Τείχος της Λύπης

Τα θέματα εσωτερικής πολιτικής.
Άβαταρ μέλους
Λαχουρένιος
Ultimate Stalker
Ultimate Stalker
Δημοσιεύσεις: 49654
Τοποθεσία: Γεφυρα

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό Λαχουρένιος » 09 Νοέμ 2017, 00:17

nemo έγραψε:και εμενα να με συγχωρεσεις γιατι προηγουμένως απηντησα λανθασμενα

ειμαστε ισως το μοναδικο κρατος στην ευρωπη που δεν εχει περασει το κατωφλι του εθνικισμου ισως με καποιες μικρες χρονικες αναλαμπες
αν εχω λαθος να με διαφωτισεις και μετα θα συζητησουμε γιατι επιμενω εθνικιστικα
για την χα δεν ειμαι σιγουρος που θα καταληξει ..βλεπουμε και τα ξαναλεμε

επισης ψηφιζοντας εθνικιστικα κατοχυρώνω τα ελληνικα ιδεωδη οπως τα εμαθα και οπως τα εζησα


Να διαβασεις ιστορια γιατι αυτο που λες ειναι τελειως ακυρο

Η Ελλαδα ηταν απο τις πρωτες χωρες στις οποιες ξυπνησε ο εθνικισμος, μετα τους γαλλους και τους αμερικανους

1821, Μεγαλη Ιδεα, Μεταξας, μεταπολεμικη ''εθνικοφροσυνη'', Παπαδοπουλος, πατριδοκαπηλια απο ΠΑΣΟΚ, συλλαλητηρια για το Μακεδονικο και τις ταυτοτητες, ανοδος Χρυσης Αυγης

Αν εξαιρεσεις μια σχετικη υποχωρηση στα χρονια μετα το '90 (λογω ΕΟΚ), ποτε δεν ελειψε ο εθνικισμος, ειτε με την καλη ειτε με την κακη εννοια
0 .

Άβαταρ μέλους
Λαχουρένιος
Ultimate Stalker
Ultimate Stalker
Δημοσιεύσεις: 49654
Τοποθεσία: Γεφυρα

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό Λαχουρένιος » 09 Νοέμ 2017, 00:19

nemo έγραψε:εγω δηλωνω εθνικιστης" κρατικος"


Υπαρχει δηλαδη και εθνικιστης αναρχικος? :laugh1:
δηλ το κρατος θα δουλευει εθνικιστικα αλλα οι πολιτες που δεν γουσταρουν
θα εχουν την επιλογη στο πως θα ζησουν με ατομικες ελευθεριες αλλα δεν θα εχουν δικαιωμα ψηφου απλο!

δηλαδη σου λεω ξαστερα οτι δεν υποχρεώνω κανενα στο να ακολουθησουν
οποτε ως ενα βαθμο καταργω την βια και σιγουρα τον ολοκληρωτισμο


Οταν αφαιρεις το δικαιωμα ψηφου σε οσους εχουν αλλες αποψεις τοτε εισαι και υπερ τις βιας και του ολοκληρωτισμου
Αντιφασκεις 100%

αυτο που γραφω σαν ιδεα ειναι σχετικα καινουργιο δεν εχει δοκιμαστει ακομη ουτε και εχει συζητηθει αρκετα
τωρα σιγα σιγα αρχιζει καπως να "ψιθυριζεται ...
και μη αρχιζεις παλι με οτι σου λεμε οτι ειναι ψεμματα ...αλλο πραγμα η πλακιτσα που φαινεται
απλως σε πολλα που συζηταμε υπαρχουν και αποκλίσεις και συγκλίσεις και συν 1000 αποχρωσεις του γκρι περα απο το ασπρο και μαυρο


Νεμο ειναι απλο
Εισαι υπερ του Χιτλερ ναι ή ου?
Εισαι υπερ του Παπαδοπουλου ναι ή ου?

Η ΧΑ ειναι υπερ των παραπανω

Μην το φιλοσοφουμε πολυ
0 .

pan
Extreme poster
Extreme poster
Δημοσιεύσεις: 2848

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό pan » 09 Νοέμ 2017, 21:35

pluton έγραψε:...στην Γυάρο δεν συνέβει τίποτα απολύτως, ήταν ένας κυριλέ τόπος εκτοπισμού χωρίς βασανιστήρια, χωρίς αγριότητες, χωρίς ακρότητες (έχεις άλλη άποψη;).

Στην Μακρόνησο υπήρξαν ακρότητες, βασανιστήρια, αγριότητες.... όλα αυτά όμως μικρής εμβέλειας, αν συγκρίνεις τον Μακρόνησο...
όσο σκληρή και αν ήταν η Μακρόνησος, ήταν ελάχιστοι οι θάνατοι, ...

Αυτά προς το παρόν (μπορεί να μη διάβασα κάποια πράγματα και να χρειαστεί να επανέλθω).

Όχι λύπη για τα κολαστήρια που βασάνιζαν τους κομμουνιστές κατά χιλιάδες λοιπόν.
0 .

Άβαταρ μέλους
pluton
Supreme poster
Supreme poster
Δημοσιεύσεις: 18418

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό pluton » 09 Νοέμ 2017, 21:48

panas έγραψε:
pluton έγραψε:...στην Γυάρο δεν συνέβει τίποτα απολύτως, ήταν ένας κυριλέ τόπος εκτοπισμού χωρίς βασανιστήρια, χωρίς αγριότητες, χωρίς ακρότητες (έχεις άλλη άποψη;).

Στην Μακρόνησο υπήρξαν ακρότητες, βασανιστήρια, αγριότητες.... όλα αυτά όμως μικρής εμβέλειας, αν συγκρίνεις τον Μακρόνησο...
όσο σκληρή και αν ήταν η Μακρόνησος, ήταν ελάχιστοι οι θάνατοι, ...

Αυτά προς το παρόν (μπορεί να μη διάβασα κάποια πράγματα και να χρειαστεί να επανέλθω).

Όχι λύπη για τα κολαστήρια που βασάνιζαν τους κομμουνιστές κατά χιλιάδες λοιπόν.


Όχι δεν είμαι αυτής της άποψης, όποιος και να ασκεί, σε όποιον και αν ασκείται βία είναι κακό. Υπάρχει όμως και σύγκριση βίας και βίας, εκεί που πραγματικά θα πάθουμε είναι όταν ανοίξει αυτό το κεφάλαιο για την ΛΔ της Κίνας, απ ότι λένε είναι πολύ χειρότερα και απ αυτή την κατάσταση που επικρατούσε στην ΕΣΣΔ.
0 .
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».

pan
Extreme poster
Extreme poster
Δημοσιεύσεις: 2848

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό pan » 09 Νοέμ 2017, 22:23

Για να ανοίξει λοιπόν αυτό το κεφάλαιο, από αυτούς που δεν χρειάζονται τείχη λύπης

Η μεγάλη σφαγή της Μακρονήσου - Το χρονικό της εν ψυχρώ δολοφονίας των 300 αμετανόητων φαντάρων

Εικόνα



Tο χρονικό της δολοφονίας των «αμετανόητων» του Ερυθρού Τάγματος τον Μάρτιο του 1948

«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι.
Εκείνο το πρωί τα κοκόρια του Λαυρίου για πρώτη φορά δε λάλησαν.
Μόνο τα σκυλιά της πόλης ανέβηκαν στο καρβουνόχωμα και κλαίανε όλη τη νύχτα.
Όσο για τους ανθρώπους, όλες αυτές τις νύχτες παρακολουθούσαν τη ζωή απ’ τις χαραμάδες... Σάστιζαν πως, αυτό που γινόταν αντίκρυ, δεν το είχε γράψει ακόμα η Αποκάλυψη»

Μενέλαος Λουντέμης
«Οδός Αβύσσου, αριθμός 0»

Ο ήχος των κυμάτων ήταν η μοναδική του συντροφιά τις τελευταίες 72 ώρες. Βρισκόταν δεμένος πισθάγκωνα, κοντά στην ακτή, προς την πλευρά που το καταραμένο νησί το έδερναν οι άνεμοι και το έκαιγε ο ήλιος. «Πρέπει να συνεχίσω να μετράω, αλλιώς θα τρελαθώ, θα χάσω το μυαλό μου», σκέφτηκε και σε κάθε παφλασμό πρόσθετε και ένα κυματάκι.
Ένας μεγάλος πάσσαλος, που ακουμπούσε την πλάτη του, είχε ακινητοποιήσει τα χέρια του και δυο μικρότεροι τα πόδια του. Το κορμί του ήταν ολόκληρο μια πληγή. Η ξηρασία και ο ήλιος είχαν κάνει το δέρμα του να σκάσει και να καεί. Ο καυτός αέρας, που φυσούσε δαιμονισμένα, είχε γεμίσει τις πληγές με σκόνη και άμμο. Είχε βγάλει φουσκάλες που έσπαγαν μόνες τους και το πηχτό υγρό που έβγαινε από μέσα νόμιζε ότι τον δρόσιζε. Τα χείλη του και το στόμα του είχαν σκληρύνει. Δεν είχε καθόλου σάλιο. Διψούσε. Εδώ και κάποιες ώρες δεν αισθανόταν τα γυμνά του μέλη που είχαν μουδιάσει, έτσι σφιχτά δεμένα που ήταν. Τα αυτιά του βούιζαν συνεχώς και το κεφάλι του νόμιζε ότι θα εκραγεί.

«Θα τρελαθώ», ξανασκέφτηκε. «Πεντακόσια δεκατρία, οκτακόσια δεκαεπτά... Όχι, πεντακόσια δεκατέσσερα...» συνέχισε το μέτρημα. Από απέναντι έβλεπε καθαρά τα φώτα από το Λαύριο. Σε λίγη ώρα θα ξημέρωνε και η ζωή στην πόλη θα ξεκινούσε κανονικά. Ο χασάπης θα πουλούσε το κρέας, ο γαλατάς θα μοίραζε το γάλα, ο μανάβης θα έβγαζε τα φρέσκα φρούτα του για να τα πουλήσει. Σκέφτηκε πώς είναι να δαγκώνεις λαίμαργα το καρπούζι και να γεμίζει το στόμα σου από αυτή τη γλυκιά υγρή σάρκα. Το στόμα του ξεράθηκε ακόμη περισσότερο. Θα λιποθυμούσε. Διψούσε.


Σκέφτηκε τα παιδιά του. Τον Αλέξη του. Να παίζουν μαζί και να γελάνε. Θα ήθελε να μπορούσε να σφίξει στην αγκαλιά του τη μικρή του κόρη που γεννήθηκε μια εβδομάδα αφότου τον πήραν με το καΐκι για το νησί. Άρχισε να κλαίει. Δάκρυα δεν έτρεχαν από τα μάτια του, κάθε υγρό του σώματός του είχε στερέψει. Όμως έκλαιγε με λυγμούς. Δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Δάγκωσε δυνατά τα ξεραμένα χείλη του και ρούφηξε το ίδιο του το αίμα για να ξεδιψάσει.

Λίγες ώρες νωρίτερα
«Αλφαμίτες στη σκηνή μας». Δεν χρειάστηκε να του πουν κάτι άλλο. Αμέσως έσβησε το τσιγάρο του, που κάπνιζε με ανοιχτά τα πίσω κράσπεδα, το έκρυψε ανάμεσα σε κάτι πέτρες και άρχισε να καθαρίζει το πάτωμα. Μέσα στη μικρή σκηνή μπήκαν δυο αλφαμίτες. Ο ένας στάθηκε στην είσοδο, ο άλλος προχώρησε με βλέμμα αυστηρό. «Τι κάνει αυτούνος ιδώ και είν’ ξαπλουμέν’ς; Κοιμάτ’;».

«Έχει χαρτί γιατρού, συνάδελφε. Τον χτύπησε πολύ ο ήλιος όπως έσπαγε πέτρες και λιποθυμάει συνέχεια», απάντησε ο Γιάννης Δρακόπουλος, σκαπανεύς, που υπηρετούσε την πατρίδα του στον Οργανισμό Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου. Ήταν τυχερός. Δεν πολεμούσε στα βουνά τους συμμορίτες, αλλά βρισκόταν σε μια «νέα Εδέμ στα μάτια της ελληνικής Ιστορίας». Ήταν τυχερός γιατί, αν και παραστράτησε, το κράτος τον είχε στείλει στην «εθνική κολυμβήθρα», όπου σε αυτό το «αναρρωτήριο ψυχών» το μυαλό του θα υγίαινε από το μίασμα και θα ξαναγεννιόταν: «Στη Μακρόνησο αναγεννάται η Ελλάς ωραιοτέρα στην ψυχή των Ελλήνων».

Ο αλφαμίτης τον κοίταξε ακόμη αυστηρότερα. «Δρακόπουλε, άφ’σε τ’ς μαλακίες κι έλ’ μαζί μ’. Δεν ιμπουρείς να με κουροϊδέψ’ς ισύ ιμέν. Ιγώ όταν παρ’δίδατε την πατρίδα στους Σλάβ’ς, ήμουν δίπλα στου Γρίβα στου Θησείου. Κανείς δεν μι κουροϊδεύ’ ιμένα. Πάμε μια βόλτα, πουλάκι μου».

Ο Δρακόπουλος δεν μπορούσε να περπατήσει από το ξύλο. Τα πόδια του πονούσαν, η πλάτη του πονούσε, τα μπράτσα του είχαν πιαστεί από το σπάσιμο και το κουβάλημα πέτρας. Παρ’ όλα αυτά ανέβαινε την ανηφόρα χωρίς να γλιστρά και με την ίδια ταχύτητα με τους βασανιστές του. Σε λίγο βρισκόταν στο γραφείο του διοικητή του λόχου του.


«Λοιπόν, Δρακόπουλε, έχω μπροστά μου τον φάκελό σου. Βαρύς, Δρακόπουλε, πολύ βαρύς. Κρίμα, έχεις και δυο παιδάκια. Κρίμα γι’ αυτή τη γυναίκα που τα μεγαλώνει. Είναι και σαν τα κρύα τα νερά, μου λένε και κάποια πουλάκια. Δεν φοβάσαι που την αφήνεις μόνη; Κρίμα και για σένα. Απόφοιτος Νομικής και έμπλεξες με τους κομμουνιστές. Δεν σ’ αρέσει η πατρίδα σου, Δρακόπουλε;». Ο απόφοιτος της Νομικής, σε στάση προσοχής, απάντησε: «Αγαπώ την πατρίδα μου, κύριε διοικητά».

«Κάθισε, παιδί μου», του είπε ευγενικά. «Η πατρίδα σε αγαπάει και είναι διατεθειμένη να ξεχάσει ό,τι κακό της έκανες και να σε δεχτεί ξανά εις τους κόλπους της. Διάβασε αυτό το χαρτί και βάλε την υπογραφή σου. Μετά ο βαρύς αυτός φάκελος θα γίνει σαν πούπουλο πάπιας. Λευκός και ελαφρύς». Ο διοικητής έσπρωξε ευγενικά προς το μέρος του μια δακτυλογραφημένη κόλλα χαρτί και μετά, με εξαιρετικά αργές κινήσεις, έβαλε δροσερό νερό από μια γυάλινη κανάτα που είχε μπροστά του.

Ο Δρακόπουλος λίγο έλειψε να πάθει αποπληξία. Όχι από τον ήχο του γάργαρου νερού που άκουγε στ’ αυτιά του. Τι κι αν το προηγούμενο βράδυ τους είχαν ταΐσει παστές ρέγκες, αλλά τους είχαν απαγορεύσει να πιουν νερό; Κόντεψε να πάθει αποπληξία από αυτό που διάβασε στο χαρτί:
«Δήλωσις
Ο κάτωθι υπογεγραμμένος... κλάσεως... εκ... και διαμένων εις... δηλώ υπευθύνως και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως και χωρίς να ασκηθή βία τα κάτωθι:
Ουδέποτε υπήρξα κομμουνιστής και ουδεμίαν σχέσιν έχω με το συνωμοτικόν ΚΚΕ. Προσεχώρησα εις το ΕΑΜ με σκοπόν να απελευθερώσω την πατρίδα μου από τους κατακτητάς. Μετ’ ολίγον καιρόν αντελήφθην ότι όπισθεν του ΕΑΜ ήτο το ΚΚΕ, το οποίο ήτο η πηγή πάσης ενεργείας και πράξεως του ΕΑΜ.
Επειδή είμαι γνήσιο Ελληνόπουλο, καταδικάζω και αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας όλας τας αναρχοβουλγαροκομμουνιστικάς οργανώσεις: ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΕΑ, αίτινες αποτελούν τα εγκληματικά σλαυόβουλα και αντεθνικά συγκροτήματα, σκοπός των οποίων είναι η κατασκόπευσις παντός ό,τι αφορά το κράτος και ιδία τον στρατόν και η υποδούλωσις της φυλής μας εις τους προαιώνιους εχθρούς μας Βουλγάρους - Σέρβους και γενικώς Σλαύους οίτινες πάντοτε ατίμως και υπούλως είτε διά της πανσλαυιστικής ιδέας προσπαθούν να αποσπάσουν εδάφη άτινα είναι ποτισμένα με ιδρώτα και αίμα των προγόνων μας. Τίθεμαι πολέμιος των άνω σλαυοδούλων και ανθελληνικών συγκροτημάτων μέχρι της τελικής εξαλείψεώς των.
Η παρούσα μου επιθυμώ να δημοσιευθή εις τον τύπον και αναγνωσθή εις την εκκλησίαν της ενορίας μου.
Β.Σ.Γ. 802 τη...
Ο Δηλών...».

Ο Δρακόπουλος σηκώθηκε αργά από την καρέκλα. «Λυπούμαι, κ. διοικητά. Δεν θα υπογράψω».


Ο διοικητής του λόχου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή φορούσε τη μάσκα του στοργικού πατέρα, μισόκλεισε τα μάτια: «Kομμούνι, θα πεθάνεις εδώ. Προδότη. Δεν υπογράφεις, εεε;».
Αμέσως έπεσαν επάνω του οι δυο αλφαμίτες που είχαν ήδη βγάλει τα μακριά ξύλινα κλομπ τους. Στο πέμπτο γεμάτο χτύπημα στο κεφάλι, ο Δρακόπουλος ένιωθε να σβήνει. Πρόλαβε να ακούσει τον διοικητή να λέει: «Μην τον σκοτώσετε, ρε ηλίθιοι. Αύριο τον θέλω περδίκι, να βρίσκεται μαζί με τους άλλους στο γήπεδο. Θα καλοπεράσει εκεί...». Ήταν απόγευμα της 28ης Φεβρουαρίου του 1948...

Η σφαγή

Τον Γιάννη Δρακόπουλο τον συνέφεραν οι συνάδελφοί του στη σκηνή, όπου τον πέταξαν αναίσθητο οι αλφαμίτες. Το πρόσωπό του ήταν γεμάτο ξεραμένα αίματα. Κάποιος εκ περιτροπής όλη τη νύχτα κατέβαινε μέχρι τη θάλασσα, έβρεχε ένα κομμάτι ύφασμα και ερχόταν να καθαρίσει τις πληγές του. Ο Γιάννης ανέβαζε πυρετό. Όλο το βράδυ μέχρι να ξημερώσει η 29η ψηνόταν και παραληρούσε. Φώναζε τα παιδιά του, έκλαιγε, ούρλιαζε. Κάθε του κίνηση τον τσάκιζε από τον πόνο. Οι συνάδελφοί του κρατούσαν και δρόσιζαν το κεφάλι του με απαλές κινήσεις. Το πρωί η γνωστή φωνή από τα μεγάφωνα διέκοψε τη διαδικασία: «Όλοι οι στρατεύσιμοι του Α’ Τάγματος Σκαπανέων» (ΑΕΤΟ) να πάνε για εκκλησιασμό».
«Σήκω, Γιάννη, θα σε κουβαλήσουμε εμείς. Σήκω, αδερφέ μου, γιατί εάν μείνεις μόνος στη σκηνή και σε βρουν, θα σε σκοτώσουν σαν το σκυλί και θα πουν ότι έκανες ψαράκι και αυτοκτόνησες». Το «ψαράκι» ήταν η απονενοημένη βουτιά κάποιων κρατουμένων με το κεφάλι στους βράχους για να χάσουν τις αισθήσεις τους και να σταματήσουν τα βασανιστήρια.

Οι αμετανόητοι του ΑΕΤΟ, του «ερυθρού τάγματος», εκείνοι που δεν υπέγραφαν δήλωση, κινήθηκαν προς το γηπεδάκι του νησιού. Ανθρώπινα ράκη, ζωντανοί νεκροί, από τα βασανιστήρια και τη δίψα, 4.500 φαντάροι έσερναν τα βήματά τους μέχρι που έφτασαν εκεί. Στους λόχους είχαν μείνει μόνον οι ασθενείς, οι νερουλάδες, οι γραφιάδες και οι μάγειρες. Μετά την έπαρση της σημαίας, οι στρατιώτες διατάχθηκαν να πάνε στο θέατρο για να ακούσουν «θρησκευτική ομιλία». Μόνο έτσι τα ελληνορθόδοξα ιδεώδη θα ξερίζωναν από μέσα τους τη σαπίλα του κομμουνισμού.


Ο Γιάννης είχε συνέλθει και ο πυρετός του είχε πέσει. Πλέον δεν τον υποβάσταζαν οι συνάδελφοί του. Ξαφνικά από το βάθος μια ομάδα από αλφαμίτες έσπαγαν στο ξύλο και έσερναν από τα μαλλιά και τα ρούχα τους απαλλαγμένους λόγω ασθένειας. Άρρωστους φαντάρους τους κλώτσαγαν, τους χτύπαγαν με τα κλομπ και τους έβριζαν για να συγκεντρωθούν κι εκείνοι στο γήπεδο.
Οι αμετανόητοι του ΑΕΤΟ διαμαρτυρήθηκαν. Ο Γιάννης φώναζε και εκείνος με όση δύναμη είχε: «Ρε, δεν βλέπετε ότι είναι άρρωστοι; Ντροπή. Έχουν απαλλαγεί. Ντροπή σας, αλήτες». Οι 4.500 φαντάροι του ΑΕΤΟ είχαν γίνει μια ανθρώπινη ασπίδα μέσα στο γήπεδο.

Τότε ο υπασπιστής Καρδαράς έβγαλε το πιστόλι του και πυροβόλησε στον αέρα. Το σύνθημα είχε δοθεί. Αμέσως οι άνδρες του λόχου ασφαλείας, οι φρουροί οι οποίοι από πριν είχαν ακροβολιστεί γύρω από το γήπεδο, άρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό. Πέντε φαντάροι έπεσαν αμέσως νεκροί και τουλάχιστον άλλοι 10 τραυματίστηκαν από σφαίρες.
«Αίσχος, δολοφόνοι, ντροπή. Γιατί μας δολοφονείτε;». Οι άνδρες του ΑΕΤΟ, χωρίς να κουνηθούν από τη θέση τους, ζητούσαν εξηγήσεις. Φώναζαν, έκλαιγαν, έπιαναν τους νεκρούς τους και τους χάιδευαν λες και κοιμόντουσαν και ήθελαν να τους ξυπνήσουν. Ο διοικητής Βασιλόπουλος μίλησε με επιτροπή των στρατιωτών και τους εγγυήθηκε την προσωπική τους ασφάλεια, ενώ δέχτηκε να εξεταστούν τα γεγονότα από διακομματική επιτροπή για να διαλευκανθεί πλήρως η υπόθεση και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι της σφαγής.

Κανείς φαντάρος όλο το βράδυ δεν μετακινήθηκε από το γήπεδο. Το ξημέρωμα στις ακτές του καταραμένου νησιού εμφανίστηκε μια ακταιωρός του Πολεμικού Ναυτικού. Επάνω της πάνοπλοι ναύτες σημάδευαν τους φαντάρους του ΑΕΤΟ. Από τον τηλεβόα ακούστηκε η φωνή της ίδιας της κόλασης: «Στρατιώται, σας ομιλεί ο συνταγματάρχης Μπαϊρακτάρης. Συλλάβετε και απομονώσατε τους δολοφόνους που δημιούργησαν τα χθεσινά γεγονότα. Αποδοκιμάστε τους αρχηγούς σας και συγκεντρωθείτε εις τον 7ον λόχον».


Οι σκαπανείς του ΑΕΤΟ κοίταζαν με απορία ο ένας τον άλλον. «Μα για ποιους δολοφόνους μιλάει; Εμάς δολοφόνησαν, εμείς δεν κινηθήκαμε». Τις σκέψεις τους έκοψαν σαν μαχαίρι οι ριπές. Μυδράλια που είχαν στηθεί το βράδυ πέριξ του χώρου σάρωναν με τις σφαίρες τους τα κορμιά. Το χώμα στο γήπεδο δεν προλάβαινε να ρουφήξει το αίμα. Σχημάτιζε λάσπη. Κόκκινη λάσπη. Ήταν μια σφαγή που μόνο με τις δολοφονίες των κατακτητών Γερμανών μπορούσε να συγκριθεί. Οι φαντάροι έγιναν ένα κουβάρι και έψελναν τον Εθνικό ύμνο. Έτσι πέθαιναν.


Ο Μίμης Βρονταμίτης, καπετάνιος του καϊκιού που έκανε τη διαδρομή Λαύριο - Μακρονήσι, θα πει χρόνια αργότερα:
«Έζησα όλα τα δραματικά γεγονότα της Μακρονήσου το 1948. Ο στρατός μας με είχε επιταγμένο με το καΐκι μου “Άγιος Νικόλαος”, επί μισθώ, οκτώ χιλιάδες δραχμές τον μήνα. Κουβαλούσα από το Λαύριο πέρα στη Μακρόνησο φαντάρους, πολιτικούς υπόδικους, νερό σε βαρέλια και άλλα.

Στο φοβερό τουφεκίδι του Μάρτη 1948 ο Σκαλούμπακας (για τις υπηρεσίες του στη Μακρόνησο προήχθη σε στρατηγό) μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους πέρα μακριά στον Κάβο Ντόρο, στο ξερόνησο Σαν Τζιόρτζιο. Στο Γ’ Τάγμα φόρτωνα τους νεκρούς φαντάρους, που τους εξέταζε ο γιατρός Μαλάμης, κι έγραφε στο πιστοποιητικό θανάτου τη λέξη “νεκρός”. Ήτανε δίπλα στον γιατρό Μαλάμη κι άλλοι δύο γιατροί.
Τους σκοτωμένους φαντάρους τους τακτοποιούσανε στριμωχτά στο αμπάρι οι αλφαμίτες Χούμης και Δήμητρας, Λαγός. Σ’ ένα μόνο δρομολόγιο φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους.

Εκεί στο Σαν Τζιόρτζιο περίμενε καράβι πολεμικό. Οι ναύτες παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στον βυθό της θάλασσας. Αυτό ξανάγινε.
Οι νεκροί όλοι - όλοι ήταν 350 κοντά, τους μέτραγα έναν - έναν και ήταν 350 φαντάροι νεκροί. Αυτή ήταν η πιο τραγική περιπέτεια που έζησα στη ζωή μου».

Ύστερα από ώρα η σφαγή σταμάτησε έτσι ξαφνικά, όπως είχε αρχίσει. Το ΑΕΤΟ είχε σπάσει και ήταν έτοιμο να επανέλθει στους κόλπους της πατρίδας. Πολλοί φαντάροι συνελήφθησαν ως πρωταίτιοι των επεισοδίων. Ο Γιάννης ήταν ένας από εκείνους.


Τις επόμενες ημέρες δοκίμασαν στο κορμί του κάθε βασανιστήριο. Ξύλο, φάλαγγα, εικονικούς πνιγμούς. Πέρασε από τα «πασαλάκια», από το «αεροπλανάκι» και φυσικά από το «σιδερωτήριο». Εκεί δεν άντεξε. Ο Δρακόπουλος με δάκρυα ζήτησε να υπογράψει. Το έκανε. Στην Αθήνα, όπου επέστρεψε, άρχισε να μπαινοβγαίνει στα ψυχιατρεία. Ήταν πλέον μισότρελος. Του έκαναν ηλεκτροσόκ για να επανέλθει. Τα βράδια ξύπναγε με λυγμούς και μετρούσε: «Πεντακόσια τριάντα... επτακόσια σαράντα δύο... Όχι... πεντακόσια τριάντα ένα...». Τα χείλη του ήταν ματωμένα κάθε βράδυ από το δάγκωμα.
http://www.topontiki.gr/article/203428/ ... metanoiton


Για να ακούσουμε και ποιοι λυπούνται με κλίμακα λύπης, για να καταλάβουμε το μέτρο.
0 .

Άβαταρ μέλους
nemo
Supreme poster
Supreme poster
Δημοσιεύσεις: 17174

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό nemo » 10 Νοέμ 2017, 10:22

ο λυκος ουρλιαξε και συγχρονως εριξε και ενα δακρυ ...ασε μας βρε πανα το εχεις εντελως χαμενο

ο σταλιν οταν δολοφονουσε λετε καλα εκανε και επρεπε περισσοτερους ακομη
οταν ειναι για τον δικο σας κωλο τα αλλαζετε σε βαθμο συγκλονιστικο για μας τους αντικειμενικους

ψυχολογος σας χρειαζεται και οχι ενας ωμος για να κλαιτε

λαχουρ οταν βρω χρονο θα σου απαντησω
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου

Άβαταρ μέλους
nemo
Supreme poster
Supreme poster
Δημοσιεύσεις: 17174

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό nemo » 10 Νοέμ 2017, 10:46

και αλλο πραγμα ειναι ο τρελος και αλλο πραγμα -τελειως διαφορετικο ο ηλιθιος τρελος

οι αληθινοί τρελοί δημιουργούν οι ηλιθιοι τρελοι καταστρεφουν
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου

Άβαταρ μέλους
pluton
Supreme poster
Supreme poster
Δημοσιεύσεις: 18418

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό pluton » 10 Νοέμ 2017, 12:57

panas @


Kατ αρχάς αυτό που έβαλες από το βιβλίο του Μαργαρίτη είναι; Δεν έχει σημασία πολλοί έχουν γράψει για την Μακρόνησο του Εμφυλίου, δηλαδή μια υπόθεση που κράτησε από το 1948 μέχρι το 1953 μετά σταδιακά εκτονώθηκε η κατάσταση μέχρι που έκλεισε.

Εικόνα

Ξέρω ο Φαρσακίδης έχει φτιάξει πολλά σκίτσα που τα έχει προβάλει δεόντως το ΚΚΕ. Μια καθαρά ακραία κατάσταση και η άλλη πλευρά παρουσίασε με τον ίδιο ακραίο τρόπο τα πράγματα

Εικόνα

Εγώ όμως έγραψα ότι :

Στην Μακρόνησο υπήρξαν ακρότητες, βασανιστήρια, αγριότητες.... όλα αυτά όμως μικρής εμβέλειας, αν συγκρίνεις τον Μακρόνησο με ένα Γκούλαγκ ή με ένα Χιτλερικό στρατόπεδο είναι πως να το πω παιδική χαρά (συγκριτικά πάντα). Δες ο Γεράσιμος Μαλτέζος (Τζουμερκιώτης) αναφέρει :

"....Δεν ήταν λίγοι κι εκείνοι οι κομμουνιστές που προτιμούσαν τη φυλακή από το βουνό...".

Ο Β Μπαρτζίωτας αναφέρει: " .... κι έτσι είχαμε το θλιβερό αποτέλεσμα να βγουν από την Αθήνα στο βουνό στα 3,5 χρόνια της δράσης του κάπου 100 μέλη του κόμματος και ελάχιστα στελέχη του...".

Τι σου λέει αυτό; Οι αριστεροί προτιμούσαν την Μακρόνησο από τον ΔΣΕ... για πολλούς λόγους.


Δηλαδή αυτά που συνέβησαν στην εμφυλιακή Μακρόνησο για 4-5 χρόνια είναι μηδαμηνά σε σχέση με αυτά που συνέβησαν στα ναζιστικά στρατόπεδα και τα γκούλγκ. Δηλαδή μιλάμε για περίοδο ένοπλης οξείας αντιπαράθεσης έτσι δεν μιλάμε για τα εκατοντάδες γκούλαγκ που διατηρήθηκαν μέχρι και την περίοδο Χρουστσόφ, με εκατομμύρια νεκρούς με άπειρους ομαδικούς τάφους με ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ και αυτοί που γύρισαν ήταν ελάχιστοι. Ενώ από την Μακρόνησο η συντριπτική πλειοψηφία γύρισε στα σπίτια της.

Ξέρεις υπήρξαν πράγματα που ήταν σκληρά, σε μια χώρα που σπαρασόταν από τον εμφύλιο αλλά τέτοιες σκηνές δεν θα βρεις επ ουδενί στα γκούλαγκ

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

https://www.youtube.com/watch?v=01JvDabo5Sw





Αν δεν κάνω λάθος αναφέρεσαι στο μοναδικό συμβάν επέμβασης ενόπλως του στρατού στην Μακρόνησο, που υπήρχαν και νεκροί, ο αριθμός των νεκρών που αναφέρεις είναι μυθολογία, επίσημα είναι πολύ μικρός αριθμός αλλά όσοι περισσότεροι και αν είναι δεν είναι δυνατόν να είναι τόσοι πολλοί.
0 .
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».

Άβαταρ μέλους
pluton
Supreme poster
Supreme poster
Δημοσιεύσεις: 18418

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό pluton » 10 Νοέμ 2017, 13:33

Ένα άρθρο του Γιάννη Καψή, τ. υπουργού του ΠΑΣΟΚ, δημοσιευμένο στο «Εμπρός», 4.10.1949, υπό τον τίτλο: «Από την Μακρόνησον – δύο χιλιάδες άνδρες πήραν προχθές τα όπλα»:

Οι ελληνικές νίκες στον Γράμμο, το Βίτσι και σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γης υπεχρέωσαν ολόκληρον τον πολιτισμένον κόσμον να ομιλεί, για μια φορά ακόμη, με θαυμασμό για τις ελληνικές αρετές. Του θαυμασμού αυτού δικαιούται ολόκληρος ο ελληνικός λαός και κάθε τμήμα του εθνικού στρατού, από τις εμπροσθοφυλακές μέχρι του τελευταίου βοηθητικού οπλίτου.

Κανείς όμως ειλικρινής παρατηρητής δεν θα μπορούσε να μην αναφέρει και την Μακρόνησον ως έναν από τους συντελεστάς της νίκης.

Είναι πιθανόν η υλική συμβολή της να μην είναι μεγάλη, η ηθική όμως ενίσχυσίς της προς το μαχόμενον έθνος τεραστία. Ήρωας έχουν να επιδείξουν πολλά έθνη, δημιούργημα όμως σαν την Μακρόνησο κανένα. Γι’ αυτό δεν προξενεί έκπληξη ο θαυμασμός όλων των ξένων παρατηρητών οι οποίοι επεσκέφθησαν την νήσον.
Την παρελθούσα Κυριακήν άλλες δύο χιλιάδες Μακρονησιωτών έλαβαν τα όπλα, που τους έδωσεν αυτοπροσώπως ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, για να πυκνώσουν τας τάξεις των μαχομένων συναδέλφων των.

Κάτω από έναν καταγάλανον ουρανόν, τα τμήματα της Μακρονήσου περίμεναν με ανυπομονησίαν τον αρχηγόν του ΓΕΣ που θα τους έδιδε το τιμημένο όπλο και θα τους έλεγε ότι είναι πλέον άξιοι να υπερασπίσουν την σημαία και την πατρίδα των.
Την 9ην πρωινήν ακριβώς οι σάλπιγγες εσήμαναν «προσοχήν». Ο αρχηγός του Επιτελείου αντιστράτηγος Κοσμάς με τον ταξίαρχον-διευθυντήν της Μακρονήσου κ. Μπαϊρακτάρην και άλλους ανωτέρους αξιωματικούς άρχισε την επιθεώρησιν των τμημάτων, ενώ τα πλήθη των προληπτικώς κρατουμένων που είχαν συγκεντρωθή εις τον χώρον της τελετής εξέσπασαν σε ουρανομήκεις ζητωκραυγάς. Ολίγα λεπτά αργότερα τέσσαρες στρατιώται, αντιπρόσωποι των τεσσάρων ταγμάτων που θα συγκροτήσουν οι σκαπανείς, παρετάχθησαν προ των τμημάτων των και εν μέσω ατμοσφαίρας βαθυτάτης συγκινήσεως έλαβαν συμβολικώς τα όπλα από τον αρχηγόν του ΓΕΣ.

Μετά την παράδοσιν των όπλων ο αντιστράτηγος Κοσμάς ομίλησε προς τα συντεταγμένα τμήματα και τους ετόνισεν: «Ή εσείς μας εγελάσατε ή εμείς σας αδικήσαμε. Αλλά είμαι βέβαιος ότι σας αδικήσαμε. Όλοι σας είσθε πολύ καλοί Έλληνες, αν δε μερικοί από σας δεν θα πάρουν τώρα αμέσως τα όπλα τούτο δεν σημαίνει ότι είναι ολιγότερον Έλληνες από τους άλλους συναδέλφους των. Απλώς στρατολογικοί λόγοι δεν μας επιτρέπουν να σας εντάξομεν όλους συγχρόνως εις τα μαχόμενα τμήματα. Παιδιά μου κοιτάξτε να τιμήσετε και να δοξάσετε τα όπλα που πήρατε σήμερα». Όταν έκαμε την τελευταίαν αυτήν προτροπήν ο αρχηγός του Επιτελείου ήταν βέβαιος ότι ήταν τελείως περιττή γιατί στα πρόσωπα όλων έβλεπε ζωγραφισμένη την απόφασιν να δρέψουν καινούργιες δάφνες, καινούργιες νίκες, μεγαλύτερες ίσως από όλες τις άλλες.

Μετά την παράδοσιν των όπλων ηκολούθησε παρέλασις των νέων τμημάτων. Ευσταλείς, με άψογον παράστημα οι σκαπανείς παρήλασαν προ των αξιωματικών των οι οποίοι δεν μπορούσαν να κρύψουν την ικανοποίησιν και την υπερηφάνειάν των για την επιτυχία του έργου των.

Μετά την παρέλασίν των οι σκαπανείς το… έρριξαν στο γλέντι, ένα αγνό ελληνικό γλέντι για να γιορτάσουν την ψυχικήν τους αναγέννησιν. Με την συνοδείαν λαϊκών οργάνων οι στρατιώται άρχισαν τον χορόν που τους θύμιζε το πανηγύρι του χωριού τους.

Μέσα στο τεράστιο γήπεδο ασκήσεων του Α΄ τάγματος οι στρατιώται συγκεντρωμένοι κατά… επαρχίας άρχισαν να χορεύουν τους χορούς της ιδιαιτέρας των πατρίδος. Από τον καλαματιανό και τον τσάμικο μέχρι τον κερκυρέικο και τον λεβέντικο πεντοζάλην. Στο χορό παρεσύρθησαν ύστερα από λίγο και οι αξιωματικοί και οι επισκέπται, ακόμη και ο πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου κ. Φωτεινός, ο οποίος στον ενθουσιασμό του ελησμόνησε τα γεράματα και την κούραση του ταξιδίου. Ο ενθουσιασμός όμως έφθασεν εις τα όρια της παραφροσύνης όταν ο ίδιος ο αρχηγός του Επιτελείου ενθουσιασμένος και αυτός ετέθη επικεφαλής του… καλαματιανού και κατάφερε και στον χορό ακόμη να οδηγήσει με επιτυχία τους στρατιώτας του.

Στην διασκέδαση έλαβε μέρος και η ορχήστρα και η χορωδία του Α΄ τάγματος της Μακρονήσου για την αρτιότητα της οποίας έχουμε και άλλοτε ασχοληθεί. Παρ’ όλον ότι πολλά από τα μέλη απεστρατεύθησαν ή ευρίσκονται μεταξύ των μαχομένων τμημάτων η χορωδία έχει την αυτήν όπως άλλοτε αρτιότητα, γεγονός που αποδεικνύει ότι η επιτυχία της δεν οφείλεται εις… συμπτωματικήν συγκέντρωσιν ταλέντων αλλά εις το πνεύμα συνεργασίας που επικρατεί μεταξύ των σκαπανέων. Και μια ο λόγος για ταλέντα θα πρέπει να αναφέρουμε την αποχαιρετιστήριον… παράστασιν των «ταλαντούχων» της Μακρονήσου πολλοί εκ των οποίων συγκαταλέγονται εις τας 2.000 των νέων μαχίμων σκαπανέων.

Αργά το απόγευμα ο αρχηγός του Επιτελείου με τους άλλους ανωτέρους αξιωματικούς και επισκέπτας απεφάσισαν με αρκετήν δυσαρέσκειαν να εγκαταλείψουν την νήσον. Μέχρι της αποβάθρας τούς συνόδευσαν οι νέοι στρατιώται της Ελλάδος οι οποίοι έφθασαν μέχρι της παραλίας ψάλλοντες με τον γνώριμον ενθουσιασμόν τους στρατιωτικά εμβατήρια.

Αυτήν την φορά δεν κρατούσαν πια όπλα – γιατί τα όπλα τα είχαν πάρει – ζητούσαν μόνον με τον ενθουσιασμόν τους να προαναγγείλουν τις νίκες που είναι αποφασισμένοι να κερδίσουν.

Διά μίαν φοράν ακόμη η Μακρόνησος έδωσε νέον αίμα εις την Ελληνικήν Πατρίδα. Εχάρισεν εις το έθνος δύο χιλιάδες στρατιώτες, δύο χιλιάδες ήρωες.Οι νίκες των σκαπανέων της δεν εδόξασαν μόνον την Ελληνικήν ανδρείαν, εδόξασαν και το ελληνικόν πνεύμα, τον ελληνικόν πολιτισμόν. Διότι εάν είναι εύκολον εις τον μηχανικόν πολιτισμόν, τον πολιτισμόν της ατομικής ενεργείας, να καταστρέψει ομαδικώς το ανθρώπινον γένος, του είναι απολύτως αδύνατον να δώσει εις την κοινωνίαν έστω και μίαν νέαν ανθρωπίνην ψυχήν, όπως αυτές που δίδει η Μακρόνησος κατά χιλιάδας.


Εικόνα



Εικόνα

Μάλιστα ο αριστερός Kοκκινιώτης Γιάννης Καψής τα έγραφε αυτά....
0 .
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».

Άβαταρ μέλους
Λαχουρένιος
Ultimate Stalker
Ultimate Stalker
Δημοσιεύσεις: 49654
Τοποθεσία: Γεφυρα

Re: Τείχος της Λύπης

Δημοσίευσηαπό Λαχουρένιος » 10 Νοέμ 2017, 14:12

nemo έγραψε:και αλλο πραγμα ειναι ο τρελος και αλλο πραγμα -τελειως διαφορετικο ο ηλιθιος τρελος

οι αληθινοί τρελοί δημιουργούν οι ηλιθιοι τρελοι καταστρεφουν


Οντως

Πχ Σταλιν εκανε την Ρωσια υπερδυναμη
Χιτλερ και Παπαδοπουλος εκαναν τις χωρες τους μπουρδελα

nemo έγραψε:ο λυκος ουρλιαξε και συγχρονως εριξε και ενα δακρυ ...ασε μας βρε πανα το εχεις εντελως χαμενο

ο σταλιν οταν δολοφονουσε λετε καλα εκανε και επρεπε περισσοτερους ακομη
οταν ειναι για τον δικο σας κωλο τα αλλαζετε σε βαθμο συγκλονιστικο για μας τους αντικειμενικους

ψυχολογος σας χρειαζεται και οχι ενας ωμος για να κλαιτε

λαχουρ οταν βρω χρονο θα σου απαντησω



Ο Σταλιν σκοτωνε αυτους που επρεπε

Εσεις κυνηγουσατε αθωους ανθρωπους

Αυτη ειναι η διαφορα

Δεν καταδικαζουμε την μετεμφυλιακη βια απο ειρηνιστικη σκοπια
0 .


Επιστροφή σε “Εσωτερική Πολιτική”