itteithe έγραψε:μίστερ μαξ έγραψε:Είναι αστείο να προσπαθήσει κάποιος να αφαιρέσει τις πολιτικές διαστάσεις. Αυτοί που το κάνουν, εννοούν την πολιτική με μια πολύ στενή έννοια, στα πλαίσια των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Σαν να λέει κάποιος πως η ιστορία του Γιάννη Αγιάννη δεν είναι πολιτική, αλλά καθαρά ποινική.
Όχι, είναι αστείο να προσθέτεις πολιτική διάσταση. Με την ίδια λογική μπορείς να προσθέσεις θρησκευτική διάσταση αν ο ένας ήταν άθεος και ο άλλος χριστιανός, σεξιστική διάσταση αν ο ένας ήταν straight και ο άλλος gay, χουλιγκανική διάσταση αν ο ένας ήταν οπαδός του παναθηναϊκού και ο άλλος του ολυμπιακού, κτλπ.. Θα πρέπει να γνωρίζεις τις προθέσεις πίσω από το περιστατικό για να προσδώσεις την οποιαδήποτε διάσταση.
Η δολοφονία του Λαμπράκη είχε πολιτική διάσταση. Η δολοφονία του Φύσσα έχει πολιτική διάσταση. Οι δολοφονίες της 17Ν είχαν πολιτική διάσταση. Αν με το πολιτική διάσταση εννοούμε οτι από την μια το θύμα ήταν ένας φτωχός ναρκομανής ακτιβιστής και από την άλλη ο θύτης είναι ένας χοντρολεφτάς ακροδεξιός, τότε σε οποιοδήποτε έγκλημα όπου οι εμπλεκόμενοι έχουν ταξικές διαφορές, μπορείς να προσδώσεις πολιτική διάσταση. Δεν πάει έτσι όμως, αυτό είναι πολιτική πάνω σε πτώματα.
Ο χαρακτηρισμός εγκλήματος ως πολιτικού προϋποθέτει αποδεδειγμένο πολιτικό κίνητρο και έχει αυταπόδεικτη αντικειμενική πολιτική υπόσταση. Στην περίπτωση που συζητάμε ο υποκειμενικός αυθαίρετος χαρακτηρισμός του συγκεκριμένου ποινικού αδικήματος ως πολιτικού από κάποιους, θυμίζει την πρακτική των τυμβωρύχων Γάλλων αναρχικών του τέλους του 19ου αιώνα, που ξέθαβαν τους αστούς για να τους αφαιρέσουν τα κοσμήματα και τα χρυσά δόντια επικαλούμενοι την ταξική ανισότητα στο τελετουργικό του θανάτου.
Κοινωνικές προεκτάσεις σίγουρα έχει αφού οι εμπλεκόμενοι ανήκουν σε αντιμαχόμενες κοινωνικές ομάδες, αυτή της συνειδητής επιλογής της ένταξης στο κοινωνικό περιθώριο και της ομάδας που αποτελεί τη βάση της κοινωνικής λειτουργικότητας και νομιμότητας, αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν έχει να κάνει με την ταξική πάλη όπως φαντασιώνονται όσοι θεωρούν επαναστατική πράξη την εισβολή μαστουρωμένων γκέι ακτιβιστών σε χώρους εργασίας.
Το ότι κάποιος επέλεξε να είναι πρεζάκιας ή γκέι ή να ασκεί όποια άλλη περιθωριακή και αντικοινωνική δραστηριότητα, δεν τον καθιστά αυτόματα επαναστατικό σύμβολο όταν από κάποια ατυχή συγκυρία εισπράξει τα επιχείρια των επιλογών του, όπως εν προκειμένω ο κύριος Ζακ Κωστόπουλος.