Είναι χειμώνας.
Έχω πέσει για ύπνο μέρα μεσημέρι και ξυπνάω βράδυ.
Μένω σε ένα σπίτι που δεν υπάρχει ψυχή γύρω.
Ξυπνάω μέσα από τον λήθαργό μου σε φάση αφασίας και μέχρι να καταλάβω πού βρίσκομαι και τι ώρα έχει πάει, κοιτάζω γύρω μου και συνειδητοποιώ ότι η ώρα είναι προχωρημένη, έξω έχει πέσει το μαύρο σκοτάδι και μέσα στο σπίτι ούτε ένα φως αναμμένο.
Παντού πίσσα και νεκρική σιγή λες και ήμουν σε νεκροταφείο.
Αλλά ξέρετε τι έκανα αγαπητοί iron maiden;
Αντί να με πιάσει σύγκρυο από το spookyness του θέματος, άδραξα τη στιγμή.
Έμεινα στο κρεβάτι και αφουγκράστηκα το σκοτάδι. Παρατήρησα το δωμάτιό μου πώς φαίνεται στο σκοτάδι.
Τι μπορώ να δω και τι όχι.
Άκουσα τον άνεμο που σφύριζε απ' έξω και από το λιγοστό φως του φεγγαριού που έμπαινε στο δωμάτιό μου έβλεπα τις σκιές από τα κλαδιά ενός δέντρου που σχηματίζονταν στον τοίχο μου, λεπτά σαν δάχτυλα μάγισσας να κουνιούνται πέρα δώθε από τον άνεμο.
Μετά έριξα μια ματιά και στον σκύλο μου που κοιμόταν και αυτός παραδίπλα και τον είδα και αυτόν αρντάν. Είχε λιώσει και αυτός από τον ύπνο. Μόλις κατάλαβε ότι ξύπνησα, τεντώθηκε και αυτός κάπως να ξεπιαστεί αλλά δεν έδειξε καμιά διάθεση να σηκωθεί.
Φαινόταν σαν να απολαμβάνει και αυτός το λιώσιμο και τη σπαρίλα της στιγμής μέσα στο βαθύ και στο απόλυτο σκοτάδι.
Σάμπως και τα σκυλιά πριν την εξημέρωσή τους, στο σκοτάδι δεν κοιμόνταν κάτω από το φως του φεγγαριού;
Ίσως και αυτός να ένιωσε κάποιο αρχέγονο ένστικτο.
Μαγική στιγμή.
Κι αν δεν είχα κάποιες υποχρεώσεις που έπρεπε να σηκωθώ, θα συνέχιζα να απολαμβάνω αυτήν την once in a lifetime εμπειρία.
Εσείς φαντάζομαι ότι θα τα είχατε κάνει πάνω σας.
Με εκτίμηση,
ατρόμητο μπιζέλι
, συχνάζουμε στα καλά wine bar, .gif "Laughing")
