Διάφορα Θέματα και Ιστορίες.

[Τλαξκαλτέκος]

Τόμας Τζόναθαν Τζάκσον : ( 1824 - 1863 )Στρατηγός των Νοτίων κατά τον ΗΠΑνικό Εμφύλιο. Ονομαζόταν και "Πέτρινος Τοίχος Τζάκσον" ή "Βράχος Τζάκσον" ( Stonewall Jackson ) . Διακρίθηκε για τις ικανότητές του στην τακτική. Συμμετείχε στον ΗΠΑνο-Μεξικανικό Πόλεμο ( 1842 ). Έγινε καθηγητής στρατιωτικών θεμάτων ( 1851 ). Κατά τον Εμφύλιο διακρίθηκε στην Πρώτη Μάχη στο πεδίο του Μπουλ Ραν ( Ιούλιος 1861 ) εναντίον των Βορείων . Στη μάχη αυτή έταξε τη μεραρχία του σε μια ισχυρή αμυντική γραμμή , αναχαίτισε τις υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού και κέρδισε την προσωνυμία "Βράχος". Την άνοιξη του 1862 βρέθηκε στην κοιλάδα του ποταμού Σεναντόα , όπου οι τακτικές αντιπερισπασμού που εφάρμοσε εμπόδισαν τον ανεφοδιασμό των Βορείων , οι οποίοι είχαν επιτεθεί εναντίον της πρωτεύουσας των Νοτίων Ρίτσμοντ ( Βιρτζίνια ). Συνετέλεσε στη νίκη του στρατηγού Λη στις Μάχες των Επτά Ημερών. Ο Τζάκσον επιτέθηκε στους Βορείους στην κοιλάδα του ποταμού Σεναντόα και απώθησε τις δυνάμεις του στρατηγού Μακ Κλήλαν. Διακρίθηκε και στη Δεύτερη Μάχη του Μπουλ Ραν ( Αύγουστος 1862 ), τρέποντας σε φυγή τους αντιπάλους. Στη Μάχη του Φρεντέρισμπεργκ της Βιρτζίνια ( Δεκέμβριος 1862 ) αναχαίτισε τους Βορείους . Στις 2/5/1862 όμως , μετά την επιτυχή απόκρουση των Βορείων και την περικύκλωσή τους στο δάσος του Τσάνσελροβιλ , ο Τζάκσον πυροβολήθηκε κατά λάθος από δικούς του στρατιώτες και τραυματίστηκε σοβαρά, όχι όμως θανατηφόρα. Τελικά όμως προσβλήθηκε από πνευμονία και πέθανε μια εβδομάδα αργότερα.

=============================================================

Η μαρτυρία του Τερτυλλιανού για την αποδοχή του χριστιανισμού απ' τον αυτοκράτορα Τιβέριο
Υποτίθεται πως ο Τιβέριος θέλησε να αναγνωρίσει τον Χριστό ως έναν απ' τους θεούς , αλλά δεν το δέχτηκε η σύγκλητος. Φυσικά αυτό συνήθως δεν γίνεται ιστορικά αποδεκτό. Έχω δει ταινία όπου ο κακός Καλιγούλας σκοτώνει τον καλό Τιβέριο ακριβώς για να μην γίνει επίσημη θρησκεία του ρωμαϊκού κράτους ο χριστιανισμός.

Ο αυτοκράτορας Τιβέριος (14-37 μ. Χ. ), κατά τη μαρτυρία του Τερτυλλιανού, με βάση τα όσα για τη θεότητα του Ιησού Χριστού πληροφορήθηκε στη Συρία και Παλαιστίνη, ζήτησε από τη ρωμαϊκή σύγκλητο, σύμφωνα με παλαιά διατάγματα, να περιληφθεί και ο Ιησούς Χριστός ανάμεσα στις θεότητες και με την ψήφο του πρώτος υποστήριξε αυτή. Η σύγκλητος τελικά δεν ενέκρινε την πρόταση αυτή και ο Τιβέριος επέμεινε στη γνώμη και μάλιστα απείλησε με καταδίκη τους κατηγόρους των Χριστιανών:

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Και ίνα ανατρέξωμεν εις την πηγήν των νόμων τον είδους τούτον αναφέρομεν, ότι υπήρχε παλαιόν τι διάταγμα, δια του οποίον απηγορεύετο, όπως καθιερούται εις Θεός υπό αυτοκράτορας τίνος, εάν δεν υπήρχεν η προηγουμένη έγκρισις της συγκλήτου. Ο Μάρκος Αυρήλιος επληροφορήθη τούτο εξ αφορμής του Θεού του Αλβούρνου. Είναι και τούτο εν ακόμη σημείον χρήσιμον εις την υπόθεσίν μας, ότι δηλαδή η ιδιοτροπία του ανθρώπου αποφασίζει περί των Θεών σας. Εάν Θεός τις δεν είναι αρεστός εις τον άνθρωπον, δεν θα παραμείνη Θεός· ιδού, ότι θα πρέπη ο άνθρωπος να είναι ευνοϊκός εις τον Θεόν.

Όθεν ο Τιβέριος, επί της εποχής του οποίου το όνομα Χριστιανός εισήχθη κατά πρώτον εις τον κόσμον, εξέθεσε προς την σύγκλητον τα γεγονότα τα οποία τω είχον αναγγελθή εκ Συρίας και Παλαιστίνης, γεγονότα, δια των οποίων είχεν αποκαλυφθή εκεί κάτω η αλήθεια περί της θεότητος του Χριστού και υπεστήριξε ταύτην πρώτος δια της ψήφου του. Η σύγκλητος όμως δεν παρεχώρησε την έγκρισίν της και απέρριψε ταύτην. Ο αυτοκράτωρ επέμεινεν εις την γνώμην του και ηπείλησε δια καταδίκης τους κατηγόρους των Χριστιανών. (Ο Απολογητικός του Τερτυλλιανού, κεφ. Ε'. Μετάφρασις μετ’ Εισαγωγής υπό Ιωάννου Ο. Φραγκούλη, εν Αθήναις 1936, 29-30).

Το ίδιο γεγονός, για τον Τιβέριο, αναφέρει και ο Ευσέβιος Καισαρείας:

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Και δη της παραδόξου του σωτήρος ημών αναστάσεως τε και εις ουρανούς αναλήψεως τοις πλείστοις ήδη περιβόητου καθεστώσης, παλαιού κεκρατηκότος έθους τοις των εθνών άρχουσι τα παρά σφίσιν καινοτομούμενα τω την βασίλειον αρχήν επικρατούντι σημαίνειν, ως αν μηδέν αυτόν διαδιδράσκοι των γινομένων, τα περί της εκ νεκρών αναστάσεως του σωτήρος ημών Ιησού εις πάντας ήδη καθ’ όλης Παλαιστίνης βεβοημένα Πιλάτος Τιβερίω βασιλεί κοινούται, τας τε άλλας αυτού πυθόμενος τεραστίας και ως ότι μετά θάνατον εκ νεκρών αναστάς ήδη Θεός είναι παρά τοις πολλοίς πεπίστευτο. Τον δε Τιβέριον ανενεγκείν επί την σύγκλητον εκείνην τ’ απώσασθαι φάσι τον λόγον, τω μεν δοκείν, ότι μη πρότερον αυτή τούτο δοκιμάσασα ην, παλαιού νόμου κεκρατηκότος μη άλλως τινά παρά Ρωμαίοις θεοποιείσθαι μη ουχί ψήφω και δόγματι συγκλήτου, τη δ’ αληθεία, ότι μηδέ της εξ ανθρώπων επικρίσεώς τε και συστάσεως η σωτήριος του θείου κηρύγματος εδείτο διδασκαλία· ταύτη δ’ ουν απωσαμένης τον προσαγγελθέντα περί του σωτήρος ημών λόγον της Ρωμαίων βουλής, τον Τιβέριον ην και πρότερον είχεν γνώμην τηρήσαντα, μηδέν άτοπον κατά της του Χριστού διδασκαλίας επινοήσαι. Ταύτα Τερτυλλιανός τους Ρωμαίων νόμους ηκριβωκώς, ανήρ τα τε άλλα ένδοξος και των μάλιστα επί Ρώμης λαμπρών, εν τη γραφείση μεν αυτώ Ρωμαίων φωνή, μεταβληθείση ο επί την Ελλάδα γλώτταν υπέρ Χριστιανών απολογία τίθησιν, κατά λέξιν τούτον Ιστορών τον τρόπον (Ευσεβίου, εκκλησιαστική Ιστορία, Β΄ 2).

https://www.oodegr.com/oode/biblia/diogmoi_1/2.htm

Λίγα λόγια για τον Τιβέριο.

Τιβέριος : ( 42 π.Χ. - 37μ.Χ. ) Γιος του Τιβέριου Κλαύδιου Νέρωνος και της Λιβίας Δρουσίλλας . Δεύτερος αυτοκράτορας της Ρώμης ( 14 - 37 μ.Χ. ) και θετός γιος του Οκταβιανού Αυγούστου . Ο Οκταβιανός Αύγουστος είχε υποχρεώσει το Τιβέριο Κλαύδιο Νέρωνα να χωρίσει την σύζυγό του Λιβία Δρουσίλλα για να την νυμφευθεί αυτός. Έτσι και έγινε ( 38 π.Χ. ). Ο Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων πέθανε το 33 π.Χ. Ο μικρός Τιβέριος έφερε και αυτός το όνομα του πατέρα του "Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων" ως το 4 μ.Χ. , οπότε υιοθετήθηκε απ' τον Αύγουστο και ονομάστηκε "Τιβέριος Ιούλιος Καίσαρ". Το 11π.Χ. ο Τιβέριος νυμφεύθηκε την κόρη του Οκταβιανού Αυγούστου , Ιουλία , αλλά έμεινε αφοσιωμένος στην πρώτη του σύζυγο , Βιψανία , που του είχε χαρίσει και τον μοναδικό του γιο , τον Δρούσο. Στις 19/8/14 μ.Χ. ο Αύγουστος πέθανε και ο Τιβέριος τον διαδέχτηκε στο αυτοκρατορικό αξίωμα . Το 23 μ.Χ. πέθανε ο Δρούσος και ο Τιβέριος έμεινε χωρίς δικό του διάδοχο.
Αρχικά ο Τιβέριος ήταν καλός αυτοκράτορας. Έπειτα έγινε σκληρός και μισητός.
Το 37 μ.Χ. ο Τιβέριος αρρώστησε και όλοι περίμεναν ότι θα πεθάνει. Κλήθηκε ο Καλιγούλας και οι πραιτωριανοί τον ανακήρυξαν αυτοκράτορα . Εντούτοις ο Τιβέριος ανέκτησε τις αισθήσεις του. Όλοι σάστισαν. Όμως ο Μάκρων , αρχηγός των πραιτωριανών , έπνιξε τον Τιβέριο στο κρεβάτι του με μερικές κουβέρτες ( 16/3/37 μ.Χ. ).
Ο λαός μισούσε τόσο τον Τιβέριο που φώναζε κατά τη νεκρώσιμη πομπή Ο Τιβέριος στον Τίβερη , δηλαδή να τον πετάξουν στον ποταμό Τίβερη.

==========================================
Ρισελιέ : ( Αρμάν Ζαν ντυ Πλεσί Ρισελιέ ) ( Πουατού 1585 - Παρίσι 1642 ) Γάλλος κληρικός , πολιτικός, καρδινάλιος και δούκας. Πρώτος στην τάξη υπουργός του Λουδοβίκου ΙΓ΄απ' το 1624 ως το 1642. Επιδίωξή του ήταν η επιβολή της απόλυτης μοναρχίας στη Γαλλία και ο τερματισμός της ηγεμονίας του ισπανικού κλάδου των Αψβούργων στην Ευρώπη. Καταγόταν από οικογένεια μικροευγενών . Έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία. Ήταν ευφυέστατος , αλλά ασθενικός και αδύνατος. Σε ηλικία 22 ετών έγινε επίσκοπος , έχοντας αποκτήσει προηγουμένως και πανεπιστημιακή μόρφωση. Κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στον Ρισελιέ , ο οποίος προσπάθησε πρώτος να αναστήσει τη νεκρή απ' τους θρησκευτικούς πολέμους Γαλλία. Αποφασιστικός , ορθολογιστής και αδίστακτος.
Έγινε υπουργός εξωτερικών και στράφηκε κατά των Αψβούργων της Ισπανίας.
Δεν δίστασε να εκδιώξει τα παπικά στρατεύματα που εισήλθαν στην Γαλλία για να καταστείλουν μια προτεσταντική επανάσταση.
Η μυστική του αστυνομία και η χειραγώγηση της δικαιοσύνης είχαν κάνει τους αντιπάλους του και την κοινή γνώμη να τον φοβούνται.
Στράφηκε κατά των Ουγενότων της Γαλλίας. Πολιόρκησε και κατέλαβε την Λα Ροσέλ , το κέντρο δηλαδή των Ουγενότων.
Eμπόδισε τους Ισπανούς να καταλάβουν γαλλικά εδάφη.
Υποστήριξε τον Λουδοβίκο ΙΓ΄στην διαμάχη που είχε ο τελευταίος με την μητέρα του Μαρία των Μεδίκων.
Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο οι Γάλλοι ήταν με το μέρος των Προτεσταντών και ο Ρισελιέ θεωρήθηκε προδότης του ρωμαιοκαθολικισμού.
Ήρθε σε οικονομική διαμάχη με τον πάπα Ουρβανό Η΄, εντούτοις παρέμεινε πιστός στον παπισμό.
Καταδίωξε προτεσταντικές ομάδες όχι για θρησκευτικούς , αλλά για πολιτικούς λόγους.
Στα οικονομικά ζητήματα ο Ρισελιέ ήταν μέτριος.
Ίδρυσε την Γαλλική Ακαδημία.
Ο νεαρός βασιλικός ακόλουθος Σενκ - Μαρς συνωμότησε κατά του Ρισελιέ , αλλά οι μυστικές υπηρεσίες του Ρισελιέ τον συνέλαβαν. Αποκεφαλίστηκε έπειτα από δίκη.
Ακόμη και προς το τέλος της ζωής του , άρρωστος και κατάκοιτος , ο Ρισελιέ συνέχισε να εργάζεται πολιτικά.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Έχω δει ταινία όπου ο κακός Καλιγούλας σκοτώνει τον καλό Τιβέριο ακριβώς για να μην γίνει επίσημη θρησκεία του ρωμαϊκού κράτους ο χριστιανισμός.

Αυτή εννοείς;

https://m.imdb.com/title/tt0080491/

[Τλαξκαλτέκος]

Έχω δει ταινία όπου ο κακός Καλιγούλας σκοτώνει τον καλό Τιβέριο ακριβώς για να μην γίνει επίσημη θρησκεία του ρωμαϊκού κράτους ο χριστιανισμός.

Αυτή εννοείς;

https://m.imdb.com/title/tt0080491/

Όχι τόσο παλιά. Μια πιο σύγχρονη , β΄ διαλογής.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οταν ο Μεταξάς μιμήθηκε τον Χίτλερ

Ελλάδα, Αύγουστος του 1936. Εχουν περάσει μόλις δώδεκα ημέρες από την επιβολή της δικτατορίας Μεταξά (πριν από 86 ακριβώς χρόνια) και το φασιστικό καθεστώς προβαίνει σε μία θεαματική ενέργεια: στο κάψιμο βιβλίων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, μιμούμενο αντίστοιχες πράξεις του χιτλερικού καθεστώτος στη Γερμανία. Χιλιάδες βιβλία ρίχτηκαν στην πυρά σ’ εκείνες τις μεσαιωνικού χαρακτήρα τελετές, ενώ είχαν απαγορευτεί από τη μεταξική δικτατορία περισσότεροι από 445 τίτλοι βιβλίων.

Είναι γνωστό ότι το αντιδημοκρατικό καθεστώς που επιβλήθηκε στη χώρα, μετά την κατάλυση της δημοκρατίας από τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, σε μία προσπάθεια για την εδραίωσή του στην εξουσία είχε προχωρήσει στη λήψη σκληρών μέτρων, εξαπολύοντας κύμα διώξεων κάθε αντίθετης φωνής, κάθε δημοκρατικής ιδέας, με ταυτόχρονες συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια και εκτοπίσεις αριστερών και προοδευτικών συνδικαλιστών και αγωνιστών.

Στο πλαίσιο αυτό, προχώρησε σε διάφορες πόλεις σε μαζικό κάψιμο «αντεθνικών», αριστερών και κομμουνιστικών βιβλίων. Στη Θεσσαλονίκη, η καύση των βιβλίων έγινε μπροστά στον Λευκό Πύργο, στην Αθήνα το κάψιμο έλαβε χώρα στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και στα Προπύλαια, ενώ στον Πειραιά, τα βιβλία παραδόθηκαν στην πυρά στο Πασαλιμάνι και μάλιστα με προσκλήσεις προς τους νέους της εποχής να συμμετάσχουν στην… τελετή:

«Η Εθνική Φοιτητική Νεολαία Πειραιώς προβαίνουσα εις την εξαφάνισιν διά πυράς ολοκλήρου σειράς κομμουνιστικών εντύπων την προσεχή Κυριακήν και ώραν 8 μ.μ. και εν τη πλατεία Πασαλιμανίου Πειραιώς προσκαλεί άπαντας τους εθνικόφρονας νέους, όπως προσέλθουν εν τη πλατεία Τερψιθέας 7 μ.μ. ίνα εν σώματι μεταβούν και συμμετέχουν εις την τελετήν», έλεγε η σχετική ανακοίνωση.

Η έννοια του κομμουνιστικού εντύπου ήταν πολύ πλατιά και ερμηνευόταν από το καθεστώς κατά το δοκούν. Συμπεριλαμβάνονταν σε αυτά ακόμα και σχολικά βιβλία, όπως «Τα Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Στο κάψιμο των βιβλίων και στη δίωξη των ιδεών το καθεστώς της 4ης Αυγούστου αντέγραφε επακριβώς τα χιτλερικά πρότυπα.

Ηδη, η σχολική διδασκαλία ορισμένων από τους τίτλους των βιβλίων που κάηκαν είχε απαγορευτεί επίσημα, όπως η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και ο «Επιτάφιος του Περικλή», του Θουκυδίδη για να μην τα εκλάβουν οι μαθητές ως έμμεση αποδοκιμασία των μηχανισμών του κράτους.

Ακόμη, ορισμένα από τα βιβλία που κάηκαν ήταν τα εξής:

● Η «Ζωή εν Τάφω» του Στράτη Μυριβήλη, επειδή ήταν αντιπολεμικό βιβλίο.
● Εργα του Πλάτωνα, και του Ξενοφώντα.
● Το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ, καθώς και άλλα βιβλία με μαρξιστικό περιεχόμενο.
● Η «Καταγωγή των Ειδών» του Δαρβίνου, έργο που απαγορεύτηκε κατά περιόδους ανά τον κόσμο και συνάντησε αντιδράσεις από την Εκκλησία, συντηρητικούς φορείς κ.λπ., λόγω της θεωρίας του Δαρβίνου περί συγγένειας του ανθρώπου με τον πίθηκο. (Θεωρία που αντιτίθεται με τη ναζιστική ιδεολογία και τις παραφυάδες της, όπως η μεταξική.)

Κάηκαν βιβλία ακόμη και του Αλ. Παπαδιαμάντη

Εργα του Σίγκμουντ Φρόιντ, του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Ανδρέα Καρκαβίτσα, του Ανατόλ Φρανς, του Χάινριχ Χάινε, των Μαξίμ Γκόρκι, Λέον Τολστόι και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (και μόνο η εθνικότητά τους ήταν αρκετή), του Γκέτε και του Ιμάνουελ Καντ.

Στην πυρά ρίχτηκαν έργα Ελλήνων συγγραφέων κάθε άλλο παρά αντιπάλων της θρησκείας (όπως βιβλία του Καρκαβίτσα), ακόμη και έργα του Παπαδιαμάντη, που μέσα στον σωρό και στη διάρκεια των συλλήψεων μάζεψαν οι «διανοούμενοι» της Ασφάλειας του καθεστώτος. Αυτές οι ιεροεξεταστικές συγκεντρώσεις οργανώνονταν βραδινές ώρες και η προπαγάνδιση γινόταν μέσα από τον ελεγχόμενο Τύπο. Επίσης στα σχολεία απαγορεύτηκε η διδασκαλία του «Επιταφίου» του Περικλή, της «Πολιτείας» του Πλάτωνα και της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή. Συνολικά απαγορεύτηκαν 445 βιβλία.





https://www.efsyn.gr/nisides/356885_ota ... ton-hitler

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Πολιορκίες του Κιέβου

Πολιορκία του Κιέβου (898) (αβέβαιη ημερομηνία) - επίθεση στο Κίεβο από τους Ούγγρους κατά τη μετανάστευση τους δυτικά.

Πολιορκία του Κιέβου (968) - μια ανεπιτυχής πολιορκία του Κιέβου από τους Πετσενέγους κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Svyatoslav Igorevich στα Βαλκάνια.

Πολιορκία του Κιέβου (1017) - ανεπιτυχής πολιορκία του Κιέβου από τους Πετσενέγους.

Πολιορκία του Κιέβου (1036) - η ήττα των Πετσενέγων κοντά στο Κίεβο.

Η πολιορκία του Κιέβου (1169) - η πολιορκία και κατάληψη του Κιέβου από τον στρατό των Ρώσων πριγκίπων, που αναλήφθηκε με πρωτοβουλία του Αντρέι Μπογκολιούμπσκι.

Η πολιορκία του Κιέβου (1203) - η πολιορκία και κατάληψη του Κιέβου από τον Ρούρικ Ροστισλάβιτς και τους Ολγκόβιτς.

Η πολιορκία του Κιέβου (1235) - η κατάληψη του Κιέβου από τον Μιχαήλ του Τσέρνιγκοφ και τον Ιζιασλάβ.

Η πολιορκία του Κιέβου (1240) - η πολιορκία και κατάληψη του Κιέβου από τα στρατεύματα του Μπατού.

Πολιορκία του Κιέβου (1299) - η λεηλασία και καταστροφή του Κιέβου από τον Χάνο Tokhta.

Πολιορκία του Κιέβου (1324) - η πολιορκία και κατάληψη του Κιέβου από τον λιθουανικό στρατό με επικεφαλής τον Gediminas.

Η πολιορκία του Κιέβου (1399) - η πολιορκία του Κιέβου από τον στρατό της Χρυσής Ορδής υπό τον Χάνο Timur Kutlug.

Πολιορκία του Κιέβου (1416) - η πολιορκία και λεηλασία του Κιέβου από τον Εμίρη της Χρυσής Ορδής Edigei.

Η καταστροφή του Κιέβου (1482) - η πολιορκία και κατάληψη του Κιέβου από τον Κριμαϊκό Χάνο Μενγκλί Γκιράι.

Η καταστροφή του Κιέβου (1651) - η κατάληψη και καταστροφή του Κιέβου από τον Λιθουανό Χετμάνο Janusz Radziwill.

Πολιορκία του Κιέβου (1658) - μια ανεπιτυχής πολιορκία από τον Χετμάνο Ivan Vyhovsky.

Πολιορκία του Κιέβου (2022) - η πολιορκία του Κιέβου από ρωσικά στρατεύματα κατά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

πηγή: ρωσική βικι

[Τλαξκαλτέκος]

Το "δράκος" χρησιμοποιιούταν με την έννοια του ¨ανδρείου" . Υπάρχει η φράση Δεν μου γλιτώνεις που να 'χεις δράκου ρίζα.

Ποντιακά δημοτικά :

σκοτώθαν δράκοι Έλλενοι
και μύριοι μυριάδες

--------------------------

– κατέβαν δράκοι Έλλενοι
και δεκαεφτά παπάδες

----------------------------------

Τα αίµατα µ’ ετύφλωσαν των δράκων των Ελλένων

------------------------

Δράκοι και δρακοντόπουλα , Ρωμαίικα παλληκάρια
ζωστέστε τά λωρίτσα σουν, κρεμάστε τά σπαθία,
δράκοι και παλληκάρια μου , καί πάρτε τά ρασία,
περάτε ‘ς τά παρχάρια ‘ς τά δύο κρύα πηγάδια,
δράκοι μ’ ακούγω ‘ναν λαλιάν, Ελλενικόν λαλίαν !
Τόν Ταύρον καί τόν Κάσκαμον λεβέντοι εκατέβαν,
είχαμε νέους Έλλενους , Ρωμαίικα παλληκάρια,
επήγαμ’ ενταμώθημε ίσα ‘ς τά Πέντε Πέτρας ,
εκεί ηύραμε υόν Αλήν μέ τον Εμίρ εντάμαν.
«Αλή , ντό στέκεις αντικρύ ‘ς Ελλενικόν κοντάριν !»
Εσκοτώσαμε τόν Εμίρ καό τόν Αλήν επιάσαμ’ .
«Αλή , εσύ κ’ εγνώριζες τ’ Ελλέγκα παλληκάρια,
Αλή τά τοξοσάιτα , τ’ Ελλενικόν το κοντάριν !»

-------------------------------------------------------------------------------------

Απ' τις παραδόσεις που μάζεψε ο Κακριδής :

Φόντες ήµουν εφτά χρονώ παιδούλα, έσκαβα µια µέρα µε τον
µπάρµ-Αναγνώστη τον εκκλησιάρη στην Παλιόχωρα για µια θαµατουργή εικόνα.
Όποθ να, ξεθάβουµε κάτι κάρακλα και ραχοπόδαρα, τόσα! - Ου, µπαρµπ-
Αναγνώστη, είπα, τι άνθρωπι είναι τούτοι; - Αµ οι παλιοί Έλληνες, κόρη
µου είταν δρακοθεµελιακοί. Θηλικιά ώρα δεν ήξεραν ποτέ. Έρριναν οι
γυναίκες το βυζί στην πλάτη για να βυζάξουν το παιδί κι οµπρός ζύµωναν.
Κι οι-γι-άντρες, γιε µου, έδεναν τα µουστάκια πίσω στο κεφάλι, όταν
έτρωγαν. Τέτοια θεριά ακετέλυτα ήταν! - Καλά , και δεν πέθαιναν; - Πώς
δεν πέθαιναν! Το νου τους τον είχαν στον αγέρα, και από το πολύ τ'
ασικλίκι δεν τήραγαν τη γης. Εκεί που πάναιγαν σ' ένα
γλέντι µε το κεφάλι απάνω όλοι αντάµα, δεν τήραξαν ένα χάσµα µπροστά
τους και διάβηκαν ολοσούσουµοι στον Κάτω Κόσµο. Για δαύτο τη λεν
Παλιόχωρα! Και λέοντας αυτά ο µπαρµπ-Αναγνώστης ο κλησιάρης βάρεσε κι η
αξίνα απάνω στο κόνισµα της Παναγίας, µεγάλη η χάρη της!
ΗΠΕΙΡΟΣ, ΛΕΥΤΕΡΟΧΩΡΙ ΦΙΛΙΠΠΙΑ∆ΑΣ, 20. αι.

----------------------------------------------------
Δράκο ονόμασαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο .

Χρονικό των Σουλτάνων :

- ὁποῦ ἤτονε τότε βασιλέας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Παλαιολόγος, καὶ τὸν ἐπαρομοιάζανε Δράκο, ὅτι ἤτονε δυνατὸς, ἀνδρειωμένος.

- [ο Κωνσταντῖνος] καὶ ἐμπῆκε εἰς τὸ πλῆθος τῶν Τούρκων … λέγουσι ὅτι ὁ βασιλεὺς ἔκαμε ὡσὰν Ἀχιλλέας, διατὶ ἤτονε πολλὰ ἀνδρειωμένος, ὁπου τὸν ἐπαρανομίζανε Δράκο ἀπὸ τὴ δύναμι τοῦ κορμίου […]

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Κινεζικός δράκος (μυθολογία)

Ο κινεζικός δράκος είναι μυθολογικό ζώο, που, όπως υποδηλώνει η ονομασία του, προέρχεται από την Κίνα.

Οι περιγραφές τον θέλουν με μακρόστενο σώμα, σκληρό, φολιδωτό δέρμα, μεγάλο κεφάλι, μακριά ουρά, και πόδια κοντά εξοπλισμένα με νύχια. Τρίχες φέρει μόνο στο κεφάλι, τους αγκώνες, τη μύτη και την ουρά. Ακόμη, στην κορυφή του κεφαλιού του φέρει κέρατα.

Στην Ευρώπη μπορεί ο δράκος να είναι ένα επικίνδυνο, ολέθριο πλάσμα, που βγάζει φωτιά από το στόμα του. Αντιθέτως, στην κινεζική, κορεατική και βιετναμέζικη παράδοση περιγράφεται ως καλόβουλο πλάσμα, σύμβολο ειρήνης, εξουσίας,καλοτυχίας και ευημερίας. Χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα σαν σύμβολο στην αυτοκρατορική Κίνα.

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Κινεζικ ... (μυθολογία)

[Τλαξκαλτέκος]

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 , κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα.
Επίσης, στο 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Στο πλαίσιο της συνολικής θεώρησης του θέματος, έχει προταθεί από Φορείς και Ενώσεις προσφύγων η ενιαία και καθολική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής και όχι η αποσπασματική ανάδειξή της με τοπικιστικά χαρακτηριστικά.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE ... E%BF%CF%85

- Τον Σεπτέμβριο του 2001 δημοσιεύθηκε σχετικό προεδρικό διάταγμα : "Οργάνωση εκδηλώσεων μνήμης της 14ης Σεπτεμβρίου".

- Ο νομικός όρος "γενοκτονία" δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ΠΠ για την ναζιστική προσπάθεια εξολόθρευσης των Εβραίων. Οι ελληνικοί όροι για κάτι παρόμοιο μέχρι τότε ήταν διωγμός , αφανισμός , εξολόθρευση, εξόντωση και χαλασμός.

- Οι διωγμοί των Ελλήνων της Ανατολής απ' τους Τούρκους είχαν ξεκινήσει απ' το 1913 , δηλαδή απ' την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων.

- Ο Σκαλιέρης ( "Λαοί και Φυλαί της Μικράς Ασίας" ) ισχυριζόταν το 1922 πως το διάστημα 1913 - 1918 οι Έλληνες εκτοπισμένοι της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας ήταν συνολικά 775.000. Απ' αυτούς , οι 198.000 θεωρούνταν αγνοούμενοι.

- Σύμφωνα με τον ΗΠΑνό πρόξενο της Σμύρνης Τζωρτζ Χόρτον , όταν έγινε η ελληνική απόβαση στην Σμύρνη , οι περισσότεροι χριστιανοί αγρότες της Μ. Ασίας , εκτός από όσους ζούσαν στην Σμύρνη , είχαν ήδη ξεριζωθεί απ' τα μέρη τους. Όσοι δεν είχαν εξοντωθεί , είχαν καταφύγει στα ελληνικά νησιά και στην Θεσσαλονίκη. Έτσι , όταν έφθασε ο ελληνικός στρατός στην Μικρασία , δεν είχε απομείνει σημαντικό ελληνικό στοιχείο στην ενδοχώρα.

- Γερμανός πρέσβυς Wanganheim προς τον Γερμανό καγκελάριο von Bulow, αναφερόμενος στα λόγια του Τούρκου πρωθυπουργού Σεφκέτ Πασά στις 24/7/1909 : Οι Τούρκοι έχουν αποφασίσει να διεξαγάγουν πόλεμο εξοντώσεως εναντίον των χριστιανών υπηκόων τους.

- Aπ' το 1909 οι Νεότουρκοι διεκήρυξαν το δόγμα "Η Τουρκία στους Τούρκους".

- Η διαταγή του Ταλαάτ Πασά στις τουρκικές επαρχιακές αρχές που θα υποδέχονταν τους εκτοπισθέντες χριστιανούς των παραλίων μιλούσε για "Φέφτ-ι μεδενί" , δηλαδή για "πεπολιτισμένο θάνατο" . Γι' αυτό και οι εκτοπισμοί αυτοί ονομάστηκαν "λευκή σφαγή" ( massacre blanc ).

- Otto Carl Leiman von Sanders : Έμεινε γνωστός και ως ο "Γερμανός στρατηγός του διαβόλου" ( Almanli Seytanin Pasasi ). Γεννήθηκε το 1855. Ήταν γιος Πομερανού γαιοκτήμονα. Κατατάχθηκε στον στρατό το 1874. Το 1913 είχε γίνει στρατηγός και πήρε τίτλο ευγενείας. Τον Δεκέμβριο του 1913 στάλθηκε στην Τουρκία για να βοηθήσει στην αναδιοργάνωση του τουρκικού στρατού. Διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής του Τουρκικού Στρατού. Πραγματοποίησε περιοδεία στα μικρασιατικά παράλια και όταν έφτασε στις Κυδωνίες είπε το περίφημο : "Υπάρχουν ακόμα Έλληνες εδώ ;" . Ως διοικητής του Ε΄ΣΣ αντιμετώπισε με επιτυχία την Ανταντική απόβαση στην Καλλίπολη το 1915. Τον Σεπτέμβριο του 1918 επιχείρησε να αναχαιτίσει τους Άγγλους στην Παλαιστίνη , αλλά ηττήθηκε από τον Άλλενμπυ. Μετά βίας απέφυγε την αιχμαλωσία , αλλά κατάφερε να συγκρατήσει του άτακτη τουρκική υποχώρηση προς το Χαλέπι. Μετά την ανακωχή παρέδωσε την διοίκηση στον Μουσταφά Κεμάλ , έφυγε για την Πόλη και από εκεί για την Γερμανία . Οι Άγγλοι τον εκτόπισαν στην Μάλτα ως τον Αύγουστο του 1919. Έγραψε τις αναμνήσεις του : Πέντε χρόνια στην Τουρκία ( Funf Jahre Turkei, εκδόθηκε το 1920 ). Πέθανε το 1929. Γενικώς θεωρείται απ' τους ανθρώπους που προέτρεψαν τους Τούρκους να πάρουν την οικονομία της χώρας στα χέρια τους "παραγκωνίζοντας" τους αλλόθρησκους.

- Ο πατήρ Johannes Lepsius ήταν Γερμανός κληρικός και εκπρόσωπος των γερμανικών ιεραποστολικών οργανώσεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έζησε τις σφαγές των Αρμενίων το 1895. Το 1915 επέστρεψε στην Τουρκία . Οι Τούρκοι του απαγόρευσαν την μετάβαση στο εσωτερικό. Αυτός όμως συνέλεξε πλήθος στοιχείων που δημοσίευσε το 1916 στο Πότσδαμ. Η γερμανική κυβέρνηση κατάσχεσε το βιβλίο του. Εκείνος όμως είχε προλάβει να στείλει 2.000 αντίτυπα σε διάφορες προσωπικότητες. Το 1919 δημοσίευσε γερμανικά διπλωματικά έγγραφα που τεκμηριώνουν την αρμενική γενοκτονία. Για τις 31/7/1915 γράφει ο Lepsius : Οι ανθελληνικοί και αντιαρμενικοί διωγμοί είναι δυο φάσεις του αυτού προγράμματος της εξοντώσεως του χριστιανικού στοιχείου της Τουρκίας.

- Το 1911 οι Τούρκοι ξεκίνησαν εμπορικό αποκλεισμό των Ελλήνων.

- Στον Α΄ΠΠ οι Τούρκοι ισχυρίζονταν πως ο εκτοπισμός των χριστιανών των παραλίων γινόταν για την δική τους προστασία !

- Σύμφωνα με πράκτορα της Αυστροουγγαρίας ( 31/1/1917 ) ο Ταλαάτ Μπέης είπε το 1915 : Είναι κοντά η στιγμή για την Τουρκία να τελειώνει με τους Έλληνες όπως τελειώσαμε με τους Αρμένιους .

- Γερμανός καγκελάριος Hollweg , 9/2/1917 : Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι Τούρκοι σχεδιάζουν να εξοντώσουν το ελληνικό στοιχείο ως εχθρό του κράτους, όπως έκαναν προηγουμένως με τις Αρμενίους. Η στρατηγική που εφαρμόζεται από τους Τούρκους είναι ο εκτοπισμός των ανθρώπων στο εσωτερικό, χωρίς λήψη μέτρων για την επιβίωσή τους και εκθέτοντάς τους στο θάνατο, την πείνα και την ασθένεια. Έπειτα τα εγκαταλελειμμένα σπίτια λεηλατούνται κι έπειτα καίγονται ή καταστρέφονται. Ο,τι έγινε με τους Αρμενίους επαναλαμβάνεται με τους Έλληνες.

- 16/9/1915
Προς τον Περιφερειακό Διοικητή Χαλεπίου
Σας πληροφορούμε ότι η Κυβέρνηση αποφάσισε την ολοκληρωτική εξολόθρευση του Αρμενικού πληθυσμού που ζει στην Τουρκία.
Όποιος έχει αντίθετη γνώμη δεν αποτελεί πλέον μέλος της Κρατικής Διοίκησης.
Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην ύπαρξή τους χωρίς κανένα οίκτο για τις γυναίκες, τα παιδιά ή τα ανίσχυρα πρόσωπα ανεξάρτητα αν θεωρείται φρικτή αυτή η εξολόθρευση.
Υπουργός Εσωτερικών
Μεχμέτ Τααλάτ

- Λουτφή εφένδην αρχιεργοδηγόν εις Άργανα
Επληροφορήθημεν ότι οι προδόται της πατρίδος Pωμιοί στρατιώται δεν οδηγούνται εις εργασίαν οσάκις βρέχει. Eπειδή ούτω αφ’ ενός μεν το Δημόσιον Tαμείον επιβαρύνεται ημερησίως με 860 γραμ. σίτου κλπ. αφ’ ετέρου δε αδυνατούμεν να επιτύχωμεν τον σκοπόν μας, εντελλόμεθα υμίν όπως του λοιπού, κατόπιν συνεννοήσεως μετά του διοικητού των εργατικών ταγμάτων, αποστέλλητε αυτούς άνευ ουδεμιάς εξαιρέσεως να εργάζωνται υπό βροχήν και χιόνια.
(Υπογρ.)
Oμέρ αρχιμηχανικός των δημοσίων έργων.
Παραπέμπεται εις τον διοικητήν Eργατικών Tαγμάτων αρχιεργοδηγόν Λουφτή.

πηγή πληροφοριών : "Χρύσανθος Βασιλειάδης" , Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 , κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα.
Επίσης, στο 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Στο πλαίσιο της συνολικής θεώρησης του θέματος, έχει προταθεί από Φορείς και Ενώσεις προσφύγων η ενιαία και καθολική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής και όχι η αποσπασματική ανάδειξή της με τοπικιστικά χαρακτηριστικά.

Αν ήταν όντως γενοκτονία γιατί δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως τέτοια; Μόνο Ελλάδα-Κύπρος, Αρμενία κι άλλα 2 κράτη την αναγνωρίζουν.

[Τλαξκαλτέκος]

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 , κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα.
Επίσης, στο 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Στο πλαίσιο της συνολικής θεώρησης του θέματος, έχει προταθεί από Φορείς και Ενώσεις προσφύγων η ενιαία και καθολική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής και όχι η αποσπασματική ανάδειξή της με τοπικιστικά χαρακτηριστικά.

Αν ήταν όντως γενοκτονία γιατί δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως τέτοια; Μόνο Ελλάδα-Κύπρος, Αρμενία κι άλλα 2 κράτη την αναγνωρίζουν.

Αν εξαιρέσεις το Ολοκαύτωμα - και δηλαδή ούτε κι αυτό - πια άλλη γενοκτονία είναι καθολικά αναγνωρισμένη ;