ΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

[ΜΥΘΗΡΑ]

νέμο 7


...επειδή οι διανοούμενοι δεν είναι απόντες και μαλιστα κινούνται οι ιδέες τους στο διαδίκτυο...

προτεινω τοπους...και άρθρα


Η κοινωνική οικολογία των ερειπίων

https://www.aftoleksi.gr/2024/07/24/koi ... -ereipion/



Οι πληγές του Φαραώ, η σφαγή στη Παλαιστίνη και η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών στο Σηκουάνα

https://pandiera.gr/%ce%bf%ce%b9-%cf%80 ... %83%cf%84/



O δρόμος προς την συλλογική μας παρακμή

https://enallaktikos.gr/o-dromos-pros-t ... -loytradi/



Η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας τμήμα του σχεδίου της Υπερεθνικής Ελίτ για την ιδιωτικοποίηση της Κοινωνίας

https://www.antipagkosmiopoihsh.gr/2024 ... otopoulou/


ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.
Διαδρομές, σταθμοί και προοπτικές

https://classlessdemocracy.blogspot.com ... 7b5d68fceb



ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΙ «ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΕΣ»

https://oikonomouyorgos.blogspot.com/2022/01/






Κοσσυφοπέδιο, Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονία, Θράκη, Ήπειρος και Ουκρανία: Μια ολιστική γεωπολιτική θεώρηση, ο στόχος είναι οι ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων

https://hellasjournal.com/2024/04/kossi ... valkanion/

[ΜΥΘΗΡΑ]

νέμο 8


....από το μπλογκ του Γ.Κολλέμπα..λίγε μέρες πριν φύγει πέρσι τον ΜΆΙΟ ....

Υποστηρίζουμε την κατεύθυνση της αποανάπτυξης, ότι δηλαδή η αφθονία μπορεί να βρεθεί στην επάρκεια. Ότι η αφθονία και η επάρκεια είναι θέμα σχεσιακό και όχι υλικό. Είναι θέμα αυτονομίας, φιλικότητας και ευζωίας. Μόνο μια κοινωνία που αποφασίζει ότι "έχει αρκετά" και περιορίζει τον εαυτό της με την επιδίωξη αυτού που μπορεί να επιδιωχθεί, μπορεί να λύσει το πρόβλημα των γενικευμένων κρίσεων. Μόνο μια κοινωνία που είναι ισότιμη και μοιράζεται ό,τι είναι διαθέσιμο μπορεί να υπερβεί τις ανισορροπίες και την αίσθηση γενικευμένου ανικανοποίητου και σπανιότητας.
Πιστεύουμε ότι τα δεινά και τα προβλήματα που δημιουργεί ένα σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης είναι αδύνατο να καταπολεμηθούν και να λυθούν με τα εργαλεία και τις μεθόδους του ίδιου του συστήματος και σε προκαθορισμένα πλαίσια.
Παραμένουμε εχθροί της ανάθεσης και πεπειμένοι ότι αν οι εκλογές άλλαζαν τη ζωή μας τότε θα ήταν παράνομες.
Δεν μας αφορούν τα κλειστά σχήματα ούτε προσδοκούμε στην ομοιογενοποίηση ή στην ομοφωνία. Διερευνούμε μια ανοιχτή διαδικασία συνεχούς σύνδεσης με τους διαφορετικούς αγώνες και εγχειρήματα. Αναζητούμε με άλλες δικτυώσεις, ομάδες και άτομα, να βρούμε κοινούς τόπους, που γνωρίζουμε πως σίγουρα υπάρχουν, καθώς βιώνουμε όλοι μας μια κοινή πραγματικότητα εκμετάλλευσης, καταπίεσης και λεηλασίας της ζωής μας, υφιστάμενοι όλες τις στρατηγικές καταστολής των εχθρών μας.
Προσδοκούμε αληθινές συντροφικές σχέσεις και προσπαθούμε να προχωρούμε με βάση τις συμφωνίες μας. Φορές διαφωνούμε. Πιστεύουμε όμως ότι είναι πιο σημαντικά αυτά που μπορούν να μας ενώσουν από αυτά που μπορεί να μας χωρίζουν.
Θεωρούμε πολύτιμες τις ανταλλαγές μεταξύ μας, των εμπειριών μας, των αγώνων μας, των αγωνιών μας και των λαθών μας.
Με λίγα λόγια η δικτύωση των κοινοτήτων αγώνα και η ουσιαστική επαφή με άλλες γεωγραφίες, αποτελούν έναν τρόπο σύνδεσης και δυνάμωσης στον κοινό αγώνα για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία.
Αν συνεχίσουμε να επιβιώνουμε χωρίς να ζούμε, αν δεν αντιτάξουμε την αναζήτηση της πραγματικής ζωής στον αγώνα για την επιβίωση, η σχέση του δυτικού ανθρώπου με τη φύση θα παραμείνει σοβαρά διαταραγμένη.
Εναπόκειται σε εμάς, γυναίκες, άνδρες και άλλες που διατηρούν ακόμη την ευαισθησία και τη διάθεση για αντίσταση και εξέγερση, να επανεξετάσουμε και να περιορίσουμε ριζικά τον αρπακτικό καπιταλισμό, την απεριόριστη και καταστροφική κινητικότητά του, να σώσουμε το κλίμα και να διατηρήσουμε ζωντανό τον πλανήτη μας.
Σε πείσμα των καιρών λοιπόν, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι κοινωνίες με τις κοινότητές τους, τις κοινότητες αγώνα και τις δικτυώσεις τους, είναι αυτές που θα καθορίσουν στην τελική τις όποιες εξελίξεις. Στα πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα που μας επιβάλλουν, απαντάμε ότι στο δρόμο και στις αντιπροτάσεις μας θα βρούμε τις δικές μας διεξόδους, γιατί μόνο εκεί αποκτάμε συνείδηση και ευθύνη των καταστάσεων.(Γ.Κολέμπας)




ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
10/5/2023
​Ο κόσμος που ζούμε και που θέλουμε να αλλάξουμε

Για μια Δικτύωση Κοινοτήτων Αγώνα, για την υπεράσπιση της ζωής, των κοινών και της ελευθερίας.

"Αναπτυγμένος" και "πολιτισμένος" κόσμος ή ένας κόσμος χυδαία υλιστικός;

Σήμερα, διανύοντας την 3η δεκαετία του 21ου αιώνα, με μεγάλη πια δόση βεβαιότητας, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ο καπιταλισμός εν γένει όπως και η εξέλιξή του, ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, συνεχίζει να προσπαθεί να πείσει τα πληθυσμιακά σύνολα, με μια άνωθεν επιβεβλημένη, εξορθολογιστική και ποτέ ορθολογική αντίληψη, πως μέσα από παραλογισμένες, αυθαίρετες και αυτοκαταστροφικές προσεγγίσεις θα δημιουργήσει κοινωνίες αφθονίας και ευημερίας.
Αναφερόμαστε στη Δυτική αντίληψη/ψευδαίσθηση για τη φύση και τη ζωή. Αναφερόμαστε στο Δυτικό κόσμο, στον καθεαυτό αλλά και στην παγκόσμια φαντασιακή επικυριαρχία του που εδώ και πέντε περίπου αιώνες έχει αυτοαναχθεί σε "αναπτυγμένο και πολιτισμένο" και αυτοανακηρυχθεί στον "καλύτερο δυνατό κόσμο" σε όλα τα επίπεδα, ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, επιστημονικό, τεχνολογικό.
Μιλάμε για τον κόσμο τον βαθιά εγκλωβισμένο στα μυθεύματα των ιερατείων του."
Μιλάμε για έναν κόσμο που έχει καβαλήσει τον τιτανικό του και απλά περιμένει τη στιγμή της σύγκρουσης.
Έναν κόσμο που παρά τις προβλέψεις και τις διαπιστώσεις των ίδιων του των φωστήρων σχετικά με τον επικείμενο περιβαλλοντικό όλεθρο και τη συνεπαγόμενη κοινωνικο-πολιτική τραγωδία, στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει ή δε θέλει να αντιληφθεί, να παραδεχτεί και να πράξει αντίστοιχα π.χ αναφορικά με τη φυσική, αιτιακή σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην αποδάσωση του πλανήτη και στην αυτονόητη συνέπειά της την κλιματική απορρύθμιση.
Έναν κόσμο χυδαία υλιστικό που δε λαμβάνει υπόψη τα στοιχειώδη υλικά δεδομένα και το πεπερασμένο των δυνατοτήτων του συστήματος Γη, που δε θέλει να αποδεχτεί ότι στο ισοζύγιο ατμόσφαιρας-βιόσφαιρας και άρα στο ισοζύγιο ζωής και θανάτου, βασικό, ζωτικό ρυθμιστικό ρόλο παίζουν τα δάση μαζί με το γόνιμο έδαφος και την υφιστάμενη βιομάζα και όχι τα αιολικά ή φωτοβολταικά τερατουργήματα, οι μονοκαλλιέργειες γενετικά τροποποιημένων φυτών και οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές συνθετικής τροφής.

Θεμελιακή αναδιάρθρωση της Κυριαρχίας με την επιβολή του τεχνο-επιστημονικού ολοκληρωτισμού

Σ' αυτή την εποχή, στην εποχή λοιπόν που ζούμε, εποχή της υψηλής τεχνολογίας και της επιστημονικής νεο-μαγείας, ακόμη και οι εμπειρίες που αποκτά κανείς μέσω των αισθήσεών του τίθενται υπό αμφισβήτηση. Έτσι, όταν ένα, το όποιο βίωμα, γίνεται επώδυνο, η ψηφιοποίηση και η κουλτούρα του “like” εξαλείφουν την πραγματικότητα και εκμηδενίζουν την αμφισβήτηση που θα μπορούσε να προκαλέσει η οποιαδήποτε εξέγερση. Ζούμε δηλαδή σε μια μετα-πραγματική εποχή παραπληροφόρησης και αποπροσανατολισμού όπου εγκαθίσταται μια βαθιά απάθεια για την πραγματικότητα. Τα Τέμπη με την αρχική συλλογική, συναισθηματική έκρηξη και την εν συνεχεία αδιαφορία μπροστά στο κυβερνητικό κουκούλωμα είναι ίσως μια επίκαιρη οδυνηρή διαπίστωση.
Γενικά, μπορούμε να πούμε πως διανύουμε μια περίοδο όπου μέσω της σύγκλισης διαφόρων επιστημονικών τομέων, της Βιοτεχνολογίας, της Γνωσιακής Επιστήμης, της Νανοτεχνολογίας και της Πληροφορικής πραγματώνεται η 4η βιομηχανική επανάσταση. Πρόκειται για μια καμπή της Ιστορίας κατά την οποία περαιώνεται μια θεμελιακή αναδιάρθρωση της Κυριαρχίας με την επιβολή του τεχνο-επιστημονικού ολοκληρωτισμού. Μια κατάσταση όπου για τα ζητήματα που άπτονται της ζωής μας δεν πρέπει να ανησυχούμε οι ίδιοι, πόσο μάλλον να αμφισβητούμε ή να εξεγειρόμαστε, γιατί τώρα πια θα πρέπει να είσαι ειδικός για να αναφέρεσαι σε τέτοια θέματα και προβλήματα.
Σ’ αυτόν το νέο κόσμο, υπό το καθεστώς των πολυεθνικών και των εταιρικών συμφερόντων, της νεο-φιλελεύθερης φρενίτιδας των χρηματοπιστωτικών μηχανισμών και των ληστρικών πολιτικών λιτότητας, τα κράτη ως βασικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί συνεχίζουν να επιτελούν το σταθεροποιητικό και ρυθμιστικό τους ρόλο προάγοντας το φόβο και τη διαχείρισή του. Προάγουν και διαχειρίζονται το φόβο μιας γενικευμένης αβεβαιότητας, το φόβο της θνητότητας, το φόβο του θανάτου. Το φόβο που από βασικό φιλοσοφικό ζητούμενο και λογική υπαρξιακή ανησυχία καθίσταται τρόμος και συνεπαγόμενη υστερία επιβίωσης. Είναι πολλοί αυτοί που θεωρούν ότι ο θάνατος έχασε τη φυσιολογικότητά του, ότι η σύγχρονη Δυτική κοινωνία φοβάται όλο και περισσότερο και ότι το κενό μεταξύ πραγματικού και προσομοιωμένου θανάτου όλο και αυξάνει με συνέπεια η άρνηση του θανάτου να εντείνεται και να γίνεται τρόμος όταν αντιλαμβανόμαστε ότι ο άνθρωπος στην κοσμική του διάσταση δεν είναι καθόλου πιο σημαντικός από τα άλλα ζώα. Αυτός ο υπερβολικός φόβος είναι αντανάκλαση μιας κοινωνίας της υστερίας της επιβίωσης και όχι βέβαια μιας κοινωνίας της ευζωίας. Στο όνομα της επιβίωσης θυσιάσαμε και συνεχίζουμε να θυσιάζουμε, με χαρά θα έλεγε κάποιος, όσα κάνουν τη ζωή να αξίζει κανείς να τη ζήσει.

Μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης και γενικευμένη κρίση

Η τελευταία «πανδημία» και η διαχείρισή της από μέρους του κράτους αποτέλεσε κορύφωση αυτής της διάστασης ενώ τις συνέπειες και τις επιπτώσεις τους δε νομίζουμε ότι τις έχουμε αντιληφθεί ή κατανοήσει σε όλο τους το μέγεθος. Ήταν μια τριετία κατά την οποία δεχτήκαμε χωρίς να πούμε λέξη, τον περιορισμό θεμελιωδών κεκτημένων και δικαιωμάτων αφού επιτρέψαμε μια ολόκληρη κοινωνία να μετατραπεί σε μια τεράστια καραντίνα.
Δεν πρόκειται βέβαια για κάτι το ουρανοκατέβατο ή για κάτι το εντελώς καινούριο.
Τους τελευταίους αιώνες, το αστικό κράτος μαζί με όλους τους διάφορους άλλους εξουσιαστικούς μηχανισμούς και με δυναμικές βέβαια ενέργειες, κατάφεραν να αναγάγουν προοδευτικά το σκεπτόμενο άνθρωπο σε άνθρωπο του ενστίκτου. Σε επισφαλές και απομονωμένο άτομο που παραδέχεται ότι προτιμά την καθολική ασφάλεια που του παρέχουν οι παραπάνω θεσμοί εξουσίας, από την ατομική κριτική σκέψη και τη συλλογική πράξη.
Που αποφασίζει να παραμένει πελάτης παρά να γίνει μέρος της κοινωνίας.
Που θεωρεί πρόοδο την αλλοτρίωση στη σχέση του με τη φύση, την αποξένωση από τον εαυτό του και από τον κόσμο που τον περιβάλλει.
Που δεν ενίσταται στο γεγονός ότι το εμπορικό σύστημα διανομής τροφίμων στέλνει το 30% της παραγόμενης τροφής,1,3 δις. τόνους τροφίμων, στα σκουπίδια, ή που το 28% των καλλιεργούμενων εδαφών παγκοσμίως χρησιμοποιούνται για την παραγωγή πεταμένης τροφής.
Που θεωρεί μοιραίο ή αυτονόητο 26 άνθρωποι να κατέχουν περιουσιακά στοιχεία που ισούνται με τα εισοδήματα των φτωχότερων 3,8 δις κατοίκων της γης.
Την τελευταία τριετία βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε σε όλα τα επίπεδα, ηθικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, απανωτά και συνεχιζόμενα «σοκ». Διαμορφώθηκαν δηλαδή ευνοϊκές συγκυρίες που επιτρέπουν τη δημιουργία και την ανάδυση νέων μοντέλων εξουσίας και εκμετάλλευσης. Βρισκόμαστε ως άτομα και ως κοινωνία μπροστά σε μια μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης. Ο όρος κρίση έχει καταστεί καθημερινό ανάγνωσμα.
Κρίση υγειονομική, με τις παλιές και τις επερχόμενες πανδημίες να επιτρέπουν τη γενίκευση του κοινωνικού ελέγχου.
Κρίση κλιματική, με τα επικείμενα οικολογικά lockdown να εντείνουν τον παραπάνω έλεγχο.
Κρίση επισιτιστική, με την πείνα να χτυπά τις πόρτες και του Δυτικού κόσμου.
Κρίση οικονομική, με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και την οικονομία του χρέους να κεφαλαιοποιούν την καταστροφή.
Κρίση γενικευμένων πολεμικών συρράξεων και εκ νέου απειλή πυρηνικού ολέθρου.
Είμαστε πλέον στα πρόθυρα «νευρικής κρίσης», και ως μέρος των κινημάτων, με μια σχετική αμηχανία στις προβλέψεις μας και στους τρόπους που αντιμετωπίζουμε εμάς ως προοπτική και τον εχθρό ως ανάγνωση, είναι πολλαπλά τα πεδία που εξελίσσονται χωρίς να έχουμε συμμετοχή έστω και ως αντίθεση.
Θα πρέπει λοιπόν να αντιληφθούμε και να πειστούμε ότι κάθε συστημική κρίση που εμφανίζεται είναι στην πραγματικότητα μια ηθική κρίση. Ότι ο σύγχρονος δυτικός τρόπος οργάνωσης έχει αποτύχει στο να θέσει υγιείς, ορθολογικές, ηθικές βάσεις. Ότι το καπιταλιστικό σύστημα, με την άνευ όρων και οποιουδήποτε κόστους ανάπτυξη/μεγέθυνση έχει δημιουργήσει τεράστιες ανισότητες στην προσπάθεια επίτευξης του ψευδο-οράματος ότι η αύξηση της ποσότητας παρέχει και ποιότητα ζωής. Ότι ο οικονομισμός, το θέαμα των πλασματικών αναγκών και η αναγωγή της μισθωτής εργασίας σε υπέρτατη αρετή, οδήγησαν σαν «φυσικό» επακόλουθο σε μια παγκόσμια κοινωνία στην οποία κυριαρχεί ο υποσιτισμός στον «υπό ανάπτυξη κόσμο», η παχυσαρκία στον υπερ-βιταμινούχο «αναπτυγμένο κόσμο» και η κλιματική απορρύθμιση σε όλο τον πλανήτη. Ότι οι απαντήσεις που απεργάζεται το ίδιο το σύστημα, όπως ο ολοκληρωτικός επαναπροσδιορισμός όλων των εργασιακών σχέσεων μέσω της εξ αποστάσεως εργασίας, η διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας και ασφάλισης, η διάλυση του δημόσιου συστήματος εκπαίδευσης και η υπερ-εξειδίκευση, η ιδιωτικοποίηση όλων των φυσικών αγαθών (νερού, αέρα, οικοσυστημάτων) και η αντιμετώπισή τους ως πόρων με μόνη ενδιαφέρουσα παράμετρο τις οικονομικές τους αξίες, όπως και η διάλυση του εδάφους και το ξεκοίλιασμα της γης μέσω των μεγα-εξορύξεων και των μεγα-προγραμμάτων προς ικανοποίηση μετα-ανθρώπινων αναγκών, παραμένουν αντιλήψεις παραλογισμένες, αυθαίρετες και αυτοκαταστροφικές.

Η αλλαγή του κόσμου από τον κόσμο και τις κοινότητες των από τα κάτω

Αυτόν τον κόσμο λοιπόν, τον κόσμο που χωρίζει τους ανθρώπους σε από πάνω και από κάτω, όπου η λογική του οποιουδήποτε κέρδους και η κυριαρχία ως επιβίωση για τους πρώτους δε θα διστάσει να καταστρέψει τις ζωές μας, εμείς θέλουμε να τον αλλάξουμε.
Εμείς μέρος των από τα κάτω και μέσα από τις κοινότητες που δημιουργήσαμε και δημιουργούμε, αναγνωρίζουμε την ανάγκη για επικοινωνία και επαφή μεταξύ μας με όρους ισότητας, αντιεραρχίας, αλληλοσεβασμού και έμπρακτης αλληλεγγύης. Ενάντια σε όποιας μορφής εξουσία αλλά και στην εσωτερική της αναπαραγωγή. Ενάντια στο κράτος και την πατριαρχεία. Με τη βεβαιότητα ότι τα βιώματά μας είναι διαφορετικά όπως διαφορετικές είναι και οι αφετηρίες αγώνα της καθεμιάς και του καθενός, θεωρούμε αυτονόητο το σεβασμό της διαφορετικότητας και της αξιοπρέπειας των άλλων, το σεβασμό της αυτονομίας της κάθε κοινότητας και του κάθε ατόμου.
Υποστηρίζουμε την κατεύθυνση της αποανάπτυξης, ότι δηλαδή η αφθονία μπορεί να βρεθεί στην επάρκεια. Ότι η αφθονία και η επάρκεια είναι θέμα σχεσιακό και όχι υλικό. Είναι θέμα αυτονομίας, φιλικότητας και ευζωίας. Μόνο μια κοινωνία που αποφασίζει ότι "έχει αρκετά" και περιορίζει τον εαυτό της με την επιδίωξη αυτού που μπορεί να επιδιωχθεί, μπορεί να λύσει το πρόβλημα των γενικευμένων κρίσεων. Μόνο μια κοινωνία που είναι ισότιμη και μοιράζεται ό,τι είναι διαθέσιμο μπορεί να υπερβεί τις ανισορροπίες και την αίσθηση γενικευμένου ανικανοποίητου και σπανιότητας.
Πιστεύουμε ότι τα δεινά και τα προβλήματα που δημιουργεί ένα σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης είναι αδύνατο να καταπολεμηθούν και να λυθούν με τα εργαλεία και τις μεθόδους του ίδιου του συστήματος και σε προκαθορισμένα πλαίσια.
Παραμένουμε εχθροί της ανάθεσης και πεπειμένοι ότι αν οι εκλογές άλλαζαν τη ζωή μας τότε θα ήταν παράνομες.
Δεν μας αφορούν τα κλειστά σχήματα ούτε προσδοκούμε στην ομοιογενοποίηση ή στην ομοφωνία. Διερευνούμε μια ανοιχτή διαδικασία συνεχούς σύνδεσης με τους διαφορετικούς αγώνες και εγχειρήματα. Αναζητούμε με άλλες δικτυώσεις, ομάδες και άτομα, να βρούμε κοινούς τόπους, που γνωρίζουμε πως σίγουρα υπάρχουν, καθώς βιώνουμε όλοι μας μια κοινή πραγματικότητα εκμετάλλευσης, καταπίεσης και λεηλασίας της ζωής μας, υφιστάμενοι όλες τις στρατηγικές καταστολής των εχθρών μας.
Προσδοκούμε αληθινές συντροφικές σχέσεις και προσπαθούμε να προχωρούμε με βάση τις συμφωνίες μας. Φορές διαφωνούμε. Πιστεύουμε όμως ότι είναι πιο σημαντικά αυτά που μπορούν να μας ενώσουν από αυτά που μπορεί να μας χωρίζουν.
Θεωρούμε πολύτιμες τις ανταλλαγές μεταξύ μας, των εμπειριών μας, των αγώνων μας, των αγωνιών μας και των λαθών μας.
Με λίγα λόγια η δικτύωση των κοινοτήτων αγώνα και η ουσιαστική επαφή με άλλες γεωγραφίες, αποτελούν έναν τρόπο σύνδεσης και δυνάμωσης στον κοινό αγώνα για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία.
Αν συνεχίσουμε να επιβιώνουμε χωρίς να ζούμε, αν δεν αντιτάξουμε την αναζήτηση της πραγματικής ζωής στον αγώνα για την επιβίωση, η σχέση του δυτικού ανθρώπου με τη φύση θα παραμείνει σοβαρά διαταραγμένη.
Εναπόκειται σε εμάς, γυναίκες, άνδρες και άλλες που διατηρούν ακόμη την ευαισθησία και τη διάθεση για αντίσταση και εξέγερση, να επανεξετάσουμε και να περιορίσουμε ριζικά τον αρπακτικό καπιταλισμό, την απεριόριστη και καταστροφική κινητικότητά του, να σώσουμε το κλίμα και να διατηρήσουμε ζωντανό τον πλανήτη μας.
Σε πείσμα των καιρών λοιπόν, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι κοινωνίες με τις κοινότητές τους, τις κοινότητες αγώνα και τις δικτυώσεις τους, είναι αυτές που θα καθορίσουν στην τελική τις όποιες εξελίξεις. Στα πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα που μας επιβάλλουν, απαντάμε ότι στο δρόμο και στις αντιπροτάσεις μας θα βρούμε τις δικές μας διεξόδους, γιατί μόνο εκεί αποκτάμε συνείδηση και ευθύνη των καταστάσεων.
Μόνο έτσι κάποια μέρα μπορεί να πάψει να έχει νόημα ο στίχος του TS Elliot
“go go go said the bird, human kind cannot bear so much reality”
“φύγε φύγε φύγε είπε το πουλί, το ανθρώπινο είδος δεν αντέχει πολλή πραγματικότητα”

Ο καπιταλισμός πρέπει να ανατραπεί, διαφορετικά στο γκρεμό θα μας πάρει μαζί του.

[ΜΥΘΗΡΑ]

νέμο 9

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΝΕΑΣ ΤΆΞΗΣ



Για την επέλαση των ανθρωποειδών και μετανθρώπων κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ο Κώστα Λάμπος στο άρθρο του <<Το αποκρουστικό Πρόσωπο της Νέα Τάξης Πραγμάτων >> ,,,ένα νέο εκκολαπτόμενο νοήμον είδος βρίσκεται στα σκαριά των Μεγάλων Τεχνοκρατών Σχεδιαστών της Νέας Τάξης που θα την υπηρετεί αδιαμαρτύρητα και αποτελεσματικά, μιας Τάξης που θα συνεχίζει στο αδιόρατο δομικό της βάθος να είναι σκληρά και ύπουλα καπιταλιστική ..το νέο είδος είναι ασυναίσθητο και ψυχρό, τρέφεται με μεταλλαγμένες ανούσιες τροφές .. είναι τεχνητά διασυνδεμένο απαξιώνοντας τη φυσική επαφή, αντιδρά μαζικοποιημένα και με προβλεπόμενο τρόπο, χωρίς ιστορική μνήμη μια ολότελα απαλλοτριωμένη αποξενωμένη ύπαρξη μακρά από ότι τη συνδέει με τους θεσμούς το παρελθοντος , πολυσχασμένο ως προς την ταυτότητα του φύλου του, μια <<ανθρωπομηχανή>> που θα αναπαράγεται με τεχνητούς τρόπους
…
<<<Για να αποτραπεί αυτός ο τεχνητός, τερατώδης, ψεύτικος, εξουσιαστικός, εικονικός και γκρίζος κόσμος που σταδιακά παίρνει την μορφή του νεομεσαιωνικού νεοφεουδαλικού/μετανθρωπισμού σε ψηφιακή μορφή «πρέπει να βρούμε μια σταθερή ακτή: αυτή τη γραμμή αντίστασης για όσους από εμάς είναι αποφασισμένοι να παραμείνουμε αγκυροβολημένοι στην πραγματικότητα, για την υπεράσπιση της ανθρωπότητας και για την υπεράσπιση όλων όσων ζουν».[9] «Ας σχηματίσουμε συμμαχίες για να αποκρούσουμε την μετανθρωπιστική πρωτοπορία»[10], που δημιουργεί νέους εφιάλτες για την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό πρώτο και άμεσο μέλημα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού πρέπει να γίνει η απελευθέρωση των επιστημών και της τεχνολογίας από το κεφάλαιο για να ακολουθήσει η επανενοποίηση της παραγωγικής βάσης της κοινωνίας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ζωτική και δημιουργική επανασυγκόλληση της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας στη βάση του διαχρονικού οράματός τους για μια ήπια, ορθολογική και αριστοποιημένη πρόοδο προς την κοινωνική ισότητα και τον αταξικό οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό[11].>>>( Κώστας Λάμπος )

…όμως ποιες είναι οι Δυνάμεις της Εργασίας της Επιστημών και του Πολιτισμού που με τόση εμμονή και αλυτρωτικό πάθος επικαλείται ο Κ.Λάμπος ξανά και ξανά σε όλα τα άρθρα και βιβλία του ;;;…
… υπάρχουν δυνάμεις αλώβητες ακέραιες κι απρόσβλητες από τις υπαξίε ς του καπιταλισμού που θα μπορούσαν να ανασυσταθούν οργανωτικά να εγερθούν και να αποτελέσουν το Μεγάλο Θεριό που θα σταθεί απέναντι στο Παγκόσμιο Θηρίο της Νέας Καπιταλιστικής Τάξης ;;;
…χρειάζεται μια ολόκληρη κινηματική θεωρία για να εξηγηθεί πότε πώς και γιατί μπορεί να συμβεί αυτή η Γένεση του Θεριού …πως θα μπορέσει να θεριέψουν αντιστασιακά και πολεμικά οι δυνάμεις που έχουν παραδοθεί και ολότελα τσιπαριστεί και συγχρωτιστεί με το Θηρίο της Νέας Τάξης …


Διαβάστε …

https://classlessdemocracy.blogspot.com/2024/10/

[ΜΥΘΗΡΑ]

νέμο 10

..κι όμως ακόμη υπάρχει και καίει το καντήλι της αναρχικής θεωρίας...

..εδώ ένας διαδικτυακός τόπος που γίνεται καλή κριτική στον καπιταλισμό και τα καινούργια σκέρτσα του...και βέβαια αναφορά στο αναρχικό αμεσοδημοκρατικό κίνημα ....
...

===============================================
https://autonomidrasi.com/2014/06/12/%c ... %ad%cf%82/



Αμεσοδημοκρατικές και κοινοτιστικές ρίζες του αναρχισμού στην Ελλάδα
( Μικρό ιστορικό αφιέρωμα )

Πρόλογος / εισαγωγή / επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης


Πρόλογος

«… Ένα δημοκρατικό πολίτευμα είναι εκατό φορές καλύτερο από ένα δεσποτικό απολυταρχικό μοναρχικό καθεστώς … » [1] Μιχαήλ Μπακούνιν

Από τότε που ειπώθηκαν αυτά από τον Μπακούνιν ενάντια στις μοναρχίες, τους αυτοκράτορες και τον δεσποτισμό, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Σε πολλές περιπτώσεις το δημοκρατικό πολίτευμα κατάντησε να είναι χειρότερο και από το δεσποτικό. Ενώ τα λεγόμενα δικαιώματα του ανθρώπου ή τα ατομικά δικαιώματα έχουν καταντήσει τυπικές έννοιες που δρουν σαν εμπόδιο και ενάντια στην κοινωνική ισότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη – αλληλεγγύη και την ελευθερία. Αυτό το δημοκρατικό πολίτευμα που παραμένει στην κοινωνική – πολιτική του βάση ολιγαρχικό, εμφανίστηκε και εμφανίζεται με δύο εκδοχές.

Η μία είναι η φιλελεύθερη ολιγαρχική εκδοχή, η δυτική αστική δημοκρατία με τις τυπικές – μερικές ελευθερίες, και η άλλη είναι η απολυταρχική, ή η ολοκληρωτική εκδοχή, φασισμός -ναζισμός, οι λαϊκές δημοκρατίες των ανατολικών χωρών τύπου Σοβιετικής Ένωσης και οι θεοκρατικές δημοκρατίες τύπου Ιράν κλπ.

Ακριβώς επειδή και τα δύο είναι ολιγαρχικά συστήματα, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τον περιορισμό να γίνονται απολυταρχικά ή στην εποχή μας ολοκληρωτικά κατασταλτικά, [2]από τη στιγμή που η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, οι από κάτω, οι πληβειακές τάξις εναντιώνεται στις οικονομικές και πολιτικές επιλογές των ολιγαρχικών πολιτικοοικονομικών ελίτ που διευθύνουν – διευθετούν αυτά τα συστήματα μέσω των κυβερνώντων και του κράτους.

Κλίνοντας το θέμα αυτό υποστηρίζω – μετά βεβαιότητας – ότι τα δυο παρακάτω χορεία ισχύουν (δυστυχώς) μέχρι σήμερα.

«…Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα… Είμαστε επίσης εχθροί της πατριαρχικής και νομικής εξουσίας των συζύγων πάνω στις γυναίκες, των γονέων πάνω στα παιδιά και αυτό επειδή η ιστορία μας διδάσκει ότι ο δεσποτισμός στην οικογένεια είναι το σπέρμα του πολιτικού δεσποτισμού στο κράτος…» Μιχαήλ Μπακούνιν,1814 – 1876

Η αμεσοδημοκρατική και κοινοτιστική μας παρακαταθήκη

Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 100 χρόνια, δηλαδή περίπου το 1974-75, που αρχίζουν να ξαναμπαίνουν στην ελληνική κοινωνία τα ζητήματα της άμεσης δημοκρατίας, του κοινωνικού και πολιτικού αποκεντρωτισμού, του κοινοτισμού, του αντιαυταρχικού σοσιαλισμού ή ελευθεριακού κομμουνισμού.[3] Τι έφταιξε; Είναι μια συζήτηση που χρειάζεται κάποια στιγμή να ανοίξει .

Ο «Δημοκρατικός Σύλλογος Πάτρας»

Στης αρχές του 1876, οι αναρχικοί της Πάτρας τολμούν να εκδώσουν στην εφημερίδα τους και το καταστατικό τους. Συνελήφθησαν όλοι από το μοναρχικό καθεστώς του βασιλιά Γεωργίου Α΄.[4] Τα μέλη του Συλλόγου εξέτισαν πολύμηνες φυλακίσεις. Η εφημερίδα και το τυπογραφείο κατασχέθηκαν και αυτός ο βαθιά αμεσοδημοκρατικός και ουμανιστικός λόγος τους, χλευάστηκε βάναυσα.

IMG 17
Τα πρώτα κατασταλτικά μέτρα(5)
Σε αυτό το σημείο να μην λησμονήσω να αναφέρω μια επιπλέον σημαντική παράμετρος, ήταν ακόμα νωπά τα γεγονότα που συντάραξαν τις άρχουσες τάξις της Ευρώπης το 1871 με την Κομμούνα του Παρισιού, όλες οι κυβερνήσεις έπαιρναν προληπτικά κατασταλτικά μέτρα για τυχών εξάπλωση παρόμοιων γεγονότων. Ο “Δημοκρατικός Σύλλογος Πάτρας» δημιουργήθηκε ακριβώς πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα της Κομμούνας του Παρισιού το 1876.

Σε πολλούς σημερινούς αναρχικούς ίσως να ξενίζει το Δημοκρατικός αλλά υπενθυμίζω ότι και ο Μιχαήλ Μπακούνιν μια δεκαετία πιο μπροστά από την ίδρυση του Σύνδεσμο της Πάτρας το 1876, ήταν από τους συνιδρυτές της Λίγκας (σύνδεσμος) «Για την Δημοκρατία και την Ειρήνη» και αυτός ο Σύνδεσμος ήτα η αφορμή να βάλει θέμα ο Μαρξ στην (πρώτη) Διεθνή για να τον διαγράψουν, όπου τελικά διαγράφηκε.

Ο Μπακούνιν αυτός ο μεγάλος κοινωνικώς επαναστάτης πίστευε σε αντίθεση με πολλούς νεοαναρχικούς (όχι κατ΄ ανάγκη ηλικιακά) ότι μέχρι να έρθει η μεγάλη επανάσταση είναι χρήσιμο να συμμετέχουμε σε ενδιάμεσους αγώνες, έτσι λοιπόν συμμετέχει σε συλλαλητήρια, σε εξεγέρσεις και σε διάφορα φόρα, ένα από τα αυτά τα φόρα ήταν και η Λίγκα.(περισσότερα δείτε στην σημείωση [6] )

Εισαγωγή

Αξίζει να δαπανήσουμε λίγο χρόνο διαβάζοντας αυτό το κείμενο ως “τιμής ένεκεν” σε αυτούς τους ανθρώπους που ίδρυσαν την πρώτη σοσιαλιστική (ανεξάρτητα πολιτικής τάσης) συλλογικότητα την Ελλάδα. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι πρώτοι που έθεσαν το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας, της πολιτικής και κοινωνικής αποκέντρωσης, τον κοινοτισμό, την αυτονομία των δήμων και κοινοτήτων, τον φεντεραλισμό (ομοσπονδισμό) και τον αντιαυταρχικό σοσιαλισμό στην ελληνική κοινωνία. Οι άνθρωποι αυτοί μέσα από την συλλογικότητα τους συνέταξαν και κυκλοφορήσαν το πρώτο αντιεθνικιστικό – διεθνιστικό κείμενο στην Ελλάδα. (σημ. βλέπε “Το Ανατολικό Ζήτημα” προσθήκη 1)

Η ζωή του Δημοκρατικού Συλλόγου της Πάτρας ήταν σύντομη λόγο καταστολής, αλλά και λόγο ότι λοιδορήθηκαν και χλευάστηκαν βάναυσα. Ο λόγος τους – λίγο αργότερα – συκοφαντήθηκε και από τους αυταρχικούς σοσιαλιστές όλων των τάσεων συμπεριλαμβανόμενων και των μαρξιστών, σαν παιδαριώδης, ονειροπόλος, ρομαντικός και ουτοπικός. Ακόμα και ιστορικοί ή ιστοριοδίφες μαρξιστές ή φιλελεύθεροι (Κορδάτος, Μοσκώφ, Δημητρίου κλπ) από την μια ενώ τους παρουσιάζουν στα συγγράμματα τους από την άλλη τους διανθίζουν με διάφορα κοσμητικά επίθετα.

Για πάνω από ένα αιώνα στην ελληνική κοινωνία (περισσότερο από άλλες κοινωνίες γιατί υπήρξε πλήρης έλλειψη) μονοπώλησε την σοσιαλιστική εκδοχή ο αυταρχικός μαρξιστικός επιστημονικός σοσιαλισμός, (εδώ δεν χρειάζεται να αναφέρω τα αποτελέσματα αυτής της μονοπώλησης σε εγχώριο και σε παγκόσμιο επίπεδο) για εκατό σχεδόν χρόνια απουσίασαν – με έναν συλλογικό τρόπο – από την ελληνική κοινωνία οι εκδοχές του ουτοπικού και ελευθεριακού αντιεξουσιαστικού σοσιαλισμού.

Αυτή η έλλειψη είναι καταφανής γιατί θα υπήρχε τόσο μια άλλη οπτική για τα κοινωνικά δρώμενα στην χώρα, όσο και του ότι θα είχαμε μια άλλη οπτική γωνία και εμείς και ένα τμήμα της κοινωνίας αν οι αναρχικοί – σε συλλογικό επίπεδο – ήταν παρόντες σε κοσμοϊστορικά γεγονότα όπως σε τοπικό, οι βαλκανικοί πόλεμοι,η εκστρατεία του ελληνικού κράτους στην μικρά Ασία μέσα από τον μεγαλοϊδεατισμό, η μικρασιατική καταστροφή και η προσφυγιά, και σε υπερτοπικό επίπεδο, ο πρώτος και δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, μετά η κατοχή, το αντάρτικο, ο εμφύλιος κλπ να μην αραδιάζω και άλλα ιστορικά γεγονότα.

Κλίνοντας την εισαγωγή έρχομαι στο σήμερα και το τώρα. Ζούμε στην εποχή του γκρίζου – σαν την στάχτη και το μπετόν – του μαύρου -σαν τα αποκαΐδια -, ζούμε στην εποχή της αριθμοποίησης του ανθρώπου ως νούμερο στις στατιστικές, ζούμε την απόλυτη δικτατορία του εφικτού, του ρεαλισμού, του πραγματισμού, του προγραμματισμού και της μηχανοποίησης του ανθρώπου, ζούμε ως καταναλωτές των προϊόντων των μμε και των σόσιαλ μίντια, τις ζωές των άλλων.
......................................


συνεχίστε την ανάγνωση ...>>>>

[ΜΥΘΗΡΑ]

νέμο 11
Η κοινωνία δημιούργημα της ανθρώπινης φύσης η το αντίστροφο ;



Το ερώτημα μοιάζει με δίλημμα ..τα κοινωνικά συστήματα γεννούν την ανθρώπινη φύση ή μήπως η ανθρώπινη φύση τα κοινωνικά συστήματα ..το δίλημμα μοιάζει με αυτό της κότας και του αυγού …και η υπέρβαση του διλήμματος απαιτεί μια θέση νηφάλιακι αντικειμενική κάπου στο μέσο …ο άνθρωπος είναι διφυές …ον έχει μέσα του και το καλό και το κακό και την συναγωνιστικότητα και αλληλεγγύη και την ανταγωνιστικότητα και χωριστικότητα και σύγκρουση …από εκεί και πέρα ένα κοινωνικό σύστημα μπορεί να ενισχύει την μια από τις δύο φύσεις απαλλοτριώνοντας την άλλη και εξαφανίζοντας τη με το χρόνο …
Ο Κ.Λάμπος ο γηραιός μας διανοούμενος ωστόσο πιστεύει ότι το κοινωνικό σύστημα φτιάχνει την ανθρώπινη φύση …και γιαυτον κανένα δίλημμα φίνεται να μην υφίσταται …
Ας δούμε όμως τι ισχυρίζεται στο άρθρο του
<<Από την φύση του κοινωνικού συστήματος στην φύση του ιστορικού ανθρώπου>>>

…………………………………..
Σε αυτή την αργόσυρτη και βασανιστική πορεία του ανθρώπινου είδους συντελέστηκε, με όρους εξελισσόμενης κοινωνίας, η προοδευτική μετεξέλιξη του ενστίκτου σε κοινωνική συνείδηση, σε αυτογνωσία, σε συνειδητοποίηση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων έναντι των άλλων καθώς και έναντι του κοινωνικού συνόλου και τελικά σε ‘ανθρώπινη φύση’, γεγονός που δείχνει πως η ανθρώπινη φύση δεν είναι ένα υπεριστορικό και συνεπώς εξωκοινωνικό μέγεθος, αλλά δημιούργημα των εκάστοτε οργανωμένων οικονομικοκοινωνικών συνθηκών. Οπότε το συμπέρασμα είναι πως το αίτιο είναι η φύση των οργανωμένων οικονομικοκοινωνικών συνθηκών, δηλαδή του οικονομικοκοινωνικού συστήματος που διαθέτει διαμορφωτική ισχύ επί των δημιουργημάτων του και το αιτιατό είναι η ‘ανθρώπινη φύση’
…………………………………..

…συνεχίστε την ανάγνωση >>>>>>>>>>
https://classlessdemocracy.blogspot.com ... 2900808584

[ΜΥΘΗΡΑ]

νέμο 12

Η ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΥ

...θέλει τόλμη και μια ισχυρή δόση ιερής μανίας, να τα βάζεις με τα δεσπόζοντα
<< ιερά>> τέρατα της φιλοσοφίας, να τα απογυμνώνεις, να τα αποκαθηλώνεις, κατεβάζοντας τα από το υποτιθέμενο <<ιερό> τους βάθρο ..να τα ανατέμνεις και να εκθέτεις δημόσια τα κομμάτια αυτής της ανατομίας ... καταδεικνύοντας την ιστορική πλάνη σχετικά με τις καθιερωμένες προσωπικότητές και τη σημασία του έργου τους...και κάνοντας τον μέγιστο των ιδεών Πλάτωνα και πατέρα της δυτικής φιλοσοφίας να φαίνεται λιποτάκτης από τον ελληνικό ανθρωπισμό και τον υπεράνω της ανθρώπινης αδυναμίας Σωκράτη με την θεική αποστολή ως συνωμότη ενάντια στην Αθηναϊκή Δημοκρατία ....
...ο Κώστας Λάμπος τολμά σε αυτό το πόνημα του να αποκαθηλώσει τον Πλάτωνα και το φανταστικό δίδυμο φιλοσοφικό του ίνδαλμα - ήρωα προσκαλώντας μας να δούμε μια πλευρά της Ιστορίας των ιδεών που έχει σχέση με την ανάγκη να διατηρηθούν τα ολιγαρχικά εξουσιαστικά πρότυπα και που δύσκολα με την διαχρονική <ιεροποίηση> μπορεί κανείς να την κοιτάξει με θάρρος κατάματα ....διαβάστε και μυηθείτε στο τόλμημα αυτό ..και στην επιχειρηματολογία του....

https://classlessdemocracy.blogspot.com ... st_18.html

Ο πολύς Πλάτωνας από αφέλεια ή από προσωπική του ματαιοδοξία και ιδιοτέλεια έπλασε τον δικό του Σωκράτη, πολλούς μύθους, το ‘γενναίο ψέμα’ και την ερμαφρόδιτη έννοια του ‘σοφού βασιλιά’ ή του ‘βασιλιά σοφού’, για να εξαφανίσει την έννοια της Άμεσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας, την οποία, ως ολιγαρχικός, μίσησε, τόσο ως έννοια, όσο και ως πολίτευμα. Δεν μπόρεσε, τυφλωμένος από το πάθος του για εξουσία και παρά την ιδιοφυΐα του, να καταλάβει πως η απόπειρα μεταστοιχείωσης της εξουσίας σε σοφία ή/και της σοφίας σε εξουσία αποτελεί φυγή από την πραγματικότητα και καταφυγή στην μεταφυσική, αποτελεί πνευματική αλχημεία, που εξελίσσεται σε πνευματική πανούκλα. Κι’ αυτό το πνευματικό ολίσθημα του Πλάτωνα δεν έγινε από καλή πρόθεση, γιατί καμιά καλή πρόθεση δεν κινείται από το εξουσιαστικό πάθος και δεν καταλήγει στο μίσος που φτάνει μέχρι την συκοφαντία, την υστερία και το κάψιμο βιβλίων που εκφέρουν διαφορετική ή και αντίθετη άποψη από την δική του.
Ο Πλάτωνας, με την μάσκα του πλατωνικού Σωκράτη και τις ναΐφ αεροθεωρίες του γύρισε την φιλοσοφία ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω, και την άφησε να μετεωρίζεται και να υποστηρίζει αδιανόητα, ανούσια και επικίνδυνα πράγματα, όπως λ. χ.:
• πως ο αυθύπαρκτος υλικός κόσμος στον χώρο και στον χρόνο, δεν είναι παρά αντικατοπτρισμός της αρχέτυπης τάχα ιδέας του ‘θεού δημιουργού’, χωρίς να μπει στον κόπο να σκεφτεί πως είναι λογικότερο να δεχτεί την αυθυπαρξία του αισθητού, πραγματικού, υλοενεργειακού και, κατά τον Θαλή και τους φυσικούς φιλόσοφους, κατανοητού κόσμου, παρά να υποστηρίξει την αυθυπαρξία ενός αυθαίρετου, αόρατου, ακατανόητου και απερίγραπτου με την λογική και την επιστήμη, ‘μη όντος-όντος’, ‘θεού’, αλλά χωρίς δημιουργό,
• πως η εξουσία και μάλιστα στην μορφή της τυραννίας, που σημαίνει βία, αδικία, ανισότητες, σκοταδισμό, καταπίεση των αδύνατων, εξοντωτικό ανταγωνισμό, γενοκτονίες, καταστροφή και πόλεμο, δεν μπορεί να είναι σοφή και δίκαιη στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου, εκτός αν, για τον Πλάτωνα, δεν πειράζει να είναι άδικη,
• πως η σοφία μπορεί να ταυτιστεί με την εξουσία, χωρίς να πάψει να είναι σοφία και χωρίς να εκφυλιστεί σε έξυπνη, και γι’ αυτό πολλαπλά επικίνδυνη, εγκληματικότητα,
• πως η όποια φωτισμένη τυραννία είναι προτιμότερη από την δημοκρατία ακόμα και την άμεση δημοκρατία της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης,
• πως η ψυχή που, τάχα έρχεται απ’ έξω, είναι θεϊκή, αθάνατη και ανεξάρτητη από το σώμα/φυλακή της, περιφέρεται δια της μετεμψύχωσης στις διάφορες μορφές ζωής συλλέγοντας γνώση,
• πως υπάρχουν τάχα δυό ζωές, η μια προσωρινή και η άλλη αιώνια και πως η πρώτη θα πρέπει να υπηρετεί, δια της θανατοφιλίας, την δεύτερη, την ανύπαρκτη, την χιμαιρική, γιατί έτσι συμφέρει την εξουσία των λίγων επί των πολλών.
Ο πλατωνισμός, το μεγάλο και διαχρονικό πνευματικό σαράκι, κατατρώει την πραγματικότητα, την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, εδώ και δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Είναι καιρός για μια άλλη ανάγνωση της ιστορίας, για να αποπλατωνιστούμε και να μην σωκρατίζουμε, για μια θετική στάση ζωής και για έναν καλύτερο πραγματικό κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας στην μορφή της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια ενός αταξικού οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχόλιο 9
εν είδει κριτικής ....

(Κώστας Λάμπος}
Ο Πλάτωνας, με την μάσκα του πλατωνικού Σωκράτη και τις ναΐφ αεροθεωρίες του γύρισε την φιλοσοφία ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω, και την άφησε να μετεωρίζεται και να υποστηρίζει αδιανόητα, ανούσια και επικίνδυνα πράγματα, όπως λ. χ.:

• πως ο αυθύπαρκτος υλικός κόσμος στον χώρο και στον χρόνο, δεν είναι παρά αντικατοπτρισμός της αρχέτυπης τάχα ιδέας του ‘θεού δημιουργού’, χωρίς να μπει στον κόπο να σκεφτεί πως είναι λογικότερο να δεχτεί την αυθυπαρξία του αισθητού, πραγματικού, υλοενεργειακού και, κατά τον Θαλή και τους φυσικούς φιλόσοφους, κατανοητού κόσμου, παρά να υποστηρίξει την αυθυπαρξία ενός αυθαίρετου, αόρατου, ακατανόητου και απερίγραπτου με την λογική και την επιστήμη, ‘μη όντος-όντος’, ‘θεού’, αλλά χωρίς δημιουργό,
• πως η εξουσία και μάλιστα στην μορφή της τυραννίας, που σημαίνει βία, αδικία, ανισότητες, σκοταδισμό, καταπίεση των αδύνατων, εξοντωτικό ανταγωνισμό, γενοκτονίες, καταστροφή και πόλεμο, δεν μπορεί να είναι σοφή και δίκαιη στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου, εκτός αν, για τον Πλάτωνα, δεν πειράζει να είναι άδικη,
• πως η σοφία μπορεί να ταυτιστεί με την εξουσία, χωρίς να πάψει να είναι σοφία και χωρίς να εκφυλιστεί σε έξυπνη, και γι’ αυτό πολλαπλά επικίνδυνη, εγκληματικότητα,
• πως η όποια φωτισμένη τυραννία είναι προτιμότερη από την δημοκρατία ακόμα και την άμεση δημοκρατία της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης,
• πως η ψυχή που, τάχα έρχεται απ’ έξω, είναι θεϊκή, αθάνατη και ανεξάρτητη από το σώμα/φυλακή της, περιφέρεται δια της μετεμψύχωσης στις διάφορες μορφές ζωής συλλέγοντας γνώση,
• πως υπάρχουν τάχα δύο ζωές, η μια προσωρινή και η άλλη αιώνια και πως η πρώτη θα πρέπει να υπηρετεί, δια της θανατοφιλίας, την δεύτερη, την ανύπαρκτη, την χιμαιρική, γιατί έτσι συμφέρει την εξουσία των λίγων επί των πολλών.

... .καθόλου η καθε μορφή εξουσίας δε σημαίνει αναγκαστικά τυραννία και βία .. τέτοια είναι μόνο ο ένας τύπος εξουσίας , αυτη που λέμε καταχρηστική και ανισόρροπη ... γιατί η εξουσία τι άλλο είναι παρά ότι δηλώνει ο όρος <εξουσία> δηλαδή εξωτερίκευση της ουσία του όντος ....για να καταπιαστεί κανείς με τον πλατωνισμό έντιμα κι όπως του αξίζει πρέπει όμως να μην είναι μόνο ένας τολμηρός διανοητής αλλά και φιλόσοφος που υψώνεται με το πνεύμα του πέρα από τις ιδεοληψίες του επαναστατικού συρμού τις αριστερίστικες και στείρες ...

...και βέβαια η σοφία μπορεί να ταυτιστεί με την ορθοτόμο εξουσία την ισόρροπη, όπου η ουσία του όντος που εξωτερικεύεται μέσω της βούλησή του είναι ευγενής και φωτεινή ... ...αυτού του είδους η ευγενής εξουσία του σοφού ανθρώπου επιζητά την συλλογικότητα και απεχθάνεται την ολιγαρχία και μοναρχικότητα ...άρα απολύτως συμβατή έστι με τις αξίες κι αρχές της δημοκρατίας...
... εννοείται λογικά επειδή η οργανωμένη ενέργεια δεν μπορεί, είναι φύσει αδύνατον να χάνεται η να προέρχεται απο την ανοργάνωτη ύλη ...άρα η προσωρινή ύπαρξη και οργανωμένη ζωή δεν μπορεί παρά να έχει σα βάση της μια αθάνατη ύπαρξη και οργανωμένη ζωή που λέγεται και ψυχή ..

....κι όχι μόνο μια αλλά δεκάδες μπορεί να υπάρχουν προσωρινές ζωές ης αιώνιας ζωής αντανακλάσεις κι εκπορεύσεις ,,, μάλιστα το διατηρητέο είναι η αυθεντική αλήθεια ενώ οι προσωρινές υπάρξεις είναι οι χίμαιρες ..και το να θεμελιώνει κανείς τις αξίες του στις χίμαιρες αυτό μόνο αυτό συμφέρει την καταχρηστική σκοταδιστική εξουσία των λιγων επί των πολλών ....

....όσο για τον θάνατο ε ναι,,ο φιλόσοφος που έλκεται από τη αιώνια ζωή της ψυχης εννοείται δεν φοβάται το θάνατο το εναντίον μάλιστα τον θεωρεί λυτρωτικο αρκεί να έρχεται στην ώρα του όταν η προσωρινή ζωή έχει δώσει τα απαιτούμενα μαθήματα της στην ψυχή κι έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος της παραμονής σε μια προσωρινή κατάσταση ζωής..

( γυναίκα αει διδασκώμενη και διδάσκουσα από το Δώμα του Πλάτωνος )

[Kapoios]

Τα δύο βασικά μπλοκ συμφερόντων στην εποχή μας περιγράφονται από το άρθρο του Τσώρτσιλ το 1920 "Σιωνισμός εναντίον μπολσεβικισμού, η μάχη για την ψυχη του εβραικού λαου"
https://archive.org/details/ZionismVsBo ... nChurchill (εχει και επιλογη για κατεβασμα σε διαφορες μορφές).

Οι μεν Σιωνιστές θέλουν ο ερχομός του μεσσία τους (αντίχριστος) να γίνει μέσω του κράτους του Ισραήλ, οι δε διεθνιστές/μπολσεβίκοι να γινει μεσω παγκοσμιας σοσιαλιστικης διακυβερνησης και ΟΗΕ.

Αυτά τα δύο μπλοκ υπάρχουν μέσα στις χώρες, ίσως και μέσα στο ίδιο κόμμα, πότε υπερισχύει το ένα και πότε το άλλο. Για παράδειγμα στην Τουρκία οι κεμαλιστές (ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν ντοντμές εξισλαμισμενος εβραιος, οπαδος του ψευτομεσσία Σαμπατάι Ζβι) είναι υπέρ του Ισραήλ, ενώ οι του ΑΚΡ είναι διεθνιστές) Αυτή είναι η διαφορά τους, έχουν τον ίδιο στόχο αλλά ο καθένας θέλει να τον πετύχει με διαφορετικό τρόπο. Για αυτό και η κατάσταση στην Παλαιστίνη αποτελεί σημείο αναφοράς για κόμματα, μέσα ενημέρωσης και κέντρα εξουσίας σε όλο τον κόσμο.

[Λαχουρένιος]

Τα δύο βασικά μπλοκ συμφερόντων στην εποχή μας περιγράφονται από το άρθρο του Τσώρτσιλ το 1920 "Σιωνισμός εναντίον μπολσεβικισμού, η μάχη για την ψυχη του εβραικού λαου"

Φρεσκαδούρα δηλαδή

[Kapoios]

νέμο 9

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΝΕΑΣ ΤΆΞΗΣ



Για την επέλαση των ανθρωποειδών και μετανθρώπων κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ο Κώστα Λάμπος στο άρθρο του <<Το αποκρουστικό Πρόσωπο της Νέα Τάξης Πραγμάτων >> ,,,ένα νέο εκκολαπτόμενο νοήμον είδος βρίσκεται στα σκαριά των Μεγάλων Τεχνοκρατών Σχεδιαστών της Νέας Τάξης που θα την υπηρετεί αδιαμαρτύρητα και αποτελεσματικά, μιας Τάξης που θα συνεχίζει στο αδιόρατο δομικό της βάθος να είναι σκληρά και ύπουλα καπιταλιστική ..το νέο είδος είναι ασυναίσθητο και ψυχρό, τρέφεται με μεταλλαγμένες ανούσιες τροφές .. είναι τεχνητά διασυνδεμένο απαξιώνοντας τη φυσική επαφή, αντιδρά μαζικοποιημένα και με προβλεπόμενο τρόπο, χωρίς ιστορική μνήμη μια ολότελα απαλλοτριωμένη αποξενωμένη ύπαρξη μακρά από ότι τη συνδέει με τους θεσμούς το παρελθοντος , πολυσχασμένο ως προς την ταυτότητα του φύλου του, μια <<ανθρωπομηχανή>> που θα αναπαράγεται με τεχνητούς τρόπους
…
<<<Για να αποτραπεί αυτός ο τεχνητός, τερατώδης, ψεύτικος, εξουσιαστικός, εικονικός και γκρίζος κόσμος που σταδιακά παίρνει την μορφή του νεομεσαιωνικού νεοφεουδαλικού/μετανθρωπισμού σε ψηφιακή μορφή «πρέπει να βρούμε μια σταθερή ακτή: αυτή τη γραμμή αντίστασης για όσους από εμάς είναι αποφασισμένοι να παραμείνουμε αγκυροβολημένοι στην πραγματικότητα, για την υπεράσπιση της ανθρωπότητας και για την υπεράσπιση όλων όσων ζουν».[9] «Ας σχηματίσουμε συμμαχίες για να αποκρούσουμε την μετανθρωπιστική πρωτοπορία»[10], που δημιουργεί νέους εφιάλτες για την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό πρώτο και άμεσο μέλημα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού πρέπει να γίνει η απελευθέρωση των επιστημών και της τεχνολογίας από το κεφάλαιο για να ακολουθήσει η επανενοποίηση της παραγωγικής βάσης της κοινωνίας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ζωτική και δημιουργική επανασυγκόλληση της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας στη βάση του διαχρονικού οράματός τους για μια ήπια, ορθολογική και αριστοποιημένη πρόοδο προς την κοινωνική ισότητα και τον αταξικό οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό[11].>>>( Κώστας Λάμπος )

…όμως ποιες είναι οι Δυνάμεις της Εργασίας της Επιστημών και του Πολιτισμού που με τόση εμμονή και αλυτρωτικό πάθος επικαλείται ο Κ.Λάμπος ξανά και ξανά σε όλα τα άρθρα και βιβλία του ;;;…
… υπάρχουν δυνάμεις αλώβητες ακέραιες κι απρόσβλητες από τις υπαξίε ς του καπιταλισμού που θα μπορούσαν να ανασυσταθούν οργανωτικά να εγερθούν και να αποτελέσουν το Μεγάλο Θεριό που θα σταθεί απέναντι στο Παγκόσμιο Θηρίο της Νέας Καπιταλιστικής Τάξης ;;;
…χρειάζεται μια ολόκληρη κινηματική θεωρία για να εξηγηθεί πότε πώς και γιατί μπορεί να συμβεί αυτή η Γένεση του Θεριού …πως θα μπορέσει να θεριέψουν αντιστασιακά και πολεμικά οι δυνάμεις που έχουν παραδοθεί και ολότελα τσιπαριστεί και συγχρωτιστεί με το Θηρίο της Νέας Τάξης …


Διαβάστε …

https://classlessdemocracy.blogspot.com/2024/10/

Εν ολίγοις και αυτός θηρίο ονειρεύεται. Σαν εναν εκφωνητη ραδιοφωνικου σταθμου που ελεγε οχι στον προσωπικο αριθμο εκτος αν το κρατος εξυπηρετουσε τον πολιτη (τότε δηλαδη θα τον δεχόταν). Υπουλη εισαγωγη της ιδιας ατζεντας λεγεται αυτο.