αυλή και δευτερευόντως σχετιζόντανε με την ελληνική επανάσταση. Εξορίστηκε στην Προύσα και στο Αφιόν Καραχισάρ. Κατηγόρησαν την σύζυγό του για μαγεία και την εκτέλεσαν. Όταν το έμαθε ο Χαλήλ πέθανε απ' την λύπη του [ Αύγουστος 1821 ] ).

Τον Απρίλιο του 1821 θανατώθηκαν ο Μέγας διερμηνεύς της Υψηλής Πύλης Κωστάκης Μουρούζης και οι πρώην δραγομάνοι του στόλου Μιχαήλ Θάνος , Θεόδωρος Ρίζος και Μιχαήλ Χαντζερής. Ακόμη θανατώθηκαν κληρικοί , λόγιοι και έμποροι. Στις 10/4/1821 απαγχονίστηκε ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ γιατί εφάνη ανάξιος του πατριαρχικού θρόνου , αχάριστος και άπιστος προς την Πύλην και ραδιούργος και γιατί η Υψηλή Πύλη εβεβαιώθη ότι ο πατριάρχης έλαβεν ενεργόν μέρος εις την συνωμοσίαν και ότι οι εξεγέρσεις των ραγιάδων εις τα Καλάβρυτα ήτο έργον ιδικόν του. Ακόμη απαγχονίστηκαν οι αρχιερείς Άνθιμος Εφέσου , Αθανάσιος Νικομηδείας και Αγχιάλου Ευγένιος. Σφαγές αμάχων έγιναν στην Αδριανούπολη , στην Θεσσαλονίκη , στη Σμύρνη και στις Κυδωνίες. Στην Κύπρο θανατώθηκαν τον Ιούλιο του 1821 ο αρχιεπίσκοπος Κυπριανός , οι μητροπολίτες Μελέτιος Κιτίου , Λαυρέντιος Κυρηνείας και Χρύσανθος Πάφου , ο ηγούμενος της Μονής Κύκκου Ιωσήφ κ.α.

Πηγή : Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Κανονικά τα προσδιόριζε όπως παραπάνω. Δηλαδή ήθελε Κύπρο , Κυδωνίες κ.λπ. Για αρχή συμβιβαζόταν μέχρι τον Όλυμπο και τελικά με αυτά που μας έδωσαν.

Αναγνωρίζοντας αυτή την εθνολογική πραγματικότητα, ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε ζητήσει το 1828 ως «φύσει οριστική» ελληνοτουρκική μεθόριο τη γραμμή Ολυμπος-Αλιάκμονας-Μέτσοβο: «Τούτο το όριον διεχώριζε και το πάλαι την Ελλάδα από τα βόρεια γειτονικά μέρη», διαβάζουμε στην επίσημη απάντησή του (10/11/1828) σε σχετικό ερώτημα των Μεγάλων Δυνάμεων. «Κατά τον μεσαιώνα, και ακόμη κατά τους νεωτέρους χρόνους, η Θεσσαλία εφυλάχθη πάντοτε ελληνική, ενώ η Μακεδονία εκυριεύθη από τους Σλάβους και από πολλάς άλλας φυλάς» («Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας», έκδοση Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων, τ.Δ', Αθήναι 1973, σ. 275).

https://www.google.gr/amp/s/www.efsyn.g ... niki%3famp

[Τλαξκαλτέκος]

Κανονικά τα προσδιόριζε όπως παραπάνω. Δηλαδή ήθελε Κύπρο , Κυδωνίες κ.λπ. Για αρχή συμβιβαζόταν μέχρι τον Όλυμπο και τελικά με αυτά που μας έδωσαν.

Αναγνωρίζοντας αυτή την εθνολογική πραγματικότητα, ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε ζητήσει το 1828 ως «φύσει οριστική» ελληνοτουρκική μεθόριο τη γραμμή Ολυμπος-Αλιάκμονας-Μέτσοβο: «Τούτο το όριον διεχώριζε και το πάλαι την Ελλάδα από τα βόρεια γειτονικά μέρη», διαβάζουμε στην επίσημη απάντησή του (10/11/1828) σε σχετικό ερώτημα των Μεγάλων Δυνάμεων. «Κατά τον μεσαιώνα, και ακόμη κατά τους νεωτέρους χρόνους, η Θεσσαλία εφυλάχθη πάντοτε ελληνική, ενώ η Μακεδονία εκυριεύθη από τους Σλάβους και από πολλάς άλλας φυλάς» («Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας», έκδοση Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων, τ.Δ', Αθήναι 1973, σ. 275).

https://www.google.gr/amp/s/www.efsyn.g ... niki%3famp

Αυτό ήταν όταν του είπαν να προσγειωθεί στην πραγματικότητα γιατί φυσικά δεν μπορούσαν να του δώσουν όσα ζητούσε. Δες όμως εδώ που ήθελε μέχρι και την Χιμάρα :

Όταν εξ όλου εχαράσσοντο τα ελληνικά σύνορα και ό Κάνιγκ εζήτησε τη γνώμη τού Καποδίστρια, ό τελευταίος αυτός δεν εδίστασε να διατυπώση κατηγορηματικώς, ότι τα φυσικά και ιστορικά όρια τής Ελληνικής Εθνότητος ευρίσκοντο εις τον Αώον. «Η φυσικωτάτη οροθεσία, γράφει, (υπόμνημα 23-7-1828) εξ ής μόνης ήθελεν απολάβη ή νέα επικράτεια τον προσήκοντα σχηματισμόν προς το φυλάττεσθαι κατά των Τούρκων κλπ. ήθελεν είσθαι, κατά γήν μεν γραμμή προϊούσα από των βάσεων τού όρους Ολύμπου - Χασιά - Μέτσοβον - Σαμαρίνα - Χόρμοβον – Γαρδίκι - Παλέρμον - Χειμάρρας κατά την Αδριατικήν θάλασσαν». ( Επιστολαί Δ. σελ. 339-340). Εδικαιολογούσε δε τις εν λόγω διεκδικήσεις αναφέρων, ότι «οι κάτοικοι των μερών αυτών ήσαν οι μαχητικώτεροι των Ελλήνων πού πολλαπλώς επολέμησαν και ενίκησαν τούς τούρκους εις τα στενά τής Πίνδου, τον Όλυμπον και Παρνασσόν, ηρωϊκώτατα υπερεμάχησαν τού Μεσολογγίου και τής Αραχώβης, αντέσχον κατά των Τούρκων την εσχάτην αντίστασιν εν τη Ακροπόλει των Αθηνών» κλπ. Ετόνιζε δε, ότι «ουδέποτε οι άνθρωποι αυτοί θα ησυχάσουν εφ’ όσον ή πατρίς των θα παρέμενε δούλη». Και στο περίφημο υπόμνημά του τής 30- 10- 1827 πού αποτελεί ένα από τα σημαντικώτερα έγγραφα τής νεοελληνικής ιστορίας, καθορίζει και πάλι γραμμή συνόρων την τού ποταμού Αώου πού σ’ αυτό περιελάμβανε και την Αυλώνα.
http://www.e-istoria.com/bh6.html

[Τλαξκαλτέκος]

Η οικογένεια Μαυρομιχάλη
Για τις απαρχές της οικογένειας υπάρχουν συγκεχυμένες παραδόσεις. Θα γίνει μια προσπάθεια σχηματισμού του βασικού γενεαλογικού δέντρου με βάση το Βιογραφικό Λεξικό Μανιατών του Σταύρου Καπετανάκη και τα στοιχεία στο mani.org.

Τόπος
Οι Μαυρομιχαλαίοι κατάγονταν απ' την Ανατολική Θράκη ( περιοχή Αδριανούπολης ). Στα μέσα του 14ου ή 15ου αι. ή κατά τον 17ο αι. , προκειμένου να αποφύγουν τους διωγμούς των Τούρκων , μετανάστευσαν στην Μάνη. Αποβιβάστηκαν στα Άλικα και έπειτα, λόγω συγκρούσεων με άλλες οικογένειες , μετανάστευσαν στην Τσίμοβα ( Αρεόπολη ). Η οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων εικάζεται ότι κατάγεται απ' τους Γιατράκους - Μέδικους ή είναι απόγονοι των Καντακουζηνών ( γιατί μάλλον ο πατέρας του Πετρόμπεη σε μια αναφορά ονομάζεται [ Πιέρρος ] Μαυρομιχάλης Καντακουζηνός ).

Το όνομα
Ο γενάρχης της οικογένειας ονομαζόταν Μιχάλης , αλλά επειδή έμεινε ορφανός ονομάστηκε "Μαυρομιχάλης". Κατ' άλλη άποψη επειδή ήταν μελαμψός.

Η προσφορά
Κατά την Επανάσταση του '21 οι Μαυρομιχαλαίοι είχαν 49 νεκρούς. Απ' τα Ορλωφικά ( 1769 ) ως τους Βαλκανικούς Πολέμους οι Μαυρομιχαλαίοι είχαν 69 νεκρούς. Μόνο ο Πετρόμπεης στον Αγώνα έχασε δυο γιους και έναν αδελφό.

Οι κλάδοι
Οι Μαυρομιχαλαίοι διαιρέθηκαν σε πολλούς συγγενικούς κλάδους ( Ροδίτες , Κουτράκους , Γιαννουτσάκους , Γεωργακάκους κ.α. ) με άγνωστη εξακριβωμένη συγγένεια μεταξύ τους πέραν του κοινού επιθέτου "Μαυρομιχάλης". Εδώ θα ασχοληθούμε με τους τέσσερεις κεντρικούς κλάδους ( Καπετανιάνοι , Πιεράκοι , Γιαννιάνοι και Βοϊδήδες - κυρίως με τους Καπετανάκηδες απ' τους οποίους κρατούσε ο Πετρόμπεης ).

Τα πρώτα μέλη
Ο γενάρχης Μιχάλης ( Μαυρομιχάλης ) έκανε τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη , το πρώτο μέλος της οικογένειας δηλαδή για το οποίο έχουμε ιστορική αναφορά το 1690 και το 1708. Σύμφωνα με τον μύθο ο Γεωργάκης βρήκε την πανέμορφη κόρη του δόγη της Βενετίας Φραγκίσκου Μοροζίνι εγκαταλελειμμένη στους βράχους της Μάνης. Την είχε αφήσει εκεί ο πλοίαρχος Βιτάλε. Οι ναύτες του πλοίου ήθελαν να την πετάξουν στην θάλασσα για να γλιτώσουν απ' την φουρτούνα. Απ' τον τρόμο της είχε χάσει την φωνή της. Την βρήκε ημιλιπόθυμη ο Γεωργάκης και τελικά την νυμφεύθηκε. Προκειμένου να την καταφέρει ο Γεωργάκης να ξαναμιλήσει , απείλησε πως θα ρίξει ένα παιδί τους στον φούρνο. Με το που το έπιασε στα χέρια του αυτή μίλησε , προκειμένου να τον αποτρέψει. Λόγω των ξανθών μαλλιών της όλοι την νόμιζαν για νεράιδα. Γι' αυτό οι Μαυρομιχαλαίοι ονομάζονταν "Νεραϊδογέννητοι".
Ο Γεωργάκης έκανε τον Μιχάλη.

O Μιχάλης έκανε τον Έξαρχο . ( Κατ' άλλους Έξαρχος δεν υπήρχε καν και οι τέσσερεις επόμενοι ήταν γιοι και όχι εγγόνια του Μιχάλη ). Ο Έξαρχος έγινε ο πρόγονος των 4 κυρίων κλάδων των Μαυρομιχαλαίων ( Καπετανιάνοι , Πιεράκοι , Γιαννιάνοι και Βοϊδήδες ) μέσω των τεσσάρων γιων του :

i) Γιωργάκης Καπετανάκης Μαυρομιχάλης. Γενάρχης των Καπετανιάνων απ' τους οποίους καταγόταν ο Πετρόμπεης. Ο Γιωργάκης ήταν παππούς του Πετρόμπεη. Συμμετείχε στα Ορλοφικά. Έσωσε άνδρες του Λάμπρου Κατσώνη. Ιστορικά και με άγνωστη θέση στο γενεαλογικό δέντρο αναφέρεται και ένας Στέφανος Μαυρομιχάλης , ανιψιός του Γιωργάκη , ο οποίος επίσης συμμετείχε στα Ορλοφικά και κατέληξε αστυνομικός στην Οδησσό το 1812 . [ Με άγνωστη θέση στο γενεαλογικό δέντρο αναφέρεται και ένας Νικόλαος Μαυρομιχάλης , συμπολεμιστής του Λάμπρου Κατσώνη. ]
ii) Πιέρος. Γενάρχης των Πιεράκων.
iii) Γιάννης. Γενάρχης των Γιαννιάνων.
iv) Κωνασταντίνος. Γενάρχης των Βοϊδήδων.

i) O Γιωργάκης Καπετανάκης Μαυρομιχάλης έκανε τον a) τον Πιέρρο b) τον Ιωάννη ( Σκυλογιάννης ; ) c) τον Κυριακούλη και d) τον Κούτρο. Τον Κούτρο τον σκότωσαν οι Βοϊδήδες και από τότε Βοϊδήδες και Καπετανιάνοι είχαν ψυχραθεί .

ii) O Πιέρος Μαυρομιχάλης έκανε τον Κυριακούλη που πολέμησε στα Ορλωφικά. Ο Κυριακούλης έκανε τον ιερέα Πιέρο που πολέμησε το '21. Ο ιερέας Πιέρος έκανε τον Κωνσταντίνο Πιεράκο Μαυρομιχάλη και τον Νικόλαο Πιεράκο Μαυρομιχάλη. Ο Κωνσταντίνος έπεσε ηρωικά μαχόμενος το 1821 στην Μεθώνη. Ο Νικόλαος ήταν καποδιστριακός και γι' αυτό τα ξαδέρφια του Γιωργάκης Μαυρομιχάλης ( ο φονιάς του Καποδίστρια ) και Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης τον πυροβόλησαν και τον τραυμάτισαν.

iii) O Γιάννης αυτός ίσως είναι ο Σκυλογιάννης , ο πατέρας του Σουκιούρμπεη.

iv) Ο Κωνσταντίνος απέκτησε ένα γιο που δεν διασώθηκε το όνομά του. Αυτός έκανε τον Ηλία. Ο Ηλίας έκανε δυο γιους , τον Πιέρο Βοϊδή που έπεσε στο Μανιάκι και τον Νικόλαο Βοϊδή που ήταν καποδιστριακός. Ο Πιέρος απέκτησε τον Ηλία.


Σκυλογιάννης Μαυρομιχάλης
Κανονικά λεγόταν Ιωάννης , αλλά τον έλεγαν "Σκυλογιάννη" οι Τούρκοι για την παλληκαριά του και την μεγάλη του αντοχή . Γεννήθηκε γύρω στο 1726 και πέθανε μετά το 1776. Πολέμησε στα Ορλωφικά και πολιορκήθηκε απ' τους Τούρκους στον Μελίπυργο για 3 ημέρες με 22 ( ή 23 ή 24 ) συντρόφους και τα παιδιά του. Οι Τούρκοι έβαλαν φωτιά στον οχυρό πύργο , συνέλαβαν τον τραυματισμένο Σκυλογιάννη και τον έναν γιο του , ενώ έσφαξαν τους συντρόφους του και τα υπόλοιπα παιδιά του. Ο γιος που γλίτωσε εξισλαμίστηκε , ονομάστηκε Σουκιούρ-μπέης και έγινε βαλής στα νησιά του Αιγαίου. Ο Σκυλογιάννης φυλακίσθηκε στο Ναύπλιο και απελευθερώθηκε μετά την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, στα 1776 .
Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε την ακριβή θέση του Σκυλογιάννη στο γενεαλογικό δέντρο. Ίσως ήταν ο b) Ιωάννης ( δηλαδή γιος του Γιωργάκη Καπετανάκη και θείος του Πετρόμπεη ) ή ο iii) Γιάννης ( δηλαδή αδελφός του Γιωργάκη Καπετανάκη , οπότε ο Πετρόμπεης ήταν μικρανιψιός του ).

Μεχμέτ Σουκιούρμπεης
Αυτός είναι ο πασίγνωστος τουρκεμένος Μαυρομιχάλης. Το κανονικό του όνομα ήταν Γεωργάκης Μαυρομιχάλης. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή του θέση στο γενεαλογικό δέντρο ( βλ. παραπάνω τον Σκυλογιάννη ). Ξέρουμε πως ο πατέρας του λεγόταν Ιωάννης Μαυρομιχάλης , γνωστός ως Σκυλογιάννης. Είχε και έναν αδελφό με το όνομα Μιχαλάκης Μαυρομιχάλης. Ο Πετρόμπεης ήταν εξάδελφος ή ανιψιός του Σουκιούρμπεη. Σώθηκε απ' την σφαγή στον Μελίπυργο , μεταφέρθηκε στην Πόλη και εξισλαμίστηκε ( σε ηλικία 7 ή 12-13 ετών ). Το 1814 έφτασε στο Λιμένι της Μάνης σαν ριάλμπεης ( πλοίαρχος ) του τουρκικού στόλου και επισκέφτηκε το πατρογονικό του σπίτι , δηλαδή τον παραθαλάσσιο πύργο των Μαυρομιχαλαίων , στον οποίο κινήθηκε με χαρακτηριστική άνεση και οικειότητα , καθώς διατηρούσε ακόμη ζωηρές τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας. Οι συγγενείς του τον αναγνώρισαν και τους αναγνώρισε κι αυτός. Εντούτοις όλοι παρέμειναν σιωπηλοί. Έδειξε ευγένεια στην μητέρα του Πετρόμπεη και έκανε τον γιο της μπέη της Μάνης ( 1816 ) , αφού προηγουμένως καθαίρεσε τον Θεοδωρόμπεη Γρηγοράκη. Τους γιους του Πετρόμπεη Γιωργάκη και Αναστάση τους πήρε υπό την προστασία του στην Πόλη. Το 1819 έγινε καπουδάν πασάς. Την 1 Ιουλίου 1819 παύθηκε από καπετάν πασάς και εξορίστηκε στα παράλια του Ευξείνου Πόντου ως αναμιχθείς σε συνωμοσία. Σε επιστολή του Πετρόμπεη της 5 Οκτωβρίου 1819 εκφράζεται η αμφιβολία αν είναι ζωντανός. Γράφει ο Πετρόμπεης προς τον Αναγνώστη Κρονδηρά : "Αν γυρεύσης τον καπετάνμπεη και είναι ζωντανός, δουλειά δεν κάμνεις περισσότερον, αλλά κινδυνεύει και η ζωή σου, επειδή και δεν την έχεις ρετσιβούταν (απόδειξη) από το χέρι του να σου χρεωστεί..." . Σε επιστολή του γραμματικού του Πετρόμπεη Ιωάννη Λογοθέτη προς τον καπ. Γιωργάκη Αντωνάκο-Γρηγοράκη από 7 Μαΐου 1820 αναφέρεται "...δεν χρειάζεται το αρτζουχάλι (αναφορά) οπού ορίζεται να κάμετε προς τον Σουκιούρ μπεη εφένδη, μάλιστα ίσως είναι και ασήμαντος εις την βασιλεύουσαν". Το 1821 - 1831 ο Σουκιούρμπεης ήταν διοικητής ( μουτασερίφης ) της Ρόδου. Ήταν πολύ σκληρός με τους νησιώτες. Τα πήγαινε όμως καλά με τους Υδραίους. Το 1826 ο Βέλγος συνταγματάρχης Rottier, που επισκέφθηκε τη Ρόδο ανέφερε ότι ο μεγαλόσωμος και μονόχειρ Σουκιούρ ήταν τέρας, τύραννος και απηνής διώκτης του λαού. Επέστρεψε το 1831 ή το 1835 στην Πόλη ύστερα από καταγγελίες των νησιωτών που διαμαρτύρονταν για την σκληρή συμπεριφορά του. Πέθανε στην Πόλη σε προχωρημένη ηλικία. Οι Μαυρομιχαλαίοι , κυρίως μετεπαναστατικά , δεν ήθελαν να κάνουν αναφορά στον Σουκιούρμπεη γιατί ντρέπονταν που είχαν τουρκεμένο στο σόι.

Θα συνεχίσω σε επόμενη ανάρτηση με τους απογόνους του a) Πιέρρου , γιου του i) Γιωργάκη Καπετανάκη Μαυρομιχάλη , απ' τον οποίο κατάγονται οι πιο γνωστοί Μαυρομιχαλαίοι.

[Τλαξκαλτέκος]

Συνεχίζω. Ο Πιέρρος Καπετανάκης Μαυρομιχάλης ( Καντακουζηνός ; ) λοιπόν , γιος του Γεωργάκη Καπετανάκη Μαυρομιχάλη, γεννήθηκε γύρω στο 1730 και πέθανε γύρω στα 1800. Συμμετείχε στα Ορλωφικά και σε μια μάχη έλαβε 11 πληγές ! Απέκτησε 8 γιους. Πάμε να τους δούμε με την σειρά.

1) Γεώργιος Μαυρομιχάλης. Ο πρωτότοκος. Όταν καθιερώθηκε το μπεηλίκι στην Μάνη , οι μεγάλες μανιάτικες οικογένειες αναγκάστηκαν να στείλουν στην Πόλη 70 παιδιά ως ομήρους. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο μεγαλύτερος αδελφός του Πετρόμπεη. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε. [ Δική μου υπόθεση : Να είναι ο Σουκιούρμπεης ; Δεν μαρτυρείται όμως στις πηγές και στις πενιχρές πληροφορίες που διαθέτουμε. ]

2) Πέτρος ( Πετρόμπεης ) Μαυρομιχάλης. Ο δευτερότοκος. Γεννήθηκε το 1765 ή το 1773 και πέθανε το 1848 στην Αθήνα. Ο γνωστότερος Μαυρομιχάλης.

3) Κυριακούλης Μαυρομιχάλης. Ήταν ο τριτότοκος. Στην μάχη στο Φανάρι της Ηπείρου που πήγε για να βοηθήσει τους Σουλιώτες λένε πως έσφαξε 6 αγάδες και στην προσπάθειά του να αιχμαλωτίσει τον Κεχαγιάμπεη τραυματίστηκε θανάσιμα ( 4/7/1822 ). Μοίρασε τα όπλα του στους συντρόφους του και τους έδωσε τις τελευταίες συμβουλές του. Η σορός του μεταφέρθηκε και τάφηκε στο Μεσολόγγι εν μέσω πένθιμων εκδηλώσεων. Μεταξύ των απογόνων του υπήρξαν πολιτικοί. Ο εγγονός του Κυριακούλης Μαυρομιχάλης ( 1849/1850 - 1916 ) έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Αυτού ο γιος Πέτρος "Μπέης" Μαυρομιχάλης ( 1887 - 1969 ) ήταν σημαντικός πολιτικός της Δεξιάς και υπουργός .

[ Στον Εμφύλιο το ΕΑΜ σκότωσε το 1943 έναν Ηλία "Λίλη" Μαυρομιχάλη ως ζωοκλέφτη.
Το 1942 οι Ιταλοί συνέλαβαν τον Μιχάλη Παναγιώτη Μαυρομιχάλη ως σαμποτέρ , αλλά τον άφησαν ελεύθερο τελικά.
Τον Δεκέμβριο του '45 η Ευθ. Μαυρομιχάλη στο Γύθειο χτυπήθηκε ως αριστερή.
Πηγή : Ιωάννης Καρακατσιάνης. Η Μάνη στον Πόλεμο. Κατοχή , Αντίσταση , Εμφύλιος ].

4) Ιωάννης Κατσής Μαυρομιχάλης. Αγωνιστής του '21 και σφόδρα αντικαποδιστριακός. Απέκτησε 3 γιους. Τον Ηλία Κατσάκο ( που τα είχε φτιάξει με την κόρη της Δούκισσας της Πλακεντίας ) , τον Γερμανό και τον Χαρίλαο.

5) Αντώνιος Μαυρομιχάλης ( 1792/3 - 1873 ). Αγωνιστής του '21. Λεγόταν και "Κουτσαντωνάκης" γιατί ήταν χωλός.

6) Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης ( 1797 περίπου - Ναύπλιο 1831 ). Αγωνιστής του '21. Υπαρχηγός στην Μάχη των Μύλων. Θανάτωσε τον Καποδίστρια για να πάρει εκδίκηση για την φυλάκιση των αδελφών του Πετρόμπεη και Κατσή. Πυροβολήθηκε κατά την φυγή του απ' τον συνοδό του κυβερνήτη μονόχειρα Κρητικό Γ. Κοζώνη . Το μαινόμενο [ καποδιστριακό ] πλήθος τον έσυρε στους δρόμους του Ναυπλίου , ώσπου ο Σουλιώτης στρατηγός Χρ. Φωτομάρας τον πυροβόλησε απ' το παράθυρο ενός κτιρίου , δίνοντάς του την χαριστική βολή. Ίσως το έκανε από φιλευσπλαχνία για να μην παραταθεί το λιντσάρισμά του. Σύμφωνα με τον αντικαποδιστριακό Κανέλλο Δεληγιάννη οι κάτοικοι του Ναυπλίου έτρεχαν με πανιά και με βαμβάκια και έπαιρναν το αίμα του χάριν αγιασμού.

7) Δημήτριος ; Δεν ξέρουμε αν υπήρξε πραγματικά ή δεν ξέρουμε πολλά γι' αυτόν.

8) Μιχαήλ ; Δεν ξέρουμε αν υπήρξε πραγματικά ή δεν ξέρουμε πολλά γι' αυτόν.

Θα συνεχίσω με μια τρίτη και τελευταία ανάρτηση με τους απογόνους του Πετρόμπεη.

[Τλαξκαλτέκος]

Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης ( 1765 ή 1773 - 1848 ) απέκτησε πέντε γιους, Πάμε να τους δούμε με την σειρά.

1) Ηλίας Μαυρομιχάλης "ο Χριστόμορφος". Ο πρωτότοκος. Ο Κολοκοτρώνης τον εκτιμούσε ιδιαίτερα. Προέτερεψε τον διστακτικό πατέρα του να μπει στην Επανάσταση. Γεννήθηκε το 1795. Έπεσε στα Στύρα Ευβοίας το 1822. Χαρακτηρίσθηκε ως ο νεώτερος Λεωνίδας.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Tο νέο του θανάτου του ανέλαβε να μεταφέρει στον Πετρόμπεη ο ίδιος ο Δημήτριος Υψηλάντης:

– Μπέη μου, εσύ είσαι Σπαρτιάτης. Οι πρόγονοί σου ήταν τόσο γενναίοι που χαίρονταν και ένιωθαν περήφανοι όταν μάθαιναν ότι τα παιδιά τους σκοτώθηκαν στη μάχη.

Ο Πετρόμπεης κατάλαβε αμέσως…

- Σκοτώθηκε ο Ηλίας μου;

Αλλά συνήλθε γρήγορα. Προσπαθώντας με δυσκολία να μην κλάψει, είπε σε αυτούς που ήρθαν να του συμπαρασταθούν:

– Μη με λυπάστε. Ο γιος μου ήταν στρατιώτης. Έκανε το χρέος του προς την πατρίδα.

Γραφεί ο Ιωάννης Φιλήμων, ο γραμματέας του Υψηλάντη, για τον Ηλία:

«Ωραιότης ελληνική και πλήρης, πρόσωπον ροδόχρουν, χαρακτήρ εύχαρις, ανάστημα μεσαίον και βήμα ανδρικόν· φρόνησις δε και καρδία γενναία, πατριωτισμός και φιλοτιμία απεριόριστος, χείρες αγναί και προαιρέσεις μεγαλοπραγμοσύνης, ιδού ο τοις πάσιν υπέρτατος Ηλίας, ο πρωταγωνιστής της γενικής μάχης του Βαλτετσίου και το θύμα μιας γωνίας της Εύβοιας».

2) Γεωργάκης "Μπεηζαντές" Μαυρομιχάλης ( 1798/1799/1800 - Ναύπλιο 1831 ). ( Μπεηζαντές = γιος του Μπέη ). Δευτερότοκος ή τριτότοκος γιος του Πετρόμπεη. Αγωνιστής του '21. Προέτρεψε κι αυτός τον διστακτικό Πετρόμπεη να μπει στον Αγώνα. Για να τον πείσει του είπε πως το μπεηλίκι του κινδύνευε απ' τους Κουμουνδουράκηδες και τους Καλκαντήδες. Στην απειλή του Ιμπραήμ για υποταγή της Μάνης απάντησε "Η Μάνη και όλοι οι Έλληνες σε αυτήν σε περιμένουμε με όσες δυνάμεις θελήσεις." Θανάτωσε τον Καποδίστρια για να εκδικηθεί την φυλάκιση του πατέρα του. Στις 10/10/1831 τον πέρασαν μπροστά απ' τα μάτια του φυλακισμένου πατέρα του για να τον πάνε για εκτέλεση. Μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα είπε "Αδέρφια , ομόνοια και αγάπη" και έπειτα έδωσε ο ίδιος το παράγγελμα της εκτέλεσης "Πυρ".

3) Αναστάσιος Μαυρομιχάλης ( 1798/1799 - Αθήνα 1870 ). Τριτότοκος ή δευτερότοκος γιος γιος του Πετρόμπεη. Στάλθηκε απ' τον Πετρόμπεη ως όμηρος στην Τριπολιτσά , όταν αρνήθηκαν να πάνε ο Ηλίας ή ο Γεωργάκης. Απ' την Πόλη που ήταν όμηρος , τον είχε στείλει πίσω στον Πετρόμπεη ο Σουκιούρμπεης επειδή είχε αρρωστήσει. ( Τον Γιωργάκη φυγάδευσε απ' την Πόλη στις αρχές του Αγώνα ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄). Απέκτησε τρεις γιους , τον Πέτρο ( 1828 - 1892 ) , τον νομικό Γιαννούκο ( 1835 - 1879 ) και τον Κωνσταντίνο ( 1839 - 1918 ).

4) Ιωάννης Μαυρομιχάλης ( 1804 - Κυπαρισσία 22/3/1825 ). Τέταρτος γιος του Πετρόμπεη. Δέχτηκε σφαίρα στο πολιορκούμενο απ' τους Τουρκοαιγυπτίους Νεόκαστρο , ενώ περιφερόταν στις επάλξεις και εμψύχωνε τους πολιορκημένους. Μεταφέρθηκε για να νοσηλευθεί στην Κυπαρισσία , όπου και υπέκυψε στο τραύμα του. Ο Πετρόμπεης συγκινημένος κάλεσε με διακήρυξή του τους Μανιάτες και τους υπόλοιπους Έλληνες να τον μιμηθούν :

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

«Αδελφοί Έλληνες! Ευχαρίστως έπιον και το πικρόν τούτο ποτήριον. Εθυσιάσθη ενδόξως μαχόμενος υπέρ πίστεως και υπέρ πατρίδος και έτερος φίλτατός μου υιός Ιωάννης Μαυρομιχάλης, όστις ετραυματίσθη κατά την εν Νεοκάστρω μάχην εις τας 14 του παρόντος ανδρείως πολεμών τον βάρβαρον εχθρόν, και μετά οκτώ ημέρας παρέδωκε το πνεύμα του εις τον Θεόν. Ούτος ο ένδοξος μάρτυς της φιλτάτης ελευθερίας, ήδη επαναπαύεται εις τους κόλπους του Αβραάμ και αγάλλεται αξιωθείς να επισφραγίση την δόξαν του με τοιούτον έντιμον θάνατον. Γαίαν έχοις ελαφράν, τέκνον γλυκύτατον των αθανάτων προπατόρων σου, άξιον και των μαχιμωτάτων αδερφού σου και θείου σου Ηλιού και Κυριακούλη εφάμιλλον! ο θάνατός σου ήδη βαλσαμόνει τας κινδυνώδεις πληγάς, όσας αι δειναί περιστάσεις ήνοιξαν εις την καρδίαν μου, επειδή με δίδει χρηστάς ελπίδας ότι της Σπαρτιατικής ευθαρσίας σου το παράδειγμα το αξιομίμητον θα ελευθέρωση το πατρώον έδαφος από την στυγεράν παρουσίαν των απάνθρωπων τυράννων˙ ναι αδερφοί Έλληνες! και φίλτατοί μου Σπαρτιάται! το γενναίον παράδειγμα του νεανίσκου τούτου μιμούμενοι δράμετε να εκδικηθήτε το αίμα του»
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης. Εν Τριπολιτσά

5) Δημήτριος Μαυρομιχάλης ( 1809 - Αθήνα 1879 ). Ο υστερότοκος γιος του Πετρόμπεη. Έζησε αρκετό καιρό στο Παρίσι. Έγινε υπασπιστής του Όθωνα. Το 1862 όμως συμμετείχε στην αντιοθωνική κίνηση.

[Τλαξκαλτέκος]

Καραχάλιος Νικόλαος : Αγωνιστής του '21 απ' το Καστρί Κυνουρίας. Πολέμησε υπό τις διαταγές του Κολοκοτρώνη ( μπαϊρακτάρης , δηλαδή σημαιοφόρος του Κολοκοτρώνη ). Για τις υπηρεσίες του δεν πήρε σχεδόν καμιά ανταμοιβή . Πέθανε από ασιτία στην Αθήνα. ( πηγή : εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος )

Ο Κολοκοτρώνης περιγράφει συγκρούσεις στην Αχαΐα :

(...) Ὅσο ποὺ δυνάμωσαν τὸ κέντρον καλά, ἔντεσε ἐκεῖ καὶ ὁ Καραχάλιος καὶ ὁ ἀγιουτάντες μου Φωτάκος, διατὶ ἐπαρατήρησα τὸν πόλεμο, καὶ ἀπὸ τὸ κέντρο δὲν ἠμπορούσαμε νὰ τοὺς τσακίσουμε τοὺς Τούρκους, ὅμως, ἂν τοὺς χαλάσομε, θὰ τοὺς χαλάσομε ἀπὸ τὰς πτέρυγας. Τότε ἐπῆρα τὸν Καραχάλιο καὶ τὸν Φωτάκο καὶ ἐπῆγα ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, ὁποὺ οἱ Τοῦρκοι ἐκρατοῦσαν ἕως εἰς τὴν μάνα τοῦ νεροῦ (τοὺς δύο μόνον). Ἔμπηξα τὴν φωνήν: «Ποῦ εἶστε, μωρὲ Ἕλληνες; Κάτω - κάτω»... Ἀκούοντας τὴν φωνήν μου οἱ φευγάτοι κατέβαιναν· ἀφοῦ ἐκατέβηκαν κάτω, βάνω τὸ κιάλι, δὲν εἶδα, καὶ ἐφώναζα (στρατήγημα): «Ἐτσάκισαν οἱ Τοῦρκοι». Χουμοῦν οἱ Ἕλληνες, ἐτσάκισε τὸ πρῶτο τζογκάρι ὁποὺ ἦτον οἱ Τοῦρκοι ποὺ εἶχαν ἀποκλεισμένον τὸν Γενναῖον εἰς τοὺς ληνούς.
Καβαλλάρης, ἤμουν, ἡ τύχη ἦτον καλή, ὄχι τὸ ἄλογο, ζωντανοὺς νὰ τοὺς πιάσουμε. Ἐτσάκισε ἡ πτέρυγα τῶν Τουρκῶν ποὺ ἦτον εἰς τὴν μάνα τοῦ νεροῦ, τοὺς πήραμε μπλαστούς. Εἰς τοὺς Τριπολιτσῶτες ὁ Σέκερης ἦτον κουμάντο. Τὸ κέντρο τὸ δικό μου ἐκτύπησε τὸ κέντρον τῶν Τουρκῶν· ἐσκότωσε ἕνα μπίμπαση. Οἱ Κουμανιῶτες τοὺς κτυποῦν, ἐπήραμε κεφάλια 250, τί ἔγιναν οἱ λαβωμένοι δὲν ἠξεύρω. Καὶ ἐγυρίσαμε ὀπίσω εἰς τὸ καρτέρι τους. Ἀπὸ τότε δὲν ἐξεμάκρυναν πίσω νὰ πολεμήσουν, ἔλεγαν ὅτι ἡ φευγούλα μας ἦτον στρατήγημα.
Τοὺς πήραμε ἀπὸ κοντά. Ὁλημέρα ἐγίνοντο ἀκροβολισμοὶ μὲ ζημία τῶν Τούρκων. Ὁ Καραχάλιος ἐλαβώθη εἰς τὴν κεφαλήν. Ἔδωσε τὸ μπαϊράκι: «Πηγαίνετε ὀμπρός, μοῦ ἦλθε σκοτούρα». (...)
Τότενες ἀποφάσισα τὸν Φῶτο, ἀγιουτάντε μου, καὶ τὸν μπαϊρακτάρη μου Καραχάλιο, καὶ τοὺς ἔδωσα τοῦ Νικολάκη τοῦ Πετιμεζᾶ νὰ πᾶνε εἰς τὸ Μέγα Σπήλαιον.
http://users.uoa.gr/~nektar/history/3co ... s_1821.htm

______________________________


Καραχάλιος Παναγιώτης : Κλέφτης απ' το Καστρί Κυνουρίας. Συμμετείχε στα Ορλοφικά ( 1770 ). Συνεργάστηκε με τους Ζαχαριά και Γ. Ανδρίτσο ( 1792 ). Τον συνέλαβαν οι Τούρκοι και τον θανάτωσαν με βασανιστήρια στην Τριπολιτσά. ( πηγή : εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος )

Λέει ο αγωνιστής του '21 και πρόκριτος Κοντάκης στα Απομνημονεύματά του :

Από ατυχίαν έμεινεν έξω τής συνοδίας του Ανδρίτσα ένας περίφημος άνδρας λεγόμενος Καραχάλιος μέ τεσσαράκοντα συντρόφους, τούς οποίους όλους απατήσαντες έπιασαν ζώντας και τους έφεραν εις Τριπολιτζάν, καί αφού αποφάσισαν νά τούς θανατώσωσι, τους παρεκάλεσεν ο Καραχάλιος να αφήσουν ύστερον απ’ όλους, και όταν απεκεφάλιζαν τους άλλους διά πέντε ημέρας, αυτός ίστατο έμπροσθεν και τραγουδώντας εμψύχωνε τούς αδελφούς του. ( παρατίθεται στο Σαράντος Καργάκος , Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης , σελ. 208 )

Ο Κανέλλος Δεληγιάννης στα απομνημονεύματά του ( εκδόσεις Πελεκάνος , τόμος Α΄, σελ. 31 ) λέει :

... εκ της κουφονοίας του [ Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη ] άφησεν ένα καπετάνιον εξ αυτών , Καραχάλιον λεγόμενον , μέ σαράντα συντρόφους του , και τους ηπάτησεν ο Σεϊνδάγας Λαλιώτης με μεγάλας υποσχέσεις και τον επήρε και τον υπήγεν εις τήν Τριπολιτσάν καί τούς εφόνευσεν όλους ο Βεζύρης.

Ξέρει κάποιος από πρωτογενή πηγή αν οι δύο Καραχάλιοι συνδέονται μεταξύ τους συγγενικά και τι είδους συγγένεια είχαν ; Λένε μερικά σάιτς πως ήταν πατέρας και γιος , αλλά εγώ ψάχνω τεκμηρίωση με πηγή κοντά στα γεγονότα.

[Τλαξκαλτέκος]

Μπέηδες της Μάνης

Τζανέτος Κουτήφαρης ( 1771 1776 - 1779 )
Γαλλόφιλος. Γεννήθηκε το 1739. Διορίστηκε το 1776. Παύθηκε το 1779 για συνεργασία με πειρατές και κλέφτες ( Βενετσανάκη και Κολοκοτρώνη ) και επειδή είχε χρέη. Κατέφυγε στην Ζάκυνθο. Το 1786 επέστρεψε στην Μάνη με γαλλική διαμεσολάβηση. Τελευταία φορά αναφέρεται το 1801. Πέθανε γύρω στα 1802.

Μιχαήλ Τρουπάκης ( 1779 - 1782 )
Γαλλόφιλος. Τον κρέμασαν οι Τούρκοι για πειρατείες το 1782. Τα δυο του παιδιά που βρίσκονταν στην Πόλη ως όμηροι τα σκότωσαν κι αυτά. Το τρίτο κατέφυγε στην Ζάκυνθο και είναι ο Μούρτζινος ( Παναγιώτης Τρουπάκης ) που φιλοξένησε στην Μάνη τον Κολοκοτρώνη στην αρχή του αγώνα. ( Ο Μούρτζινος πήρε αμνηστία το 1808 με μεσολάβηση του Αντώνμπεη ).

Τζανέτος Γρηγοράκης ( 1782 - 1797 )
Γαλλόφιλος. Γεννήθηκε το 1742. Συμμετείχε στα Ορλοφικά και αντιπαθούσε τους Ρώσους. Οι Τούρκοι τον έκαναν με το ζόρι μπέη και τον ανάγκασαν να στείλει τα δυο παιδιά του όμηρους στην Πόλη. Υποστήριξε τον κλέφτη Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη και ανεχόταν την πειρατεία. Είναι ο μακροβιότερος μπέης της Μάνης. Παραιτήθηκε το 1797 έπειτα από την πίεση των Τούρκων που δεν ανέχονταν την γαλλοφιλία του. Επειδή το 1803 έλαβε γαλλικά πολεμοφόδια οι Τούρκοι τον κυνήγησαν και αυτός κατέφυγε στα ορεινά της Μάνης. Πήρε αμνηστία το 1808 με μεσολάβηση του αντιπάλου του και εξαδέλφου του Αντώνμπεη. Τελευταία αναφορά γι' αυτόν έχουμε το 1812.

Παναγιώτης Κουμουνδουράκης ( 1797/8 - 1803 )
Αγγλόφιλος. Εχθρευόταν τον Τζανέτμπεη Γρηγοράκη και γι' αυτό τον έκαναν μπέη οι Τούρκοι. Το 1803 όμως κατηγορήθηκε για πειρατεία εις βάρος αυστριακού πλοίου. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να τον συλλάβουν , αλλά αντιστάθηκε. Ο μετέπειτα Πετρόμπεης διαμεσολάβησε για να παραδοθεί , να παραιτηθεί από μπέης και να παραμείνει απλός καπετάνιος. Ο Κουμουνδουράκης τότε πείστηκε και παραδόθηκε. Οι Τούρκοι όμως αθέτησαν τον λόγο τους και τον έκλεισαν στο Μπάνιο στην Πόλη όπου και πέθανε. Τα παιδιά του κατέφυγαν στην Ζάκυνθο και το 1808 πήραν αμνηστία και επέστρεψαν στην Μάνη.

Αντώνης Γρηγοράκης ( 1803 - 1808/1810 )
Αγγλόφιλος. Γεννήθηκε το 1757. ΄Ηταν ευσεβής , έκτισε πολλές εκκλησίες , έφτιαξε δρόμους και υδροδεξαμενές και εισήγαγε την ελαιοφυτεία στην Ανατολική Μάνη. Αντικαταστάθηκε λόγω γηρατειών απ' τον γαμπρό του, με τον οποίο όμως δεν διατηρούσε καλές σχέσεις. Φιλικός και αγωνιστής του '21. Πήγε στον Μιστρά με τον Παναγιώτη Κρεββατά. Πέθανε στα μέσα του 1822.

Ο Αντωνόμπεης στις 27 Φεβρουαρίου 1810 έγραψε επιστολή στο Σουλτάνο που θα έστελνε δια του Καπουδάν πασά, η οποία δεν θα έφθασε ποτέ στον παραλήπτη, γιατί σώζεται σε πολυτελή μεμβράνη. Πιθανώς δεν την έστειλε. Από αυτή όμως προκύπτει ότι ο γαμπρός του εποφθαλμιούσε το μπεηλίκι του. Στην επιστολή αναφέρεται: "από τον καιρόν όμως όπου ήλθεν αυτόθι κάποιος γαμβρός μου Κωνσταντής Ζερβάκος με γράμματα από μέρους του Μώρα Βαλεσή και προεστώτων του Μωρέως, δια να λάβη το μπεϊλίκι της Μάνης δεν λείπει ακαταπαύστως να γράφη εις τους εδώ συντρόφους του ότι κατορθόνει τον σκοπόν του". Παρακάτω προσθέτει: "Ζητώ λοιπόν να κρημνίση ο Σουλτάνος εκ Κωνσταντινοπόλεως τον Ζερβάκο ή να τον πιάση ως και κάποιον Αλέξ. Κουμουνδουράκην, όπου και αυτός αυτάς τας ημέρας μέσω του Μώρα βαλεσή ήλθεν εις Κωνσταντινούπολιν δια να γείνη συμβοηθός του Ζερβάκου, και να στείλη αμφοτέρους σιδηροδεσμίους εις τον Βέην προς παραδειγματικήν τιμωρίαν".

Κωνσταντίνος Ζερβάκος ( 1808/1810 - 1812 )
Γαμπρός του Αντώνμπεη. Ήταν έμπορος και είχε φιλικές σχέσεις με τον Βελή πασά , γιο του Αλή πασά του Τεπελενλή. Ήταν πολύ όμορφος και κομψός. Δεν μπόρεσε να αποκαταστήσει την τάξη στην Μάνη. Κατηγορήθηκε πως ανέχτηκε και την πειρατεία. Οι Μανιάτες δεν τον ήθελαν και τον έδιωξαν. Αυτός κατέφυγε στην Πόλη όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του. Δυο γιοι του αναφέρονται ως αγωνιστές του '21 και πως πολέμησαν κατά των Βαυαρών ( 1834 ) στο μετεπαναστατικό αντιβαυαρικό μανιάτικο κίνημα.

Ο Α . Γ ο ύ δ α ς , Βίοι Παράλληλοι, τ. 8, σ. 21, αναφέρει ότι ο Ζερβόμπεης καίτοι ενάρετος καθαιρέθηκε από τους Γρηγοράκηδες «ένεκα αδίκου υπονοίας ότι ήθελεν υπηρετήσει τυφλώς τους Τούρκους». Αναφέρει λανθασμένα ότι στην Κωνσταντινούπολη ο Κωνσταντίνος Ζερβάκος απαγχονίστηκε από τους Τούρκους 15 χρόνια πριν από την έκρηξη της επανάστασης, δηλαδή το 1806 !


Στις 15 Ιανουαρίου 1812 ο Καπουδάν πασάς έγραψε στους επισκόπους και καπετάνιους της Μάνης: "...εάν εξ αιτίας του Κωνσταντήμπεγη Ζερβάκου εγεννήθη το τοιούτον νιζαμιλίκι εκτός και εντός της Μάνης", να επιλέξετε τον καλύτερο για μπέη.

Θεόδωρος Γρηγοράκης ( 1810 1812 - 1815/6 )
Γαμπρός του Αντώνμπεη και ανιψιός του Τζανέτμπεη. Οι Μανιάτες και οι Τούρκοι τον έκαναν μπέη για να ενώσουν τις αντίπαλες φάρες των Γρηγοράκηδων ( Κουτσοληγοριάνοι με έδρα τον Αγερανό vs Τζανετάκηδες με έδρα το Μαραθονήσι ). Δεν μπόρεσε να επιβάλει την τάξη στην Μάνη , αδυνατούσε να συγκεντρώσει και να πληρώσει τους φόρους και γι' αυτό ο εκτουρκισμένος Γιωργάκης Μαυρομιχάλης ( Σουκιούρμπεης ) έκανε μπέη τον συγγενή του Πέτρο Μαυρομιχάλη. Ο Θοδωρόμπεης φυλακίστηκε στο Μπάνιο στην Πόλη. Ο Πετρόμπεης μεσολάβησε για την απελευθέρωσή του , αλλά δεν τα κατάφερε. Πέθανε το 1817 - 1819.

Στις 2 Νοεμβρίου 1816 ο Θεοδωρόμπεης ήταν φυλακισμένος στο Μπάνιο με δεσμά στο πόδι του και σε επιστολή του προς τους συγγενείς του, τον Αντωνάκη Θωμάκο-Γρηγοράκη, το Μπεηζαντέ Γιωργάκη Τζαν. Γρηγοράκη, το σύγαμβρό του Τζανέτο , τον κυρ Αλέξανδρο (άγνωστος) και τον ανιψιό του Γιωργάκη Αντωνάκο-Γρηγοράκη, τους οποίους προέτρεπε να παρακαλέσουν τον Πετρόμπεη να μεσολαβήσει στην Τουρκική Διοίκηση για να τον απελευθερώσει. Στην επιστολή αυτή γράφει ότι "...πεθαίνω και εγώ σαν και το Κοτζόνη..." , και ακόμη ότι "...και ότι εκάμανε οι Καλκαντιάνοι στο σπίτι μας από το θεό να τα βρούνε...", (προφανώς ο Σταυριανός Καλκαντής θα διεκδικούσε το Μπεηλίκι και ίσως ραδιούργησε εναντίον του Θεοδωρόμπεη).

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Οι Μανιάτες είχαν λόγο για το ποιον θα κάνουν μπέη. Σε αναφορά τους προς τον Εμίν αγά της 7 Μαΐου 1812 έγραψαν: “...προετοιμήθη λοιπόν των άλλων ως άξιος και ικανός ο κυρ Θεόδωρος Γληγοράκης, ανεψιός του Τζανέτμπεη και γαμβρός του Αντώνμπεη...” .

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Δ’, που ήταν εγγυητής του εκάστοτε Μπέη της Μάνης, απευθύνθηκε το 1812 στους Μανιάτες με τα ακόλουθα λόγια: “...όλοι σας συνελθόντες εις εν, εξελέξασθε αξιώτερον κοινή γνώμη τον ευγενέστατον Θεοδώρμπεγην Γρηγοράκη και γενόμενοι ο εις υπέρ του άλλου εγγυηταί δι΄ενυπογράφων και ενσφραγίστων κοινών αναφορών υπόσχεσθε...αποστέλοντες και τον ανιψιόν του αυτού Θεοδωρμπεγη Γρηγοράκη δια να διαμείνη πάντοτε ενταύθα εν Κωνσταντινουπόλει...”.

Ο Θεοδωρόμπεης προς επιβεβαίωση των υποχρεώσεών του έστειλε τον ανιψιό του να παραμένει στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος και υποσχέθηκε ότι ο θείος του θα υπηρετεί πιστά. Ο ανιψιός του Θεοδωρόμπεη, ο Γεωργάκης Αντωνάκος-Γρηγοράκης, εγγυήθηκε ότι ο Θείος του θα είναι πιστός στις υποσχέσεις του και ότι αυτός θα παραμείνει στην Πόλη και για την παραμονή του στην Πόλη εγγυήθηκε ο Πατριάρχης.

Ο καπ. Γιωργάκης Αντωνάκος-Γρηγοράκης, που ήταν όμηρος επί Θεοδωρόμπεη σε γράμμα του το 1814 έγραφε στο θείο του Μπέη:
"...Ήξευρε όμως ότι εγώ ούτε στα σίδερα είμαι, ούτε σε χάψιν και ούτε εισέ φύλαξιν μ' έχουν. αλλά είμαι παντή ελεύθερος και με όλα μου τα σάρτια (ανέσεις) και περιπατώ όθεν και αν θέλω. μεγάρε και ένα μήνα να λείψω να εγλεντήζω, τινάς δεν με ζητεί, έξω και μόνον εάν και τύχη καμμία δουλειά πάλαι του μπεληλικίου δια να με ομιλήσουν, όχι δια άλλο. και μάρτυς μου ο Θεός και όταν αποφασίσω δια να μισέψω, είναι το πλέον εύκολο, αυτό μπέη μου είναι βέβαιον. Πλην διακρίνω ότι δεν είναι τίμιον και το περιπλέον που να αφήσω τας υποθέσεις μας ανοικτάς...".

Πέτρος Μαυρομιχάλης ( 1815/6 - 1821 )
Αγγλόφιλος και Γαλλόφιλος. Ο γνωστός Πετρόμπεης.

Σε επιστολή του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη προς τον καπ. Γιωργάκη Αντωνάκο-Γρηγοράκη της 19 Σεπτεμβρίου 1819 κατηγορούνται οι Χουρχάκηδες-Καλκανδήδες, διότι ο Σταυριανός Χουρχάκος ήταν στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να πάρει το Μπεηλίκι της Μάνης. Ο Πετρόμπεης ανέφερε ότι ο Θεοδωρόμπεης έλεγε πως οι Χουρχάκηδες (Καλκανδήδες) κρατούσαν από τους Εβραίους. Στην ίδια επιστολή προσθέτει "...Τον Σταυριανόν θε να εκλέξουν από τον Πετρόμπεη, όπου θεία συνάρσει εγκωμιάζεται παρά πάντων και αυτόν ακόμη δεν τον γνωρίζει ούτε το οσπίτιόν του...".

Πηγή : Βιογραφικό Λεξικό Μανιατών του Σταύρου Καπετανάκη και εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος.

[Τλαξκαλτέκος]

Κορφιωτάκης Νικόλαος : Αγωνιστής του '21 απ' την Καλαμάτα. Γεννήθηκε το 1750. Ο πατέρας του Ιωάννης Καίσαρης καταγόταν απ' την Κέρκυρα ( Κορφούς ) και γι' αυτό ονομάστηκε Κορφιωτάκης. Φιλικός απ' το 1818. Γαλλόφιλος.

Κορφιωτάκης Νικόλαος : ( 1792 - 1850 ). Αγωνιστής του '21 και πολιτικός. Εγγονός του προηγούμενου. Οπαδός του Κωλέττη. Μορφωμένος , ρήτορας και υποστηρικτής του αυτοκέφαλου της Ελληνικής Εκκλησίας. Δολοφονήθηκε στην Αθήνα στις 20/8/1850. Ο Μακρυγιάννης λέει ότι τον σκότωσαν Μανιάτες ( "Σπαρτιάτες" ) αντίπαλοί του , ίσως από τους Μαυρομιχαλαίους :

... ὁ Κορφιωτάκης τῆς Παιδείας καὶ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ – ὕστερα τὸν σκότωσαν ἀντίπαλοί του Σπαρτιάτες. (...) Κάνουν ἀνάκρισες ὡς τὴν σήμερον. Λένε ὅτι τὸν σκότωσαν ἀπὸ τοὺς Μαυρομιχαλαίους. Ἀκόμα οἱ ἀνάκρισες δὲν τελείωσαν.

http://users.uoa.gr/~nektar/history/tri ... is/d04.htm

Τον Αύγουστο του 1850 δολοφονήθηκε ο υπουργός Νικόλαος Κορφιωτάκης από έναν Μανιάτη Θωμά Ζυγούρη επ’ ονόματι και ο οποίος συνελήφθη αμέσως. Οι υποψίες έπεσαν στην οικογένεια Μαυρομιχαλαίων διότι ο δολοφόνος και οι συνεργοί του ήταν στενοί φίλοι και προστατευόμενοι των Λεωνίδα και Πέτρου Μαυρομιχαλαίων, παιδιά του ήρωα πεσόντα Κυριακούλη. Όλα έδειξαν πως ο Κορφιωτάκης (υπουργός στην κυβέρνηση του ναυάρχου Αντωνίου Κριεζή, που υπήρξε μεγάλος Αυλάρχης του Όθωνα ο οποίος και έλεγχε την κυβέρνηση 100% και στην οποίαν δεν μπήκε κανένας Μαυρομιχάλης) εμπόδιζε με ανοίκειο τρόπο την εκλογή του Πέτρου στην Λακωνία (εκλογική περιφέρεια και των δύο), καθώς μιλούσε υποτιμητικά στην Βουλή και για τον Δημήτριο Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, υπασπιστή του βασιλιά τότε, ο οποίος και τον προκάλεσε σε μονομαχία αλλά ο Κορφιωτάκης με εύσχημο τρόπο αρνήθηκε δικαιολογώντας την στάση του.

http://taygetos-zeritis.blogspot.com/